장음표시 사용
311쪽
Dalmatarum &Soraborum nominauit Danubium propasata.
phyrogeniti mentem , divisa suit: quarum Superior, Savia sive Slavcinia inter Savum & Dravum: altera inserior ad Mare Adriaticum ut plurimum, ab Arsia scit. usque ad Drilonem: tertia media inter primam & secundam in Dalmatia, quam Tran Galpinam Farlatus appellat. Hanc tertiam Chrobati primum tenuere: Superiorem vero & inferiorem partem ii Chrobati ορ- cuparunt, qui postea secessione facti, partim in Pannonia versus septentrionem, partim in Illyricum versus meridiem seu mare Adriaticum perrexere. At vero Porphyrogenitus Zupanias Chrobatorum describens, omissis illis Zupaniis quae Dalmatiam Transalpinam & Pannoniam regebant, Illyricianas dumtaxat , utpote sibi magis cognitas persecutus eli: Unde Ban durius ex Lueto in Animadversi ad memoratas XI. Zupanias: M Ideo inquit) vel Duces, sive Bani a Porphyrogenito me- ,, morati, maritimam tantum Croatiam possederunt ; vel ipse is in rebus occidentalibus parum versatus, multa omisit, , . EO-dem redit Lucii & Bandurii expolitio, qui Pannoniam pro Savia, & Illyricum pro Dalmatia, id est, maritima , accipiunt . ,, Hic, inquiunt, Porphyrogenitus Illyricum a Pannonia se-is jungit, quum supra Dalmatiam usque ad Danubium exten- dendo, Pannonias in Dalmatia incluserit, ut dictum est. is Ideo hie Illyricum pro Dalmatia e Pannonia vero , pro Pan ,, nonia Savia sumenda est , quum reliquas Pannonias tunc, &D posterioribus temporibus Avares possederint, ut patebit bis tuncque Croatos e Dalmatia recedentes, eam partem Pan D noniae occupasse, quae olim Savia, sive Interamnia dicebais tur, inter flumina scit. Sava &Drava, nomenque regioni, M a generali nomine S lavorum , particulare Stav Oniae indidi Dis se censendum est, quod hodie etiam servant, & communiis lingua utuntur. Nisi quod de Illyrico , ad quod e Dalma tia recesserunt, Bandurius & Lucius, quidnam sit, non ex ponunt. Quis enim intelligat, e Dalmatia illos in Dalmatiam secessisse; nui subjungatur , e Dalmatia transalpina ad Dalmatiam maritimam illos migrasse Z Quonam denique anno illa Chrobatorum in Pannoniam Saviam , Ec in Illyricum feeessio eontigerit, dixi supra cap. 3. num. 2. Ad rem nostrain regredior. Dalmatae, quos Ludovicus Germaniae Rex per Sora bos transiens, praelio superavit, ipsi
312쪽
Chrobati Gavi erant , Pannoniam id est Saviam, & Dalmatiam Transalpinam tenentes ἱ Sorabi vero non alii a Serali , Cistupinam Serbliam occupantibus. Sicuti enim Mavorum nomen latissime patens, Dalmatas, Chrobatos , Serbios, Winidos, aliosque, a mari Adriatico usque ad extrevium Septentrionem,& a Noricis usque ad Pontum Euxinum complectebatur; ita &Chrobati, & Serbii non in unius provinciae angustiis olim circumscripti erant. Alii enim, ut vidimus, Chrobati & Serbia Abia, trans Danubium: alii vero, ejusdem gentis ac nominis populi, Danubio trajecto , terras inter Dravum &Savum, aut etiam usque ad mare Adriaticum incolentes . Similiter Dalmatae & Sorabi, si Serbia, partim in Dalmatia & Serblia inter Adriaticum & Danubium habitantes; partim in Germaniam propagati, ab Illyricis longo terrarum spatio sejuncti. Hinc el. Farlatus Tom. I. Illyrici sacri pag. II S. e Dalmati
