De graeci sermonis nominum deminutione et amplificatione flexorum forma atque usu

41쪽

et amplificatione nexorum s0rma atque u SH.

situm quenda in vo statum esse ait Scirive ighaeus e r. cf. Ath. VI 237 h. de pisce et hurba quae sic nominabatur et ipsa Romanis ita vocata es. Supra.

Meleag. A. P. XII 256.

KOlV Vlou recentiorum Scriptorum vocula, qua Atticum doelutiTiouexplanari solet, ut a Schol. Αr. Lys. 160. Π T Vi OV barbula. 7r. μαK9OV ε x V ubi erit qui luiKpou emendetap. Luc. Paras. 50. cf. Ammian. A. P. XI 157.

42쪽

RuTαχυ cluaTlOV iusculum et c0ndimentum quo persunditur caro a SSu. cf. Pherecr. ap. Ath. VI 268 f. κε9μ6Ti OV nummulus. Plui. Clin. 36. interdum sine deminutionis

XI 346. κλυ cluuTiou clyster primitivi p0 testate praeditum apud medicos, ut

de compos . t. V p. 217 R. Alciphr. 1, 1. KTrllatiTiOV praediolum. Alciphr. I 36.λoib Opi liutiTiou c0nviciolum . Ar. D. 222 citatum ab Arist. Rhet. 3.es. p. 205. λ latiTici μηλiva) ad verbum simbriolae ap. Lucili. A. P. XI 210, ubi tamen ex Stephani in Thes. interpretatione vestimenta significari videntur melina, isque Plaut. Epid. Il 2, 49 comparat. μνημ6Tiou titulus sabulae Diphili et Epigenis ap. Ath. II 124 q. ValutiTiou sonticulus Ath. lII 73'.

43쪽

et amplificati0 ne sexorum forma atque usu.

1, 24, 12. Plui. Publ. 26 etc. ΠpαΥμ6Tiou negotiolum Ar. Nub. 198. 994. Di 0 n. de c0mp. Verb. t. V p. 13 B.

UΠομνημ6Tlou pro primitivo usurpavit M. Anton. III 14. QiλrllatiTiou meretricis nomen ap. Luc. dial. me P. 11.χVuulatiTla cupediae Teleel. ap. Ath. VI 268'. De tot igitur in eandem terminati0nem exeuntium 110minum diversitate universe quid sit statuendum, accuratius iam ut summatim per- Scribatur, primum commemoranda sunt quae dactylici rhythmi caussa formata cum primitivis suis vi ac p0 testate plane congruunt, ut θε0λlOV, ελ plta, alia es. Supra. deinde quorum primitiva aut periisse, ut KOCKυλ-μ6Tlu, UUbpuKlu cf. supra, aut ita spreta videntur, ut pro iis in deminutivorum modum flexa v0cabula certis quibusdam scriptoribus probata suerint, ut itu6TiOV, ut OuTl OV es. Supra. 90rro quarum vocum n0minali vicum c0mmuni excidissent usu, eorum loco formae coeptae sunt usurpari deminutivis apprime similes, ut ivlOV, opulOV es. Supra. Late Vero patet eorum nominum paronymia, qua magna epici S maxime peculiarium vocum copia nihil sere significatione dissert ab iis quae 34ὶ cf. Martiat. XI 32. 111. Iuvenal. XIV 29. 35) Plaut. Pers. V 2, 43.

