De graeci sermonis nominum deminutione et amplificatione flexorum forma atque usu

21쪽

et amplificatione nexorum forma atque usu. 15 periphrasin pro Wt xl l V μεTaλη V lyrice positum communis suit sermonis, ita ut deminutivi quae huic voci plerumque tribuitur, ubi ad ali 0rum scriptorum usum respicitur, notio haud vera sit. legitur quidem apud

Ηlpp. mai. 417'. contra apud eundem Platonem Polit. 208h OTi laopia OU CμiKpti. ib. 280' μεTicT OV suo piov. cf. Theae t. 205 V. Soph. 229 h. 257 q. Phaed. 12'. Hipp. min. 283'. Crat. 285'. Phil. 52 h. Her. II 15. VII 23. De m. de cor. 247 etc. hinc partes orationis Tu TOU λOTOU μο-pla ap. Dion. Hal. de c0m p. vel b. t. V p. 7 Bsk. et pudenda tam virilia quam muliebria El. M. 590, 36. Di id. Sic. t. I p. 28 etc. eius primitivum si quaeritur nomen, tuopoc propter significationis discrimen esse nequit. id ergo vocabulum ab adiectivi notione prosectum esse dicentes ne

a vero aberraverim VS non Veremur.

numero, ut apud Strabonem vol. VI p. 461. Anth. Pal. XII 234 frequen

tatum.

Porro λε ipio V ad deminutivorum legem λε ipia signatum legitur in Anth. Plan. IV 1, 6. adiectivi proprietatem servavit in λε ipio V ανθεμου apud Pindarum Nem. 7, 116, alibi sere pluraliter usurpatum, cs. Luc. Baccla. 4. liymn. in Cer. 427. Apoll. Bh. II 879. inde Homericum λεipio εic inserta vocali i sormativa, cs. infra. Tum λOTiou iam a lex ic0graphis adiectivum iudicatum ad formam non dissert as,o0ioV, quod significali 0 ne, ne dicam forma haud dispar est voci κλUb VlOV, de quo supra, idque suam naturam aperit in K0μα 9O-0i OV apud Homerum. cf. Εt. M. 705. absolute veluti substantivum posi

Tum cTubi OV a Lubeckio ad fluit manni gramin. II p. 441 adiectivum declaratum natura sua non dissert a c*6Tiou, quod ab Hesychi 0, Phavorino TryopuTOV, 00μα explicatum numero singulari semel legitur in Anth. Pal. VIII 51, plurali apud Her. IX 61 et alios creberrime. pariter Toluta:

cs. Vigerus p. 615 Herm. Titulo u singulari numero recenti0rum script 0rum usu frequenter tritum, ut Diod. Sic. IlI 8. Luc. enco m. Dem. 32.

Anth. Pal. XI 663, plurali iam a Pindaro Nem. 1, 6, aeque ac P pluapud Luc. Herm. 38. Tox. 28, cuius adiectivi species cogn0scitur ex Anth. Pal. φ plo V - βλεμμα et φ pla - λε rpu. nec dubitamus eandem tribuere naturam vocabulis bin Oui OV, μελαν0iou Hipp0cr. I p. 667 Foes., quae herba et ipsa μελαV0loc Ποα vocata est; et TVum OV perperam pro deminutiv0 venditatu, cum Lobeckio ad Rutim. II 443.

eiusdem census sunt duo ε0Vticu: cupblOV apud Platonem et cuυVio Vmulto recentius. Samnites inquit Festi epitomator ab hastis appellati Sunt, quas Graeci cuUVla appellant. rem videlicet a gente illa trans serentes eodem nomine nominaverunt: cs. TZschuckius ad Strabonem vol.

22쪽

Zudou sive ct uou, quod si cum latino nomine animanS comparatur, adiectivum est; at adiectivum Z oc ab eo nimis longe distat. eadem notationis obscuritate involutum est UIOV: cs. Iacob sitis ad Antia. Pal. 723. Iam perlustranda sunt verbalia. h0rum species clara est in recen-

atque i TOC ab icTaucii deducendum. tum icii ou a Suida ab Icχε iure petitur: Trupta TO lcχε iu TO Uc καθημεVOUC: cs. Eust. 550, 10. 716, 35. El. M. 478, 56. at erit fortasse qui id vocabulum eandem inisse dicat rationem cum icxsic, quae sit inter tua et tui ou . neque mirum

quod e re nata uterque huius vocis numerus usurpabatur, Singularis Hom.

