장음표시 사용
21쪽
N Dissertatio prima Protegomena.
dicendum foret, discipulos illos post obitum Magistri sui
Ruperti, ac post sex alios intermedios Praesules, adeoque annis plus quam I . inter vivos fuisse superstites: quod nemo prudens sibi persuaderi permiserit. Dinorat His ulteriorem lucem affundit celebratissimus apud Scria Arrii.., ptores indiculus viri gravissimi, qui S. Virgilio in Sede Salisburgenti proximus successit, nempe Arnonis, primi Salisburgensium Archiepistopi, in quo a tempore S. Rupertiusque ad tempora S. Virgilii non numerantur plures primarii , & quidem continui sibique immediate succedentes Bojariae Duces, ex Agilophingicis ultimi, nempe Theodor ejus filius Theodebertus : hujus filius Hugibertus. Ottitorti hujus filius Tassilo. in quo Agilophingici Principes, uti
eruditis est compertum, defecere. Utiloni autem ac Taiasiloni convixit S. Virgilius . veluti rursus est innegabile: uti ι.ε. i, Hugiberto , utilonis decessori, convixit S. Corbinianus. quod Aribo testatur. & nemo eruditorum unquam vocavit in dubium. Hugiberti decessor erat eius parens Theodebertus, ars. c. N. sive quod idem est, Diotbertus, qui fuit stater Grimoaldi.
ad quem idem S. Corbinianus Frisingam veniti Theodebertum ac Grimoaldum fuisse fratres, laudati Theodonis filios, docet Scriptor gravissimus, & Ratisbonensium antiquissimus Arnolphus Comes, S. Emmerammi MonaChus, iis Ve
bis : Theodo Dux flos habui in diversis tamen Bojariae partihus Dio bertum Φidesiere U Grimoaldum : post quos ducatum genti hiae praebuit meseritis. Et hic est Theodo , sub quo clarissimus Christi Confessor Ruo pertus eum aliis Dei Sermitoribus Iu vium deis
venit. Uti idem Arnolphus testatur, & ipse Arnonis Indiculus demonstrat. Aa eundem autem Theodonem post S. Rupertum S.Corbinianus, Aribone teste, venit. Vides, Lector, Instrumentum S. Virgilii, Indiculum Arnonis, Ari- bonis ac Amolphi assertiones antiquissimas optime consonare, & aetatem Sanctorum Ruperti & Corbiniani neutiquam centum annis distingui, sed potius evinci, eos ad initium Saeculi octavi simul inter vivos fuisse : id quod etiam egregie colligitur ex alio Aribonis loco , ubi dicit, Corbi-- nianum venisse anno 723. in Bojariam adhuc rudem. &nuper ad Christianitatem comissam, ac novitium. Si enim S. Ru-ἴertus Bojariae Apostolus jam obiisset ad initium Saeculi VII. oti ad initium Saeculi VIII. non potuissent dici in fide Novitii, & nuper conversi , quippe quorum conversionem S.
22쪽
De Antiquitate Ecclesiarum Salisburgensis m. v
Rupertus jam ante ipsos centum annos absolvisset. Similia lima ad Cap. - . Pauli Diaconi de Gestis Langobard. notarunt Editores Scriptorum Renitali QTom l .pag.sos.& quidem ex Anastasio & Calvisio, ta I8o. Videri etiam potest Freherus in Rex. Germanic. Scriptoribus pag. 9I. Tom. I. Edit. Strum Hs ita, uti speramus, clare expositis , superest, ut dicquiramus, num Antiquissimus ille Salisburgensiuna Episcoporum atque Abbatum Catalogus non admittat aliquam
interpretationem, qua cum CaeteriS graVibus monumentis,
hactenus recensitis, conciliari possit λLucem aliquam rei obscurae afferre videtur Carmen, quod sub Gebhardo Archiepiscopo Saeculo undecimo fuit compositum in haec verba:
Haec locis Ructeris di delegit Pater almus, Simul N hie Sedem confruxit Pontificalem,
Ac Sedis primae Regimen susceperat Vse,
Conducens late populos ad pascua UM.
vi Successore ibi fecerat esse Vitalem
Pastorem verum , caelesti nectare plenum. Huic tres Abbates adeunt hoc ordine Sedes,
Anfologus, Savolus, post hos Gaius venerandus, Inde Hobar sus P loris nomen adeptus.
