장음표시 사용
351쪽
154-15bl CORONA II GAUD COTIDIANA GMM PUER ET INFIRM Is condicionis v summopere commendatur Communio frequens et e cotidiana, utpote a Christo Domino, et a catholica Ecclesia optatissima ita ut nemo qui in statu gratiae sit et cum recta piaque mente ad S. mensam accedat, prohiberi ab ea possit. Inibi praeterea sub n. 7 Statuitur Communio requens et cotidiana praesertim in religiosis Institutis cuiusvis eneris
Promoveatur. . . quam maxime quoque promoveatur in clericorum
K Seminariis, quorum alumni altaris inhiant servitio, item in aliis christianis omne genus ephebeis . Quin immo, ut laudabilis ac valde Deo acceptus communionis cotidianae usus emcacius in dies ubicumque propasetur, atque uberiores fructus edat, Sanctitas Sua nedum die 3 mai1 9o, omnibus Christifidelibus, qui devote recitaverint orationem pro pii usus cotidianae communionis propagatione indulgentias tribuit verum
etiam per decretum Urbis et Orbis diei ebruarii 19o6 a Sacra Cong. Indulgentiis Sacrisque Reliquiis praeposita datum, benigne
elargitus est ut per cotidianam Communionem lucrari possint omnes indulgentiae, absque onere confessionis hebdomadariae. Quanto cum obsequio universim, et quam laetanter apud plures exceptae sint benignae S. Sedis dispositiones et declarationes hac de re probant litterae quamplures Episcoporum ac Superiorum ordinum religiosoriam ad S. C. directae necnon ephemerides non paucae quae de Decreto dieirio dec. 9o egerunt. At una simul dubia et postulationes ad S. C. exhiberi coeperunt,
inter quae duo potissimum peculiarem considerationem merentur. quae nempe respiciunt iuvenes nuper ad S. ensam admissos et infirmos cnronico morbo laboranteS.
En quae ad rem scribebat religiosus vir e Belgio :
etent qu'on ne Se montre encore nesitant et Severe our accorder
la communion quotidienne aux eunes enianis Leur ruinte si 'augmente de ce que te motis ephebeiis clu Decret, ourrat eire' reStreint par desisSpriis revenus au sevis adolescents. I est Ourtant certain, et parda raison et par rexperience qu'il importere avant mut de laire communier es plus eunes en fanis, fi qu'itSα 'impregnent de la grace de Notre-Seigneu imbuantur Christo α - avant que es passionS 'aient ravago leur coeurs. elas l imp ouvent maintenant 'est te contraire, et la difficulte grossit doublement et de salire accepteri remede aussi nεcessatre, et dere Etruire te esset deja si profonds, dans Pesprit, an te corpS et dans a volonte de passion mauuesses auxquelle les enfantS SOnt plus expoSe que amais Les pretres qui pensent insi uous offirent leur humbies et instantes prieres our que a aintelε
352쪽
VIII: daime redire ave autorii h ous te prεtres la parole de Isis a Christ Sinite parvulos enire ad me I Les ceu semient com a les si e meme temps rexemple de Coriolengo de don BOS . re et 'autres apotres si faint et si clatres de Pentance etait publiquement love et propos , Pimitationis. Sciendum est enim in oluribus dioecesibus mos hucusque fuisse quod pueri et puellae ad primam Communionem semel admissi. prohibebantur de S. Synax cito iterum participare immo alicubi
nonnisi post annum ad novam eucharisticae mensae participationem accedere permittebantur, in nova nempe sollemni functione primae Communionis. Unde praeclarissimus vir rogavit SSmum D. N. ut dignaretur duo haec dubia resolvere: I. - tidiana Eucharistiae sumptio in catholicis ephebeis suaderine debet etiam pueris quibuscumque post Susceptam primam Communionem 3II. Infirmis qui diuturno morbo laborant nec natu Ictieiunium in sua integritate obsereare queant nullum remedium 3σragari potest, ne pane eucharistic tam longo temporae priventur lCum autem Sanctitas Sua huius cgotii examen ad Sacrum Vestrum ordinem remiserit, nonnulla de more hinc inde quoad utrumque dubium adnotabo. Et quoad primum rationes quae militant ad continendos puer Sa frequenti S. Synaxis participatione ita plerumque exponuntur. Ipsi enim non ea adhuc discretionis mente praediti apparent quae requiritur ad hoc ut digne et emcaciter sumere frequenter valeant S. Corpus Christi. Cum praeterea a rebus sensibilibus et