44쪽

38 L. Ianson: de Graeci serm0nis u0minum deminutione eorum primitiva esse videntur, ut . oicia, ε9KiOV, 0ripi Ou, Tεixiou cf. supra. alia prorsus est ratio eorum quae desectiva genetivo sermo casu iudicialia sunt nomina ut adfici OU, λεUTOCT9uTlOU cet. cf. supra, et quae vocantur TεμεVticu cs. Supra. Tum qu 0rum propagines huiusmodi terminati0ne expressae primitivorum denotant poti0nes, ut puplutiKlOV, OΠlOV, CUKl OV es. SUpra, quibus potestate paria videntur, quae derivata concretam acceperunt significationem, ut εUu Πελtou, puOGχVlOV, blbucinλl OV cs. Supra. ab his ortu suo discrepant, quae partim adiectiva sunt, ut O9KlOV, μο-pi OV, Opi OV cs. supra, partim verbalia, ut i TlOV, ε9εὶ u cs. Supri . postremo inveniuntur quae habeant neque nomina ad quae dilucide revocari possint neque verba, non modo Homeri usu n0ta, ut λ i Crista, KlC- υplou alia cf. supra, verum etiam citerioris aetatis vocabula, ut sim Ou, uluUOV, uVTlOV alia. Deminutivorum denique ipsorum significatio si a deminutionis notione remotior esse videatur, causa quaerenda est ex metonymia, ut CKd plo V, κηΠIOV cet. cs. Supra. postremo usu venit, ut multae V00ulae,

forma quidem deminutiva, hanc deminutivam exuerint significati0nem, ut certae quaedam n0minum appellationes, ut x piou, O0OVlOV, alia medicorum q) potissimum, opiscum vocabula, deinde quibus vasorum, Vestiment 0rum genera operaque manu facta significantur cf. supra. VII.

DE DEMINUTIVIS IN -lC CADENTIBUS.

Graeci sermonis nomina in -lC deminutiva, quorum sexu significationis quaedam declarari videtur proprietas, num a sua natura adeo discesserint, ut virile quoque secus voces aliqua d0minuti0nis vi infringstiadae in muliebres mutatae fuerint, cum quaeritur, vix ullam asseri e p0ssunt

KUlulc. quod sch0lium aut corruptum est aut decurtatum. tum KOpυbuλic, a lauda, de cuius scriptura cf. I i effling. ad The0cr. VII 23. tum λ apici. q. λ apoc apud Leonidam Tarentinum A. P. VII 652: neque certum est, num cKOpmbεc atque cKOprioi diversi fuerint pisces, quos Arist0telus in libro de anim. V 9, 5 p. 194 et saepius commemorat. es. Ath. VII 230 f. Animantium ''ὶ quoque sexus hac ratione discriminari p0sse exemplo

schematista sunt, aut diversas species signiscant, pἁTOc et Tic, q=υ-

36) cf. supra. 37) καυ0apic vas significans Videtur deminutivum. cf. supra. 38) Sunt verba Lobeckii path. p. 46.

45쪽

ot amplificatione flexorum s0rma atque usu.

veteribus non satis constitisse, quomodo illi inter sese pisces discrepave

Pariter Aristoteles Tr. T. E. t T. 6, 13 ed. Bel. h. Tευ0 idec Tε καὶ Tε00oi καὶ ciηπυ at non in deminutivorum modum distinxisse videtur. ceterum huiusmodi species etiam a primitivis aequalis sexus denominatas fuisse, ut βελ Ovic, dpumluic, Mulvic, cuUstic, Uuluic infra ostendemus. eadem cautio, ne V0ces quae primitiva videntur habere, temere deminutiva putentur, adhibenda est in plantarum quodam genere, ut in TευTλic s. cευTλic, quamvis Ath. XI 371' Diphilum citet comicum aliquem vituperantem qui TEUTλic usurpaverit pro TευTλOV. neque omittemus citare iussa eiusdem generis paronyma: TOTTUλic, KOλOKUVTlc, KETχ9ic. simi

In huiusm0di igitur nominibus, nisi in animantibus per sexum semininae voces significabantur, generis mutatio aperte nititur paronymia, de cuius ratione infra copiosius exponetur. plus vero mirationis faciunt rerum n0mina, quae ab impari genere prosecta deminutiva plerumque existimantur, ut pa0μic, cuius ultima syllaba contra Pindari usum a Meleagro epigrammatista VII 428) producta est, quod neque cum significat statuae basin, ut ap. Pind. Nem. 5, 1 unde per siguram apud eundem P. 5, 7 ai VOc a KpuV pu0μid V ΠΟ, cs. Hesych. , neque

cum a Polluce ad peculiarem medic0rum usum respiciente explicatur:

cf. Foe S. 0ec0n. Hipp0cr. s. v. pu0μic, ad deminutivi se rationem referri patitur. ceterum videtur hoc ab Atticorum usu abh0rruisse. nam unus

