Friderici Ritschelii Opuscula philologica

731쪽

714 CREDAE CRITICAMsευε i, maxime delectari tragico poeta constat Iiter omnes,ndriotaruntque, ut praeternilitam alios Elmsteius in Minburgh

Herie n. 18I0 XXXIII p. 235 et C. Reifigius, praeeeptor olim dilecti inuis iniri desideratissimus, omin erit in liso . Col. 709 hem Ion. a. 18M p. 239. dicio εὐ-

sae quidem orationis scriptores ab illo genere laquendi sese abstinueriint, velut Herodotus dixit II, 68 odovet Ἀαυλή--c. Sed proxime a edit ad illorum verboram similitudinem insigne exemptim ex hoenissis Euripidi v. 815 Gbμοτευ'

ani in Trago di podagra, carmine haud leviter corrupi ,, cuius versum 137 magis etiani compi osannus Anal tonerii. p. 97. Seribe: ulcb' lupivvictv c id uic Illius igitur ea inis versiis 328 33 disponendos esse sic arbitror: γε εὐθυμως di Morastoi,

etola ' Θοκητοι Πορο ευμ Coc. Vii ἰυ tu tam iii tirannΡtu Oriectio fuit, ut in recentioribus uesani editionibus appareat omnibus l Sueuia hic si a p. 15 ad 20 de alterius voco dispuli lio is uani satius visum est volumini II liorum opuscularimi TeSerVare.Ja Anacreontin armina cum a librariis et versisseaioribus depravata atque interpolata sint vi niaximes, tum invenitur quoddam genu versuum, qui suapte natui sinit trochaici

732쪽

μέλπο υ0VTu larisule. Aliquot his modi dimetros e rigere Hermunitus est aggressus Elementis oeci meis. p. 485 sq. imum autem praeie misit, carminis V XLI ed Bergh. v. 2:cT Wov. οὐ με καὶ Dpetui ut si in Vaticano libro), cuius deformitatem abbiero tra conatus est I. D. Lenii iii adnotationibus ad Voluthum P i i lianc speciem: cre si iis Οὐv. Dirum immeritoque assensum tulit Brimchii. Numquam nimbo suum Anacreontiorum auaeritiam in uno armine promiscue saetam esse modo ex duabus modo ex una brevi syllaba, satis hodio exploratum est. Praeserea κα particula non vid

tum est ab Anglo quodam homine et prius a Bothis Granimiaim de Meirili p. 33l, cuius monitu ocilio με α' posuit

Phrynichum p. 941. - Revertor ad illum quem uitis autea

733쪽

Eadem ratio est Messiani illius Ζητεῖτε, καὶ Θῆ-- Me alii H Lutini posteriores, velut eneca exemplis, advigio

opusc. acad. Hi p. 162 commemoratis recoonosce et mullem; considera et rite stes. Qualia a Cici, rnili consturiter sine particula lici cum advigius Observavit tum inliti ius ira iser

κα pitrii estilia alienam ab usu i illi onsuetudine Graecorum

iudieavit in editisne altera anni 182bi. Quodsi ostendit eum

734쪽

duorum onmisistorum per aeri particulam opulatis, quoruni nec subiectum minimati m neque obiectum commune est: otia non dissentio in eo, quod ita multo esse usitatius Oer

dit, nanon cavendum est ne illiud genus prorsus Ililodanu S. Quod ut non abhorret ab Latinorum poetarum SermonD,

velut Tibulli I, 3 70 Tisiphoneque impexa feros pro crinsbus a noues Saevit, et hare illuc impia tui ba vid, ita apud Graecos haud paullo frequentius reperitur. Velut apud Aesel, tum optem ad Thobas 66:

inter e Onox Pt iiivicesia sibi relata. Eieni in piloro nuntiato ore continetur caussa eius rei quae stertur ultero, vo certo antecedens quiclitam quod possit pro cauSSa esSe.

Ad Aiacis autum versus ista rationis forma insigniter est necommodata. In quo, ut hoc praemoneam, non satis pedimicitiir. luodnam si illud satum cui opponitur 6λλη laoipa.

Untriti Pnitu i x illi uni uni EDratur ad Aiacem et qui dein ad eius liasiam ii ut Aiax dicitiai Lini pa Ase aut hasta seius. Quodsi

omnino alis exitii genere exstincta esse dieitur patria atque

735쪽

mater quis tandem negat dis sum osse terrae atque muli ris inlinium uuae si ut vi inuitur argutius esse disputata quam verius, aliud quoddam argumentum apromam

dibile os tris adeo mmmemorari Moipac, in qua sententia aliquando fuit omminus quid enim tandem caussae fuerit, in tria eaque diversa sui genera finxerit poeta, quae suasi esseni non exponeret 2 misius igitur veritatem rati in