extrinsecis facile abstrahantur, atque facilius a contemplatione mysteriorum Dei avertantur, saepe saepius absque debita praeparatione et gratiarum actione ad S. EuchariStiam accedere Solent, sacramentum periculo irreverentiae ita exponentes. Iamvero, uti docet Card Bellarminus De sacram Euchar. lib. , cap. IIJ re ex duobu malis semper est eligendum minus malum est autem minus malum ut homines aliqui careant bono non neceSSario quam ut Sacramentum Dei evidenter perietulo irreverentiae exponatur . In casu igitur, cum pueri cotidiana Communione non necesSario indigeant, nec sine irreverentia iis
dari possit, consultius iisdem deneganda esse videtur. Accedit quod per nimiam Communionis cotidianae Commendationem maior in pueris foveri potest hypocrisis, qui proinde Vietiam metus reverentialis in maiora quoque sacrilegia prolabuntur. Unde Tarino II libro de buon pastorein, quamvis moneat rectorem clericorum in Seminariis degentium, ut in senere frequentiam Sacramentorum, praesertim vero Communionis, indigitet, addit tamen Dum ti guarda assa dat direm qualcheduno che si accostire tu di frequente alia Communione, perche te tu parole mireb- bero essere causa di sacrilegio ela'ipocrisia. Quinimmo Innocentius XI in Bulla Cum ad aures, diei et sebruarii I 679, normam tradens Communionis cotidianae concedendae. eam dimetiendam esse docet ex conscientiarum puritate et re frequentiae fructu, et ad pietatem profectu . Quae omnia dissiculter erificantur in pueris, qui, utpote a vehementibus passionibuS
353쪽
moti, conscientiae anxietatibus agitantur, in peccata saltem venialia prolabuntur atque parum vel nihil pietatis ausmenti ostendunt. Demum in ipso decreto H. S. C. sub n. edicitur ut haec ommuni quam maxime promoveatur in clericorum Seminariis.... item in aliis christianis omne genus ephebeis n. Quapropter non satis patet Communionem in casu aliis pueris qui extra dicta loca seu in medio saeculi versantur suaderi Insuper ephebus idem est ac pubes qui iuxta ius romanum et canonicum, iam ad annos Iapro maribus et 1 pro seminis pervenerit, et apud Graecos, teste Forcellini qui decimum sextum aetatis annum attigerit. Ideoque pueri exclusi videntur. At ex adverso non minora stant pro frequenti puerorum Communione Atque in primis sufDagatur vetus plurium ecclesiarum disciplina, vi cuius sacramentum Eucharistiae parvulis quoque concessum fuit ut late probat Card. Bona Rerum litum. lib. , cap. a n. I. Tunc temporis in usu erat ut quicumvue baptizabantur, sive adulti sive infantes, una simul pane Eucharistico reficerentur. Quae quidem praxis, quamvis tractu temporis abolita fuerit, tamen minime reprobanda est, cum et ipsum Conc Trid. S S. az, cap. . de Commo dicaa re eque ideo damnanda est antiquitas si eum morem in quibusdam locis aliquando ser vavit B Et merito nam ut habet Bellarminus lac cit. lib. I, C. infantes in baptismate ius acquirunt ad Eucharistiam per cipiendam D. Quocirca factum est ut primis Ecclesiae saeculis pueri ante menSam assisterent, atque primi post clericos communicarent; item si multae particulae Corporis Christi superessent, SacerdoteSpue Sincorruptos accerserent qui eas comederent quemadmodum idem Card. Bona lac cit in ex pluribus testimoniis refert. ulla igitur habetur ratio cur haec frequens immo et cotidiana Communio hodierno tempore non sit pueris maxime consulenda. Idque eo vel magis quia necesse omnino est ut pueri, antequam paSSionibus praeveniantur Christo imbuantur, et ita maiori irepellere possint conatus diaboli carnis aliorumque internorum et externorum hostium Ad rem in aureo libro De imitatione Christis lib. . cap. I haec leguntur Proni enim sunt sensus homini ad malum ab adulescentia sua; et nisi succurrat divina medicina,
labitur homo mox a peiora. . . Retrahit ergo sancta Communio a malo et consortat in bono n. Eucharistia enim sacramentiSn Vae legis accensetur quae gratiam tum sanctificantem tum Sacramentalem conferunt ex opere operato quandocumque obicem in SuScipiente non reperiant. ec plus aliquid obicis in pueris quam in adultis exspectandum est ex Opere Operantis, quia, praeterquam quod ignorantia in pueris ab innocentia compensaretur, inconsideratio eorum ac levitas nimis urgenda non St.
