장음표시 사용
111쪽
LIBER QUAR Tussceuagabia syllabam non producit, retinet ta men,ne scilicet duosioni consimiles in unum coallescant: at retinaculum praeterquam quod Ollabam retentat, etiam protrahcndam docet: unde morae vel extensionis nota recte appellatur . necno est fatis, vidi-Bum est. Elias tamen asseritgabia signi are clamore, nominis ue notationem tradit hanc, q/sia producte inquit Iegi dAci,cui res agari nolim, sed mcntem ipsius explico,ac dico, non esse consentaneum sceua,quod sc-pe obmutesci ob annexam virgulam,iuxta magnae voculis dimensione,proferri:idq; inde colligas,quia ipsum sceva gabis,alibi quam ante sed literasgutturales, visuperius dira perpatacb esserendum sitiatas intel-Iexeris diluturi lceua ratione son quoniam alioqui fo-nct vis ol,vel alioru iudicio,vt Gallicum. e. quo os mininum vocant: neque non ab aliquibiu vbὶque sep- primatur. QMob res ita per virgula ereAampriduci dicatur, ut ipsum idem μb gutturalibus acusione motiovis paruae dilutari tradui.Neq; vero gabis, quia cohibetur mugitum, siue blatum edit, nam id mugitum potius impedia sed quoniamsequitur,ut dis onus σvox eadem: neque ob id quidem initio credidcrim excogitatum id fuisse ivtollabam coercere sedulisonum ipsius seeua immutatum ostendcret: paulo post tamen ametheg,cum quo erat figura parib consenum retine-di officium suscepisse videtur. Caeterum de ipsius collocatione canonem unum π alterum babes inter regulus
112쪽
hoc est quod Graeci ἀν, Latinisubunionem dicunt,virgula est transiuersa dictionesparuas cum magnis interiectusui copulans, cir MVby unde copulam interpretantur,stu colli metum quippe a Chaldaea radice, aa, quae coarctare significat, defectitur. dum vocant ipsum o pitio,id enustentatio:quia sustentetur in ea virgula duae dictiones, nos conectione, seu copulam, quod significationi dictionis quadrat, ad repraesentem magis es accomodum, verrere maluimus,ldsiiuidem innuit Elias, qui nominis et mologia tradit baisc, quias ut coniungit duas ditaones. idem is capitulo Cantici 4. pii , id est arctatorem siue u
gentem nomina quae videlicet appellatio cum praec dentibus eodem refertur. Di et autem a retinacνlo,
colligamentum, quasi ex diametro: quod illud morula lateriecta 5llabas fereseparatim enuntiet, et retardet
a nativo accentu hoc vero connectione quadam ita coarctet dictione ut quasi unicum ex duobus vocabulsi constatum sit, subnaturalem unum quendam accentum cogat.bic naturalem appello eum, qui ollabam acue dam monstrat: nam alioquigrammaticus accentus cum Helorico locubuerepotest,in vocabulis distinctis, nedum in bis, quae per muccaph continuantur.Quinetiam accidere potest, ut grammaticus confortem grammatim cum patiatur in Actionibus, quas maccub conseriare quanquam id rarius, o fere cὐm prior ex mether c
113쪽
tunipost camentaruum id esse indicat: Metbeg ,αδ ipsi cameis additunt,magnum id esse ubiq; declarat.
De collocatione Macca . CV. 8.Itas, interseritur machvb,ut ne duaru dictionsi a cetus collui sint,quod babet κακοφωνίω,vis diceretur Hi np, ei miru ni contineter iterata eleuatio odiosa sit, proinde interiacet maccapbprioris videlicet accentus expungendi causa sic np, vvl ratio est,quoniamgrammaticis accentibus vix liceat esse contiguis, sicut insequentibus ostendamveruntamen rbetorici a centus contiguitatem tolerant saepe,ut cum maccub et messeoo retinaculum duplex adhibetur in orationis contextu, flagrammatici rhetorici: nam gabia crinetbeg,interueniente maccapb, proxime ante propria aliquem accentum consisterepossunt, post quem etiam
maccub aliquando mox consequitur. Praeteream ra
ro ad solum ornatu adhibetur sicut methego dagias, viscripsit Elias in capitulis Cantici. Ad aec consueru- εὶ asparticulas fere semper connetat, unde S contigua con brutao etvnio construentis,o con bructi no- nullis dicitur. Con brufiiuaspartes voco, quarum alia aliam regit, vel regitur ab ipsa rvt dixi ver)feresemper duplici nomine, primum quia non sit necesse,ut omne quod copulatur per maccapb,constructiuum si namq; haec mono Illaba consignificativa, ix ri, in tes, cN p ος 'IN ta' si qua punt alia consue u-Hiua non sunt tamen copulatur per maccapb, ut
114쪽
