장음표시 사용
751쪽
NI Vs : q) ut obiter caueam istis nomeromaquas. Alibi forsan et alio sensu e r) maior pars Italiae utitur rotis,
quas ago versit obiter, et molat. s) Perperam aduer
hiis su uicientibus, ut stilo tanto magis luxuriare videreatur, alias addebant particulas. Simul V. gr. Vbique sufficiens et elegans reperieS apud VetereS: nunc INSIMUL obtinuit. FLORus t) si pariter atque issimul unia Nersam magnitudinem eius ostendero. Alibi: υ) tota insimus regna veni aut. STATIVS: x) Et gentes alis insimul togatas. De usu particularum nouimus, veteres valde sollicitos fui ste, et elegantiae quam maxime studiosos. In dubia quaestione duplicata, nunquam, Vt hac deteriori aetate pertfulgatum, an au Posuere, Verum Pt ius Per uin, Vel virum, vel encliticum ne eXprimebant. F) TEREMTI Vs : et) vide, utrum vis argentum acci Tere, au caussam meditari tuam. CIc ERO : a) id utrum more Romano locutus sit, an quomodo Stoici dicunt, postea videro. Sed hac aetate cv RTivs : b au ad con olaudum an ad imcitandum. ΡLINIvS CAECILIUS : c) consultaret, aut ZZ ZZ 3 intra
752쪽
CAP. XI. DE IENESCENTIS L. L. IDIOTHMIs.
intra tecta subsistant, an in aperto vagentur. Eursum: d) discere velim, an siententias diuidi, an iri in singulas, oportuerit. Alibi: e ) te considerem, an reddenatim eum poenae tuae, an grauius aliquid etc. Aliquando partiaculis otiosis genio Latinae linguae derogabant, suam- qiae maculabant orationem. Sic verbi gratia adverbium similitudinis c Eu, quod poetis, quam onatoribUS m gis familiare, et nihil aliud, quam velut, quasi etc. H-gnificat, locum non potest habere in hac dictione, quae germanismum et puerilem elegantiae assectationem s Pit : rogo te ceu praestantissimum virum. Ceteri ParciUS ,
naud raro PLINIus pro quas hac Particula Utitur. q. XX. ' Dictiones, teste QVINTILIANO I variant ab usu
temporum isperiorum, quibus virilis obtinuit linguae robur; atque in peius ita quotidie ruebant iam tum illius aetate: Vt quicquid sunt locuti, si cum antiquo se mone comPonatUr, fi ram, praetereaque nihil, h heant pristinae consuetudinis. Sic, eodem teste, h dicebant tunc HVIc RE INVIDERE, non ut omnes et CLcero praecipue hanc rem. Dicebant rNcvMBERE II, non in illum. Dicebant PLENvM NINO, non um . UI-cebant uvi C, non hunc adulari. In vlu iam tum elle
i circa aliquam versantur materiam. Su ET NI vst hy
si Instii. orat. l. c. 3. I eo citato. i Ad Marciam c. I s. De Graminat. c. g.
753쪽
c Ap. XI. DE SENESCENTIS L. L. IDIOTIs Mix 3ycirca scenam versatus est. Et ipse quies Titi Au vs : l quidam circa res omnes, quidam circa riuiles modo vem sari rhetoricen putauerIint. At CICER nunquam aliter,
quam in re aliqua versari, dixit. Opifices, inquit, m)omnes in sordida arte versantur. Alibi: n) Seruius tuus in omnibus ingenuis artibus ita versatur, ut excellat. Ρ ri modo, tu studiis optimis versari ἰ o) et versor in m dio iure ublico. p) Veterum consuetudo dicendi, quod ad popularem rationem attinet ἰ q) quod ad absinentiam attinet; r) et similia, non patiuntur praepositionem ad abesse: ut dicere liceat, quo D ME ATTINET, Pro quod ad me attinet. VALERI Vs MAX. s) tamen, in his, scribit, quae custodiam religionis attinent etc. Si vera est lectio, de qua multi dubitarunt. t Et alios casus, quam optimo LatinitatiS seculo, verbis apposuere. Sic
omnes dixere: EGREDI urbe, domo, caWris, vel ex urbe etc. TERENTI Vs v nos nostro osscio nihil egressos esse. Hac Vero aetate, quartum casum promiscue cum hoc verbo comPonere non UerebantUr. Ρ L x N i v s : x
egres tecta confistimus. Alibi : γ nec Bisoria debet egredi
I Instit. orat. I. a. c. t somὶ De officiis l. I. e. 62.n Ad fami l. l. q. epist. 3.o Lib. 6. epist. m. p) orat. pro domo eap. Ig Apud cice R. l. r. ad famil. epist. 2.ν Apud eundem i. s. ad Attic. epist. 17.s Lib. I. cap. I. eIempl. I . Conser. CELLARII curae posteriores pag. Is s. ω Pharm. A. q. S. s. v. IO. Heaut. 1. a. s. e n i egredia tem adduxi.