Iurri addere poterat, ct e Multa librica ) in Germaniam
prolatum Dalmaticum, Sorabicumque nomen , hoe Annalistae Fuldensis testimonio ostendit . , , Sora bos finquit J olim di , , istos fuisse , quos nunc Misenenses vocant, Rerum Germani- ,, carum scriptores consentiunt. Et pos pauca. In eodem, , Chronico Fulcenti scilicet ) Dalmatas Sorabiae & Bohemiaeo, finitimos invenio: quippe in eo scriptum est , Dalmataι, b, BGemos, Sorisos, prosperis Norim annorum successibus ad ,, spem recuperandae libertatis erectos fuisse. Idem confirmant, , duo MSS. Codices, Auspergensis, & Labacensis, quos citat, , Ludovicus Sc laonlebius Annal. Carn. Part. 3. ubi Dalmam, , tiam Germaniae adscribit). In priore haec leguntur: Henricus, , Caesar Dalmatiam subjugatam Romano Imperio tributariam , secum In altero: DCaryar Henricus Meeps Dalmatas debellat, is dis bi tributario acit. Hungari visa Dalmataram fortu D na, viceversa inpadunt Moraviam, Bohemiam, O Saxo , , niam, rasinis, tardibus, incendiis, omnia profanantes, quoι,, Henricus cum suis aecurrens, dissipat, ct partim eaedit, par b, tim in fugam vertit. E regionibus, quae ab Henrico post de ,, viduis Dalmatas, vel in deditionem receptae, vel depulsis D Hungaris pacatae commemorantur in secundo Codice , facimis te intelligi potest, de quibus Dalmatis uterque Codex lomis quatur; nam de Illyricis Dalmatis ne suspieari quidem licet, Tom. IV. N n is quip-
313쪽
α8a ORIG. ECCLES. MAT TOM ITri quippe qui ab illis regionibus longe gentium aberant. Prae
,, terea nusquam literis ac memoriae proditum invenio , Hen D ricum cognomento Aucupem, qui anno Chr. 919. Impe ,, rium adeptus est, quidquam rei habuisse cum Dalmatis nomis stris; quum caeteroquin res ab eo in Germania praeclare ge
, , stas, partasque de H ungaris victorias , Auctores illorum &,, consequentium temporum scriptis accurate mandaverint.
Sed de hae re Sigebertus , & mitichindus sententiam suam ,, apertius explicant , & nullum relinquunt dubitandi locum , ,, quin Dalmaticas Henrici victorias ad Dalmatas Germanos ,, referri oporteat. Rex Henricus ait Sigebertus ad ann. 9as.)ο, Gronam urbein Dalmatiae capit , ct Dalmatis tributum im- ,, ponit. Nulla est in Dalmatia Illyrica civitas , cui Gronae nor ,, men suerit. Grona in Germania haud longe distabat in me- ,, ridiena a Brennaburgo urbe in finibus Saxoniae , teste miti- ,, chindo, qui Dalmatiae Germanicae vocabulum auxit una li ,, tera intermedia . Cepit urbem Brenneburg ferro, fama, Im,, gore: cumque illa urbe ,'regione sotuus ,signa vertit con ,, fra Dalinantiam , adpersua quam jam olim reliquii illi Pa- ,, ter militiam , ct ob dens urbem, quae dicitur Grona σα,, poshaec Pragam adiit . Porro Henricus , caesis Hungaris,, Germaniam depopulantibus , & victoriam insignem adeptus, ,, Episcopis & primoribus ex universa Germania adscitis , con ,, cilium frequentissimum convocavit , cui interfuisse scriptum ,, est in Chronico Alberstaden si Vsinentium Bohemiae ct Del- ,, mantiae Ducem. Iohannes Pessina in hist. Eceles. Prag. deseri- ,, ptis illius Chronici verbis hanc notam apposuit: Desinantia ,, pars es hodiernae Mi nix , Bohemide vicinior. Demum Ai- ,, moinus Annalium Francorum scriptor Sora bos, nunc Misin ,, nenses, inter Populos Dalmatiae , apud Baudrandum in Le- ,, xico , annumerat, si ve quod Sorabi finitimi essent, conjun- ,, istique cum Dalmatis Germanis , sive quod Dalmatia Ger-