Ubi attendi merentur verba illa: μὰ tres Abbates &c. quae verba forte idem dicunt. de sub Me Vitale sapostolicis laboribus per vicinas amplas provincias identidem impedito res Abbates prouere Monasterio S. Petri: in Pastorali vem,seu life puli munere Vitalis resis Hobarysus. Nam cur Munus Episcopale post S. vitalem quinquaginta & pluribus annis Sali burgi interruptum fuerit, nulla prorsus ratio congrua vid tur assignari posse et neque enim idcirco, postquam S. Ruia pertus cum sociis suis Bojartam ad fidem convertit, & S.Uitalis excoluit, ritusque Catholicos uterque introduxit, jam non debebat Salisburgi haberi Episcopus. imo servari nequidem poterat institutio a S. Ruperto facta, nisi semper adfuisset Epistopus, qui Sacramenta Confirmationis, & Ordianum suis administraret. Ecclesias dedicaret, aras sacraret,& alia munia Episcopalia obiret: alias quod cogitare inis decens est de SS. Ruperto & vitale dici posset, quod coeperint aedificare, sed non potuerint per suos disti pulos co continuare Episcopatum fundatum, velut nemo non videt. R. P. Micbelbee Hist. Eris Tom. II. Q Tace-
23쪽
v1 Dissertatio prima Protegomena.
Tacemus caetera inconvenientia , quae cessante Episcopali ossicio debuissent in populo non absque scandalo emergere. Certe Bojorum Principum . ceu liberalissimorum Fundatorum intentioni minime fuisset fatisfactum. Profecto adiamissa illa interpretatione optime salvatur Catalogus antu
quillimus Salisburgensium Praesulum, S. Virgilii cum disci pulis S. Ruperti colloquium, ac maxime Carmen Saeculi IX. supra adductum . ubi asteritur , Rupertum fuisse Episcopum primum, Vitalem secundum, Flobargisum tertium. Joannem quartum, Virgilium vero fuisse in ordine Episcoporum Quintum. An logum vero Savolum atque Gaium in antiquissimo illo Catalogo non nis tanquam Abbates coaevos aut Coabbates fuisse repositos: ideoque opus non fuisse, ut a posteris mors S. Ruperti usque ad annum 623. retrali retur. Certe Coabbatum exempla in Actis Ordinis nostri plura occurrunti Sane qui contendunt S. Vitalem obiisse anno 6 6. Ansologum anno 674. Savolum anno 68o. ΕΣ-Zium anno 7 . rem dicunt, quae forte nullo prorsus v stigio coaevae antiquitatis probari possit, cum res gestas nemo illorum temporum ad annos Christi retulerit, neque
referri possint, quando ipsa acta ignorantur. illud quoque , quod scribit Du rus . Flobargissim decessisse primum anno 7 s. manifeste est erroneum , cum S. Bonifacius anno 739. in Bojariam iterum delatus nullum ibi Episcopum . praeter Vivitum Pataviensem, invenerit, atque idcirco Frisingae Erimbertum, Ratisbonae Gaubaldum, Salisburgi Ioannem instituerit, eoque pacto Provinciam inquatuor Episcopatus diviserit. Institutionem enim illam
a se factam Bonifacius perscripsit Gregorio III. Pontifici, ab
eoque confirmationis robur obtinuit. ut luculenter patet extiteris ejusdem Gregorii III. quas Tomo I. pag. 34. ει 3s. recitavimus. obiit autem Gregorius III. anno Christi i. uti post Baronium & alios tum Antonius Pagius in Critica: tum Franciscus Pagius in Breviario Pontificum demonia strant. & communissimus Historicorum sensus probat. Sane mirum sit, tres illos Abbates Ansologum. Savo lum & ΕΣ2ium fuisse veros, sibique continua serie succedentes Salisburgensium Episcopos, cum tamen de rebus ipsorum gestis nec litera , nec apex supersit, neque Dukerus neque MeVerus quidquam , praeter nomina . de iis in medium producere potuerit, quorum etiam nominum in Indiculo Arnonis prorsus nulla mentio fit.