Unde De Sem x L M. Comunione haec inter alia habet: I giovanetti aliari degli adulti, ossono e debbono comunica ire pesso. ostro ignore non richiede da loro se non que che son
u capaci di dargii exegit conosce meglio di no questa leggereaga
plans, tested Segur. Locum istum ex integro damus ex altera editione opusculi gaIliCi,
354쪽
e che ci spaventa; ma gliri attresi, e molt meglio di nol, che Pinnocena erilii pretioso cli tunici tesori, che illaemonio mol raeiri ad essi per tempo, e checla sola Comunione puo dilanderii dalle astugie dei nemico. . . Per e comunicarsi hasta ricevere ila Salvatore con uona volunta Cio si avvera tanto ne sanciuili che negli adulti e resperie acia conoscere che Della uona volonthii un lanciuilo che hadattacla sua prima Comunione, Si irova a sincerit pi schieria. gli ama Ges Cristo, est lo desidera peperche non darglielos Bene spesso egIi e degno cli ric.
verio pii dimo altri, che non appreΣgiam la cli tui pieta .... La leggerezga non falsiacolo alla anta Comunione, se non quando a volontaria... I agragi son leggeri. Si ma sonivon e assev tuosi e percio, a bisogno cheianno di amare fala'uopo clare il suo vero alimento Bisogna far loro amare Gesu Cristo, e a tal fine metterti spesso in intimo apporto con tui. I loro dilatii, per quant Stenoreali hanno poca consisteneta ex appuntoria pieta quella che impedisce a questi dilatii di diventa viai n. Hoc dumtaxat modo erificari potest illud verbum Domini:
Sinite parvulos venire ad me, talium est enim reUnum caelorum. Regnum autem caelorum in terris nonnisi Eucharistia est, quae instituta fuit ad vitam spiritualem conservandam ac nutriendam. Quaenam praeterea sit hac de re mens Ecclesiae hodiernis praesertim temporibus, luculenter apparet ex litteris quibus Card. Antonelli, Secretarius Status . . de speciali ii IX mandato, diei marti 1866 plurium Episcoporum Galliae attentionem et sollicitudinem excitati, ut reciam Sequantur normam, puero ad Sacramentorum frequentiam admittentes Scribit enim: Que memere pres le avoi admis nempe infantes pou la premiere is a la
355쪽
table eucharistique oma coutume de les en teni εloignεs pendant si longiemps leur defendant, dans certains endrotis, de communieru au temps de Paques, Panne qui fuit leur premiere Communion. a'infimilo a metae de seminatres ou regne Pusag d'εloimersi ou plusie s mois tes eunes leves, Sacrement de autet,
ou pretexte 'attenore ne plus mure prεparation Sachant x combiencla θεquentation des sacrements de pεnitence et d'eucha-α isti importes la garde et ad conservatio de Pinnocence dansurae enfanis factant que cet usag Dεquent des increment con- e tribue admirablementis alimenter et fortifiercia piet naissante x an tes eunes coeur auxqueis elle fati embrasse ave ardeur tes c pratique de noue aint religion. . . lemaint-Pere, destreu de s Oir modifier u system si manentendu et si rejudiciable auxu intεrtis spirituet des eunes ensanis M' cham d'appeter Sur cetsi abus attention de . . . . fi de parveni a rεsormer dans una sens plus conforme h esprit et ho discipline de Eglise, ceu defectueu system de sotns 'spiritu- 'mar des ensanis. Hoc idem eruitur ex decreto ab hac S. C. die'o decembris 19o edito, in quo omnibus Christisdelibus commendatur frequens ac cotidiana Communio necnon ex duobus aliis superius recensitis decreti S. C. Ind. et SS. Rel. quibus hac de causa speciales indulgentiae