, , manica longius se in occasium extenderet , suoque vocabulo,, Sorabos etiam amplecteretur. Quemadmodum ergo sua ,, erat Illyrico Dalmatia, ita suam Germaniae Dalmatiam at ,, tribuere nos cogit tam gravis tamque consentiens tot scri-
,, ptorum & Codicum auctoritas; neque illam aliunde, quam ,, ex nostra Illyrica, quae longe antiquior fuit , genitam quo
314쪽
D dammodo & propagatam suisse necesse est ,, . Mox eorum Opinionem refellit , qui existimant, librariorum vitio factum, ut pro Dalemineia & Desemineia, obrepsserit , Dalmatia & Dal-
malae: Date mine iam autem Baudrandus commemorat in Lexi
co V. Sorabi, sic scribens: ,, Sorabi, populi fuere Germaniae, di, quorum meminere Eginti artus &Aimbinus, qui & Selaviis etiam dicti fuere, ut quidam a) putant, & habitarunt
,, versus Albim Ec Salam, ubi nunc Misinae urbis territorium , M quod quondam Dalemineia , & a Bohemis Sirbia vocatum, , suit, ut scribit Georgius Fabricius in libro Milaicarum re-
ε, rum : Eorum fit mentio in Annalibus Bertinianis ad ann. 8I6. uti in Annalibus Metensibus versius ann. 8q9. & circiter, , . Eam igitur de Doleminetis sententiam Far Iatus Tom. et t. p. II 8. col. a. sic rejicit: is Sunt tamen qui contra sentiunt, & nullam esse Dalmatiam illam Germanteam existimant ἱ locos autemas omnes, quos citavimus, mendo subesse & correctione indi-
,, gere affirmant. Georgius Fabricius in eo libro, quem deri rebus Milaiae scripsit, Dalem incios nescio quos, & Dalem minciam nescio quam comminiscitur, in quorum locum Dal- , , matia & Dalmatae irrepserint. Verum difficile est tot seri-M ptores & Codices erroris arguere; sive enim in ipsos aucto ,, res, sive in librarios culpam contuleris , non est profecto ,, verisimile quum nec pauci snt, bc locis ac temporibus in-M ter se disjuncti, qui Dalmatiae in media Germania locum, , attribuunt omnes tamen in eodem vocabulo vel adhiben- ,, do, vel depravando consensime . Facilius dixerim, qui ,, Dalmatae initio dicebantur, eos postea depravatione voc is buli factos esse Dalem incios, & Dalmatiam interposita lit m rarum variatione in Dalem inciam migrasse,,. Haec vir do. eius de vocabulo. Tum investigare pergit, quinam auctores extiterint hujus Dalmaticae propagationis, & per quos nomen Dalmatiae in Germaniam illatum suerit. D Antequam inquit Heraesius Imp., , Chrobatis & Serbliis populis S lavis in suam fidem &elien-N n a , , telam
a Sarabi Selaia disertim appellantur in Annal Bert in . ad ann. g Is. ,, Saxnnes,, & orientales Franci expeditionem in Sotabos Sclavos , qui dicto audientes nona, erant . iacere ausi &c. ., & Annal. Metensis ad ann. 24s is Thaculius Dux Soca.., biei limitis , ut pote sescns leges di consuetudines Stavi eae gentis.
