Friderici Ritschelii Opuscula philologica

491쪽

Suis ceperat, duobus o illius Odicibus graecis h. e. Vaticanis usum esse ipse testatur, qui tamen num M libro iam lauros ambo comprehenderint vim magis Oeemur quam quod Mure imprianis opimus, simiano inumque si an ex uno praeripue popenderit, uiuis tantum in locis tu

specto altero. Os Llipuna Romanae copiae praesto ueriani rilburgio suppeditatu illa n Fulvio Vrsin e codice Romano. h. e. ut et sua sponte et e viburgii quibusdam ad

uolutionibus vehit ad p. 720, 7 intellegitiae, Rein Vaticam Atque hae quoque per omnes X libros pertinenti cum

Hudsono autem partim acaciat, bililiothecae Vaticana pra secti, partim Perigorii tu uelle in sollicis Vaticano rbinatis n. 103 collatio Ommuni uia erat, ab Ioseph de Iuliis imcohata, absoli ita Theodori Callieri diligentia. Is autem e de cum decem lanium libros complecteretvi , undecima di crepantem a viilgata scripturam Hudsonus ex alio Vaticano recentior n. 450 petiit qui quos praeterea libros tentiorit.

celeberrimus ille et Holstem mittetaleoniique iudicio longe omnium antiquissimus Chisianus eodex, item decem tantum libros complectens, eodemque Ambrosio auctore ab oluo hiblemanno Vaticanus n. 1300 a sexto ad Mimi libri stimpertineus sciendum est Enini ut lier te adus Livia DH. ita hos esse libros per enuida describi olitos. Et hic quidem eodex, ut his hoc statim lae defungar, membranaceus est, ' De nonuno, uirum Lampus an Lapus an Lappus Maii Quin sit, de Fabrieli Bibl. o. Ivi 386 sq. IMAE g. iam Appenandii m n yd. p. 106 d. mutuos. - colorum illud miror, Mimgraphis nondum animadversum, quo anno primum prodierit Lapi inie pretatio h. o. 1480 apud arrisinos, pridem mortuum Disso aulain ily P in Itaque huic appam in in innium seripium opus a Laso decim

492쪽

formae mediae, solismaru ais, eius autem scripti ne cuius exemphini lapidi inseri pium infra subierimus. Alier autem misianus, propter eximia pultaritudinis e praestantiao

principum Chio seruauia, soliorum ill 599 forma maximae, tauta malitia in membranis exaratas, quantam in satis ex omni pari nostri ars lithographi assecuta sit, ab initio autem Dionysii imagine maius, qua ex Montesale si Palaeographia graeca p. 24 incitetshianam editionem transiit sed cuius uos graecam inscriptionem minio ictam maiore

quam antehac fide in subiecta huic inmmentationi tabulae primi curavimus' is igitur eodex diu es ex quo paullo ae ratius a Moni aleonio deserimus Diario Italido p. 38 sit ab Hessioni in illius Bibliothee bibliothoearum via. I p. 174, ab utroque aliten saeculo X a natus, magnum sui desiderium doctis hominibus excitavit. Ex septem igitur, quos Romae diversissimis temporibus usurpatos Dionysii Odiem comperimus, tres sunt de quibus parum constat, Lapi duo, unusque Ursini quem quidem sebmus a. 1600 mortem obiisse. Quos libros eum iacit suspitio oriatii in reliquoraim numer latere distinctius tu Hel l litorum,

tamen eo de hisiano cogitare nec domu ni Vrbinato licet quandoquidem neutra bibliothee ani medium saecvitum in Roma exsistit, misianus autem ne in Italia quidem antea servabatur, sed, ut ex riclesii Introduci in histiti nu . vol. I p. 66 cognovi, venione Romam allatus est iussu Alexandri VII . . Prastorea nihil potest eis odi. cibus, ex quibus ululeeimum librum Lapus, ad undecimum spectantes scripturae discrepantias Vrsinus sumptis, eum illis commune esse, qui decimi finem non excedunt. Itaque dimplici tantum eoniecturae locus datus est, ut vel ab Hudsoni Vaticatio alter 450 sive Lapi sive Ursini eodex non dilferre, ' Vrbitinua eodaeis dolanius ne olim exemplum in promptu si se

