De veterum grammaticorum scholis [microform]. Commentatio...quam...scripsit Clemens Degenhardt..

11쪽

ei. IV 269, XVII 160, 514, XVIII 143 221.

ei Troad 456, Hipp. 1034 Hec. 125T, Or. 128, 25, Phoenb51, 59b, 13, 24 900, 22, 1338, 1653, Med. 600, Andr. 170 357 387. 513.

y ad πύκοισιν pertinet ειρωνεία quam posthac inter tropos tractabo.

Isthm VIII 83 et μεν μιν Πνηλεῖ θεύμοιρον ῆθικῖς δε λεγει. Donat Andr. I 1, 1 abite concitatius legendum St, quia reSpectante properat et discernit a Sosia. Andr. I 2, 12 astute hoc et gestu et vultu servili et cum agitatione capitis dixit. Andr. I 2, 13 quid hic vult more servili et vernili gestu: sic enim vocati a domini Secum VultuOS agunt. Andr. II, 13 rogas hoc cum interrogatione indignantis. Αndr. II, 14 scilicet Semper cum ironia ponitur. Andr. II 1 2 dabo equidem operam pr0nuntiatione evnn dum Si plus enim diXit, , dabo operum' quam Si diceret non

Andr. II 3, 6 pater est Pamphile hoc vultuose pronuntiandum St.

Andr. II 3, dic te dicturum pronuntia dic quasi rem iacilem et nullius praeiudicii. Andr. IVI, 1 hocino est credibilo aut memorabile totum in pronuntiatione est hoc enim genus interrogationi vim negandi Xprimit.

12쪽

pronuntiandum.

Andr. IV1, 43 si omnes hunc coniectum cum odio hoc

pronuntiandum St.

Andr. IV 2 26 narrationis mihi incipit initium ab eo hoc

quasi ab iocante pronuntiandum est, nam sic ille impudens μreSpondit. Andr. IV 3 4 nunc misera, quem capit cum admiratione pronuntia quem' et cum Xclamatione quadam.

Andr. V 2 26 erum quid sit pericli fallere erum et patrem cum ingenti pronuntiatione dicit. Ad I 1, 10 quae cogit quibus et hoc sic pronuntiandum, ut horrere videatur ipse cogitationem Uum. Ad II, 8 10res Uregit haec singula magna vociferatione

interenda Sunt.

Ad II 1, 1 leno sum leno terribiliter pronuntiandum. Ad II 1, 45 homini misero plus quingentos colaphos flebiliter

pronuntiandum.

Ad W2, 45 de amica potest hoc et interrogative pronuntiari. Ad ΙΙ 4, qui quidem te habeam ratrem acuendum St te . Ad ΙΙ4, 15 maneo otiosus hic hoc separatim inserendum est quasi pertinaciter asseverante lenore inStaturum e. Ad IIII, 53 Iratrem conveniam Hegio vultuoSe pronuntiandum hoc quod addidit Hegio', quasi dicat res in manu

fratris est conStituta, non men.

Ad IV 1, 20 meas tuas et meas et tua cum geStu pr0- nuntiare debemus, ut intellegatur irrisio. Ad IV 5, 2 non vultuose pronuntiandum non'. Ad V 3, 2 conserva, quaere, parce, fac hoc Sic pronuntiandum St, ut appareat hanc ipsam voluntatem displicere Micioni. Hec. I 2, 1 sene si quaerat me modo isse haec omnia et submissa et veloci pronuntiatione asserenda sunt. Hec. II, 10 minime equidem me oblectari me acutius proserendum St, quia reSpondet προ τὼ te'. Ηec. IVG, pater pater Sic pronuntia ut hoc vultuose sit dictum. Phorm. Ι 1, 15 ubi initiabunt hoc vultuose pronuntiandum. 13 Phorm. Ι2, 8 cum tu horum nihil refelles vineam scilicetJhoc interrogative pronuntiandum. Phorm II 2, 21 alere nolunt hominem edacem hoc Sic pronuntiandum est, ut facete totum videatur illatum quando si obaeratus sit sub huiusmodi poena neque accusari ab alio queritur neque damnari. Ρh0rm. IIII, 40 iam ne ea praeteriit interrogative pronunti

andum.