Denique κλlci Ou, cuius vocis explanatio Dorotheum Ascalonitam totam per vitam occupavisse dicitur scs. Spolin l. c. . est igitur' inquit Spolinius κλiclo V vox cognata voci κλi iri aut huius aut vocis κλicic, unde κλicii squoque derivatur, deminutivum. at quoniam a nominibus appellativis pure sectendis deminutiva in -i OV cadentia non solent formari, verbale potius est dicendum Kλici ou, cuius i ico qui κλiclo v paro Xyt0ne scrip sere, permiscuerunt cum κλε les OV q) v. Draco p. 57 ad κλεiε iv revocandum: cs. interpr. De m. de cor. 271. Lys. c. Eratost h. 121. contra apud

Homerum 0d. XXl V 260 prima huius v0cis syllaba correpta eSt.

Polluce X 34 citatum et Πηbti λia explicatum, quod et ipsum ad Homericum ε*OλKul OV assimulatum esse apparet. ab illo multum distat 19) cf. Eur. Alc. 181. Or. 219. 20) cf. Eust. ad Hom. p. 830.

Pierson ad Moer. p. 228.

23쪽

0t amplificatione nexorum forma atque USu.

OλRlOV c0rruptum ex OλKεlOV, ut Krl9UKl OV ex K VKεiOV, cs. Din. l 17. nam OλKεi OV est secundum Pollucem X 176 sTεiOV h Ipinu TεKm Erl9 V, Menandri ct Philem0nis memorem . sis. P0lybius XXXI 4. Plui. Al. M. 20. Deinde optio v in 0rphicis et apud Lucianum de dea Syriae singulariter dictum, alibi plurali tantum numer0 reperitur, ab εO9TεVul repetendum. neque enim nobis ab I. Il. V0ssio ad hymnum in Cererem 273 id vocabulum ab OpTri repetente pet Suaderi p0test. Denique ε9εὶ OV plerumque pluraliter usurpatum c0mparari potest

cum latina v0ce cada Ver.

P0stremo ΠTUKTiou sive ΠυKTlOV liber complicatus , es. Schae serus ad Gr0g. Cor. 28. Ia00bsius ad Anth. Pal. p. 18. n0n pauca porro exstant nomina in eandem terminationem cadentia, quae non videntur habere aut n0mina aut verba ad quae p0ssint perspicue rev0cari. Unus enim quisque

Koc κυλμcirici apud Aristophanem legens de deminutivo a KOCKυλ luci repetendo cogitabit, attamen frustra id numen quaeritur; etsi concedendum est multa prototypa aut temporis iniuria aut qu0d casu aliquo an ullo scriptore usurpata suerant, interiisse, id qu0d ex iis imprimis intellegitur vocibus, quae velut exauctoratae nullum habent testem nisi grammaticos vel antiqu0s lex ic0graph0s, ut OCT9OV, OV0cturi, ψ Udpue, alia ab llesychi 0 servata. talia ignotae originis iam apud Il0 merum reperiuntur, ut uμVl OV sive uiuul OV 3 quod in El. M. 4, 40 ab aqua repetitur, deinde ii pici ib. 470, 33 ab iKυεic0cii ductum; hici ib. ab levat genitum dicitur; tum λὶ isto V, ripi OV qu0d sunt qui ab ε pu pr0 sectum velint, es. Et . M. 437, 13. Harp. 170, 9, alii ut schol. Theocr. II 13 ad verbum cui spic0ui trahunt. aeque flvia Eustathius 1120, 127 ab cvoυv

432, 17.

s erus ad Di 0n. de cum p. p. 253. nominum igitur in -lou desinentium, qu0 ad eius fieri p0tuit, natura expl0rata, de vocabul0rum in -εl OV et -riplou terminatorum, quibus partim deminutiva vis tribui s0let, proprie late separatim iam dicendum est.21) haoc adspirata vox ob nomen criμα, ut originatio in oculos incurreret, ficta videtur. 22) lKpia ibi parox. scriptum est.

24쪽

L. Ianson: de Graeci serm0nis nominum deminutione IV.

ΝΟΜΙΝΑ ΙΝ -ClON ET -HPlON TERMINATA PLERAQUE NON SUNT DEMINUTIVA.

