장음표시 사용
771쪽
harioni obstaculum ponat: quod ut evidentius puteat, sequersem adhuc addere luiat. . Io4 I.
sea pro tali habenda. Etenim possessio clandestina omnis illic ta , sive a domino, sive ab alio possessore quocunque clam possideas l. T33. pa t. a. Iur. nat. . Quamobrem cum tibi conscius sis, te rem.clam ab alio possidere; nec putare poteste esse dominum rei, quam possides, consequenter mala fidete eam possidere constat I- is y. n. ac Pr. nat ν Possessio itaque clandcstura omnis maIae fidei est. Iaod erat primum. Similiter qui sine jure alterum vi de possessione dejicit, seu is, cujus possessio violenta est I. Ta T. pari. a. Fur. nat. , cum sibi conscius sit, se vi alterum sine iure de possessione dejecisse, adeoque possessionem eidem restituendia tae Tas. para. a. Fur. nat. , se doeninum esse, aut pro domino ab aliis habendum esse, putare nequi . Denuo igitur constar, quod aut mala fide possideat, aut pro posscssore malae fidei habendus sit. Quamobrcm omnis possesso violenta posses.sio malae fidei est aut pro possessione malae fidei habenda.
- Utrumque simul ostenditur etiam hoc modo. Clandestina possesso omnis illicita est f. 31. para. a. Furi nat. ει tibi competit jus eum , qui clam a te possidet, de eadem dejicimidi I. 73 6. pari. P. Furi nudo Similiter non dominus posse retu quemculique vi do possessione sua dejicere potest 3. Tao. 8art. a. Iur. nat. , & ne dominus quidem hoc facere potest, antequam dominium probavit f. 721. Uxt. a. Fur. xat , & tibi competit jus utrumque de possione vi iterum dejiciendi, ubi de ea te vi dejecid β. Ta6. pari. a. Pr. uat.2.
Quamobrem clandestina de violcata possessio restituitur justo titulo
772쪽
De derelictione praefamia , UMFione S. 723
titulo I. ro 34. , qui cum a bona fide possessoris abesse n qneat ros I. aoao. ; qui Clam vel vi ab alio possidet, possessor malae fidei est, seu pro tali liabendus.
Si dominus, qui dominum suum probavit, vel possessesquicunque tibi clam eripita quod clam ab ipso possides, vel
de clandestina aut violenta possessione iterum te vi deiich, clam a te, vel vi minime.possidet 3. 728. 73 8. Part. a. Iur. nat. . Quamobrem ad eum, qui clam ei aufert possessionem, vel Heum dejicit de possessione, qui clam vel vi ab ipso possidet, ap- . . plicanda non sunt, quae de clandestitia dc violenta possessione hie demonstrantur. Neque etiam mirum videri debet, domimum ipsum pro possessore malae indei habendum esse, si clam .mipuit alteri pollessionem, vel vi de eadem eum discit, qua-- diu dominium non probavit. Quamdiu enim dominum non. Pro Vit, contra possessorem, .qui dominus Fraesumitur1o330, Pro non domino habetur. Praesumtio enim tamdiu subsistit, donec probatione contrarii elidatur ri . nat. . Quodsi excipias fieri posse, ut aliquis sit dominius & ut norit, se dominum esse, etiam si dominium probare non possit, consequenter cum soli domino comperit jus possidendi s3. Is I. parr. a. ' . nat. , eum malae fidei possessorem non esse, uhi clam vel vi possessionem adeptus ab eo, qui rem suam possidebat; hoc quidem verum est, si jus internum sp .ctes, sed tanquam verum admitti nequit, siexterni habenda ratio est. Iura enim externa certa esse debent, consequenter suod nobis competant, probandum seu demonstiandum est.
s. io 43. JUm praecaria dicitur, quae ab altero revocabiliter inter
stit translatae ergo p eso non fieris cooso Αν ceram caria qua tempus ; quocunque rem re re cari potes s s vero concessa fueris nam si . .