ac privilegia omnibus indiscriminatimsdeIιbus conceduntur. inter quos proinde etiam pueros qui usum rationis adepti sunt quique Primam perceperunt Communionem, non est dubium recenSendo esse. Haec S. C. mandavit quidem ut in clericorum Seminariis aliisque christianis omne genus ephebeis quam maxime foVeatur cotidiana Communio, sed praeterquam quod ei Sermo est de peculiari commendatione Seminariis ac ephebeis facta, quin alii fideles excludantur, vox ephebeorum lato sensu accipienda SSe Videtur, ut nempe significet omnia pia instituta in quibus etiam pueri instruantur atque educentur. Ex quibus omnibus non immerito insertur cotidianam Eucharistiae sumptionem non solum adultis sed etiam pueri Summopere
Quoad alterum quaestionis punctum, notum Enu Patribus St, S. C. S. Ossicii concedere solere nostro aevo largius ac benigniuSquam olim ut senio aut chronica infirmitate laborantes et naturale ieiunium servare non valentes, semel in hebdomada vel etiam pluries, Si agatur de monialibus aut piis ac religiosis viris, ad S. MenSam accedere posSint quamvis aliquid prius per modum potuS
Verum occasione arrepta decreti diei a decembris tuo, aliquid ampliu postulari videtur, et super hoc sententia E E. U. requiritur, an Scilicet et quaenam nova disciplina hac de re possit opportune induci. Ut patet, hei sermo non est de infirmis graviter aegrotantibus atque in proximo mortis periculo versantibus, qui etsi non ieiuni, ad Eucharistiam per modum latici sumendam admitti possunt ac debent. Rituale enim Romanum tit. . cap. nn I et Dad rem Statuit c Prosiatico autem ministrabit parochus cum probabile V est quod an Zrmus eam amplius sumere non poterit. . . Poterit quidem Viaticum brevi morituris dare non ieiunis . Consuetudo autem Ecclesiae, ut habet Reuter μο-confessariuS, pari. I, cap. 6,n IJ, α videtur abSolute a praecepto ieiunii eximere periculose infirmos, si commode non possint manere ieiuniis.
centioribus duretis. Conolusio pro cotidia
Horum causa laucis verbis expo
356쪽
vam discipi. Da aliis infirmis,
siona. Ratio prohibitionis doci in
Aliqua dumtaxat exstat dissensio inter doctores in praefiniendo temporis spatio quod intercedere deberet ad hoc ut infirmo periculoso intra eandem infirmitatem iterum dari possit Viaticum. Sunt enim qui cum avarro, putant multum temporis inter unam alteramve Communionem intercedere debereri alii unum mensem; alii decem octo aut etiam tres dies alii denique cum Laymann Summ. lib. 5 tracti . cap. 6 n. O totiens quotiens devotio et dispositio paenitentis hoc Suadeat, ac proinde singulis quoque diebus Cis. S. Aphonsus o, a. m. d. Ti, Ferraris νerb. Infirmitas,n ar). De Lugo De Sacr. Euch. disp. o. ecl. I n. ψ), etc. Practice autem quae vera, quae pia quae iusta Sit doctrina, tradit Benedictus XIV De Sum. Deci lib. 7, cap. Ta, Nec parochi renuant sanctissimam Eucharistiam iterato deferre adre aegrotos, qui etiam perseverante eodem morbi periculo illam a saepius per modum Viatici, cum naturale ieiunium servare ne queunt percipere cupiunt M.
Sed missa quaestione de infirmis fraviter decumbentibus, si discussio fiat de infirmis chronicis aliisque diuturno morbo absque discrimine laborantibus, ne Vetus disciplina mutetur, stat in primis dispositio Ritualis Romani quae ita sonat: re Ceteris infirmis qui ob devotionem in aegritudine communicant, danda est Euchare isti ante omnem cibum et Potum n.