754쪽
ν16 CAP. XI. DE sεNESCENTIS L. L. IDIOTlsMII. at et evitatem. Tac Tub: et) tecta altitudinem moenium seeresse. An ivi, COR Vbi Cum genitivo constructum vices, ellipsin statuas: Vt apud Taci Tu M a dum dominationis adirisceretur. AD vhRso R idem b) posuit cum accusandi casib et ambitionem facile aduerseris. Paucissimorum et PETRO Nit idiotismus est BE NEDic ERRaliquem. IvBEO cum tertio cath q. CURTiv, c) et C. T cietus d) construxerunt: quod quidem PhRi 2 ciuius eis AN cIius e) tanquam maxime Latinum defendunt.
Dictionibus peccarunt Varie. Et breui mutatione, dici non potest, quantum dignitati et elegantiae prioris si culi cletractum fuerit. Ex. gr. taceronianum est, a ceptum referre ἰ deterioriS seculi, Ace EP TvM FERRE. Ita v ALER. MAx Μνε : futurum, ut spiritum sto nae impenderent, quem pugnae accep=um ferre dubitassent. Ss,ge A: g philosephioe acceptum fero, quod turrexi, quod conualui. Ρ L i s vs : h huic fortunae omnia e pens, huic Omnia feruntur accepta. Nec proprietatem verborum satis religiose custodiebant: Unde non potuere non varie in dictionibus impingere. Ex. gr. obniti nouimus idem significare, quod obluctari, contra ni ti: hinc obnixus, qui resistit; vel aduersatur. UiR- sic ius i) inde, siaut, inquit, obnixa omnia contra.
755쪽
Et TERENTI vs : hJ manibus pedibusque obnixe omnia
Huius tamen aeui scriptores, contra usum et vocis significationem, Onuix K dixerunt Roca RE, hestig/ oodu inflandig bitten. SENE cΑ ι certe, cum te, scribit, tam obnixe rogo, ut studeas, memn negotium ago. Sed elegantius cIcERO, Vehementer, etiam atque e iam rogo, maiorem in modum a te peto, magnopere contendo, et similia dixit. POENITENTIAM AGER Dsine addito rei, cuius poeniteat, genitivo, etiam hoe seculo insolens videretur et inaudita locutio. Veteribus poenitere sussiciebat. VALERIUS MAXIMus m ta men e virtutibus escit, ne haec ciuitas poenitentiam et rei, quod regem a finitimis potius mutuata esset, quam de suis legisset. Alibi: n virum eorum feesset, acturum poenitentiam. Notionem ecclesiastici post ea tempora addiderunt aliam, ut significaret resipiscere, ad frugem redire, vitia virtutibus emendare, quae Prorsus a Latiana consuetudine abhorret.
Eloquentia huius aeui non uno modo cormpta Grai. Seci plurimi peccabant eo, quod Praecipuam Orationis virtutem ponerent in sententiarum argutiis, quihus virile orationis robur Prorsus enervari videbatur, et
kὶ Andr. A. I. S. I. V. I ε ι Epiit. 3ς. init. m Lib. 3. Cap. 4. exempl. 1. de Tar quinio Prisco. ὶ Lib. 7. cap. a. exterm I.
756쪽
et naturalis pulchritudo in meum atque nugas de
generare. Inde FABIVS: o) plerique nouorum mutum operum si iam virtutem yententias putaueruntis Alibi : ρὰ consuetudo iam tenuit ut mente concepta se sus vocaremus lumina autem , raecipueque in clausulis posita sententias quae 3ninus crebrae apud amtiquos, nostris temporibus modo carent. Postea : nu,
illud volunt, ut omnis locus', omnis sensus, tu ne sermonis feriat aurem. Huiusinodi sententias plarimum adamauit ac sectatuS est Seneca, Valerius Maximus, Florus atque alii. Abripiebantur plurimi a deprauata declamatorum dicendi consuetudine r qui muti tum desciuerunt a nativa et infucata illa sermonis Latini castitate; quae in Tulliani et Augustet seculi scriptoribus effulget. Concinnis et calamistris dictionibus gaudere incipiebant, ac oratione declamatoria vito Concusis et abruptis sententiis, atque adeo perpetuis acuminum argutiis obscuri ora sua reddebat dictas ves etiam erebrius audaci usne, quae non capiebant, intemolare videbantur. Subsistit vero omnis sententia, ideoque post eam utique aliud est initium. Vnde tuta fere oratio, et e s Ingulis non membris, sed frustis collata . structura caret, cum illa rotunda, et undique circumcisa insistere inuicem nequeant. θ Ex quibus patet, haud ab re C. Caligulam scripta Senecae arenam sine
o Invit. orat. lib. I. ρὶ Lib. l. Dictiones argutas hoc secu lo ab oratotibus et poetis Latinis in deliciis haberi coepisse; et has Sirenes in Larinam linguam Hispanos potissimuin intulisse γ
πAN. GEORG. MO RHOν VS docet de Patauinitate Liuia eap. s. Disseriationum academic. pag. 168.