493쪽

476 DE EMENDANDI ANTsQVITATIO vel ipse Ursini Ouiniis iam ab apo esse usin ius uim tui . Atqui hoc, quod ultim lae posui, certis argumeissis

demonstrari potest non esse factum. In paucis subsistam. Librio c. 44 p. 1140 d. sisk quae asseruntur e Romano

libro satis singularia, eorum nullum in his Lapi f. XV a verbis vestigiunt apparet e res civium publicari p---: prohoente me mori prohibente eo praeterque ι--mus dimis

is tentem me senatu a res se cum oportere in eam --

vos erroribrιsque steti ieri. AEad seni liversitas summa ex eum

positis ab ipso Sylburgi ad III, 16 p. 4b R. Romani odicis et Lapi testimoniis perspicitur. Item II, 74 p. 398 imierpres vulgatum putami uora si vini vertit, quod potuerit o e rapta libri Romani seriptura φυλάττει dismi Mo xtipvi coniectando assequi. Quod autem Vaticanum 450

dixi undent fortasse esse cum Romano do eo in neutram

partem quicquam definire licet, cum ne illo nisi in XI libroses a quoquam inspectus sit, ne huius in eodem illo libro praeter unum duosvo lam apud Sylburgium monti fai: quibus sano lacis ab Vationi memoria non dissi t. ex

Lapi quidem similitudine prope abesse eundem Vaticanum, id vero iani lis Hudsonus sensori praes. p. XXIX Reish., tum nullo negoti vel ex discreptuitis scripturae apui Η - sonum sarragine intellegas. Quamquam aut similos tantum sumini uterque e ex non unus idemque, aut non in uinum usu Lapus acquievit, sed alterum aliquem interdum consultui Vaticano disparem, velut cap. 22 p. 2210, 4 R. Cortius io tu do Lapi at lue Ursini culi ibiis iudici iun. nisi in prioribus quoque Antiquitatum libris Miminato au- cano II soniano quod omissum vehementer dolevi, nune fieri res ipsa vetat. Sed hoc quidem ex eis quae disputavi uapparere puto, si non duo, at unum certo XV et VI a

eulis in Vaticana bibliothee Dionysii librum ins exstitisse, cuius illa postea tueturunt secorit. In luci rens re liceret nobis longe etiam Iiberalioribu esse, si ver essent, undapud Ontesale tum ibi bibl. l. c. Lue ruintonius minmoriae prodidii, vanitatis exemplo, quod in illo vix merito

494쪽

nurere, propemodum incredibili. Nam Historiis Amses aistinerim in micanae bibliotheca mn codd. 5. o. ΙωαI4 6 64. . Iaan. I. Vrbinat. 7. 9. Palat. 66 277. 32. OS IIo. Iiminari militudinem quis non leiitiretur Verum enim vero longe alia nos schedae et s. docent, tubus Vatica

nurum Dionysii codicum milium, qui quidem hodie exstant, Memmiis mini indidem ineritiminio perscripsit. Ex quo cognovimus Vaticano 145 eontineri iphilinum, Vat. 938. 3000 1416 praeterea otiam 1302 et Vrb. 89 Dionysii πε pi

mmmentarium, Pal. 277 minodum invii risimhu, Pal. 34risam Lysiae, denique M. 58 ud iam onem et Pompeium

epistulas uni lilim a mitiquis oratoribus. Contra Anti luita-itu Itomanarum Odices praeter Vaticanum ill , de quo supra diximus . in ipsa vetusta Vaticana ab eodem ulter-

eo lacti alterum autem in soliis 39 Dionysii libros Iomnes tenere valde moeni manu seripios, ab initio autem eandem eum chisiano uoius eripioris imaginem Aique hunc quidem odissim vix mihi impero vin eum ab Lamtum ali Hudsono usurpatiani illi persuadeain. ii sitsi

numeri disserunt, tamen nec quarti ulliuis Vaticani, qui possit Hudsonianus esse, ab essemavit monti suci est, et quod gravius etiam, Hudsoniano numero si in Vaticana bibli theca hodio signatus Odois pertinet quidem ad Dionysium, sed Gregorium 'ssonurn continet eum Chrysostomo manu uulBm scriptus est prorsus eadem qua Diotiysii Vaticanus I U Vtriusqtie Vaticam cum 133 tum 13 etsi aliquot scripturas vidi ab inermanat ad lib. VII et X carptim enotatas, amen innia earum paucitas est, nihil ut inde es-