24쪽
De Antiquitate Ecclesiarum S durgensi, m. U
Insignia quoque gentilicia dictorum virorum, & aliorum vi ,- etiam Episcoporum ejus aetatis, a quibusdam venditata quid sunt, nisi liberalia figmenta ὶ Quis enim Episcoporum aut nobilium iis temporibus aliqua insignia gentilicia habuit λ quis unquam eruditorum in literis coaevis & autographis aliqua expressa vidit λΕx lapide sepulchrali S. Ruperti nihil probari alibi dixi mus. Annus enim Christi ibi positus saeculi illius consuetudini repugnat; & characteres illi ad saeculum XIV. pertinent , uti suo loco videbimus ; adeoque post sexcentos annos parum aut nihil probant. Plura de his apua Mabillonium, Pagium ac praecipue apud Scriptorem libelli, cui titulus: Der allem esti Siaatris Az - Bistums S ab , &c. Lector reperiet. Neque obest. quod autor opusculi mox dicti fuerit acatholicus. Certum enim est, quod fundamenta sua nonnisi ex Catholicis Scriptoribus , nempe Bollando . Mabillonio , atque Antonio Pagio: aliqua etiam ex ipsis monumentis Salisburgensibus non inepte hauserit. Et haec quidem non alio animo hic adduximus . quam ut iis, qui deinceps de hac materia scripturi sunt. breviter exhiberemus dissicultates . quae ipsis superandae erunt, si Meggero atque Duckero adhaerere voluerint. Ex Catalogo ormatiensium Episcoporum, qui hic solet adduci, nonnisi perquam infirmum argumentum pro S. Ruperti aetate duci potest, quia idem ipse catalogus uti alii quam plurimi circa vetustos Ecclesiarum Praesules saepe non carent ingentibus dissicultatibus. & frequenter nutilis coaevis instrumentis nituntur. Afferunt Scriptores Satalisburgenses. Corpus S. Amandi Archiepiscopi Wormatiensis fuisse a S. Ruperio translatum Salisburgum. & tamen iuxta Catalogum Wormatiensium Episcoporum apud P. Gabrielem Bucelinum Amandus , cui Sancti titulus appo- nitur primum post S. Rupertum eam cathedram adiit. Quanta igitur in eo Catalogo confusio 3 Certe de illa ipse . , P. Meagerus videri potest. Haec circa Antiquitatem Savshurgensis Ecclesiae placuit breviter advertere . & pro solo veritatis studio aliorum discussioni exponere. Circa Frisingensem Ecclesiam , ejusque antiquitatem nobis objectum fuit . quod sententiam Othonis Frisinge sis. Scriptoris celeberrimi ac domestici ausi fuerimus eve tere . qui S. Corbinianum, & per consequens initia
25쪽
vm Dissertatio prima Protegomena.
Frisingensis Ecclesiae primum ad tempora Pippini Regis
distulit. Verum respondemus iterum , quod jam alibi responditamuS, nempe Othonem reapse lapsium esse occasione nominis Pippini, quippe sub quo is Pippinum Regem, non vero Pippinum Heristallum. Regis cognomini, Avum , intellexit, & sic S.Corbinianum usque ad annum 77O. male distulit. Certum enim est, ne qqidem duos S.Corbiniani successores usque ad annum 77o. pertigisse, uti ex Tom. I. operis nostri, & documentis ibi adductis ad oculum demonstratur. Neque nos primi eum Othonis errorem deteximus , sed ante nos Baronius, Ant. Pagius, & Rerum Boicarum Scriptores idem sphalma dudum deprehenderunt. dum obitum S.Corbiniani non ad Pippini aut Caroli Regum tempora, sed ad annum Christi No.reposuerunt; & bene quidem. alias enim S.Corbinianus a nemine posset dici primus , sed solum tertius Episcopus Frisingensis ; quod totiveritati repugnat. Frustra igitur alicujus sive novitatis sive
In memoriam hic redit illa quaestio, quam Vir quidam non solum generis prosapia illustris , & dignitate Ecclesiastica fulgens, verum etiam eruditione clarissimus aliquando occasione Tomi I. Historiae nostrae proposivit. Memorabat ille . sibi ex iis, quae ibi Dissertatione IV. prolegomena adduximus, dubium nullum superesse, quin S. Corbinianus vere fuerit unus e D. Benedicti familia: at cupere se scire, quo tempore S.Corbinianus solennem ordinis Professionem emiserit 3 Respondemus. de circumstantia temporis, quo S.COI-hinianus votis solennibus sese obstrinxerit. nihil etiam ab Aribone fuisse posteris nunciatum. Ast id