cerium cemus, eo finito. De precaria agemus suo loco. Quoniam tamen hic posses.sionis precariae mentio fieri debebat a eam quoque definiri no
773쪽
possint, possessior bona Adei non 'est, neoue etiam bona vel mati ei possessor dicendus. Etenim qui precario possidet, is
mala fidei sis novit, rens, quam possidet, non esse suam, sed alteri possessi precaria. nem esse restituendam, quando eam revocatur Io 43. . . Quamobrem cum possessor bonae fidei non sit, qui non putat rem esse suam a s 3. para. r. Iur. nat J; qui precario possidet, possetar bonae fidei non est. moderat unum. Enimvero cum qui precario possidet, rem, quam possidet, non esse suam norit, eam restituturus alteri posscssionern Ievocaturo f. io 43. c dici potest, quod dominus esse ac pro e raberi velita Quoniam itaque posscitar malae fidei dici nequit, qui cum norit rem esse alterius, dominus es e non vult, nec pro eo haberi vult . r 3. a. Fur. nat. ἰά qui precario possidet, posse r maia fidei dicendus noti est. α od
Possetar tam bonae, quam masae fides rem possidet absquσvoluntate domini, vel alterius posse ris r ast qui precario possdet, is possesssonem habet ab alio possessore eamque a VO luntate ipsius pendentem s . to 3. . Quamobrem diviso' possessionis in possissionem bonar ac malae fidei ad precariam trahi nequit, consequenter nulla ejus habenda ratio est , ubi de possessone mata ac honae fidei injicitur mentioι Nimirum possessio alii independens est a voluntate altersus, quem admodum communiter obtinet: vel dependens, id quod rarissime contingit. Illa dividirur in possessionem bonae, Vel malae fidei. s a non domino possides: haec vero ipsa frecaria es. Possessio malae fidei vel justum titulum habet, quando Rnore domino sciens titulum & possessionem habes ; vel titulo destituitur, & haec vel clandestina, vel violenta estis . , νοέn .
774쪽
De derelictione praesumea, usucapione s. 723όrei tantoris; pingis maia fidei fit. Cum enim sibi conscius siriris,
sit se rem tantummodo precari ossidere, eandem MOFc possessor suam non esse novit, quippe alteri restituendam, quando posta γλωssionem revocas ro43. . Quoniam tamen siuam esse , vult, & pro domino luberi contendit per rei, quam possidet, dominus esse & pro eo haberi vult, etiamsi norit, non se, sed alium dominum esse. Mala igitur fide eandem possidet
Paci se apparet, hoc oblisere in eo cas, quo mortuo con .essente ignoratur . quod precario possideaturo Etenim dum - . . t precario 'possidens rem haeredi bestituendam retinet. furtum committit in re mobilis parce. Fur. nur.) , & ab eo clam possidere incipiis, rem tam mobilem, quam immobilem quam
precario possederae 73 a. parsia: )- Abit igitur possessib precaria in possessionem malae siclei 3. I 42.3 , non , . ecaria manet, sed quia speciem mutat, dum in Hand
bet operam, ut cavear, ne patrimonio suo damnum aliquod jarissa re inseratur j. 49q. pare. z. Fur nato, consequenter ne univer- subita. sitati bonorum suorum quicquam decedat 4 3 48ώ. 487. pari. 1 Iur. BM., adeoque rei nullius dominio excidat s. 4 48. part. z. Pronaid, neque jurC quodam sibi competente privetur . 4s r. μα- a. BG nat . Quoniam vero hoc facile ac cideiu potcst, si negligens ierit in inquirendo in res suas, quasi in alterius poAliarem venissσ novit. vel quae forsin uso insci , in eandcm.venciunt, aut etiam in jura sibi comperen- .ua j. Is O. ara. LIqic fract. Dnm. ς nemo hominum negJt
775쪽
gens esse debet in inquirendo in res suas, quae forsan in ah rius potestatem venerunt, a' quas in eam venisse novit, nec non in jura sibi competentia.