Prava diphthongi εi pr0 nuntiati 0 ne interdum accidisse, ut cum simplici vocali i confunderetur, ut ΠO90μlOV cum 7IO90μεlOV, Tudo φυλα-

Id. A. 9, 41 quem secutus est Aelianus Η. A. 4, 39 cum c*rimou pri cella nevarum usurpabant, uti idem Arist. Η. A. 9, 40 Rrlφη vi ou de

susum sci . interpr. Antiph. 5, 54) haudquaquam ad deminutivi vim

potest referri, cf. infra. deinde ΠΟ90μεiOV, sive est locus quo navis transmittitur sive vectura, ne speciem quidem pr0dit deminutivi, et cKu-φεiOV, si deminutivum est, ex cicu plou corruptum esse, infra demonstrabitur. Idem statuendum est de iis nominibus quae in -εi OV exeuntia inlexidis ut deminutiva prostant, ut OΠrlTεlOV, corruptum eX OΠη Tt Ou,

cs. lung. ad Poll. X 181, ac κε iov cs. Ilippocr. l. II p. 166 ed. Eulin. Crates ap. Hes. II p. 808. verum cελώχεi OV quo usus est 0pp. Hal. l1643 etiamsi idem valeat ac cελώxi OV ut 0υuuiu i. q. 06VVflta, deminutiva caret significatione, cs. infra. atque recte scripsit Beli herus apud Plat. de leg g. T9Ombfiu pro Tporridici. sunt enim tabulae carinae ξυλα Tporrido c) non carinulae, ut interpres latinus . neque si quis recentiorum scriptiarum KUlup fio V pro κυμβiOV dicere ausus est, es. Lob. para-

25쪽

ot amplis datione flexorum forma atque u Su.

lipp. t. I p. 32, 2, ideo rei, quae certae obsequebatur legi, perspicuitas

dicium in urbe Athenis sec. Boii L. An. 269, 33. 270, 6, reetius fortasse κώλλε io V apud Phot. p. 126 scriptum, atque CTUTst OV an CTUT filo Vseribas, cum utrumque n0n discrepet a CTU7ri OV es. Lob. ad Phryn. p. 261 , incertum est. huius loci etiam sunt 0υVului, cT9Oυ0lu, cελuxinde quibus supra p. 195, cs. I 0 h. path. I p. 497. Juantopere vero Graeci consuluerint formarum, quibus nomina distincta erant, perspicuitati, inprimis c0gnoscitur ex terminatione -rlpi ou g), qua deminuta fuisse nomina asseverat Sp0hnius l. l. p. 135. immo prudenter eam in formandis deminutivis flexionem aspernati sunt Graeci, es. Lob. ad Phryn. p. 78. nam vocum in -ηpiOV cadentium licet maxima pars videatur p0ssidere primitiva in -rip exeuntia, ob adiectivorum signiscatione pr0secta esse significatu c0mprobari potest. Sic ΠΟ- Tripto V quod iam a nostris lexico graphis adiectivum agnitum, a scholiasta ad Eur. Alc. 768 deminutivum perperam dicitur, numquam significabat

Ab h0c non discrepat ψυKTripio v es. Eust. p. 16 32 , cuius adiectivi natura c0gnoscitur ex UUKT Ulia, quae et apud Aeschylum et apud Euripidem loca suerunt ad refrigerandum apta es. Ath. XI 500'. Eandem sormae speciem habet φυ υTrlpici ab Hesychi 0 φυcaλλ id εc- ita ex correctione Stephani in Thes. L. Gr. t. 4 col. 272 pro eo quod illic editum erat φυTuλλibεc - explicatum, ut KuλUΠTriplo V inlexi eis nondum testatum et mεCTriplo V Sc. O9T VOV ut KVncTriplo V, radula, pr0 qu0 syn00patum KVrjcTpou ut 0ελKTpou pro θελκTrspi OV in vulgarem usum venire c0epit, et κλiu Triplo V minus recte in L. M. 520, 26. 690, 29. Bel. h. an. 272, 19 pro deminutiv0 venditatum, quod ex Aristophanis quae suspecta habetur sabula Lic Naυaioc a P0ll. X 23 assertur cs. si gni. Α r. p. 154 ed. Dind. . at dubiam rei taxationem sacere videntur mi Triplo V, κ9 UT 49lOV, KλUCTriplo V, quibus praeter pulcTH-pi ou primitiva K9uT 49 et κλυcTη9 assignanda sunt. Verum pul Tristi OV vulgo deminutivum appellatum apud Ar. Ach. 458 baculum significans ab adiectivi pr0 sectum est n0li 0 ne, et KpuTriplo V, KλUcTriplou ' artis v0cabula medicorum usui relinquenda Atticorum quidem dicendi modum, 24) unum quod huius hypocoris mi speciem prae se fori ξυλ ipiovi. q. ξυλupiou recentis Si mi est usus. at Vide an corrigendum sit pio V, cf. in n. 25) pariter κλυ μ ita OV apud modicos significatione congruit cum primitivo suo, cf. infra.

