장음표시 사용
121쪽
stolorum , quatuor marmoreis magnae altitudinis columnis, in quibus tota illa structura IX arcubus f cum articulis Jhae dc illac distortis consistebar. Sed superioribus annis non paucis una columnarum illarum longitudine sui fati. gata Sc oneris magnitudine praegravata in praeceps ceciderat, ita ut nullus timore ruinae divinum ibi celebraret oficium. Nullus quoque qui tecta reficeret audebat ostendere, propter quod diutione n lectu ad id rerum devenerat utram domus orationis non diceretur, sed a pastoribus pecus ibi pastum minaretur L pascere muneraretur. Minaretur; udem quod duceretur, a Gallico mener. J Hanc ipse labore magno dc impensa eisdem columnis quasi circumamictis s aciis 2 basibus quas usuali locutione pilaros nuncupant, itemque arcubus prioribus laudabili arte substratis novis aliis resolidavit; Ita ut non inconvenienter in ejus laude libri sapientiae illud debeat personare : Ecce Sacerdos magnus , qui in vita sua suffulsit domum & in diebus suis cor. roboravit templum dcc. Resolidatam itaque & in pristinum reformatam Statum pretiosis beati Materni reliquiis a loco sepulchri cum Comprovincialium Episcoporum coram positorum ae totius dioecesis suae cleri dc populi, utpote Synodus gratia jam ut ita dicam perendie heri & hodie celebran. te gratia perinde heri dc hodie J ibidem Trevere congregatorum annisu NII Kal. Nov. translatis illustravit atque dedicavit , dedicatam donativis pluribus, quibus ab Imperatoribus vitilicet Heinrico II. & Conrado similiter II. itemque Heinrico Rege quidem III. Imperatore autem secundo sicut inpraeceptis illorum de Treveri continetur, honoratus
fuerat, magnifice ditat. Postmodum autem placuit eamdem Ecclesiiam ampliorem reddere fecitque ut nune tertia tantum quantum prius ambitus eius parte sit maiori Cmjus structurae ut audivi tantam fundamenti jussit facere profundu
122쪽
si inditatem quantam nunc vides terrae supereminentem. Huic etenim operi, cum studiosius insisteret opusque iam ad hastae longitudinem super terram eductum fuisset die quadam cum sederet ubi opus fiebat , Sol ut solito eraeterventior , refulsit in caput eius. Erat enim calvus & incanduit cerebrum eius&sicut solet febre correptus , de die in diem ingravescente eadem valetudine , fortiter aegrotare coepit nec multo post ad ultima ductus Spiritum reddidit sub die XVI. Kal. Julii Anno Dominicae incarnationis M. LXVII. s M. XLVII. J Cujus exequias Treverici digne pro curantes deposuerunt eum in porta Civitatis quae cognin mento nigra vocabatur , in qua & ipse beatum Symeonem cuius supra mentio secta est terrae commendaverat ubi a religiosis Clericis in eodem loco ab ipso ab honorem Dei &beati illius viri mancipatis, pro eius requie die ac nocte preces funduntur ad Deum ; Cui est honor dc gloria in secula seculorum. Sedit autem in Episcopatu annos XXX. Menses V. LIIIJ Dies X.
CVi destincto suecessit in Sacerdotali Ministerio cum
cleri plebisque consensu Eberhardus. Episcopus. Istenatus patre Hietelino Comite Alamanniae, cum in virum isset adultus pro ingenuitate sui quam magna morum probitas consilium atque prudentia decorabat, praepositus iactus est Wormatiensis Ecclesiae sub praesule N. qui subditos suos satis idonee gubernabat. Dedit autem ei Deus gratiam invenire in oculis supra nominati Heinrici Imperatoris &Principum eius. Ita ut in Regiis&aliis quibusque magnis consiliis non ultimus nee spernendus auAor haberetur. Unde contigit ut Treveri orbati suo Antistite , eis ad quos ele-
123쪽
ctio pertinebat petitioni regis convenientibus Jam dictae Metropoli subrogaretur Episc Eus. Hic Vir magnificus & E clesiae Trevirensis prudentissimus Rector fuit cujus &p sessiones auxit & privilegia renovavit. Cuius etiam tam diosus provisor mit,ut Abbatias Sancti Servatii & Sancti Maximini decessoribus suis ablatas dono Heinrici Imperatoris receperit. Romam ad Apostolorum limina visitanda stequenter adiit unde cum honore magno reversus Leonem