315쪽
is telam receptis agros & sedes in Dalmatia assignaret; plures D Slavorum copiae e Sarmatia magna ut scribit Cromerus, , apud Balbinum J prosedis, Stiliconis & pollea Attilae tem- D poribus, Oecuparunt loca vicina Danubior inde trasmisso,, Danubio , Mysiam , Pannoniam, Macedoniamque vexa M runt, ac deinde in Illyrico & Dalmatia consederunt. Dupli.,, cem Stavorum in Illyricum irruptionem Procopius lib.,, commemorat ό priorem anno belli Gothici xI II. Chr. 3 8. ,, Per id te ut Mavorum exercitur, flumine Mro trajecto, is librios omnel ad inque Epidamnum a) malis ingentibus,, assecere , partimque sine ullo aetatis discrimine infertii utenses quos licuit abigendo, di eorum bonis direptis desaeviebant. ,, Adhaec praesdia illis in locis non pauca, ct uidem praesuli is da, occvsverant. Proinde plrs aliqua Slavorum , caeteris, , post regionem late vastatam & regressis unde venerant , dp- ,, pidis aliquot in suam potestatem redaictis , jam inde ab an- ,, no 348. in Illyrico habitare eoeperunt: & M. Vel serus de ,, orig. Bobem. haud dubitat , quin per ea tempora Stavi si is dem in aliqua parte Dalmatiae fixerint. Posterior Stavorum ,, in Illyricum irruptio anno belli Gothici xv I r. facta, con- ,, gruit cum anno Chr. SI a. de qua Procopius: MavisI Ἀ- ,, genti multitudine librios invadentes, malis inexplicabilibas, , sincere. Nec deinceps f uti ibid. advertit Farlatus J desie- ,, runt Slavi excursiones in Dalmatiam & Illyricum facere , te- ,, ite Procopio: qui praeterea tradit , Stavos, quum popula ,, bundi Thessalonicain contenderent , metu Germani Magi - ,, stri militum totius Thraeiae cum exercitu adventantis permis culsos , averso itinere fugam cepisse, & omnibus Illyriciis montibus superatis , in Dalmatigm intrasse. . Saepius etiam ,, Slavi cum Gothis permisti , aliisque harbaris, Dalmatiam ,, vastarunt; & praesertim, Heraesto imperante, cum Abaribus inita foetetate, tum alias Dalmatiae urbes , tum Salonam
His positis , se coneluit Farlatus: ,, E Sla vis illis , qui
,, consederant in Dalmatia , plerique , incertum quo tempore, ,, quamve Ob causam , ad populares seos in Germaniam mi
a Urbs Maeedoniae maritima , in ora maria Adriatici, nunc Dyrrhaehium, Lyci raras ineolis , Draras Tureis . Laudrand.
316쪽
is grarunt. Satis constat universiam illam regionem, quae inter ,, Albim &Uistulam a Danubio usique ad mare Balmi eum longeri lateque porrigitur, Stavorum Coloniis resertam fuisse , quiis partim e Sarmatia , vel e Palude Maeotide, unde oriundiis erant, partim e regionibus, quas citra Danubium occupa- , , verant, illuc alii post alios confluxerant. Porro ex Illyrico ,, etiam & Dalmatia , eodem a Sta vis migratum este , tradunt ,, Scriptores, hujusque migrationis testem citant Suidam a D auctorem Graecum sane idoneum , qui apud Bolaus laum Bal ,, binum haee in hane sententiam scripsit: Flavi ex regione, , tranI Danubium primo venere: quumque finitimus e t ,, nissent auxilio , terrae melioris Oeevandae gratia, tandem is populariter transeuntes, in Illarico consederunt; pamque ,, eorum deinde Bobemiam ocevasit, di regionem proximam, is quam a Maraueha flumine Maravantum aEpellant: nam ,, MarcomannI eum Hermunduris jampridem in Noricum diis Vindeliciam transierunt. Hactenus Suidas b ), cui hancis notam apposu it Balbinus: IIbris etiam provinciae, Dalma D tia ct Croatia censebantur ; quas itidem provincias insede- ,, rant Slavi, e quibus deinde pars seeessit migravitque in Bo- ,, hemiam, terrasque finitimas inter Albim & Uistulam interis jectas. Horum autem aliquos suisse existimo, qui ex ea, un ,, de discesserant, in eam ad quam venerunt, regionem , Dabis matiae vocabulum intulerint; praesertim quum ex indigenis D Dalmatis non desuerint, quos vel mutandi soli cupiditas, is vel inita cum Sta vis affinitas & eonsuetudo perpulit, ut seri illis Bohemicae migrationis socios adjungerent; id quod con
is firmari R illustrari potest coniectura haud improbabili, ex
, , historia rerum Bohemiearum desumpta XI. Hactenus vir summus: nimirum, ex praeconcepto errore ei rea Slavos e Dalmatia & Illyrieo in Bohemiam & Poloniam ritis, Dalilia Inmigrantes: quem errorem se pra consutavi eap. q. vii. ad I x. irrisidiNzi .