επ' αλλα ic, haud dubie ad aetatis suae usum respexit. huic et origine di significati0ne assine est ui pinluid εc, proprie arulae sive earum formam

latum fuit ad rubiginem qua lab0rant ulmi sec. The0phr. II. P. 3, 15.

46쪽

L. Ians0n: de Graeci sermonis nominum deminutione huius loci etiam est citerioris aetatis vocula cTυλὰ, quae non semel de loco certat cum cTrlλὰ cf. Str. t. II p. 226 ed. TZsch. Plui. P0mp. 24. vere autem deminutiva esse videntur ψ luic a lex ic0graphis 0missum, quod secundum Ath. IX 188 Arist0teles usurpavit. deinde 09Ouic ap.

nera, ut KuV0upic saepius apud Hipp0cratem et κυαθὰ, κοτυλ sub ε cot Tεu V ap. Ath. XI 480 , ubi S0phron citatus est, quae tamen Sine deminutionis vi et ipsa esse p0ssunt certae primitiv0rum species, quem admodum quae ea terminati0ne praedita aut varia primitivorum sunt genera, ut ΠλOKuμic quod Eustathius 1528, 17 a Πλοκαμoc significatun 0n disserre ait, cs. Spolin. de exti'. 0 d. parte p. 175, aut ita c0mparat 3, ut quae in eam formam flexa suerint, significent quae ex primitiv0rum materia manibus facta esse apparet, veluti popluic, Sp0rtula, pr0prie corbis et iuncis texta cf. schol. ad Ar. Vesp. 58, eandem illud secutum

anal0giam quam cupTuula, de qu0 infra, et cx Olula, ultima syllaba longa, funis eae iuncis confectus veluti citeri0ris aetatis vocula pi βλὰ a pillλoc. tertiae denique flexionis impari genere insignia sunt: Πiucuuc , tabula, quo usi sunt Mach0n ap. Ath. XIII 582'. Phylillius apud Poll. X 58

cf. Spolin. l. c. deinde KuVOula regula c. l. ε9Tuλεi OV KuλλDspu plKOVsec. Suid. idque ultima syllaba producta vere deminutivam videtur habere significati0nem. postremo a neutrius generis primitivis nulla in -ic flexa deminutiva reperiuntur, praeter pu sflula, culter t0BS0rius, qu0 USUS est Phanias in A. P. VI 30. nam reliqua quae huius deminutionis assilia videntur esse, με pie, λεmc s. λοπι , de quibus infra, 7rpoc rie hunc l0cum iniuria obtinent. h0c quidem nomen vulgo deminutivum appellatum citavit Pollux X 227 ex Aristophanis Danaidibus inter Ta εν TUVul-

Hinc suam fortasse habet explicati0nem xuμευuic stramentum, cuius

Ut tamen, ne quid omisisse videamur, ad illa priora revertar, adiectivorum speciem prae se ferre videntur fico ΠTpla speculum cs. Iac. ad

Huius generis etiam sunt quae significant animalium unde derivata

F0es. his pro rei ratione apprime similia sunt, quorum primitiva a derivatorum significali 0 ne ita discrepant, ut haec arb0rum unde ipsa pr0secta

47쪽

et amplificati0ne sex 0rum Drma atque usu. 41 sunt, nucleos sive grana significent, ut d crepuic lauri bacca Hipp. I 587F0es. , κεbpic Ar. Hipp. I 572, κεΥχ9uμλεc grana sicuum et olivarum Hipp. I 587. Arist. H. A. 5. cf. θ9Kευ0ic bacca iuniperi Hipp. I 572.