Papam qui & Bruno in sede recepit suscepit. JHic dum quadam vice diooceses circuiret, a Comite Conrado de Luzeln-hure captus est, sacerdotalia vestimenta direpta , pallium discissum, carisma unctionis effusum magnumque nefas a perversis hominibus patratum est. Quo nuntio Treberi perlato omnia divini misterii jura celebrari intermissa sunt, donec Romanus Papa quid de hoc definiret interrogaretur. Qui eundem Conradum omnesque eius complices facto gemnet li concilio excommunicat, sed ejus absolutionem poenitentis Episcopo commisit palliumque illi pro eo quod hostes conciderant misit. Interim vero Episcopus a captivitate datis Obsidibus rediit nec multo post Comitem suscepit, cui pro paenitentia peregrinationem Jerosolymitanam iniunxit in qua & obiit. Dein judaeis persecutionem induxit eosque nisi proximo Sabbatho Paschae Christiani efficerentur civitate pellendos esse decrevit : Huic igitur ejusdemnelandae gentis quidam ad similitudinem Episcopi ceream imaginem lichnis interpositam facientes quendam Clericum de coenobio Sancti Paulini Christianum nomine non opere ut eam baptizaret, pecunia corrΠperunt, quam ipso Sabbatho Episcopo jam ad Baptismi solemnia praeparato accenderunt. Qua ex parte iam media consumta Episcopus super sentem Sacris instans ossiciis cepit graviter infirmar dc secedens in sacrarium cum adjuttorio Ministrorum geni-
124쪽
busque ante erucm quae ibidem pusta est in oratione flexis in sacris vestibus obiit. XVIs. Γ XIV. J Kal. Maji & sepultus est in Basilica Sancti Paulini. V
QUO mortuo Anno Coloniensis Episcopus quem pro
visorem regni & Tutorem filii sui Heinrici Heinricus ιmperator moriens reliquerat spreto Treberi consilio dc electione, adhibita regis adhuc pueri investitura & confimmatione , Nepotem suum Cunonem cum magna ambitione dc manu militari si sic necesse soret inthronigandum ve Mis Trebiram direxit. Quae inconsiderata provectio sicut Illi beato mortis occaso ct martyrii fuit sic Treberensibus excedere crudelitatis audaciam dc materiam praebuit. Nec prae sidem suum Theodoricum cum aliis principibus evocatum ad ulciscendam tanti contemtus inimriam clamosis vocibus instigant,si Colonienses hac molitione praevaleant, actum hoc omnium succetarum suorum esse dedecus & infamiam. Quid multa 8 coaeto quippe exerciatu frondesque arborum ne arma proderentur prae se serentes noiste clara Maii mensis obviam pergunt eosque in pago Bedonico quiescentes nihilque tale suspicantes subito circumveniunt, qui conturbati advenientis sonitu inultitu. dinis quia jam hostes adesse senserunt lagam in pedum celeritate saltuumque densitate prout quisque potuit sibi elegit. Sic eos discurrentes hostes invaserunt multisque captis, compluribus sauciatis, omnibus eorum rebus ingentique praeda potiti sunt. Ipseque dominus Cuno incidit in manus impiorum hominum, qui eum nequioribus custodiendum , d
nec viderent, quo res vergeret, commiserunt, qui eum paulo post ne videlicet regis adhuc Juvenis temerarium prae-
125쪽
valeret arbitrium de rupe praecipitantes in Kal. Iunii miserabili morte peremerunt. Ga de causa Rege valde comm to civitatem Trebericam se desolaturum comminante, innisdem Deo donante a sapientibus ejus surore sedato electione Cleri & populi Udo inthronizatur Episcopus. Hic ex Aleman- norum prosapia oriundus, Patre Eberhardo comite Ma. 4tre ita Lidad eisdem coenobii quod dicitur camusen con- structoribus, vir valde venerabilis fuit facie venustus, ore liscundus, statura procerus, cujus merito humeris sustent ri mosset tantae moles regiminis. Hic opera a decenoribus incepta scilicet Monasterii Sancti Petri amplificationem pedilacit. Comprovincialium militum audaciam & tyrannidem compescuit. Hic in expeditione Regis in obsidione castri Alamannorum quod Tovingia sTiuga J vocatur obiit relatusque a Treberensibus in monasterio Saneli Petri lepulsetus est. Cui successit Egilbertus de cuius Electionis occasi
ne libet altius parumper edi r
TEmpore illo cum Gregorius quidc Hillebrant Roma.