Accedit quod si a lege generali ieiunii cum infirmis extra mortis
periculum dispensaretur, non pauci abusu obrepere possent. Praetermisso enim parochorum incommodo, quod grave fieri posset si praesertim plures infirmi chronici in Paroecia haberentur: considerandum insuper est, iuxta Rituale Romanum DC. Cit. n. o. et Sin, Smum Sacramentum infirmis deferendum esse manifeste atque honorifice. Et Sacra Rituum Congregatio in Mantuana diei 6 februarii 1875. n. 3337, ut abusum eliminandum decrevit, consuetudinem ad infirmos Viaticum deserendi secreto sine ullo exterioris culius signo, nisi adsint gravia motiva sic agendi. Ast si chronici ad Communionem admittantur non ieiuni et excitentur ad S. Synaxim frequenter Suscipiendam, delatio S MEucharistiae, etiam paulo frequentius per vias et in infirmorum aedes deserri oporteret; et id vix aut ne vix quidem cum debita reverentia fieri poSSet. Firma autem lege hucusque Vigente et devotioni ac pietati infirmorum succurrendo per opportuna indulia incommodis hucusque expositis aditus maneret praecluS . Unde nil innovandum videretur. Ex altera vero parte observari potest legem ecclesiasticam eiunium naturale etiam aegroti PraeScribentem antequam . Communionem ipsi sumant, datam esse tum ad praecavendos abusus quorundam qui potu et Scis repleti, ad S. Mensam accedere non verebantur, tum ad reverentiam excolendam erga augustissimum Sacramentum. Atqui cum infirmi chronicis praefati abusus contin gere non OSSunt nec reverentia erga Sacramentum ob ieiunii desectum in casu infirmitatis, detrahitur; nam causa excusans intercedit. Ergo videtur adesse ratio ad legis moderationem inducendam.
Aliunde cum omnibus indiscriminatim Christifidelibus consu. latur cotidiana, vel saltem frequens Communio, nulla adest ratio cur infirmis qui ieiunium servare non possunt, hoc prohibitum sit. Idque eo vel magis, quod ipsi maiori detinentur necessitate vescendi Corpore Christi.
357쪽
155J S. C. C. 15 SEPT. 19o6. COTIDIANA COM31. PUERORUM ET INFIRM. 165
observari insuper posset quod lex eiunii naturalis sit ecclesiastica et Concilium Constantiens Sess. TM, quamvis edicar quod huiusmodi sacramentum non debet confici post cenam, neque au fidelibus recipi non ieiunis . addit tamen o nisi in casu innrmi- tatis aut alterius necessitatis . Lex itaque ieiunii utpote ecclesiastica, urgenda non nimium videtur; nec umquam ita ut videatur pugnare cum iure fidelium recipiendi sacramenta. Si enim rigide, ut hucusque consuevit, accipiatur, non raro fidelem ab hoc divino subsidio impediret. Quoad incommoda vero quae superius indicata sunt, sorSandistinctio fieri potest inter eos qui degunt in Seminariis, in monasteriis utriusque sexus, in nosocomiis, aliisque piis institutis ac ceteros qui in privatis domibus versantur, nec privilegio oratorii domestici Duuntur. Liquet autem incommoda superius recenSita non posse contingere quoad infirmos prioris condicionis eo vel magis quia Sacra RR. C. diea februarii 874 n. 33aa, permisit ut in piis domibus nosoco-miisque Eucharistia deseratur modo minus publico et Sollemni. Quoad ceteros vero succurri posset dando Ordinarii potestatem, ut saltem in maioribus anni festivitatibus, iisdem per opportunaS
dispensatione occurrant. De cetero prudentia ac sapientia morum Patrum ut semper, ita etiam in praesenti causa, quae iuSta, quae aequa Sint Statuet. Quare, etc.
Responsum fuit: Ad I m. Sacrae Communionis frequentiam commendari iuxta articulum primum decreti etiam pueris qui ad sacram mensam iuxta normas in Catechismo Romano cap. , n. ω semel admissi, ab eius frequenti participatione prohiberi non debent, sed potius eos ad id hortari, rvrobata praxi contraria alicubi vigente. Ad a- , Iuxta mentem facto verbo cum με Q.
Christum. In dom bus tibi astoratorium, incommoda
1. Causa ista, cuius utilissimum videtur argumenta perpendere, omittenda non erat in libellis periodicis in quibus ipsum Decretum Sacra ridentina senodus, o dec. 19o exscripsimus. Quocirca etiam Secretarii dissertationem hic referre placuit. 2. De priore solutione obServabis reprobari etiam omnem contrarium Sum.