tionis cum tot sigi Olim sersuasissem, statim illo, ut erat ad iiiveniendum promtitissimus, reprobata mea quadam memdatione si esse seri ullum pronuntiavit:. . . c Tot vo IruTpib qcTu cuc opi, κα Marcs 6λλi Moim o φυcavrti τε καθεiλε e. q. S.')τ enim a Lobochio excogitatiun egregie coallim navit Ilius libri Laurentiunt mentoria liniIlio, ut nunc onstat, litrii 2 quel. Itaque lio dieit ecmessa tu mihi patrium Maeta et e usti, quo factum eas in et murei, quippe bino copiae, exi op rium terram moriendum esset id quin tristissimum visum veteribus et ipse pater exstinoueretur meus. Ita vero nec sedam millioris eaedem ipsis manibus iniit tri imit se ea sani amsen norti ad eundem refert utitote expeditionis ducem. Id vero lane esse nee sarium vis sententiarum a

guit luculentissime. Nam eum Tecmessae hoc sit propos, tum, ut Aiacem ab eonsilii sui temeritate prohibeat, eum aliis argumentis utitur, tum officium esse illius demonstrare

stud0t, suam tutari serva in iluippe cuius omnis tu tali posita sit spes o fiducia. Officium auteni ESSE TOPωIeἔ,.

quod postulari debet, ut eo, qui patria aliquem privari et parentibus, eidem ut patria et parentium instar sit. Quodsi

736쪽

matris et patris mors ab Aiaris ulpa prorim disiungitur et alio quodam sato πιλη Moipα accidisse dicitur, ni fui im-ntinuitii ita 1,aene diluitur gravitas et evideriti argumentationis emeSSRE.

1lluc revertor. Apud Anacreontem enim si quis desidere otis particidae ligamentum, invectas ni fallor a libra riis, recordetur quaeso alia quaedam Anacreontiorum exempla. Volui eaminis XIX, 6 cum ones is sere quaedam,

XXIV, 5. XXVI, 7. XXXVI, J0. LIII, 5. Illa autem τε- φει με καὶ . sicui re nata vel tantundem valent utique Niptivo si om si xoptacui, vel ε cre ives ire, ο- μυcui sive χομMaiμ' 6v. Quod cui iti sit, origo patefiet discrepantis seri liturae in Epicharmi versu apud Aesesi inem vel latonem vel quicumque auctor est Ariochi, p. 366 Beo. : b xεi τει Op virει doc et κῶ λαμ-. Vbi eum in quattuor Parisinis inter quos antiquissimus est saeculi α), alter Vindobonens unoquo Veneto quo tamen non contineri Ariochum Aherus scripserui praes via es, ip AllI posita hae sint: l biduic i, α λtipoic i, mirabbliter Spengolius do artium scriptoribus i. 48 coniecit sie 25

munis ei est eum mee io, si restituente praes ad Simonis eratie disi p. XXXVII hoc ri, in λωin ii. Sed Myoto

tuoque suum pridem arbitror Boeeisium retractasse nee magis probo ut hoc strictim adicituu), quan ulu Iuu in trem re diVO O, medium genus,rit εi verbi in Aes h li versu Cho ephoron 1056, sic reconcinnando unius accessisue litterulae: Actio b imocti obvἐλεύθερο c rutvb πη atinovis Ticεlc. Vbi proditam Ticε formam num pro secunda persona medii quisquam habuerit quod minimo est absurdum), nescio: --

737쪽

scumAE RITa Erum scis, qui nominationi absolutum qihi visi sunt in illis reperire, eos parum exspectam habuisse istius rationein con tructionis quam quoiuam naui non licet diluviiii ta finire, uno certe exeniplo, quid milii velim, declarabo. Reetissime enim se aliet in Eumenidibus v. lix πα0O0c μὲιrtieituum, quod etsi verbo ianit carot tamen et ad anteeedontia commode adnectitur, in quibus idem subiectum eodem

est insu positum cxw, et ad consequentia, quibus eiusdem subiecti emitati redintegrata quamquam ali casu usurpati suoυ3. Idemquo in Sophoclis verba indit odit, Iiviri 60 --

versu praeteriniti reliqua exiliemini conamina, quae ah apud hi mam Gaio in Adversarionim miserit post sed Trai retina a l698 cap. 12 p. 5as, ipse cutem propter opi

tivii in Axio hi codicibus consignatiun lianc fuisse pristinani erSiculi formam censeo:

Eodem artificii genere diversa aliud Euripidem scripturas Phoenissarum v. 266 coniunctis studiis ego et amicus miles liavimus hae ratione: Ucurum Gub Goactoc ops παῖ crinoui do muc. I ii autem pronomen eum alibi inope Meum 2 mutavit, tum D et o veram Chili vin II, 13 si ut patesseribendo ii κεκυφω dui3γμμα μηxuviKO Tt PusPMV.