ni Pontificatus jura disponeret, hoc decretum anti vitus uvidem promulgatum, nunc autem innovatum est, lut videlicet omnes in sacris ordinibus constituti, Presbyteri scilicet&Diaconita cohabitationibus Reminarum, se ut decet, icohiberent aut ab ossicio cessarent. Simul etiam ne q s cum liuscunque Ordinis, Olcus videlicet sive clericus, Episco- linatus Abbatias seu alias quaslibet donorum Spiritualium dig- nitates, vel per se vel per interpositam personam emere li- lve vendere praesumeret, quodque si quis infringeret, hono- 4rem quemcunque haberet, amitteret. Ubi hoc verbum palam iactum est in cordibus eorum qui non secundum Deum a
126쪽
incedebant, magnam suscitavit invidiam. Propterea Interregnum & sacerdotium partes exortae sunt, & hinc inde permaximae inimicitiae succreverunt, & eousque dissensionis huius Sc inimicitiarum in invicem semes invaluit, ut si cui Caesarianorum occurrissctet quispiam Ecclesiasticorum qui forsitan prae amore Patriae coelestis seculum reliquisset , carnem macerasser, quemque alias L aliqva J corpor s m lestia attenuasset, si ve qui ut tunc moris erat barbam quasi in signum Religionis enutrisset, quasi regii honoris proditores contumeliis assiciebant , insultanter eos Ecclesia nos appellantes. Nullus enim tunc in subrogandis Pontificiabus , et aliis Ecclesiasticis dignitatibus Canonicae Sanctionis ordo servabatur, sed qui tantum Regis vel Principis manum
implessctet seu aliud qualecunque obsequium sibi placitumam pendisset, regia praeficiebatur violentia ubi voluisset. At
. vero ubi Rex ejiamve Consentanei Principes non eo minus omittebant, sed vetitam venditionem magis & magis instis
tuebant, praefatus Papa non veritus , omnes sententia anais
thematis conclusit, Sc quicunque voluisset in Catholicorum consortio numerari, faciebat sibi huiusmodi verba conscribi: Anathematizo omnem haeresin Heinrici dicti regis &omnium complicum eius Sc omnem qui eum regio nomine vel honore veneratur, Heinricum inquam quartum huius nominis Regem. inam excommunicationem ubi fama ad aures Imperatoris detulit, aegre admodum ferens& peccatum peccato superadiiciens, convocato suae partis Eis. piscoporum, Abbatum & aliorum graduum, concilio statu it ut Gregorius nulli eorum deinceps Apostolicus esset, nee decretum ejus quisquam reciperet. Et hoc facto sub omni celeritate Italiam adiit, Wicbertum quendam Ravennae civi. tatis Episcopum in una civitate Italiae pro Gregorio Papam feeit, quem & Clementem nominavit. Porro si quando
127쪽
Gregorius musa cuiuslibet rei agendae Romam suisset egressus ipse subintrabat, illo revertente iste fugiebat. Illi Eciclesiastica, maior videlicet pars , isti Caesariana pars praemeto erat. Sed qui ad nos ista pertinent 7 potius in sua locca abeant , Nos autem propositi nostri seriem prosequa
ΡEr idem tempus suit in Batavia de Optimatibus Barva.
riae ex claro quidam Praepositus Maioris Ecelesiae & Sc lasticus nomine Egilbertus sEngelbertus J qui vide quadam , cum Episcopus loci illius sicut δι aliarum civitatum Episcopi ex praecepto Romani Pontificis supra memoratum decrestum in Ecclesia sua pronuntiaret ausu temerario illi in faciaem restitit palam dans cunctis inteli ere, quomodo & ipse cum Heinridianis vinculo teneretur anathematis, constat enim testimonium perhibente Apostolo de malefactoribus quod facientes de consentientes una sint poenitentia L pomadveI sententia plectendi. Ille vero consentit, qui etsi renuere non valeat favendo tamen quantum in iis oest malefacientium operibus communicat. Dicebat autem Imperatori. lic re nec idcirco Ecclesiae consortium amittere , si tu in spirit alia sed regalia sua gratis pretiove cui voluerat impendat. Quae utique non sua sed iuxta Romanam consuetudinem Beati Petri vel Ecclesiae potiori iure possunt appellari. Sed umtinam qui ad Ecclesiasticae dignitatis culmen venire destile. rant non ambitiose, quod minime decet se ingerant, neque artificiose colorem commenti Simoniacae haereseos .sbi m chinamenta confingant, asserentes se non spiritualia sed terrena terrenis aequirere , eum sicut tempore , sic di in eorum mente prima sit animale, deinde quod spirituale dc non
128쪽
tam appetant euram Pastoralem quam honorem temporalem. Multis itaque sermonibus pro hujusmodi ad inviacem collatis cum vidisset eum Episcopus in corrigibiliter Simoniacae parti & nil penitus Ecclesiasticae assentire, jussit sum a communione Ecclesiae alienum existere, usque dum universali Papae praesentatus , unitati Ecclesiae per ipsum meruerit sociari. Proinde cum diutius intra se haesitasset. demum voluntas ei Romam proficiscendi incidit , verun- tamen Rege inconsulto ire illo noluit, a quo Rege,inquam, accepta ad eu quem supra positu Papam diximus,mandata detulit Et ab universali penitus declinar. Et factum est dum rediret adimpletis negotiis pro quibus a Rege missus fuerat, in redeundo audivit Udonem fideli dignum memoria Trevere