Non est quod circipias domino competere ius rem suam do relinquendi . f. 23 6. Part. a. Per. nat.), Consequenter negligentiam inquirendi in res & jura sua non posse prohiberi lege nat rati. Etenim jus derelinquendi fuit in dominio, quemadmodum ex demonstratione liquet, qua idem domino vindicatur . s.cit.), domino Veto permittendus est etiam abusus rerum suarum, quamdiu oti facit contra jus alterius f. I 69. Pan. s. Iur. νια. , . Obligatio Vero , de qua loquitur praesens propo-ῖtio interna est, in iste externo non adtendenda, Praesertis cum non omnis derelictio ad abusum dominii reserri possit. Fieri s. nimirum potest , ut ossiciorum collisio exceptionem .pariati uuae detrelictionem iniungit. xena stam derelinquendi in se nihil habet vitiosi, quemadmodum nec dominium, Qx quo originem suam deducit ; sed derelictio vitium contrahit ab ab usu istius iuris, quemadmodum amis vitiosi dominii ad ejus . abusum referendi. Quamobrem de ipsa derelictione rei non judicandum est .ex iure derelinquendi, sed ex circumstantiis e sus dati, per quas patet, utrum quis iure sub literit usus, an a usus: ubi inprimis perpendendum est, cur & quo animo . minus rem suam dereliqueri . Hoc autem 'seri necesse est, ubi iudicium serendum, num qui rem dereliquit reste secerit, quod eam dereliquerit: .id quod eius qui rem .deres itavit, non autem aliorum, quortu i tantum id9 His rest nosse, tutetur res pro deres icta habenda, c ne.
I, j. e Quoniam qui negligens non est diligena est β.τue o. rs, x' -
ontrario autem hominum Negligens esse debet in inquirendo iridi te ne suas, quae Britan in alterius potestatem v erunt. vel quast / in eas venisse novit, nec non injura sibi competentia I. io 46. ιummum iuuens esse debet in isquirendo in .res fac mεm
776쪽
sorsan m Eunos putresare δες, aut in ensesnam fore Gem υ-dem venerint, nee non injura sibi eompetentia. Quibus paradoxum videtur istiusmodi diligentiam lege naturali praeceptam esse, hi non perpendunt, quorumnam ossectorum praxis a patrimonio depenaei, ut adeo negligentia in ' patrimonio eonserva i do & amplificando admissa negligentem reddat impotentem iisdem satis elendi. Osseiorum itaque missio, quae ab ista negligentia venit, etsi jam neeessaria videatur, tibi tamen imputanda venit, quatenus necessitatem, illam evitare potuisses, si' negligens non fuisses. Ius naturae exigit omnimodam actionum humanarum re istitudinem I 89- para. t. praes. ) ,-ahi persectionem vitae moralis omnium aistionum liberarum inter se rcquiritur conseitsua' 6. 9.Fart. a. Hic pract. ιμιυ. ) , qui non obtinetur nisi lummo in lege naturae servando rigore para. a. Hu. pract..uviν Riramobrem non est quod existimes obligationem naturalem in nimium extendi, quando ea urgemus, ad quae Vusgo parum mimum attendere solent otiam ii, qui in eensendis aliorum moribus rigidi sivit Io 48.
euilibet timinum . quotum datur , siti cavere debet, ne inter is non res, quas possidet, reperiantuin quae sunt alterius. Qui enim admis redis alienain pbssidet, eam domino restituere tenetur s. 47 3.part. parri, 2 Pr. nat.' , & re aliena nullo jure utitur ac fruitur i 6 r. 8um I msa r. a. Pr. naI. . ae factum omne juri alterius con trarium, quo alienas. de ea quomodocunquc disponit s. ν6 a. ara. λ Pronat .
Quamobrem ne ipsi imputari possit, quod iem domino suo non restituerit, & de ea eontra jus domini quomodocunque disposuerit, operam dare tenetur. ne culpa sta ignoret, rem
rur sibi debet, quantum datur, ne inter res, quas possidet, reperiantur quae sun alteri .