26쪽

L. Ionson: de Graeci formonis nominum deminutio uoquo v0 cum terminati0 ne quadam exprimendarum perspicuitas atque evidentia clarobat, minime tollunt. consilio autem omisimus λουTriplou, labrum, quod ex Aeschylo citatum non esse deminutivum ex attributo

DE DEMINUTIVIS IN -lON CADENTIBUS.

Cauon om illum de trisyllabis deminutivis in -lou a veteribus lech nicis constitutum supra in medio proposuimus. ea vero regula cur ab aliqua vocula migrata fuerit, non idonea causa invenitur. videtur enim ea, ut deminutivi corpus pronuntiatione sulciretur, non temere a technicis excogitata esse. nihilo setius assert et gustathius ad Il. II 268 κ sui oviat in legem renitens, neque latent V V. DD. Lobeckii ad Phryn. p. 314λυxvi ou attestantis et Schaeseri ad Greg. Cor. 11 TευTλi Ou, 0υpiou, ici 17ri OV allegantis iudicia hane anomaliam repr0banlia. attamen λiubi ou ut ex λimbi OV natum ex regula in tertia ab extrema syllaba tenere oportet accentum. haec tamen plerumque in libris editis vitiose scripta inveniuntur: p Ἐλiou Ar. Vesp. 203 ed. In v. Arist. de ausc. mirab. 47

autem 549, 2. Eustathius denique cum his deminutivis peculiarem describebat accentum, κυμ plou e lege scripsit id lite non semel consusum est cum κυμ IOV, cs. p. 200. tum K Vl OV in A. P. 7rupuλOTt C scrip tum corrigitur a Butim anno in Gramin. l. c. λ rriou in Arist. vol. III 3 ed. Butile plus semel sals0 signatum, recte scriptum reperitur in A. P. VI 295. lutiri OV dubiae lecti0nis a p. Ath. XIV 646'. Schweighahus erus quidem ibi sic edidit: εribaiTpov. ΠλακουνTiubεc μuzi OV εm TuJ bEPTV . sed edd. Bas. Ven. os erunt Πλακουν T V dε Mariou, indeque c0niecit Casa ub0nus εbε Quum Ou, quod deminutivum auuλOT C sormatum haud scio an nusquam legatur. fortasse scripsit Athenaeus Πλακου VT V hb Uctu OV, qu0d dem.

27쪽

TεKVlta. c0ntra v0X eiusdem notae Tεχvio V ab Astio ad Plat. de rep. VI 695 qui a Schwgh. ap. Ath. II 55 q. VI 240 et alibi ex can0 ne denotata est. atque Butim annus i. c. praeceptum illud de accentu deminutiv0rum sit matum mutae cum liquida copulati0 ne tolli negando scripsit Tεκυio V, TεxVio V. φαTTIOV Ar. Plui. 1011 ed. In v. Ath. VIII 359h. x vi ovΑ. P. XII 40. insui ou A. P. XI 157. Sunt deinde huius generis deminutiva, quorum primae syllabae scriptio dubium reddidit accentum, ut cuKi OV ut Kubi ou quae et ipsa duplicibus signata reperiuntur consonantibus. atque culti OV 7rupuλOT C scriptum ap. Poll. X 152 ubi Ar . Thesin. II citatur. cuKKi OV in Elym. M. 610, 32. Menand. 44 ed. Mein. Xen. Anab. IV 5, 56 ed. Schia. Di 0 d. S. XlII 106 Wess. Atticorum autem etsi non fuisse sertur K cons inantem duplicari cs. Sturg. de dial. Mac. p. 129 , tamen repugnare videtur Aristophanes Ach. 745 'chκκου duplici K locutus. cs. Lob. Aglaoph. p. 845. tum de v0culae ictibiOV scriptura cf. Schaeser ad Greg.