495쪽

478 DE EMENDANDI ANTIQUITATIBVs ligas. Accedit autem quod etiam in Urbinaiis numero I in erreatum est ab H sono. Nam eum ab Hiemarino

duos tantii reperiam Vrbinutes iuri lMI iiDR, RitPNun ii ita membranaeemn , Olior mi 478 forinne Udiae, uno ferme

sareulo ut quidem illi visum Vatiean 1300 reeentiorem, libro X priores tenentem trivi manthiis librari uin seripios: alteriun n. 100 hartarem eiusdem mae, XV aedes a principibus Vrbinis scribi iussum, a primo ad quinti librinnoni porti iuuit in illiis si cluin illii in esse Iud AOnianum

ille intellegat, praesortim ubi Vrbinatem 103 odio exstare quidem compererit, sed Appianum eo laeti, nihil μοnvii audio in Nam illiud minime me movet, quod Vrbinatem Hudsonia saeculo adamus tribuit, multo recentiori aetas,

ut ex seri tui irae ex semplo Vaticani 1300 infra exhibito apparet, esserinamitin quo in genere dici nequit quotiens erratum sit. - Ceterum ne quid praetermittam, sentus altera

Antiquitatua instat etiam in 10 Alexandrinae bibliothecae dies n. 5, hartaee sol. 268 somae mediae. Similis atquc do Romanis oritur de Vonsitis codicibiu dubitatio. nius en in Veneti seripturis Sylburgius usus est quas ab Hieronymo Dougellino sic et Gabriel Phila lalphiensi excerptas narrat in praefatione; duos autem in libris Dei II et XI Ambrosius exeus ii, quom membranae ri n. 273iestatur ex antiquiore charia o n. 72 emus scripturam haud adeo si odita stellom in subiecta abula cognoscas)Bessarionis naandat simuna id deseriptum esse, tu Ithidem ut qui a chartaceo ubesset undecimus liber alimide u liceretire.

Itaque eum utrosque Odiem, Ambrorianos atque Syl- Φωn ah valde inter se cognatos esse nesse nostra in ius ac pro vin adnotatio in siret, tamen non desunt quae arguere con trariam rationem videantur. Velut p. 2, 17 19 ed. Κie l. in

mi vac proditur, 10, 29 illic nu vic auctu, hic Maevi auctu eius' demque generis sunt 5, 26 et , a vel omissae vel additae uortice eminis ui . Quod eum ita sit, de diversitato nemor secto dubitaret, nisi es in Iae. Messi Biblioth. D. Mares

496쪽

Ul. I p. 240 ille ipse omniei Virini membranamus ra sol , saec. xv tamquam Bessarionis iussu manu Dannis Rhosi deseri litias, postea autem eun a Sigonio consultus tum Sulliurgii caussa ab Hieronyino Ongellino Brixiensi pt ἰabriele Severo episeopo Philadelphiensi ollatus et e pleniore

evoli Malom p 177 sqq. praeter duos illos XV et XIV

saec. libros M. nullum omnino Marcianum Antiquitatum codiem exstare intellegeretur. In hac testimoniorum repug-IUIIIl l l linini non Vide quid sit reliqi uim nisi ut non satis diligenter examinati sis libI Veneti credantur. - Ceterunt litterula quidem a Veneto membranace Mediolanensis