738쪽

uu ad nutem ulteram partum versus pie liuiliai u sciolo aliquo adsutum ophiatur Iosephus Grysar in libro de Doriensium Omoedia p. 2l7, id quidem spectorius esse quam verius iudieatim videtur. Si aeus enim iri Florit. X, 13 priorem tantum partem Epicharmo tribilis tamen paullo lilia X 34,

es inscriptum, quo tamquam tui amento Π8arem niti sim spicor opinionis suae, id vim habere contrarium senties, ubi ex Ariochi verbis oscitanter inspectis milies nomen indoitanter esse ductum intellexeris. Itaque non uis Grysari

709 Dind. Nauis. sestinantius deleuti ci lauri voces, quas quidem qua mitione adiectus esses itarei, non aperuit. Quamquam sale cidontiam do illis eoniectu am uesti bi quid mnunc tu promptu esse Sylburuli certe et rotii commoviii Ilii itinio Auiis in illiit. Si ii initimi li Oe eoni Iu iurarii vi idcirco, uti xagmentum illud hisphoclium uobis versiculis augurem Ν )

739쪽

722 CHEDAE CRITICAE. versus quaedam mi in se reliqua autem numeris solutis in tioni suae intexuisset. Apud estodum inrui in ii tepui v. 17 sqq. si vulgatum est:

pri voci vim praedicati mmmatici tribuisse ut valeret marporεpo adverbio; luasi vero vel antea, na quoque Contenti Epic Nocte edita diceretur, vel omnino constaret

duplex Contentionis genus eam peperisse. Quod sentiens, dividetur, incommodum antiquam interpungindi rationem revinearii polinius hoc: m d mm'orpor pia iit Melauro si ἐρε oti.

reliquis tonui adnotation sui ii ultra nihil expeditiS. Iungas'

inquit Iuppiter posuit eam uiri τ' cu picnci ci dvbptici, δε- λει nilaui Οὐcuri'. Iam scimus, quod scillae nitio ignorabamus, supplendam rationem esse ollaci participio Verani quo modo continuanda sit construeti illorum verborum rised ετέph - θηκε ε mu ea do re tacet Spolinius. Sed pr0 Iuppiter, audi qui isibunisiihi acclainantes atque post paren thesim inten, sitani nihil roquentius esse vociferantes repe'

nem commemorantes. 8ane pervagata est ista adnotati P sonis, qua idonea quaedam huius generis exempla expi Pp sit praef. iii Euripidis ΙΙecubain p. X. Scio i tilini attitiam magnum Xemptorim cumulum coacervasse partiti sinultum

partim dissimilium sarammaticae graecae led. II p. 87t moeommonuitque de eodem loquendi genere Hemannus sano lationibus ad Elmsiri Moddam V. 263 et aa p. 399

740쪽

402 d. Iips , quamquani uon ita, ut ab eo accitote esse hoc genus definitum videatur pleneque deseripitini. Nam quod eius modi pronominis irerationem ibi tantum admitti posse ait 1, 402, ubi se iliuihil locutionibus Oullut sit ora 28tis, cum aliter incepta aliter ad finem perducatur id et obscurius dictum est He satis vere. tenim pauea quaedam exempla sane ita sunt eomparata, ut videatur non potuisse bis poni pronomen, nisi innis vorbis grammaticis iani nuntiationis quasi articuli illeproiitiir, ita ut utraque tironominis forma nunt foran iluo tu illserellare Solet ut ramuluB Au Quidam et peculiari verbo grammatim litaretur et quasi agglutinaretur. Velut in duobus Pausaniae dictis, quae nitulit Hermannus p. 399, in quibus intellegendi omni ita inub tum adiuvatur in Matione vectomun grammaticorum inier

II, 3, 6 iuninemoravit exemplum uiu ovoματα μέv ccpici Vcp- με- κα Φηc), id alienum est ab hoc genere. Sed Medea versum Euripidiae 1263 1285 iret . Ita Ninev lnon dubito quin suo iure defenderit Hermannus p. 402:ω si vi fleto Tric φε μυφθ'vui curvi, avo fimi assi poc pisoc. Quamquam enim in his desideratur illa verborum mni eatio, quam laudavimus in Pausania, tamen hoc compensatur detri mentum invecta tiro particula, qua paullum lavertitur oratioot in duo membra dispertitur. Itaque etsi Dei reprobatam

quidem osse potest, tamen aeriter idom repugnamus de Medeae v. 322 si iudieanti, ut ip mutandum censeat in ri: cm enim illud quis sibi persuadeat obori librariis a quibus cph potius conversum est in h. ut Euripidis Ioue v. 81,

ubi tur Oliti in Iu Diri torsi sentendationeni Pliosuit Iloman nus. Incorrupta est enim librorum scriptura: o Totvυ η