liaec vero adiectivi species etiam clarius perspicitur, cum vocula in -lcvel a cui ore, quem res refert, vel ab alia proprietate denominata est, ut IsiTUpic ελ mu cf. Ath. II 65'. cf. Lob. Patii. I p. 279 n. 49. Vulgaris autem sermonis nomina in -lc terminata, quae supra in

pr0batum vero suisse Atticis talem meta schematismum, quo nulla significationis mutatione nomina in alias transirent formas, licet videre ex Athcnaeo IV 658' reprehendente Maced0nes, qui mensam secundam ε7rib ε irruic dixerint pro vulgari SmbεNTVOV. hac vituperatione num

dignus sit Diutimus, qui in epigrammate Α. P. VI 261 ov0εluic, si as,

usurpavit pr0 uV0εμOV, cum illud etiam esse possit paronymon voculae ut videtur obsoletae ab IIesychi 0 servatae lu0εμη, vix potest discerni. His igitur nominibus nemo erit qui compr0bet, Atticos in iis deminutivis ad primitiv0rum genus non respexisse. raro haec regula ab iis migrata est in deminutivis -i KOC et -lclcri, uti in CKελlCKOC ap. ΑΓ., cauda λic KOC ap. eundem p 0etam, atque in iis quae per met0nymiam a primitivis diversam acceperunt significali 0nem, ut uc mdlcKOC, turlulcKOc, μυic κη, de quibus infra uberius disputabitur. at ROTυλic Koc apud Ath.

0uantum vero in Graec irum sermone valuerit paronymia intellegitur ex magna Vocabulorum in -lc exeuntium, quae a primitivis suis non disset re inveniuntur, copia. ita iam ex vetustissimi poetae usu liquet, fuisse nomina in -lc, quae primigeni 0rum vim ac potestatem vel aequipararent, vel per metonymian quandam ad eorum quasi dignitatem adspirarent. haec autem alia gravi, alia acuto signabantur accentia: Veterrimos Atti-c0s, inquit L0beelcius ad Phryn. p. 165, i Ibiu dixisse apparet ex Arist0phanis et Solonis versibus , et sch0liastes ad Theocr. 1, 75 p. 83 7 ed.

39) cf. Gioso in libello qui inscriptus est: uber den Eoli schen dia-lelit p. 288. 40 in cantico ap. Eur. ΙΙipp. 122. 41) in cant. ap. Eur. I. A. 743.

48쪽

mone citatum: multa tamen praeterea in -ic desinentia nomina e0dem atque deminutiv0rum accentu distincta horum significatione carent. in his iteruin secernendi sunt animantes a rebus, quarum non pauca in -l Cnexa nomina putanda Sunt paronyma.

Prioris generis sunt diu usic Homeri aliorumque poetarum usu nobilitatum, Atticis vitatum, citerioris aetatis Script 0ribus non Spretum, ut Plut. Cana. 33. ea autona Atticistis interdum improbata suisse, exemplo usi Tliomas Magister, qui ab Atticis abiudicat εTulpi , quo non mod0Xen0ph0u, sed alii quoque spectatae auctoritatis scriptores usi sunt,

tamen, ut ab citavit et uiuuoc derivatum esse possit. Cum his vocibus faciunt nomina per metonymiam formata, maximam partem a p00tis frequentata, ut ευuic ux0r apud Eur. I. A. 397, c cicancilla ap. ΑΙ ., ε9 Tic amica ap. Theocr. IV 59 pariterque κλὶμ -bεC, Scilicet κολακibεc, quarum per terga ut per scalas Artibari mulieres rhedas ascendere solere ait Clearchus ap. Ath. VI 456 cf. Pliat. de disci . adul. et am. 5. neque magni interest utrum Tη0lc, matertera, cum L0beckio ad Phryn. p. 134 deminutivum dicas an metonymon, ut uλKUOVlCAp0ll0n. Bh. I 1085, si est pullus halcyonis. eiusdem anal0giae Sunt, qu0rum pr0t0 typa sunt mascula iam supra citata, quibuS aliquot, qu0d ad primitiva attinet, olu OTEuri respondere videntur: IIJbOVlc Εur. Rhes.