ubi ostendi, Si avos omnes in Scythia quidem & Sarmatia in digenas I advenas vero in Germania, Pannonia, Bohemia, Polonia , Dalmatia , & Illyrico; non autem e Croatia aut
317쪽
di 86 ORIG. ECCLES. SLAT TOM. IV. Dalmatia, sed e septentrionali plaga, inter Uillulam 3c Borysthenem , in Bohemiam & Poloniam descendisse: proinde falsum esse quod a clar. viro asseritur, Stavos e Dalmatia in Getam an iam ad populares seos migrantes , eo invexisse e regione, unde discesserant, nomen Dalmatiae. Nunc ad ea quae vir doctissimus proseri . De nomine Dalmatiae primum dicendum est. Miratur Farlatus, quod mitichindus Dalmatiam una litera intermedia auxerit, Dalmantiam vocans Praeterea Geor gium Fabricium asserit Dalemincios nescio quos,& Daleminciam nescio quam comminisci , in quorum locum Damasia Sc Dalmatae irrepserint. Verum meminisse idem ipse debuit eorum, quae Tom. I. pag. 8 . &II 6. de Delminio urbe totius gentis olim primaria scripserat, quae Dalmatiae & Dalmatis nomen indidit . Sicuti enim apud antiquos scriptores ex Delminis, Daminio , Dalmio, Delmio , Delmino , Damo , Dalmana , Damna , Damnio , Delmi, inditum est genti, & regioni no men , Dalmatia, Delmatia, Dalmatae, Dalmien I, Delma. tae: ita mirum non est, a recentioribus corrupta vocabula Dalmatia, Delmantia, Dalerataeia, Si Dal incit. Atque iraeedicta sunto juxta mentem ejusdem Farlati, qui contendit, Dalmatas Germanicos ex Illyricis propagatos suille. Caeterum vero propius videtur , Delmantiam , Dalmanciam, Dalemin-tiam, depravatione vocabuli in Dalmatiam seu Delmatiam apud recentiores scriptores migrasse, quam viceversa Dalma tiam in Dalmani iam , seu Dalem inciam , & Delmatiam in De mantiam: Nam antiqui rerum Germanicarum scriptores dile tim habent Dalmantiam Ee Delmantiam. Se Witiehindus de Rege Henrico: is Cepit urbem secumburg .... Et regioneis potius, Agna vertii conira Dalmantiam D . Et in Chronico Albersta densi, frequentissimo concilio post caesos Hungaros ab eodem Henrico celebrato, interfuisse dicitur inter alios Primores, miseeucus Bobemiae ct Delmantiae Dux . Itaque Iibenter quidem Farlato assentior, Demantiam Germanicam ejusque incolas a Dalmaticis Illyricis esse diversos: at vero
haec duo admittere nequeo: Dalmantas nempe Germanicos ab
Illyrieis Dalmatis profectos suisse; & quos Ludovicus per Sorabos transiens, Dalmatas vicit, illos a Mimensibus non diseserre. Aliud quippe suit Henrici cum Delmantis Germaniae
318쪽
praelium , & aliud Ludovi ei cum Dalmatis Illyrieis. De hoe secundo bello, clara sunt Fuldensis Chronographi verba, quae
supra recitavi, ubi Sorabi , per quos Ludovicus transiit, magnam Dalmatiae partem obtinuisse perhibentur; proinde de ea sermo eli Dalmatia , cujus potiorem partem Borna Dux, ejus que avunculus Liudem ullus tenebat, reliquam ad Danubii ripam stam Sorabi tune temporis possidebant. Nam sicuti Mora-vorum Reges positis cis & trans Danubium regionibus usque ad Uinidos imperarunt ; ita di sub Ludovico Sora bi trans Danubium habitantes, magnam Dalmatiae cis Danubium partem obtinebant. Non item sub Henrico, quando Sorabi Trans-danubiani suum inter Salam & Albim dominatum continebant . Huc accedit, quod frequentes sub Ludovico , Chrobatorum live Dalinatarum desectiones usque ab anno 8l S. a Fran cieae historiae scriptoribus narrantur . Postremam desectione in Porphyrogenitus his verbis describit cap. Io. ,, Per aliquot ve is ro annos etiam Dalmatiam incolentes Chrobati , Francis,, siubjiciebantur, quemadmodum & antea, dum in ipsorumis terra ide AI, in Chrobatia Alba ) degerent. Tanta autem