Ambrosianus discrepat ab Ambrosio aliquotiens inspectus qui quidem non potes alius esse quam quem Antiquitatum libros

quinque priores eum undecim complecti, scriptum autem in chartis esse saeculo XV et A 59 sup sisi nari Angelus MaiuS 'at Append. ad Dionysii pit. p. 106 ed. Francos. Rosia ut o Parisin eodico breviter dieam, e quo Dionysii Antiquitates in lueem primum protraxit Robertus Stephanus a. 546. Ad Regiae illum bibliothecae fuisse ipsa inseripia editionis principis lectatur. M autem in biblioth

ea etsi duos codice Antiquitatum servari Ul1talos ni docet,n. 165 et 1655, chartaceum utrumque et XVI demum sumeuli, tamen neuter esse Mephanianus potest, quippe quorum alter quinque tantum priores libros teneat, quinque postmriores alter.' is autem uitam tertium ae misso necesse est, item a Stephaniano diversum, propter Hudsoni quandam memoriam, qui in fine primi volumini lli. 28 duorum Regiorum odicum scripturas posuit ad libri I eup. 6 sqq. spectantes quas unde a operi nos passus est ignorare. Nil propior quaedam eum Stephani odie rati alii inter redit libro Parisino, Coistiniano n. 150 saeculi XV, praetexprimam et alteram pentadem otiam XI Antiquitatum libruineo lectenti, de quo sic Montgaleonius Bibl. Colai. p. i5:

497쪽

480 DE ME Armis Armstvi Tinvs Vorius lectiones aurissimas ea hoc codice erici posse eae tu , qui eae eodem eae seu Macriphi vi ur, vitiis amorini editiones. In ninminois multu lectiones Miloniis , sed eae coniectura positae iniquo hoc ipsum in Stephani e idem adii

ut quod inii ximo vehit iii I, 53 praeclaram scripturam ai-εId Kathru solus margo Stephaniati codicis praebuit. Alia exempla ii Stephani Adnotationibus habes ab Aenoli Porto

a. 1588 ditis eum Dion ii interpretatione latina, e quil,

hoc quoque extimini apparet, mitu iunium fuisse, e quo princeps oditio exprimeretur, librim rus. Sic enim Stephanus

2 velut ii 5 iu p. 24 d. princ.): Pro ἔθους apud Meotim scriptin es πάθους atque haec solptura era etiam in mam P.

ves Myri, e quo dum Parisiensis sumpta fuit. Quantumvis aulam mira sint et singularia vel codici nim memoria praestantiora, quae ex principe editione aliquot locis in vulgata exemplaria transierunt, nihil tamen deberi Stephani coniecturae sciendum est. h Quanta enim cum religione e

498쪽

codico suo s. opstudini, ipso testatur in epilogo editionis

Atque haec hactenus. Nam si qua obscuritas olicta sit de Roman in Venesorum, Parisinorum librorum rationibus, non si id nostra culpa factum. Ad licebit aliquando, ut speriinius, hoc quidquid si dotrimonii si litteras M amicos

is unita colligere licet quod tres codice Vaticarios libitin priaminithonysii e plectenius diebuli ius commomorat Hist. Om.

p. 26 ed. 3 quo nomine quid in odit quo minus etiam Vrbinates comprehonderii Progredimur igitur ad aliorum

eaput nostra disputationis, ut explorata sitimatoriam, quomineopiae pra Aio sunt i tulit, tali ι nlulic inli R. lura iuuli ad emou- landas Dioinsit Antiquitates eis sit utendulii, demonstrsemus.

Quae quidem demonstratio in Chisiani Vrbinatis sive Vatimini Hudsonian , Vendiorum, Parisini Stephaniani, ad Lupi iudientione continebitur. e statim ab initio leo ab reliquariam quaestion uni societate seiungere senetorum aestimationem. Qui perpauea talisent propria, ploraque communia cum Vrbinate. Itaquo etsi Sylburgio non raro magno usuimus ill Venulus ad corrigendum redintegrandumve fiet uni exeniplar fuit, quod distantur ab in restitui p. 2, 17. 19lΚ. Toc ... duci pa poμcvac 7, 30 drirpalpeu 9, 1 πεp, 9, 32