mirum non est. In sacris paginis non occurrit expressa mentio, quo tempore , anno, vel loco Apostoli Baptismum susceperint 3 &tamen nemo fidelium dubitat, quin Apostoli a Christo D mino sacrum illud Regenerationis lavacrum, ceu unicam ad reliqua Sacramenta percipienda januam acceperint. Cur igitur de tempore Professionis D. Corbiniani quaestionem moveremus , si Eum Benedictinum fuisse alias credimus Potuit jam in adolescentia sua votis monasticis sese devincire Corbinianus, & in solitudinem se abdere, quemadmodum in Cellula sua eas omnes praecipuas partes, quae Monachis in Regula praescribuntur, potuit exacte adimplere,
26쪽
De Antiquitate Ecclesiarum Salisburgensu, m. IN
velut ex Aribone alibi luculenter demonstravimus. Potuit denique etiam jam factus Episcopus in Monasterio recensa se Frisingae instituto Monaitica vota edere : id quod Eum fecisse Chronicon tertium . quintum & sextum insinuare videntur, uti in supra allegata Dissertatione videri potest. Neque enim verum est . quod nonnemo Gallorum scripsit, Episcopis nunquam factam elle potestatem profitendi Monasticen , & nullum ejus rei exemplum extare. Scriptori
enim illi optime opposuit sequentia Mabillonius : s exempla
Ilibent, ait, ex innumeris paties admetior: nempe Arnulfum Me
tensem , Claudium I Montionensem , mulseammum, V Amatum Seianonenses . Hidulfum , Leidradum Lugdunensem , Adalbertum Apostolum Bohemiae . Leonem Arcti - 'scopum Ravennatem, Petrum
Damiani Episcopum Ostiensem, aliosque innumeros, qui functi E copatu in Monasteria se receperunt: tantumque a Peritate abest quod Scriptor ille Gallus ulterius asseveraverat 'Episcopum factum Monachum suo gradu excidisse, ut S umiframmus, S assertus,
aliique complures ex Monasteriis , in quae sie receperunt, cum veste Monastica redierint ad obeundas functiones Episcopales. Ista Ma-hillonius in sua Apologia duplici, mihi pag. 33. ubi plura
similia pertractat. Sane Professionem solennem votorum non obsistere dignitati Episcopali, & utramque posse simul stare , infinitis exemplis demonstrari pos Iet, si res postularet. Certe in hanc usque diem non desunt e nostris Benedictinis . qui tametsi Episcopali, aut etiam Cardin litia dignitate fulgeant, attamen juxta Decreta Conciliorum & exempla Virorum Sanctissimorum nec habitum nigrum Monasticum , minuS vero Sacram Regulam dimitatunt, uti oculis nostris spectamus. Idem etiam alii Episcopi ex aliis sacris familiis electi sancte observant.-Scimus omnino, ex D. I homae sententia, Episcopos teneri esse perfectos, atque paratos, ut pro grege sibi commisso etiam animam suam ponant. At obsecro, credisne , bone Lector, Episcopos omnes ea perfectione eminere 3 quodsii vero ea perfectione non omnes gloriari possunt, quare iis non concedis facultatem emittendi vota Religiosa , nempe amplectendi
media ad illam perfectionem proxime ducet G ὶ Certe id sibi non licitum tantum, sed etiam utile ti necessarium censuit S. Rembertus Bremensis Archi - Epistopus . qui statim a sustepta Archi - Episcopali dignitate, antequam Ullum sui honoris munus obiret, in Corbejensi nostro, etiamnum hodie florenti Saxoniae Monasterio eandem Monasti-- R. P.Melehelbee M. Fris Tom. II. cc cen
27쪽
x Dissertatio prima Protegomena.
em amplexus & prosessus est. Neque restitere consecra tores Episcopi, imo eorum consilio statim post ordinatio nem suam ad Monasterium properans. assumpto Monastico habitu voto se obligavit, ut eo mersationem suam ει fluia ιθ item morum suorum, V obedientiam secundum Regulam Beneia disti exhiberet, m quantam labor es occupatis suscepti Pontifra ui permitterent; veluti ex vitae Scriptore Mabillonius in Annalibus ordinis Tom. III. pag. III. demonstrat. Conferri
etiam possimi, quae habet idem Mabili. Praefat. I l. in Sa culum IV. Ordinis S. Bened. Num. CLXXXIX. Sed de his satis.
De quorumdam Antiquorum Episcoporum ae Monach
rum Frismensum, Saem ac novo eum aliis foedere. tum de Monachorum industria.