D in eos crudelitate utebantur Franci , ut lactentes adhuc eo M rum pueros occidentes canibus objicerent. Quae res quum
is intolerabilis Chrobatis esset, saeto dissidio , Principes quos
D ex ipsis habebant, interemerunt: Unde magnus contra eos b, exercitus movit e Francia, & poli septe in annorum bellum, , aegre tandem superiores saeti Chrobati, omnes Francos, eo ,, ruinque Principem Coigil in e medio sustulerunt. Et exinde
se liberi, ac sui juris facti, Sacrum Baptisma a Romano Pon- ti fide petierunt: missique Episcopi, ipsos baptizarunt , Pri
Bandurius, & Farlatus hane Chrobatorum desectionem sub Heraclio In p. , nun quidem Seniore, sed juniore , id est, Iulliniano Rhinoi meto, eontigisse, tradunt. Verba Bandurii accipe. ,, Haec Porphyrogenitus, inquit Lucius, de Croatig,, jugum Francorum excutientibus, & Baptismum suscipientiis bus, tempore ejusdem Heraelii Senioris, scripta reliquit , , inum vero Francorum Historici de Croatis mentionem nom,, faciant, sed quaedam tantum de S lavis scribant tempore Hen raestixII Ptἰmu Chrobatorum in Dalmatiam e Chrobatia Alba adventus sub Heta elici Imp. sub quo& Christian in Re ligionem sunt amis
autem Chrobato. rum a Franeis eonis
tigit post obitum Ludoviei Pii Impia
319쪽
88 ORIG. ECCLES. SLAT TOM. IV.,, raesii gesta, ideo reserenda sunt is . Mox relatis iis, quae anno vi I. & Ix. Dagoberti inter Francos & Abares, Stavo que contigere, subjungit. ,, Ad quos Stavos haec reserendam stat, non constatὸ tamen de orientalibus, qui Longobardis is proximi, Forojuliensique eorum Ducatui contermini erant, is intelligi debere videtur, qui nomine Carnuntum sive Ca-m ranianorum nuncupati , nune autem in Carnos, Stirios,&ri Carinthios distincti sunt: quos subditos suisse Francorum D Imperio, & in Regno Bajoariae comprehenses, molian- ,, gus Lazius post alios tradit: quibus Croati addi possunt, is quos ex Porphyrogenito tunc Francis subditos fuisse argui potest: Sed ipsorum jugum excussisse,& Baptismum susce-
,, pisse imperante eodem Heraclio, temporibus examinatis, D evenire non potuit ,, . Tum vero, Seniore sui ait Heraclio relieto , ad Iuniorem, quem vocat, id est Iuninianum Rhi not metam , Consantini Pogonati fluum , pergit, quem ex Zonara & Cedreno, expeditionem in Stavos & Bulgaros suscepisse quum narrasset,concludit: ,, Ideo s Heraclii junioris tem- pore secutum poneretur Croatorum Baptisma , rectius tem- ,, poribus congruerent quae idem Porphyrogenitus de Croatiso Francorum jugum excutientibus, Baptismumque suscipien- D tibus, refert loco eitato , quae cum supra relatis ex Zonara &ti Cedreno convenire possunt, Croatosque di Serblos, primos , , ex Stavis Fidem Christianam suscepisse , conjectari