506. Theocr. VIII 38, χελ idovic lac. A. P. III p. 366, KGKKuisic perdix

Alcman ap. Ath. IX 389. haec hactenus de animalibus. Iam alterius classis, quibus res significantur, nomina non alia nisi terminationis diversitate a primitivis diversa sunt λ*c apud Homerum et Aeschylum, Trup*C apud Aeschylum et Euripidem . eadem forma insignitum est oTKuλ idec apud Homerum, ut in s0rmulis ευ oΥKaλibε cci ευ-bεlu et φε9ε tu atque uTκαλ ibo popOc s. aTKaλibri popoc et VIKuλlbu-Tursεiu certum desinitumque derivati usum satis comprobant. denique a neutrius generis primitivo prosectum est βλε papibε c. nomina denique in -lc ab Homero tragicisque usurpata, quibus sere deminutiva attribuitur

Haec proxime attingunt, quorum primitiva verbalia abstractam, ut aiunt, habent p0 testatem, quae cum forma -ic exprimi ut Ur, recipiunt sere concretam. hanc formationem minus recte deminutivam dicit Meilao

49쪽

et amplificatione flexorum forma atque USu.

raro tantum modo primitivorum adaequant potestatem, ut v. c. βολὶ Cetiam pr0 βολη valet cf. Lob. proteg. p. 450. eiusdem rationis Sunt γλυφic penecillus ap. Αr. Ran. 1545, KOTric gladius PerSicus 3 p. Xen. ,

par0nym0n in medio proposuit Speusippus ap. At h. loco Supra citato. tum Uuluic Epicharm. ap. Ath. VII 306. cs. 226'. Numenius ib. 323 eundem si Scem dicit Uuiuau. neque voculae Tpi λic, quae in lexi eis pro deminutivo venditatur, ex paucissimis quidem quibus legitur l0cis Species Sati S clara est, quamquam Dorion ευ Tim Πεpi ix0υ60V op Ath. VI l300 esculentis piscibus adnumerat Tpii λ id ac tuu puc: quo attribulo Ut deminutio describatur, tantum abest, ut c0 utrarium demonstr3ri p08Sit, neque quidquam Athenasti locus p. 313' probat, ubi ex Epicharmo Η0cala reseruntur cibi: tuaiuid ε κcii Tpi λibε c.

Tum rerum appellationes:

50쪽

44 L. Ianson: de Graeci sermonis n0minum deminutione 6pidaKiuic lactuca. Stratiis ap. Ath. II 69'καλ uc cs. Papii lex.κεΥxpic panicum Italicum sec. Liuia. Hipp. I 572 F0es. κολοκυVTic inspici cucurbita silvestris Hipp. I 263. 573 Foes λi0ibεc calculi, quibus gravati aegroti laborant ap. Hipp. I 512 Foes. λo c i. q. λο a legitur in Thessali epigr. Λ. P. IX 20. cf. E.

M. s. v. Stephanus in illes. a fleri Athenaeum λο uu esse dicentem Thu

VOTic cuius primitivum tantum non poetarum est non modo tragicis, Sed etiam prosae orationi familiare. cf. Plat. Tim. 60 q.

habuerit longam, ambigitur, cum Porsonus Batonis versum a p. Ath. VII

ad Ar. Ach. 1170 emendaverit χυTpidi v. ita χυTpibεc ex Aristotele citavit Ath. XI 464' ubi ante Din dorsum χυTpidεc scribebatur. 3 p. Her0d0 tum V 88 variatur εκ χυTpibviu et εκ χυTpi V cs. ad h. l. Creuger. Iam progredimur ad ipsa deminutiva iu -ic terminata. haec propter Suum genus maxima parte a primae nexi 0nis n0minibus oriri per se clarum est. cuius generis sunt haec: