장음표시 사용
211쪽
sit UpΘste dicere ex tempore ; atq; eam ab Aeschine duxime initium. Cum itaque de Acclamatione oείων in hoc Philosori loco prorsus nihil scribatur, sitque inanis omnino &Tommentitia eorum rapinio, qui , philostrati testimonio Deli, Aeschinis eam temporibus Primo creptam , surpari cen-herunt, adiunde 'uaerendum erit huius formulae initium. Plutarchus in libello de Auditione, iterum ac saepius a
mtim fui sie in Auditoria inuectas. Plutarchi ex libello, quem dixi,haec sunt verba, Qui nunc NOVAS O INUSITATAsin Auditoria introducunt VOCES, dum acclamant , Θείων, Θ - φορητως , αἰ προσίτως &c. ij supra modum indecenter arant ; dicentesque traducunt, quasi bi superbia impulse nimias leades affecta init. Haec Plutarchus apertissime; in cuius ego sententia acquiescendum puto. Idem autem Plutarchus in libello, cuius est Inscriptio, cita quis ratione se ipse m laudarepossi, meminit iterum Acclamationis, Θείω verum, ut quali introducte, ac Teceptae. Rhetores, inquit, O Sophi IIae, dum d
clamantes patiuntur sibi acclamari, Sa .r Oc. moderatorum , humosi tim laudem amittunt.
Atque haec quidem Plutarchi loca sdem perspicue sa-ciunt, formulam acclamandi, Θε Ioe, licet quandoque usurpatam, suis te tamen omnino reprehensione dignam. Siquidem, quemadmodum hic dicit, perdere tram declamantes moderationis laudem, ac veluti humanitate spoliari, cum O. - sibi sustinent acclamari; sic amrmat eo loci, indecenter agere Auditores illos, qui formulis huiusmodi inter ac
Ceterum, quamuis Acclamatio, o ε ita, utpote reprehensio ne digna, raro olim usurparetur, videor tamen mihi in Veterum scriptis non semct , meque uno in loco smilitudinem quandam illius agnoscare. Nam S M. Tullius in orat. pro L. Flacco, cum percenseret eas laudes, quas Tralliani a clamantes, in Mithridatem, Regem populo Romano inse- stillimiam, fauste congesserant, tradit , DEUM illum , DIO
RISIVM , BACCHyM , LIPERVM iuisse appellatum . Et Dio
212쪽
1 3 De Veterum Acclamati&plausu
Dio apud Xiphilinum narrat, inter cetera fauste Neroni aer clamata, eum APOLLINEM etiam interdum, interdum MERSVLEM fuisse dictum . Et Tacitus in I . Annalium liabro, de codem Nerone agens, prodit, FORMAM ILLIUS. S VOCEM, inter acclamandum, DEODUM saepe vocatitis Momivatam . Idem Dio adfiriarat, Imperatorem Commodum sitisse nonnunquam ab acclamante populo DEI nomine , 'catum. Aelius item Iaiupridius scribit, eidem Commodo pugnanti, a populo saepe fautum N DEO. quod est, ut ego interpretor, ilitim a fauente populo iape DEUM nomin tum. Sardianus etiam Eunapius,.multas Proaeresio factas ab Audientibus Aeclamationes enumerans, DEUM item acci malum commemorat in ipsius Proaeresii vita. In Iosephi quoque Antiquitat. Iudaic. lib. I Q. cap. vltimo Rex Her des ab acclamantibus DEVS appeuatur. Sophistam demum. Antipatrum, ut docuimus in proxime silperiori capite, tradit Philostratus suisse ab Audientibus DEORVM Doctorem aeclamatum. Quae omniat ut dice-- bamus, licet ipsam omnino Acclamatio-o idam ac similitudinem habere. Haec de Acci
quam breuismme potui . nunc eadem breuitate de ,ου dicendum .
213쪽
Admirantis interiectionem, oiae, tum emittebant acclamantes, cum, Vel ob rei siue nouitatem, siue magnitudinem, vel ob dicentium aut recitantium excellentiam, in admirationem traducebantur . Vox erat Graecorum aeque ac Latinorum propria & quasi legitima, charactere duntaxat immutato. . , illi ; hi, V AH, scribebant. Arriano in Epicteti Disputationibus lux allata Obscurior item Dionis Caslij lo
cus illustratus, sorte etiam emen
CcIamandi formuIam, ουὰ, commemorae semel atque iterum Arrianus in Epicteti isputat imbus lib. 3. cap. 23. - οι sinquit, eυα, Gia Θαυχας . . & sub eiusdem Capitis finem , 1 ιι ινοὶ , ουα , φασιν pila arια-- cailius etiam Dio in eo rum numerum , qui de ea meminerint,l. dociis hominibus adscribitur . sic enim dea , ς λη T. D. scriptum adfirmant, Πάντων δὲ τοῦ,
214쪽
igo De Veterum Acclamat. & Plausu
runt arbitratu suo, aliud reliquerunt intactum i quid optanarentur ipsi, nobis exsosuerianis quid sentirent ductores, vel praetermiserimi, vel occultarunt . Hieronymus V uolfius priorem Arriani locum ita vertebat, Dic mihι, PAPAE,=Traeclare . posteriorem hoc modo , Ut tua Epiphone rata audiant. Graeca antem Dionis verba sic Latine transtulit Ioannes Leunclauius, Acclamabant omnes , er Senatores ivriamis, OUA Olympionica, OVA Vibionica . Quam eandem interpretationem Gulielmo etiam Xilandro , ac Friderico
Sylburgio, hominibus Graece scientillimis, placere animaduerti.
Verum, quod ad primum Arriani locum at inet, expressi quidem verbi notionem Interpres, dum , ουα, reddidit, TAPAE ; est enim vox utraque admirantis, ut paulo poli
dicemus: verum in eo non videtur audiendus, quod verbum Latinum par Crieco, idemque valens, cum suppeteret, non adhibuit. In alterius autem loci versione, de voce, ουὰ, litteram nullam scribit, quasi de ea, ne somniasset qnidem inihi Arrianus. Leunclauium porro, Xilandrum, ac Sylbu gium, OVA , transferentes, si Graecus ipse contextus sine Crrore est, longe falli oportet. Quomodo enim Graecis La tina respondent λ aut qui possunt inter se cohaerere, Oxia, interiectio, & verbum , OVARE λΗis ita praemonitis de non satis aptat huiusmodi locorum interpretatione, nos & sensiim illorum , verbi fortasse insolentia caecatum, quantum licet, illuminemus, & abditam vocis significationem, sicunde possumus, eruamus. . Existimo igitur, vocem, . ψὰ, inter acti amandum fuisse admirantis interiection . Arrianus ipse facit, ut ita sentiam;
qui aqducto iii loco voci 4υα statim quod est, D- MIRABILITFIL, quasi subobscurae dilucidam, subnectit. Et
in altero loco scribit, epiphonemata dicenti acclamandum,.υα, quod nimirum solerent epiphonemata admirationes in Auditoribus mouere. Toto autem eo in capite, quod est: de iis, qui ostentationis ergo legebant, aut disputabant, fatis apparet, aliud nihil inibi magis intendisse disputantes acie gentes , quam ut is, qui audiebant, in admirationem traducerentBr. Interrogatus enim a disputante Auditor quidam,
215쪽
Phis tibi diisus sum p illico respondit, .ui uae κυριε , hoc est, Mirabilis Domine. Et paulo post idem disputator , huiusmodi admirationum cupidissimus, de audiente loquens, E, inquit, idest , me admiratur. Dionis etiam τιουα, si tamen, ουὰ, legendum est; qua de re mox insta P admirationis Nocem suis adfirmat is, qui nuper eruditissimas Augustis Historiae Scriptoribus notas &emendationes adiecit. Hic igitur ad Trebellium Pollionem pag. 3qq. cum Graecum Dionis locum protulisset, ac de Interpretibus questus esset, quod glosillam non apposuissent,
quae nos doceret , quid esset, OVA ; ista subiecit, ob α bi est
Odmirantis vocula, quam Latini, VAH, dicunti, est mere Iativa. Graci eum Marparunt.in illis Acclamationibus ; vel etiam Scriptores Graeci, qui ipsissima verba illarum Acclamatio in referebant, cum cetera Giace expressissent, eam ex Latino xttinuerunt. Haec ille; cuius sententia ex eo videtur adhuc pQ se magis confirmari, quod, licet inibi Neronis trium-'Plixis describatur, non tamen ei acclamatur, ut triumphano vi primo ciuium omnium Romanorum in Pythias,ac. Olympiis victori. Hac itaque nouitate perculsus populus
niuersiis, atque in admirationem traductus, Neroni, ut pri-yio Romanorum Olympionicae, ac Pythionicae, fauste ac- 'Rmans, vocem . ,admirationis testem, geminat. Atque huc
pium esse Dionis sen sum , videntur illa satis indicare, quaera ς0dem loco proxime superius ita scripta sunt, Utque Nem cur far primus e ciuibws Romanis, qui Nnquam extitissenx ,
HVor rediret Oc. Acclamabant omnes, O Senatores inprimis,' in is, α Οεύα, Πυθιον&α ουα. Vt ia satis constet, suisse το ουα
ηtςr acclamandum, non modo apud Arrianum, sed sorte ςtiam apud Dionem , admirationis interiectionem. QVRmquam,quod spectat ad Dionis Ουα, cum videama i gyς fit Graecis litteris doctillimos , Omnes transul- βς; nihil autem omnino conueniat, ut dictum est, intCr ' interiectionem , & verbum OVARE, di nullo modo al-Wra vox alteri respondeat; venit mihi in mentem suspicari, ης GTrcus ipse vulgo tus Dionis contextus mendum conti-ηςat i sitque pro . bii clitterula scilicet una immutata , aut
216쪽
Priorem aetnduit etram di adnotauit ex Codice M. S. Pa. dexicus Sylburgius; posteriorem ex certa coniectura restiatuit, meque de ea admonuit Quirinus Cnoglerus Austriacus, vir humanissimus, idemque longe dodi illimus, ac t tius antiquitatis bene peritus. Vtramlibet lactionem reponas , recte, O c, hoc cst, GAVDE , seu LAETARE, redditum cst. utraque autem dactio more Latina est. utramque Graeci,cum Griecam parem ac respondentem non haberent. a Latinis mutuati, pro Craca usurparunt: alteram quidem, hoc est , ο εα , recentiores ; veteres alteram, idest , ο- . quod enim in scribendo priscis Graecis crat, is, id recentibus saepe fuisse, is, quiuis unus in Craecis paulo exercitarior paruo negotio deprehendet. Sic illi .. αγε ανι, scribebant, hi autem est ασ2σιανον , ut de ceteris huiusmodi vocibus omittam diu
Et haec quidem hoc modo, quae attento animo legi valde desidero, ut, quid sit hac in re veri, perspici possit ii
quidius. Ουὰ igitur, ut docui, admiram is Diteri estio erat et eam acclamautes tum emittebant, cum , vel ob rei siue nouitatem , siue magnitudinem , vel ob dicentium, aut recitat tium excellentiam, praestantiamque, in admirationem traducebantIιr. Vox erat Graecis, ac Latinis communis; seu potius linguae utriusque propria ea quasi legitima; ut enim, k AH, Latini, sic Graeci, ουα charactere duntaxat immutato, scri-hebant. Et sane, cum Graecorum , , tia, sine controuersia sit, VAEII, Latinorum, cur GCecum ,ουα, non erit, VAH, Lai num ζ Mirum est autem, quantum hanc opinione adiuuet B. Marci Euangelium . in eo enim, cap. I s. vers. 29. , ubi Latina
legimus, VAH, qui desernis Templum, ibi Graece scriptum
est, o υὰ, ἰ καταλυών το, ναον . Et quamuis inibi vox ου' ια, non admirantis, sed sibsannantis sit ac insultantis, non hoc tamen infirmatur sententia nostra i nobis enim satis est , ut verbum verbo, Latino Graecum, par pari respondeat, alteroque alterum exprimatur. Et sciunt Omnes,VAH etiam nostrum , tam apiad Plautum, quam apud Terentium, fuisse non admirantis modo, sed nonnunquam infultantis quoque
in teraretionem . Addit autem eo loci Euthvmius id quod εd rem nostram vehementer iacit Graecorum, V II
217쪽
omnino LatIne vertendum. Vt iam minime verendum sit. ne voces istis , MAH , T dem omnino valeant, inuicemque sibi respondeant. Nos quidem hoc modo de 1otia mulae huius inter acclamandum significatione opinamur. ita tamen, ut vere attestemur, tandiu nos in hac sciatentia perinmansuros, donec aliud, quod magis arriserit, diligentiores inuenerint. Illud unum superesse videtur, ut adducta de voce, οὐα. Veterum testimonia, ex significatione nostra transferamus. Primum igitur Arriani locum , verbum pro verbo reddentes, ita exprimemus, Dic mihi. HAH, O , Admirabiliter. Alterum hoc
modo, Vt tibi, mari, acclament epi-Ibonemata dicenti. Craeca etiam Dionis verba, si οὐ α ha- - bent, sic Latine I
218쪽
i 24 De Veterum Acclamat. 3c Plausu
COERCITAS nonnunquam Magistratuum a ctolitate immoderatas Audientium
sophista Iulianus, ut prodit in eius Vita Eunapius, cum semel esset causam publice apud Iudices dicturus.; scien ς Proconsul, vociferaturos estusius Auditores, & clamoribuι Omnia impleturos, sanxit edicto, ne quis plauderet dicenti-Igitur , ait Funapius , alto silennio Iudicum consessu tenente, reorto inter actores tumultu , Iulianus submissa O miserunda x re rogaui ut fe loqui permitteret; quarido Proconsul exclamans, Nemo, inquit, e vobis doctoribus , qui meditati a rei is, in m nus fumet illud negotium, NEQUE DISCITULOR M .I DICENTI PL UDET &c In eiusdem Iuliani Viata paulo post cum dicat Eunapius, paratos fuisse Auditorerusa ustas in dicentem Pron resum emittere Acclamationes , nisi Proconsulare interdictum de non acclamando pertimuissent, indicat proculdubio, iam antea Proconsulis lege sancitum , ne quis acclamaret . Eunapii verba sunt haec , Demisit caput Proconsul, O attonitus dictorum sententiam Opon
dus atque acumen obitupuit, praeterea morum comitatem, O U-ram manuum plausiovem . Tum paratis omnibus eum collaudare,
. adeo interdum , immoderateque accla- mabant, ut vel necesse esset coerccri eamon erant igitur in Aeclamationibus illiberales aut parci Auditores; quin effuseae licentiam Nagistra iam ait horitate, vel cogerentur dicentes ipsi aut recitantes .
Vt quasi satiari, dicere acclamantibus, OHE, OHE, Iam fatis est.
219쪽
eH. Co noscitur hoc idem manifeste ex eodem Euna pio mipsius Proaeresii vita : quo loci narrat, ob excellentem dicentis Proaeresii eloquentiam ita traductos in admirationem dc Proconsulem & Auditores, ut is quidem legem suam de non acclamando perfregerit, hi autem edim minas nequaquam reueriti fuerint. Tum vero, inquit Euna pius nimirum proxime post habitam a Proaeresio Orationem neque LEGES SUAS Troconsul seruare , neque corona Auditorum SVMMI MAGISTRATUS MI S reuereri potuit; nam cunet ι, quι aderant circumlambendo Sophime pectus, velut simulachium alicuius Dei iis pedes, alu manus deosculabantur sunt ces; nonnulli Deum , quidam Mercuri' eloquentia Praesidis ιypum nominabarit. Contra aduersarq, quos inuidia Limularat, remisso anινοrum ardore iacebant; quidam ex illis, tametsi fracti, non pamcebant cumstare eum Ludibus. Cato etiam Albutio Silo pu blice Mediolani in cognitidne cardis iudicui in aeratante necesse suisse, ut Lictoris Noce immoderatae Audientium acclamationes coercerentur , tradit Suetonius c.eclaris lilaetoribus in eodem Albutio, sic scribens; Iη c uiri ζMediolani apud Lucium misonem Proconsulem defendens 1 tum L. Albutius Silus , cum , C O H IB ENT EL I c T O RE nimias laudantium voces , excanduisset Oc. Fatendum est illitur, suisse interdum immoderatam Auditorum In acclamando licentiam magistratus auctoritate cohibitam . Seu illud etiam factum aliquando, vi dicentes ipsi aut recitantes, velut satiari ea resonanti assentatione , vocibulque immoderate profusis , quasi silentium imperantes, diceren ac clamantibus, OHE, iam fatis es, quae mox prostram satis . ostendent.
220쪽
qs De Veterum Acclamat. dc Plausu
Voce, OHE , satietatem ac fasidium
designari . Vsurpatam in te idum
eam vocem a dicentibus, aut recitantibus, ut efusiores & immodicasAudientium occlamatione; coerc rentia Perso, di Horatio lux allata Eandem vocem sorte manibus alte elatis pronunciatam.
ocem, OHE, suisse intericctionem, quae Nidium ac satietatem designaret, prodidit Aelius Donatus in suis ad Terentium Commentariis. Id quod ipsius Terentia, Plauti, Horatii, Iuvenalis, Martialis, ac
aliorum non paucorum testimonio confirmarem, nisi res estut pene ex toto manifesta . Persius certe in prima Satyrahanc vocem usurpans, eorum fastidium notans,qui inter dicendum aut recitandum cstusioribus Audientium Acclamationibus cita onerabantur, ut licet earum auidi, cogerentur
tamen tanquam saturi acclamantibus silentium imperare , atque identidem dicere, OIIE, ONE . Persii versus sunt hi, Tum vetule auriculis alienis colligis escas L Euriculis innibus O dicas cute perditus, OHE. quod proinde est, ac si dixisset, Dum recito, vetule, id trfolicitum habet, quomodo placeas Auditoribus tuis . at quibus Auditoribus t ijs nimirum, qui ita effuse, ac sine iudicio acci Mant , ut cogaris vel inuitus silentium eis imponere, O tanquam futur identidem repetere, OHE , OHE, Iam fatis eri. Hoc uim Persium voluisse, praeterquamquod verba ista attento. animo