potest Hoc ipsum Farlatus Tom. I. prg. 3 39. extrema : ,, Constant N,, nus inquiens) Porphyiogenitus P rinum vocat Ducem il- ,, Ium Chrobatiae, quo imperante , Chroba a bacerdotii us,, ex Urbe accersitis, & a Romano Pontifice acceptis, per quos ,, ehristianis mysteriis ac praeceptis imbuerentur, Christo no- ,, men dederunt. Id quod accidisse potuit, quum si annesis Ravennas Apostolicae apud Dumatas I egationis munus ge-M rebat, revocarique ad tempora Heraclii, non Seni aris, ,, quod signifieare videtur Constantinus, sed Heraclii Tertii, is qui dictus est Constans II. & ab anno 6 2. ad annum 668. D imperavit: nis Baptismum Chrobatorum referri libeat eumes Historico Dali ta ad Heraclium VI. leg. IV. ) quem vul-M go appellant Iustinianum II. cognomento Rhinor metum M . Verum, cum bona venia doctissimorum virorum Farlati &
320쪽
Bandurii, rem mihi videntur non attigisse , neque Constantini mentem perspexisse. Praeterquam quod enim Graeci Scriptores absoluto Heraclii nomine non Consantem, neque Constantinum Pogonatum , aut Iustinianum Rhinotmetum, sed solum Heraclium illum donant, qui ab anno 6ro. ad 6 . imperavit , quique Heraclius Senior a Bandurio & Farlato appellatur Porphyrogenitus dum cap. 3o. de Chrobatis loquitur is 1 a Francorum excutientibus Baptismum uera sientibuι, non illos ipsios Grobatos designat, qui ut ait cap. 3I.) sub Heraclio in Dalmatiam venerunt & Baptismum susceperunt ; sed alios disertim indigitat, qui diu postea ab iisdem Chrobatis secessione Dista, in Dalmatiam, hoc est, in Pannoniam Saviam , uti paulo antea dixerat) migraverant. Et de primis quidem Chro-hatis haec sunt ejus verba cap. 3I. ,, Pulsis vero Romanis il- ,, lis ab Abaribus, tempore ejusdem Romanorum Imperato-M ris Heraclii, desolata eorum regio jacuit. Quapropter jusese sis hujus Imperatoris iidem Chrobati armis arreptis, Aba- ,, res ex illis locis expulerunt, & in ipsorum terra, quamri etiam hodie tenent, sedes collocarunt. Erat autem Chr se batis illis tune temporis Princeps Porgae pater: Heracliu se ,, que Imperator Roma per Legatum Sacerdotibus accersitis, ,, constitutoque ex ipsis Archiepiscopo, Episcopo , Presbyte- is ris & Diaconis, Chrobatos baptizavit, & tunc quidem tem-m poris Chrobatorum Princeps erat Porga ,, . Itaque quando primum Chrobati e Chrobatia Alba advenientes, permissu Hecaelii Imperatoris , Abaribus ejectis Dalmatiam Transalpinam oecuparunt, Principem habebant αν προήρα - ποργά, 1'a
trem I orgae, a nonymum videlicet Ducem: idque anno Chr. 64 . contigisse, consentiunt rerum Stavicarum Scriptores: quando vero iidem Chrobati, acceptis a Romano Pontifice
Episcopis & Sacerdotibus baptizat i sunt, mortuo primo illo Duce, Poeta ejus Hius illis praerat. At vero de secundis Chro. hatis , qui secessione a primis illis facta , in Pannoniam Saviam migranies, aliquandiu Francis subditi suere, mox eorum jugum excutientes Baptismum suscepere , idem Porphyrogenitus se scribit c. 3 o. is Per aliquot annos etiam Dalmatiam a Tom. IV. O O ,, inco
a sie Porphyrotenitus Dalmatiam usque ad Dravum extendit. Loquitur enida de Chrebacis iii saviani I annoniaru in tantibus.