Ex ipsa praeterea disputatione illud etiam non immerito inferas, ius quod in pluribus locis ex consuetudine habent parochi admittendi pueros ad primam sacram communionem non SSe ita urgendum ut puer ingenio et Scientia maturior nequeat ex auctoritate parentum et consessarii privatim Christum Suscipere ante eam aetatem quae in loco communiter pro sollemni exigi consuevit Scilicet, parochis reservatur potius Sollemnis ista caerimonia, quae tanta pro pueris et parentibu utilitate frequentatur, et non ita pridem est ab ipso S. D. N. Dio Pp. X commendata, potiuSquam Singulari et privatu accessu excultiorum puerorum. Similem, immo parochis severiorem Sententiam tuetur redactor ACTA S. SEDIS, cum eruat Demum parochos alioSque animarum curatore ne plus aequo Sese immisceant oportere in pueris admittendis vel repellendis a primae communioni perceptione,
358쪽
secus ac pluribus in locis communiter fieri cohsuevit cst. ceterum de isto argumento, age de a premiere communion, DEMACQUES. TUDE si 889ὶ t. 47, p. 664 t. 8, p. 28 et 27; I. Esso Bulleti canonique), TUOR i 898ὶ t. 75, p. 688 et t. 76 p. 832. 3. Observabis resolutionem alterius dubii fuisse e ad mentem nec mentem istam nobis declarari. Num longe a vero distabimus si responsi formam ac secretum ita erimus interpretatis S. Concilii Congregatio respondit, ex hodierna disciplina esse, pro infirmis, adeundum S. Ossicium sed consulendum Sanciissimo ut generale de indultum quo simul consulatur infirmorum pietati et commodo parochorum qui nequeunt SS. Sacramentum nimis frequenter per vias deferre. Cum tamen simul res ad . Ossicium pertineat, Sanctissimus decernere distulit donec Supremi istius Tribunalis
explorasset sententiam. Simile quidpiam actum esse conicimus mox autem, ut arbitramur, res erit in comPerto.
Beatissimo adre, Iliadre Fr Enrico Buonpensiere, de Predicatori Reggente de Collegio, S. Tommas de Urbe supplica miImente UOStra Santita .nche si degni concedere a questo Collegio it titulo di PONTIFICIO dichiarando chesi gradi accademici, che da era Si conferiscon in solasofa teologia e tritio canonico, abbiano sistras emit canonici di quelli che si conferiscono in Itre Uniser- Sita attoliche. me deIla gra 'a e C. SSmua nu Noster Pius p. X in audientia diei etsi mensis mali Ι9o6, reserente subscripto S. Congregationis Studiorum Em Cardinali raefecto, attenta commendatione in Patris Generalis Praedicatorum, benignes libenterque annuens precibus mu .
ACTA S. SEDIs t. 30 rso6ὶ P. Io, nota. Beatissime Pater, res est latine Pater Frater Henricus Buonpensiere ordinis radidiCatorum, Regens collegii . homae de Urbe humiliter Sanctitatem Vestram orat, ut Pontificii collegii titulo collegium istud augere lignetur, Simulque declaret gradus academicos qui in philosophia theologia et iure Canonim ibidem conceduntur, eosdem canonicos effectus hahere quo gradus habent ceterarum Universitatum catholicarum. Et Deus, etC.
359쪽
Henrici Buonpensiere. Regentis Collegi D. Thomae Aquinatis de Urbe mandare dignatus est, ut hoc perinsigne Collegium, in quonprent studia philosophiae theologiae ac iuris canonici, posthac Pontificium vocari possit et gradus academici qui ab eo in philosophia, theologia ac iure canonico rite conseruntur, eadem prorSuS iura ac privilegia habeant quae habent ii qui in quolibet Universitate catholica canonice instituta conseruntur. Contrariis quibuscumque non obstantibus. FR. Card. SATOLLI, Praefectus. Ascensus Dandini secretis. ANNOTATIONE 'I. Quamvis gradus academicus non iam contineat missionem ad docendum, fit tamen ut doctoratus in Universitate propria habeat privilegia. Hoc v. gr. modo vidimus Doctores disi ensari a quibusdam examinibus. D. Supra n. 84 P. I. Praeter Universitates, sunt alia quaedam coliegia quae gradus conferunt ita collegium Protonotariorum. Merenga in Italia meridionali.