777쪽
Hine curam describit Seneca de Vita beata c. ct g. quandor sapiens, inquit, habebit, quo glorietur, si aperta domo & admissa in res suas civitate, poterit dicere, quod quisque situm agnoverit, tollat. Nec iustitia interna concipi potest absque ea: si ita, quod vulgo haec cura seperflua existimetur. Quirinparum autem abesse possit a Iustitia interna, quae constantem e perpetuam requirit Voluntatem suum cuique tribuendi, nemo non admittere tenetur , qui negare minime ausit, absque ista voluntate justitiam concipi minime posse s s. 926. paret. E. Jur. nat. R. 3. 328 Part. . Hi 'H. unis. . mi ad justi iam, quam distincte comprehendit, animum attendit, turpitudiis nem intrinsecam neglectus hujus curae, quam imperat propositio praesens, haud dissiculter perspiciet, neque adeo mirabitur, lege naturali eundem prohiberi. . s. 1 49.
Quoniam quilibet homo, quantum datur, sibi cave re
debet, ne inter res, quas possidet, reperiantur, quae sunt alte- .rius 3. Io 48. , rem autem suam esse non novit, quamdiu certus non est , candem esse in dominio suo . a a 4. para. a.
Pr. naid; Mibbet etiam homo omnem dare spera- debet, ut d minium earum rerum, quas possidet, sibi sis cerram. Quando justitia praecipitur l. 927. pari. t. p r. nat. , cuisne certitudine dominiorum ex asse satisfieri nequit; lex naturalis quoque iniungit diligentiam . qua in id eniti debρmui,
ut rerum possessarum domi uium nobis si certum. Quodsi eam in nobis desiderari patiamur, ut culpa nostra rem alienam possideamus, injustitiae obnoxii sumus. Quamvis enim bona fide rem possideri videamur, ea tamen Vitium contrahit a negligentia nobis imputanda, nec in foro conscientiae ex sit. Virum justum summa animi sollicitudo tenet, ne quid sit innumero retum, quas possidet, quod sit alterius: unde domimi incertitudinem impatienter ferre solet. siligoo by. Corale
778쪽
De derelictione praesinaea, usucvmne m. 729
Lex natura dar nobis jus ad en actus, Me quibus dominiorum Ius Merenturi obtineri nequit. Etenim nos obligat ad omnem ope- actas, sesram adhibendam, ut dominium earum rerum, quas posside-d mus, nobis sit certum . io 400. Quamobrem cum eadem nobis jus det ad ea omnia, sine quibus obligationi naturali satisfacere non possumus g. 339. pari. 1. Phil. ρυ I. Im. ς non obtiAeB- nobis etiam dat jus ad eos aetus, sine quibus dominiorum Δ.certitudo obtineri nequit.
Hoc principium maximi usus est, non modo in praesenti argumento, Verum etiam in Jure civili & Iure gentium arbitrario, quando definiendum, quomodo dominia rerum in tu.
Omni circumspectione utendum, ne quid a non domino accipi mos. Quicquid enim a non domino accipimus, id nostrum Hissetisti non est g. 669. 124. pari. a. Furinat. . Enimvero cavere-is nobis debemus, ne inter res, quas possidemus, reperiantur, quae sunt alterius I. io 48. . Ergo omni etiam circumspe-' etione utendum, ne quid a non dominio accipiamus.
Quoniam domino dominium suum probanti rem restitue. ete demur 3.s4s. ροι. quoque suadet hane circumspectionem. Quamvis vero ad eam acqui tendam obligemur f. as 6. Part. l. Iur. nat. y non tametaopus est . ut obligationem ad circumspectionem, qua in rebus aequirendis utendum, ne quid a non domino accipiamus, ab ea demum quasi e longinquo petamus. f. IOIa.