C0 r. p. 28 Attic0rum gratia simplicem c0nsonantem vindicans. Restat ut de nominibus propriis, quibus e St dactyl0rum numerus, di S Seramus. etenim quamquam scribentium voluntas, primitiva videlicet deminuendi, eadem esse debet atque in appellativis, regulam tamen illam de trisyllabarum v0 cum accentu probatam etiam ad n0mina propria pertinere, technicis eam rem in medio relinquentibus non est quod credamus.

itaque V Uppio V Ar. Lys. 906 atque haud scio an recte Graesius in epigrammate Meleagri A. P. XII 82 maui ou contra Iacobsium, qui mauio uad appellativum vi aut OV ex norma scriptum respiciens illic signandum curavit, expresserit. pariter V UpTiou Ath. XIII 576 , BiTTiou s. Bi- Tiou A. P. VI 276, Θε pluio v ib. Vill 161. cf. Iac. t. III p. 438. Θ ui ou ib. VI 627, Navulou Ath. XIII 558'. Hyper. ap. Harp0cr. 203, 7. A. P. V 207, atque s0rsitan veteres grammatici discreverint Nil iOV Ath.

culiari accentu. similiter signari convenit, quae deminutivorum sormae

Xen. neque iniuria vituperatur Tyrannio a schol. Hom. Il. II 648: Oυκ

Quam ad n 0rmam signanda sunt Θ9OVlOV Νέ9lOV ap. Strab. t. I p. 366 et p. 410 ed. TZsch. ubi tenoris 140n firmus est l0cus. P0stremo de lis disputandum est deminutivis '' , quae ternas syllabas c0ntinentia irrati0nali, ut aiunt, accentu insignita reperiuntur. vocem Tolal OV hic illic par ix. scriptam neque s0rma, quae uVuλOT c CTOluu-26) ei. Arcad. 119, 8.

28쪽

L. Ians0n: de Graeci serm0nis nominum deminuti 0 ne Tiouyy esse debebat, neque significatione deminutivum esse, iam decrevit L0beeli ius ad Bult manni gramin. l. l. deinde Πεbiou quod technic0s, ut a deminutivo Πεbi OV distingueretur, irrati0nali signasse accentu supra iam c0mmemoravimus, denique χOpi OV 00rium) par0x. vulgo den0tatum,

nullam huius an0m aliae causam cum videatur habere, nunc a recenti0ribus texie0graphis auuλOT TEpou pr0par0X. Scribi coeptum est. verum deminutiva quae passim in libris viti0se scripta reperiuntur, sunt 0Uplo V, λυ plo V, cKu OV, cKUUOV. ac 0Upi OV et λυ pio V ob eam rem iam notata sunt a Schae sero ad Greg. Cor. 28. dein de nominis ci ci=ou diversorum nominum confusione CKuUOV et C φεiOV, cuius loco etiam cicu OV scribebatur, perspicuitas infirmata est. nam illud cum sit deminutivum vocis et CKI 4 et CKIφOc, utriusque v0cabuli significationis particeps esse op0rtebat . at alvei significatio quamvis huic voculae genuina, frustra in Atticorum quidem, quae adlluc exstant, scriptis quaeritur, sed apud citeriores scriptores, ut apud The0phrastum, alios. sed cum Atticorum fuerit p0culi quoddam genus - cs. Eupolis ap. Poll. VI 45.

Ath. IV 142 q. XI 475 - Aristophanes illud Th0s m. 630 haud dubie

i0cans maluiam appellavit, unde Scaphium apud Iuvenalem sat. 6, 262. inde patet ratio qua sit factum, ut etiam tonSurae genus per metonymiam ') 00 significaretur. cf. Α r. ap. Harpocr. 269, 25 et schol. Α r. a v. 806 ubi ab altero huius tonsurae mod0 RrjΠoc s. κη mou) discriminatur. cf. schol. Luc. Lex. 5. Hesychius denique, qui Victor. Α r. l. c. scholiastem exscripsit, diversissima miscet CKa OV dicens TrTU OV Kα ε iboc KO Upuc Tric Em κεφuλ' c. - Imm0 Ocu*εlOV, priore significatione,

accentu in altera ab extrema syllaba posito pro cKct fit OV uti ap. Plut Ar. 3 ed. Schae s. schol. Theocr. IV 4 ed. Κ iussi. Suid. s. v. CK Istiui .

mum invenit USum. Horum vero deminutivorum ne elevetur claritas, n0mina, qu0rum

radices exirent in vocales, hac terminatione deminui n0n s0lebant. tamen excipiuntur non m0do tertiae flexi in is nomina neutra, ut 90uGOV, 9UT- xl OV, Tupi xl OV, qu0rum c0rp0ri, stirpis V0cali ε suppressa, terminatio -l OV annectebatur, sed etiam quae dicuntur pr0pria in -la cadentia, quae Atticorum m0re primitivorum luco in usum venerunt c0mmunem, es.