499쪽

D EMENDANDI ANTIQHTATIBUS ei dices sine graviore damno Venetis carennis quod quidem sua sponte intellegitur non adere in undecimum librum. Ab Vrbinate porte discrepantes his uiit lint Opis reperimus: p. 5. 26 ivis 5 30 αλ pro λλὰ, 9, 12-pOεirritu, ab ο-ilem et reliquis simul omnibus semel tantum quamquam eontrarium testantibus Venetis Ambros d), rectissime resti ias, i εχ praepositione. De aliis locis noe inultis nee adeo paucis anceps est iudicium, lula, num o silentio collationis

1lud A iii anu satis certu lilii uti cim editionibus con-8ensu conieetura fiat, parum liquet dei demus ii , quoniam

mulare sane quam pro consuetudine illius aestuli diligentia in e serendi negoti Iosephus et Theodorus Itali versa si s videntur ii quidem eorum omnium, quae impria esse Venotorum codicum videri possint, nihil est quod probare potuerimus: siti piad 10, cxvia 4 πεpicrri 6, 30, siv0 revu3 8, 13, πομεvoi R. li, ταυτη , 31 oc 9, 23, ω-

scriptura assertur, ut eum Stephani ille potius quam cum Sylimrgii exemplo collatus με o prol unodum videatur, do ἐκ cm p. 10. 6 et τε inhv repa ptivus . . , tamen reli quorum multitudine exemplarum manifest intraria alio declaratur. Ad Meos libros aecedimus ut, quas inter oditiones ei Vrbinat in hisianum quo ratio intercedat, eruauius. Atque ΡOSt vulgatam Hudsoni editioitem dici nequit quantis laudi bus eodex illo Vrbin Vaticanus cumulari coeptus sit. Quem

ad modum enim aliorum seripiorum principes editiones magis magisque intellegebatur e vitiosis saepe aut deferrimis ple-riuia lue Orie e modioeribus libris M. flvisisse, ita sere de beatia due I iii nysii Sihliluiniana solii est ex tu aerius Per-μpecta Vati eant Odicis praestantia est. Pessimum Stepliatui

eo licem oblatum te Mius querebatur Hist. I in II p.ra' 'l. 2 eaemium, rueriorum, suis e nolue codicem, imum prone pulmurium Midanum is praedio ut qui Dionysii men

500쪽

dis per aliarii in quaestiorii mi Opportunii liten corrigendis plus qiuam aliu quisquani merint. Sehaeseriis in Gregoriunt Cor.

p. 165 in Bosii Ellipses p. 57 . iii Plutarchi ita via. p. 106, Meletem erit p. 3, in Dionysium de eoin p. 6A. p. 365, alibi. Ac praestantia quidem illa Vrbinatis libri non

poterat sane inquam lutere, id cuius ope non ianium graviores laetitiae imedain hiculenter tollerentur lili I. 4. 7.M. II, 3. 25. 2. III, 4. V, 49, sed in singulis quoque vulgata in editionibus seriptura adpe mendarem felicissime, velut revo iis quae exeiderunt νιφοτέρω p. 2, 21, puc 5, 2, iurii 5, 26, νιλ 0, 3 vel rectius ollaeuiis verbis

Haec igitur uni propria esse illius libri condicio et virtus Videretur, prorsus latontioni consonia noum quod eis inllaris, quibus nihil isensionis Stephani scriptura haberet, sed tamen diversum quiddam et singulum etiam si per se non numquam aperie vitiosum Vrbinas praeberet, ex hoe divinando aliquid effingere, quod esse probabile, quam in vulgata

Herit alti acquiescere maluerunt, propter ipsam init ilicitate ni et I rhinati dissensui suspecta. ius modi tria potissimum rasim in prooemio exempla p. 3, 17 povo τε Ου πολλή

SOnus monuimus adnotatione. ulis ratio eriti tu artis faetitanda cum irorsus apta sit ex indubitata grandique exemplorum multitudine comprobata praestantia eius libri, quem praecipue sequendum ducas, minu est profoei minime osso quaesitum, num laxi Mephanus quoque haberet, quibus