milibet operam dare debet pro virili, ne dominia aliorum ma- obligatis is ahi in incerto. Quilibet enim operam dare debet, ut domi-ων Ἀ- δ nium earum rerum, quas possidet, sibi M certum s. ao 9. . minis Eictis nisi ι ur. Nas. Pars III. ZZZA Enim
779쪽
cognitionem Emmvero quilibet homo alteri culaunque homini debet, prom MLquod sibi, quatenus alter id non habet in potestate sua, ipIe autem citra neglectum ossicii erga seipsum hoc alteri praestare potcst 3. 6o8. pari. I. Pr. nat. . Quilibet igitur etiam pro virili operam dare debet, ne dominia aliorum maneant in
incerto. Cura hare eertitudinis dominii aliorum est pars justitiae. Neque enim iustus ipse tantummodo unicuique tribuit, quod suum est; verum etiam, quantum in se est, curat, ut ab aliis quod suum est unicuique tribuatur, neque etiam in causa est, ut alius vel inscius quid committat iustitiae adversum. Ani mus hominis justi nondum immunis est ab omni labe, naei fla gret desiderio, ut justitiae satisfiat ubivis omni ex parte, &unusquisque possideat, quod suum est, nemo autem, quod est alterius. Conveniunt haec puritati cordis, quam commendat Christus, hoe est, appetitus humani, quem ab omni labe
I sciens rem esse Gam ea facit, qua jacere non poteras. drielictionis si WAet, eam derelisqueres sum tur. Etenim qui, M. a cum sciat rem esse suam, ea tamen facit, quae facere non po. terat. si eam suam esse vellet; ex hoc facto colligitur, conse quenter praesumitur 3. 244. pari. a. Pr. nat. , quod cam su am esse nolit. Enimvero qui praesiuinitur nolle, ut res sit siua, is eam derelinquere praesumitur β. para. a. Furi nar. . Quamobrem sit quis sciens rem esse siuam ea facit, quae facere non poterat, si eam suam vite Vellet, eam derelinquere prae-
Nosti rem, quam Titius possidet, esse tuam : tu serio cum eodem de eadem contrahis tanquam de re aliena. Hinc colligitur te eam dereliquisse. Quodsi 'enim malles eam adhue aue tuam & dominium animo in eadem retinuisses; eam vim dicare
780쪽
De derelictisne praesumta, usucapione 73Ι
dicare potuisses l . pari. a. Fur. nat. , nec opus erat, ut eam consecuturus cum ipso tanquam de re aliena contraheres. g. IO34.
tacet, quando loqui poterat B debebat, is consentire prae- ndo sumitur. Qilando enim quis loqui poterat & debebat, con- consensus sequenter animi sui sensia declarare tcnebatur, nec quicQuam pri maturi obstabat, quo minus animi sui sententiam diceret, tacere autem mavult; is non alio fine hoc faccre praesumitur,quam quod idem velit, quod vult alter, vel ceteri volunt, qui vel bis aut alio quocunque modo animi sui sciatentiam significant s. a 4. Zara. a. Iur. nai. IV Quamobrem cum is consentiat, qui idem vult, quod vult alius, vel alii volunt g. 6 3 8. stari. I. Phil. tract.
unis.); qui tacet, quando loqui poterat & debebat, is consentire praesumitur.
Pater prohibere tenetur, ne filius, qui in potestate sua est, tempus otio fallat, quod studiis literariis impendere debebat. . Quodsi igitur norit, silium suum otio esse deditum, & tacuerit, in otium & neglectum studiorum consentire praesumitur. . Vulgo dicitur: Qui tacet. consentire videtur. Enim vero tum tacite supponitur, tacentem non ignorare, quid dicat aut faciat alius, &,nis consentire vellet, dissensum suum declarare debere. Nullum enim est dubium, quin hic cassis oculis veluti jus obversatus fuerit, qui primus dixit, tacentem consentire videri. Immo experientia loquitur, nonnisi in hoc casu tacentem pro consentiente haberi. Quods enim prostent rari nes in contrarium, iis praesumtio elini solet. Verba igitur cap- taret, qui verba ista aliter interpretaretur: id quod ab honest te alienum. Clarius hoc patebit suo loco, quando de inter- pretatione restrictiva acturi sumus. I. IOIs.