PLaceat benevolo Lectori in memoriam reducere ea,
quae in Dissertatione IV. Prolegomena Tomi l. de Monachatu tum S.Corbiniant, tum sociorum ejus late disseruimus , uti ea quoque, quae sub Aribone Epu'. n. scopo IV. g. 6. de Societate inter Episcopos & Abbates Sataculo VII l. inita ex optimis & publicis Saeculi illius actis deprompsimus. His non absimilia recensentur Capite pri-
edit mo Chronici Sacri Monasterii Casinensis, ubi agitur de So-ve. IV. cietate Casinensium cum aliis Monasteriis in hunc modum tot fiati Grea hae tempora Π menredilis Abbas Gumaereo vir rei Ai et I lammae vitae M famae ad Patris Benedicti limina valde demotus a dum v. venit, quem veneriailis Desiderisus honoriste, is tantum dee bat Virum , suscipiens, ου Societatem Claniscenstrum Fratrum nostrae μ' congregationi adjungens , memoriam illorum apud nos , nsraeque congregatronis apud illos in morte, re in visa fidem viri veneruileiis perpetuum inendam sanxerunt. Ad quem locum Editores ejus Chronici ex pervetusto itidem Codice Casinensi haec in Notis addunt: 3. Kal. M i, memoratio Guniacensem Friarum. Pridie Nonas M i Ω-memoratio omnium Fratrum Sancti Horiani. 6. Idus Octobris ommemoratio Fratrum nostrorum de Assi . Kal. Octobris Commemoratio Augiensiam Fratrum. In quibus verbis obiter
29쪽
30쪽
De Antiquitate Eccissituram Salisburgensis m. n
obiter judicandum Lectori permitto, an in Benedicti no-riim monimentis nullum vestigium Coenobii S. Floriani de prehendatur Porro ut ostendant laudati Editores , ejusmodi Societatum morem esse apud Benedictinos animicissimum , &ab ipso S. Benedicto etiam ad quosdam Laicos aliquando propagatum, ex Vita S. Placidi haec subjungunti Tmullus
mero deostulara omni Cm regatione, rogavit P. Benedictum, quatinus η x meis stares eum iugnarentur in suam recipere Societatem. Quod eum releriter ea,' ε- - summa devotione poscebat, una eum Parisiis. Consulibus ae S nasoribus , qui cum eo veneravi, impetrasseι se.
Solebant vero antiquitus eorum omnium , qui ad ejus modi Societatem admissa fuissent, nomina in speciali Codi ce notari, uti constat ex vetustissimo Codice Societatum Monasterii S. Petri Salisburgi, quem jam saepius laudavimus. Frisingensim quoque Monachos ejusmodi Societates cum aliarum etiam provinciarum Monasteriis instituisse. discimus ex antiquissimo Codice celebratissimi Monasterii Augiensis . seu Augiae Divitis, quod est Caenobium Sue- viae , situ , ut ait P. Gabr. Bucelinus, ad miraculum et ganti . in Insula lacus Acroniani, omnibus naturae gratiis exculta . . S. Pirminio haud multo post initium Saeculi VIII. fundatum, ubi reperitur Codex ille, in quo inter alia
quam plurima Fritingensium Fratrum nomina exprimuntur, quae etiam passim occurrunt in Instrumentis , quae in Tomo nostro primo recitavimus. Catalogus ille a Clarissi Viro P. Bernardo Pegio Mellicensi nobiscum commuia dicatus fuit, quem in follo hic inserto exhibemus. Quam plura horum nominum attentus Lector reperiet in Instrumentis Fruingensibus I om. I. a nobis editis, quorum praecipua sunt; Atio 'fimpus: Si bara Chorepiseopus γEretinberius Episcopus: Heros chor impus. O rob. Iugulere. Horago. Hunisest. Mam. Bem. Ad geri &c. Et ex faemii iis Societati Frisingensium adstriptis: citasdiu. An purve &α cum alis pluribus. Quae causa fuit, ut hoc nobile monumentum hic recitaremus . ac ea , quae alibi diximus, conia
firmaremus. atque illustraremus.
Caeterum hoc idem Documentum uti alia innumera
egregie nos commonet, quam eXacte olim res suas annotataverint Monachi nostri, qui tamen ab hodiernis quibusdam, maxime heterodoxis. ceu negligentissimi mire vapulant. Vide , Lector, quid de antiquis ac primis Germaniae Mo-