'u'na.Item poliollaba, ut Uiti nan,)21',nny aliaque non pauca: deinde verὸ quoniaco rufiiuis partibus sepsime se non intermisiet, ad 'ppi quae exempla passim occurrunt. Ezeciuia. Denique quod omnibus notum est,uti colligat dictiones interesse solet praesertim paruas, id es quae unica motione constant. Et baec de collocatione muccub, perga. mus ad reliqua. De constructione dis numquas copulat Maccub. Cap. 9, Raeter consignificativas autem monosyllabas, P quassupra retulimus,fere semper maccub inflatu regentis,e 'rect con bruentis, Scolm-taui intercederesse id exemplis perstimum fiet i
teriacet enim maccub inter regimen singulare, ut inter regimenplurale,ut cim N* VI, inter articulum O' casium,ut PM, inter relativum o antecedens, ut 'OR , , it ter relatiuum er verbum, v na inter relativum O' consequens, quod per
sub latiuum verbum exponitur, quod ita vertitur qui est,inter quaestiuum e ronomen separatum, quod eiusdem verbi substantisi vim obtinet, ut nRU quod ita transfertur, quid es videns' aut, quid vides inter nomina,quaeter appositione conueniunt,ut q)ri,M ri': intersub tantivum ex adiectis
115쪽
ci limmittam ignem, o si particularia di ιιramus i
ter benoni o nomen,ut omnes habitatos. inter infinitiau π nomen,ut in x aron, id est ad verbum, In reuerti iustum latinius,Cum reuertetur iustus: sed potius uniuersalias'eflemus, nam praeter haec interponitur colligamentum interverbum G pronomen affixum .mediante articulo,utrin innue: i S immi tum in ipsam:-inter verbum S separatum pronomea que interuentu articuli, ut Vivo ego: inter praepositionem O caseum,ut ni priT,x aduersus I rufalaim ad prophetam: denique inter duo verba,ut hen ,,id est eundo eas. De mutatio punctorum, quaestpropter maccub. CV. G. Ed iam ad punctoru mutationem, quot ratione S colligamenti fit, accingamur .Q duis igitur Hebraeum vocabulum,uel in literam rariis vesim alias quascunque desinit: Ο siquidem dimo te vii netur litera ,rnit immutata eruat ultima motioneni, ruisi forte in paucis,ut in relativo rici,cuius cameis om
ni accentu sublato permaccub, transit inparacb ,ut 'ri, rit; quid erit s quodsi dictio 'iatur litera, quae
non sit una ex )vug,eam literam aut motio breuis ant cedet,quae nunquam mutabitur,aut longa, S mutationi obnoxia triti quia utipercipia iam tibi canon quidam insignis,qui esuhimo libro repetetur,hoc loco discendus 6hbinc enim punRa ante maccub mutandi rotis marrauit.Porro is est. Omnis consonans mulis ster
116쪽
cosonantent,intelligo titeram, quaecu ' non quiescito Oimiis ιnquam bullisinodi literis,quando mem occVat, longamav est motiovem pati usu potes, nisi accentu, siste rhetorico, justa sit, cuius quidem cassa es,quonasub quoliba Acmeto,quod motione caret excipe qui
terminat velollaba, vel dictione rapisi dicitur, is eas si non exprimitur,virtute tame inexistit, iam verὸβeua raptim post motionem magnam non sequitur, sicut 'nec duber,nisi ea motiosbi annexum accentum obtianeat: vvde longa vocalis, non pololpraecedere finalem consonatem nisi accentUustasi Τμapropter cum ma capb tollat accentumapraecedente Nabaco equi via detur semper tum mutari vocalem, qVae propinqua HEcolligamento,ucque unquam alias regulariter nisi cum 'ea motis longa est,c Hiaturmalis consonans, ea que illitaba,i am cositu π nec Jeruricosaltem accentu, qui eodem im cum grammatico eatenus babe suffudita οἱ Ex gliisque aute motionibus magnis,cbiriclou- ην immutatum viaque manet, quonia vel metheo Iseruilem accentum ante mccapb retinet.Reliquae vera Itim mutavtursi cametsispatacb cutsere infero ut cholem in canitas chalu ,ut ῆl Zecor ras,pro Na n zl recordare obsecro.Q
in re dissere quidem me'eg a maccaph, quoniam illud
indicet cameis magnum,boc vero paruum, levique mutatur usiurecin kJut uirini ova dictu Domini.
Partim vero immutata permanet barum vocalium qua ι . tit
117쪽
LIBER QUAR Tustitas,nempe dum accentu aliquo fultae sentante mascapb,ut lignum vitis. ri, uri Eete. io. in medio aptiuitatis. γ' vir, cum reuertetur iu-fus. Caeterum disiuncula'ante maccaph,nuncluam habet cholem nec proinde tunc Ulum obtinet accentu, nec reperitur per camen chatuph,nisi qua per muscapbsequenti annectitur. Ac de rhetorico quidem a centu bactenus.
De utilitatestquentium. Cap. L.