Phorm V 8, 5 'nolo volo, volo nolo primo Singula Separatim, deinde simul utraque pronuntianda Sunt. Eun. II, 91 ob haec Iacta abs te spernor his duplo pronuntiatio est, vel per interrogationem vel per invidiosam X- probationem. Eun. II, 108 mos gerendus est haidi cum pronuntiations et gestu, ut ostendat quae vis amori sit, ut Thaidi mos geratur. Eun. ΙΙ3, 36 Archidemidem hoc sic pronuntiandum St, ut appareat e ipso n0mine Statim odiosum neSei quem occurriSse

Εun. IVI, Simalio et hoc concite pronuntiandum. Eun. VI hem quid amat haec singula pronuntianda Sunt, ut stuporem nimiae indignationis ostendat. Serv. Aen. IVI huic uni forsan potui succumbere culpae singula pronuntianda Sunt ingenti enim dicta sunt libra quibus confessioni desiderii sui quandam inicit refrenationem. Aen. XII 57 discurrunt alii ad portas primosque trucidant

subaudis improviso et haec simul pronuntianda sunt, ut Simul facta videantur quo vehementer vis bellica possit agnoSci. Α00. XII 80 desine iam tandem singula pronuntianda Sunt. Iam transeamus ad recitationem aτὰ προσωδὶν non minus pronuntiatione commoda neceSSuriam DionySiu accentum definit Uhli p. 6ὶ ,,τονος εστὶν ni χησις φωνῆς νaρμονίου κατὰ δνύτασιν ἐν τῆ ξειμ, η κατὰ μαδεσμον ἐν τῆ βαρείρ, κὶ κατὰ

13쪽

Sequatur Quintiliani testimonium Ι5 22: adhuc dissicilior

obServatio Si per tenores quos quidem ab antiquis dictos tonores comperi videlicet et declinato a Graecis verbo, quietoνους dicunt vel accentus, qua Graeci προσωδta VOennt eum acuta et gravis alia pro alia ponuntur ut in hoc Camillus, si acuitur prima aut gravi pro leXa, ut Cethegus, et hic prima acuta num Sic media mutatur aut fleXa pro graVi, ut circumducta Sequenti quam e duabus syllabis in unam cogentes et deinde flectentes dupliciter peccant. μPermulti sunt loci sch0liorum, qui ad recitationem ara

14쪽

Ε hi speciminibus grammaticum non solum discipulos inStituere videmuS, quo Son Verba Singula enuntiurent, Sed etiam Xponere qui Soni poSSent poni quique SSeu melioreS, atque in hac re tractanda quaerere, cur accentu quiSque in loco SSet. Tertium recitandum est aeta διaστολην, id St, retinenda voce in legendo verba a verbi ita distinguuntur, ut sententia Verborum mani1eSta appareat. y

μηδέπω Πηρτισμίκης, λλ ετ ενδεοtσης σημεῖον Uhli p. 7 . Ea recitandi pars in scholis magni momenti esse putabatur; minimum quidem intervallum respiciebatur, ut tenuissima in legendo discrimina audirentur. Itaque SaepiSSime τιγμῆ et πο- στιγμὴ in eodem enuntiat inVeniuntur, quamquam disserentia inter ea magna non St DionyS: τι et ιaφέ9ει στιγμὴ ποστιγμῆς χρόνN sia ras τῆ στιγμὴ πολυ τι διέστη ua, ε δε τῆ ποστιγμῆ aντελος λιγον

15쪽

346 408. VIII 106, 133, 171, 266, 313. 43b, II 34, 239. 244'350, X 80, XII 19, 227 287, 397, 13 484 573, 684 708 G1b844, XII 177, 276, 280, 288.

II 123 139, 148 198 258 305 333 350.

16쪽

XII 298. Il. XIII 4 qaχυ διasraλτεον επι ὁ νοσφιν cI. XIII 135, 366 653, 674, XV 154, 190, 599, XVI 68, 9, 141, 182. 349, 351, 49 774 XVII 88 190, XVIII 3T T. 433, 499, XIX 34, XX 439 461. XXII 1 146, 157, 244, XXIII 224, 305, 316 650, XXIV 129, 223. 246.

VII 289, 336, XIX 147, 148, 152, XXI 605.

17쪽

τινες δε λως . . .

18쪽

Sehosia Pindarica.Pyth. Ib κουβδαν raτοος ὐτοι sυβδην raroος a Ir2Ο- τερον μιγεῖσα τω Ἀπολλωνι θ τικτέον εἰς et graτρός M ὐ τοκρυβδαν ἐπὶ του δευτέ2ου γύμου. II 'Eξηγησις, Grammaticu pOStquam adulescente recitando sententia et ratione carminis imbuit, ad propriam carminis interpretationem transiit cuiuS, ut DionySiu censet, erant parte hae: ξγηγησις

Facile magiStrum praeter ea animo discipulorum in eas res intendere intellegitur, quae eorum scientiam historiae litterarum, Sermoni conSuetudinis philoS0phiae, artis rhetoricae, historiae ethice Rugeant.