sem Archi biscopum vita decestisse & ob hoc Regem Troverim adivisse, ut alium in loco ejus debuisset substituem Et hac fama conperta quam plurimum iter acceleravit intra se cogitans, si sorte eo maturius potuisset pervenire pro impensa laepius Regi servitute hunc ei honorem posse succedere quod & factum est , sed qualiter ad id ventum fuerit ignaros docebimus. Porro cum Imperator iussisset, ut em sibi placere cognosceretur hunc ipsum eligerent, occlerus unus post unum ex ipso eorum Gallegio hoc utique honore dignissimos exhiberent: Rex autem quotquot n minassent, nullum eorum , sibi placere dixisset nullus enim benevolentiam eius digna taxatione praeemerat, iamque in eligendo tribus diebus trantactis, quarto nihilominus die itoruad idem congregatis; omnibus tanquam a Deo missus , si
tamen dici potest a Deo dirigi via hominis, qui culpa sui
meruerit ab Ecclesiae communione suspendi , venit , & Ω-cta oratione sua locutus est regi de his quae habebat in mandatis. Quibus finitis dixit Rex, quam diu in eligendo Epilaopum .concordare non possumus, saltem in hunc convel M a ni
129쪽
niamus. Et con serunt ei ex Episcopu, qui electionὰ causa advonimant solus Theodoricus Virdunensis Episcopus qui cognomento Magnus Vocabatur & pars aliqua populi Treverei sis. Rex ergo nilmoratus investivit eum dans ei annulum di baculum sub die VIII. Idus Ian. Anno Dominicae Incam nationis M. LXXVIlI. Pontifices vero Herimannus Meten.ss , & Bibo Tullensis Sc residuus Clerus & populus quantum in ipsis erat non assenserunt, quoniam ipsi tam idoneas personas exhibuerunt resistere tamen regis voluntati non potuerunt. verum tamen Clerus & populus multum moleste serentes irrogari sibi violentiam , precabantur eos qui praesto erant Episcopos & cum interminatione autoritatis Apostolicae interdixerunt , ne ipsum consecrarent Epi,
scopum C Antistitem J commonentes eos Canonici illius decreti qIo praecipitur ut nullus in Episcopum nisi Canonice electus consecretur. Quo circa Episcopis in sua redeuntibus Egi ibertus benedictione non percepta remansit &erat cupiens consecrari, neU otuit ab aliquo Episcoporum Ecclesiasticorum , qui ingreuum ejus audisset diebus quam plurimis inpetrare. Tribus igitur annis fere transactis cum res Regi innotuisset, qui sub ipso tempore Roma rediens multa ibi caede patrata & Papa Gregorio fugato , quo ce te nihil in diebus illis celebriori fama ora omnium adimple bat, secus Alpes moram faciebat ; Datis directis J Epistolis qd supra di num Virdunensem Episcopum , qui ei sum
ma familiaritate adhaerebat, petivit quatenus Treverensena Metropolitanum qVantocius consecrare studeret , qua rum Epistolarum eXemplar hic inserere non videtur absta,
130쪽
REx Heinricus Dei gratia Romanorum Imperator αAugustiis Theodorico Episcopo dileistionem nulli majorem. Imprimis Te scire volumus , quia nulli meliusquam Tibi confidimus, nec Episcopum Trajectensem fidei monitorem , sed ad honorem regni tractandum Tibi mississe Cooperatorem , Deinde ad singula quae mandasti negotia singula damus responsa sed brevissima quod infinita tibi reservamus ore ad os dicenda. Siquidem sed quid 2 hoc quod in margine Epistolae tuae de Romano negotio nobis mandasti, in primis dicemus Tibi. Romam in die Benedicti
intravimus qualiter autem a Romanis recepti simus , qualiter cum Romanis steterimus , qualiter a Romanis recessimus, discesserimusJ ab aliis multis te a udisse credimus, tum etiam literis nostris tibi indicavimus quas Te nondum vidisse putamus sed & mallemus alio quam nostro ore tere,
scisse quae nobis secit Dominus. Incredibile enim videtur quod verissimum probatur, quod factum est in urbe Roma ut ita dicam cum decem hominibus in nobis operatus est dominus, quod antecessores nostri si fecisment cum X millibus miraculum esset omnibus. Nam cum in Teutonicas partes de acquirenda Roma jam desperantes, redire velle. mu'. Ecce Roma missis legatis ut Romam intraremus rogaverunt seque nobis in omni us obedituros promiserunt, quod & secerunt. Summo namque gaudio nos intrantes receperunt, summo studio secum manentes adiuverunt, summo triumpho & fide ab eis recedentes prosecuti sunt nos; in tantum ut in Domino fiducialiter dicamus , quia tota Roma in manu nostra est, excepti illo castello in quo in.