Facta narramus quatenus ea Conicere licet ex imperfectis relationi- hos quae habentur in ANALECTA ECCLESIASTICA, t. 4 19 J, P. Io: et M ISTE CONTEMPORAIN, t. 8 i9O5), P. 683 sq. earan.
IUDICIA IN CAUSIS CONTENTIOSIS
Summatim relata I Acheruntina I Et orclinia Minorum S. Francisci causa. Paroecialis. Species factio Locus Bangi ad Abbatiam ullius Benedictinorum primo pertinuit, transiit dein, ab anno 1683, in manus Car-clinatrum Abbatum Commendatariorum, donec anno 179 in Archiepiscopi Acheruntini dicionem pervenit. Ipsi iam Abbates Benedictini, in animis excolendis, opera Si
sunt Fratrum inorum qui in loco proprium aedificarant conventum Cardinales etiam Commendatarii iisdem sacramentorum ministrationem confirmarunt. Frustra quaesito Sacerdote Saecu- Iari, Archiepiscopus ipse ab anno 1793 ad 8i curam animarum clelegavit. Tum denique erectum est parochiale beneficium, sed, indicto concursu, Cum nullus e clero saeculari beneficium istud ambivisset, Fratres inores tamquam oeconom curati paroeciam aciministrarunt ad annum usque i 893. Suffectus tunc est parochus saecularis, post cuius obitum, anno 19o3, Fratres Μinores petierunt ut paroeciae istius, utpote regulariS, POSSeSSionem recuperarent.
360쪽
Proposito itaque dubio An paroeci S. Mariae loci Ban censenda sit reguIaris, ita ut religiosi ordinis Manorum S. Francisci redintegrandi sint
S. Congregatio die 26 augusti sob respondit:
Ad mentem e Postea autem innotuit mentem fuisse ut Archiepiscopus Regulares revocaret iisque paroeciam tribueret. Verum, obtento novae audientiae beneficio, procurator Archiepiscopi novas obtulit allegationes quibus perspectis, Pro Sito dubio An sit standum et recedendum is decisis in casu,
Emi Patres, die a ianuarii i9o6, reSponderunt :Ea deductis non satis constare de natura regulari paroeciae. In causa ista Fratres Minores e praescriptionis iure potissimum arguebant, dum archiepiscopalis curia demonstrare conabatur ipsos numquam nisi precari titulo exiMe par clam, quae POS-sidendi ratio ad usucapionem prosecto Perducere nequit. Observes autem binas S. Congregationis resolutiones inter seminime pugnare. Priore enim potius dirimenda causa abstinuit, dum practica indicatione ad mentem fuit contenta in altera autem
Sententiam tulit de iure mentem autem Suam di Serte non revocavit. Quare, neglecta dubii forma nec standum dixit, nec recedendum a decisiS. Constat tamen sententiam istam Archiepiscopo Prodesse, qui in iuris Saltem rigore, paroeciam pro Saeculari habere poteSt, nec eam religiosis committere debet. Utriusque autem sententiae hae videntur fuisse rationes. Omittendo iuris quaestionem S. Congregatio ex aequo et bono aeStimavit FranciScanos non eSSe privandos ecclesia quam per tot annoSadminiStrarant, praesertim cum templum istud conventualibus usibus simul esset deputatum ita ut labilis futura videretur pax cum saeculari eiusdem ecclesiae rectore. In altera autem danda sententia, ex ipSa Orma verborum non constare, etc. liquet S. Congregationem hac usam esse regula iuris, beneficia, in dubio, praesum Saecularia. II. ThEatina Iurium appellanorum Confraternitatum. Species facti In archidioecesi Theatina, non raro inter parochos et appellano Confraternitatum agitabantur controversiae quarum argumentum continebatur interpretatione decreti S. Rituum Congr. 1 dec. 17o3-I ian. 17o de concordia iurium parochialium et Confraternitatum occasio autem erant detrimenta temporalia
quae parochi patiebantur ob multas functiones in Constaternitatum ecclesiis peragi solitas. Quibus discidiis ut finis imponeretur. Pro-Vicarius Generalis authenticam postulavit declarationem a S. Rituum Congregatione, quae rem S. Congregationi Concilii dirimendam remisit. Itaque die a martii i9o6 S. Congr. Concilii, propositis dubiis