Verbis Sequentibus troporum Xplanationem grammaticae esse Dilio ipse confirmat dicenS: τουτους ὁ ποιητικοὐςκaλουσι, ἐπεὶ ar γε ὁ πλεῖστον si τουτων χρῆσις ras ποιύταις,

καὶ τι τουτοις οἱ saμματικοὶ χρωνται. ἐξηγουμενοι τὰ καιρίως ν

Tropi quattu0rdecim enumeratis delinitisque torum dicit:

Charisius grammaticus: tropus est dicti tranStata a propria Significatione ad non propriam similitudinem decoris aut necessitatis aut cultus gratia ρ Keil I p. 272 . Etiam Sextus Empiricus troporum Xpositionem testatur:

τουτοις γὰρ ἔξωθεν ar Braκολουθησιν συνέζευκτa τὼ Ioaφορικος καὶ ἐμφατικος καὶ κατὰ τους ἄλλους τροπους φρaζειν Beliker 194 . Ε Quintilianus I 8, 16: enimvero iam maiore cura doceat tropo OmneS, quibu praecipue non poema modo Sed etiam oratio Ornatur Schemata utraque, id est figura quaeque λέξεως quaeque διανοίας Ocuntur, quorum ego Sicut troporum tractatum in eum locum dissero, quo mihi de ornatu orationis dicendum erit . τροποι et σχημara in Schosii saepe eadem significant etiam Quintilianus dicit IX1,9: illud tamen notandum coire irequenter in easdem sententia et τρόπον et figuram μ.

Charisius: metaphora est dictio translata a propria significatione ad non propriam similitudinem decoris aut necessitatis aut cultus gratia haec sit modis quattu0r ab animali ad animale, ab animali ad inanimale, ab inanimali ad animale, ab inanimal ad inanimale.

19쪽

103 531 II 49 237, 373, m 1, 183 IV 147, 166 171, 274, 334, 521, 21, 113 299, VP6, 78 VIII 408. IX193, 376, 8 173, XI 390, 32, XII 180, IH 3 17 420 745, XVI 100, XVII 228, XVm 57, m 356, XXm 226, 273, 754, 791.

φορῆς cI. II 414 m 442 IV 42, 111, VII 12, Vm 80, 159 335, α 193 XI 390, HAE, XIII 27, 265, 291, 562, XIV 4, 86, 179, 362 504, XV 185, VH 73T, XVIH 158 322, XIX 105, 322, XXI 22 169, 234, 386, XXII 63.

μετέλλων. I. I 238 241, 267, 378, Π 4, 185, 273, III 392 IVI, 313, 29 572, 12, 48 VII 211, VIII 328, I 43, H 243, XIII 291 285, 351, 388, XIV 214 XVI 12 XXIII174 XXIV 275.

258 454, 69, 1228, 1389.

20쪽

Grammatici Latini metaphoram nominant translationem. Quint. VIII 6, 4: incipiamus igitur ab eo, qui cum frequentissimus et tum longe pulcherrimuS, tranqlatione dico, quae μετaωοού

Donatus et Servius partim latino translatione partim Graece metaphora utuntUr. Donati comm. Terent. Andr. 3, 3 et nuptias veluti undam navigio imminentem fecit, 'u0 Si qui n0n undam. Scilicet e adverso Venientem prora exceperit, demerSus undis in pessum abit est ergo εra

φορά. I. II 2, 11 III1, 22, IV 3, 18 V 4, 30. Ad II 2, 12 nescis inescare homines Satinio Moacpοο ab aucupibu qui avibus capiendis offundunt cibum cI II 21

Hec. II 1 40 oppid0 valde translatio a rusticis qui interrogati, quem admodum fruge Venirent, reSpondebant oppido', id est quae et sibi et oppido sufficere potuissent. I. IV 4, 27 80 Phorm. I 4 51 ego in insidiis his ero tota μετacpoo de re militari est cI. III, 32. Eun. l. actum est de iure translatum ilicet do iudicio perist de Supplicio. I. Ι1, 29, 12, 5, II 3, 63 IV 5, 6, 5, 22

Servii comm. Aen.

64 ac vinclis et carcere renat translatio est per poeticam licentiam sueta. Ι63 et premere et laxas sciret dare iussus habenas permanSI In translatione. s. I 239, 33, II 303. V 396 VI 1 429

λεξις ντι του χρ=mara ἐπιδο γη. s. V 56, 26T, XIII160 XVII 299 XXII 152, XXIV 231, 462.

118, 122 VIII 126.