R libros de occe Cquo sunt ordine, dis hoe infiitutum fuit.
de figurato a centu agenta putauimus, δε- inde de Nati . Est autem mguratus triplex,scilicet GrZmaticus, Musicus,o Rhetoriacus. imo igitur libro de figuris es uniuersali natura figuratae prosodiae quaeda tradidimus. Secudum verδ grammatico,qui iactu est musicus assignauimus. Te tium denique acinui rhetorico destiuauimus. A is ba-Nenus quidem figuratorum accentuum natura explic
ta eLSvers igitur quartus hic liber, in quo de Naturali
118쪽
turali tenore qui ibidem fero cum figurato residet, mne ipso tamen plerunques disserendum statuimus.Neve se remissiore raebeant,qui ad bbrum hunc lege- dum accesseris praeditium bis volo, hunc uti imum esse inter caeteros: quippe cum reliqui libelli ne illo nequeant perfccti existere: bis verὸ absis aliis pulchresare queat pote qui illorum adminiculo, π praecognitione minime indigeat,eiusq; extet comoditatis, visi abs te perceptus fuerit, Illabae cuiuslibet, quae quidetono inflectendast, notitiam tradat: id ue non modo eorum vocabulorum, quae in biblico contextu figuratis insigniuntur acrentibus, ed illorum etiam quorumcunque, quae in abis Hebraeorum monumentis, a que a centuum figuris inueniuntur. Sola enim Biblia figuras profodiarum Uurpant, quoniam cantillantur: reliqui vero apud Hebraeos libri apicibus accentuum destituuntur. At nihil tamen proferunt Hebraei sine accentiabus natiuis,a que eo quod designetur'ur quae si Iabae eleuantisint iudices, sicut Latini, qui sinc descriptis figuris legunt aptistime, o fecere itidem olim
Graeci,ut Politianus refert.Nimirum quia regulis praescribitur, quos liaba cuiuscunque vocabuli tono ess redas facile id ubiuis ne alloindice intelligi poten. Iam igitur canones praescribam, quibus sine ullis Hurati accentu apiculis, pronunciare quamlibet dictione suo tenore queas. Quod antequam incipiamus nonnulla,quae ad eam rempertinenti ponenda videntur. O Naturalis
119쪽
scretur nitionem accelus natiui ante omnia
trademus. Ut enim tenor ille quem dictionis apta prolatio alicubi exigi cuius nulla ratione Iocuses mutabilis.Quibus rebus a figurato acc&u,de quo iutribus libris superioribus pertractatu es, facile di inguitur. Ille quidem minime ipse tenor est, quemadmodum probauimus,sed tenoris, aut certe cantionis indiacium. Atque hoc quidem duntaxat figuratis grammaticorum accentibus continis, visislicet ni toni, ten risue indices: CaeterunDiotula: rbetoricae, quia vcII parant protrabunt, et copulant, velbonum denique immutan longe ab eleuanti l llabae ossicio abesse videntur. Hic vero,de quo agitur, nomine accent proprie appellandus vi,quia sit quasi cantus cuiuscunque vocabuli: ac siue aliqua fora insenitus sit, siue omni
careat notulavimanet tame ide suo loco,cum minime in
figurased in tono ratio ipsius, velut in cardine co uti Quando igitur in aliqua dictione alibi figuram, quam:
natiuum accentum inueneris,proferes suo loco natiuum sci π:figuratum ver sigrammaticus erit antionem musicam tantummodo indicare censebis: id que, quonia omnibus inconfesso est in qualibet dictione unicam du- taxassedem accentui natiuo millere Ea vero sedesse quentior est Hebraeis in ultim Latinis aute ta' Graecis
120쪽
DE AccENTIBUS. i ' corra ,quippe quipenultimas vel ante penultimasst ' quentius attollunt. Porro aliqui e figuratis accentibus
perpetuo primam sibistism Uurpant, ut Telis ab ma-
ior,ut ictibJt gueres,et nonullii alij. Aliqui verostm- per ultimast lepotiuntur,ut tarha,vitiphcha er cad-ma: praeter hos nonnulli. Quibus ex rebus accidit,
ut alibi quidem sit figuratus ἰnterdum, σalibi natura-
Iis accentus.Quo etiam tempore contingit geminari e-uudem in dictiὀne accentum,ut siversus attigi cilicet, ut ne in proferenda dictione ballucinemur, iudicantes ea Illabam eleuadam ese,quae notam babeat adpriaptam Caeterum ex iis, quaepraecessierunt, ratum esse oporte naturalem quemvis accentum acutae esse prolationis. Ostendimus enim libro primo, accentuunculam grammaticarum apices, nonnisi toni acuti iudices buberi oport&e: unde obiter consequi dixerim,omne mOnoldillabum apud Hebraeos acuti esse toni. Omnino enim aliquo tenore proferenda est quaevis dictio nisi colligamenti interuentu vocabulorum unio fat: imo vero quaelibet ollaba aliquo accentu posse siue cu aliis coalescat,quo vocabulum aliquod conflatum extet,siue ea demsignificationis ratione vocabuli fortiatur nome, O
proferatur quide ves seorsim di lium, vel coniunctim copulata. Est quidem accctus silabae quasi anima,sic
illi conueniens, ut a potest;te illius separari nequeat: q*ippe cum neq, vox Die tono, nec sine eodem ulla θllaba proferripsit. Verum dominatur semper unus aliquis in dictione accentus, qui e nullatis dicitum.rAi