29쪽

et amplificatione flexorum larma atque USU.

tius quam a deminutivi notione prosectum videtur. cs. Supra.

randum illud cum pacpi OV Galeni. restat ergo extremae Graecitatis vocabulum cTiOV '), iam pr0pter accentus genus e deminutivis eiciendum, solita illa terminationis mutatione sormatum, quod regulam Supra pr0- positam vix destruet, qua nulla in -lou deminutiva ab appellativis pure nectendis fuerint formata. sic λο ibo prilutiTiou deminutivum vocis λ Oido pia assertur ab Aristotele rhet. 3 ex Arist0phane. atque uVTλlOV qu0 dux Arist0phane et Epilyco in Aia. Bel h. 411, 19 citatur, non est deminutivum vocis uVTλiu sed uVTλiuVTληTη9 a recenti0ribus Graecis vocatum. similit0r se habent crimOV i. e. OS Sepias et Olmu. cf. Schol. Lur. Αndr. 1241. Sed qui in serm0ne deminutivis usi fuerunt, cum maxime id spectare videantur, ut risum vel i0 cum movere velint, mirum esse p0test, Si aliquot voces deminutiva terminatione distinctae potestatem exuisse videntur deminutivam. ne igitur dicam mult0s labentis Graecitatis scrip -

29) cetera, in -iou bi syllaba MViOV S. MVi0V, toV, cio V, 0pio V, moVnomo erit qui ad deminutivorum formam reserat, quippe quibuS maximam partem, ad quae possint reVocari, desint n0mina Primitiva.

30쪽

L. Ianson: de Graeci sermonis nominum deminutione toros dum inutiva pro primitivis perperam usurpasse, ut Ioannes evange

Atque pariter qui Graeci v0 cibus 0rigine Latinis in operibus suis ut 0-bantur, eas ut deminutiva est utire solebant, ut o copio u Plui. Ar. 4 cs. Lob. ad Pliryn. 211, quin etiam ipsi st0renti0ris aetatis scriptores rei natura inducti interdum usi sunt deminutivis, quibus nulla pr0rsus hyp0c0rismi quem m0do descripsimus nota exprimi videtur. cf. iusi a. huius autem rei causam ubi quaerimus, alia in primitiv0rum vel exauctoratorum vel comptiori orationi alienorum, ut tiK6VTlo V, KOCKUλμα

quidem, ψυbpuKta cf. Diosc. V 119. Schol. Theocr. XII 24, alia numero adm0dum pauca, qu0tiescumque primitiv0rum n0minativi communi exciderant usu, horum pr0 vincias suscipere c0eperunt, ut iViOV, upulo M. quam ob rem insequenti teria pure aceidit, ut qui artem aliquam factitando de huius nominibus apte denotandis cogitarent, ut philos0phi vel quilibet doctrinae alicuius pr0sessores, medici, opifices, quippe qui rerum n0ti0nes instrumentave aut universe opera manu facta n0mine aliquo essent

insignituri, v0cabula, quibus substantia quaedam vel materia indicabatur, primigenia, pr0priae illi terminationis vim ac p0 testatem minus reminiscentes deminutivorum similibus nutis terminaverint . huc accessit quae a technicis dicitur metonymia, qua eiusmodi n0mina propter nominis derivati, quae cum voce primigenia intercedebat, similitudinem, huiusmodi effigies ac simulacra cum n0minibus asscerentur, deminutive n0tari c0n-

NOMINA IN -lON CADENTIA A SIGNIFICA TIONE DEMINUTIVORUM PROFECTA CERTAM DEFINITAMQUE NACTA POTESTATEM.

H0rum n0minum agmen ducit χ 9lOV, duplex p0s Sidens pr0t0typ0n, a deminutiva natura repetendum, ut ap. Hipp. 1, 38 F0es. UΠεν T V ppεV V x plo V. indeque de librorum locis ap. Tlluc. 1, 37. Iter. It 117. hinc eius significatio latius patebat, ut de castello apud Plat. Gorg. 455 et ipso de praedio apud Xen. An. V 5, 11. Huius quoque ordinis est γε ε bio V, fundus, a Schweigh. apud Her. VII 2, 8 γε ἘΠεbi V emendatum pro Tε Πεd V qu0d est in uno

Sacr0sti libro Scriptum. Idem statuendum est de vocibus usui c0mmuni peculiaribus, velut 0plT OV ab Hes. di ppoc explicatum, a Polluce inter TI TUI KOlTmul

30) mirari licet quod ionico v. εIμα Hippocrate S semel usus est,