757쪽
calce dixi ste. r) Hac enim ratione, ut plerique hac a tale scriptores, Seneca vis est, ut Universa propem dum oratio ex sententiis constaret: certe vix ulla peri dus sine dicto aliquo acuto finiretur. DeclamatoreS et κει- λοι in argutiis et ventosis acuminibus suis sibi admodum placebant, atque toti fere in illis captandis mTant. Quo audacius ineptiusve commenti sunt aliquid . quod non populariter dictum, tanto magis sibi gratulari non verebantur: neque paucOS suorum Portent rum admiratores inueniebant: ut seculum erat, quod magis magisque pristinam orationis castitatem negligere, suisque viribus destitui, vel a iuuenta et maximo
suo flore ad senectutis vitia prolabi, fata iniquiora v
Quotus Vero quislaue eorum euphoniae studiosus, ut in oratione et singulis vocibus hiatum miseramque vocalium collisionem euitaret CIcERO s In diuiso- ωe FORMAE sunt, quas Graeci ἐδεας vocant I nostri, squi haec forte tractant, SPECIES appellant: non pessime id quidem, sed inutiliter ad mutandos casus in dicendo. Nolim enim, nes Latine quidem dici poset, sPEeIERUM e SPECIEBUS dicere: et saepe his casibtis utendum es 'M FORMIS et FORMARUM velim. Inde quidam poetes non Latine dici arbitrantur. Immerito: et Cicer nis mentem non recte capiunt. Ille ipse: t hanc, in-Aaa aa a quit,
758쪽
quit, illi IDEAM appellabant iam a Platone ita appellatam, nos recte SPECIEM possumus dicere. Hoc, ii quid video, docere voluit: vocem quidem Latinam esse Ipsciem, quae aliiS casibus etiam recte possit adhiberi, n minandi videlicet species, et auferendi specie; aliis v ro terminationibus speciei , speciermn , speciebus , i grato vocalium concursu, flumen Orationis impediri, et sermonis Romani elegantiam misere assici r ut eius vocabuli loco formis et formarum similia usurpare mallet. Non laudamus tamen, nec is laudat, inanem in vocabulis iactantiam, et affectatam in schomatibus elegantiam: quam huius seculi scriptores alia quot magis videntur esse nec sine superstitione seculi. Pigmentorum floreS atque colorem Catonis aet te nondum inuentos, ex Cicerone docuimus in eo
libra, qui de adolescentia Latinae linguae scriptus est: υ) unde etiam patet in hoc genere Galbam aliquid praestitisse. x De usu figurarum ipsie TVLLIVS consissendus est. F) Huic studio excolendo sophistae ac
declamatores Graeci maxime dediti fuerunt, atque in his praecipue Gorgias, ut ex Diadoro Siculo et Cic rone constat. Is cum appIausu totius Graeciae primus dictionis figuras orationi studio immiscuit: quem facto agmine ceteri sophistae omnes secuti sunt, et eo impetu hanc orationis concinnitatem assectarunt: veinepte nonnunquam sonOS Verborum tantum, sensibus casIOS, MPtarenti Vt grande tamen aliquid duxisse
759쪽
e A P. XI. DE IENEICENTIS L. L. IDIOTIs Mis. 74rxisse viderentur. Exempla nobis sENECA rhetor et et AULUS GELLIVS ab exhibent, ac digno eXagia tant cachinno.
Quod ad linguae Latinae characteres attinet, de quibus in virili eius aetate locuti sumus: b dicti nem affectabant sublimem .' quam cum assequi non possent , orationis efformarunt ideam, non Vere grandem , sed vaegrandem, i. e. tumidam, ac sp cie sublimitatis falsa blandientem. Quoniam enim facultatis dicendi apex est magniloquentia, in ligata et in prosa oratione: multi hac decrescente L. L. aet te, qui magnarum virium sibi non erant conscii, inepta quadam auiditate gloriolae, characterem istum frustra tentarunt. Hinc PERs Ius: c)Scribimus inclusi, numeros uti , hic pede liber, Grande aliquid, quod pulmo animae praelargus
et in Controu. I9, et As. Nin. Attic. l. II. c. I 3. E recentioribus de sephissis illis fitigidarum elegantiarum captatoribus e REso L Lausi in theatro Ther. lib. 3. c. a . as. 26. prolixe et docte tot : omniaque distincte explanat , in quibus illa sophistarum solertia con stiterit. Part. R. cap. ne Saryr. I. V. 13. Diuiti sed by Cooste
760쪽
Siue opus is mores, in luxum a in prandia
Dicere, res grandra nostro dat musa poetae. Et PETRONIVs quoque e in eloquentiae studiosis rerum tumores et sententiarum vani mum frepitum reprehendit. Prosecto cum multa sint orationis vitia, quae cum dedecore admittuntur saepe, nullum tamen hoc familiarius est illis, qui a sana et secundum nat ram enunciata semel discesserunt. In ea eruditionis iactantia. quaelibet linguae suae vitia admittebant: in sitata putide in rium reuocabant: ac duriores poetarum translationes, quae ViX ipsis poetis sunt per missa, impune imitari et Ubivis Vsurpare putabant s hi licere. Vtrumque errorem QVINTILIANUS D pa sim reprehendit et inter alia, quid, inquit, quod nia hil tam morium placet, dum parum creditur Gisertum. 6uod et alius dixisset P a corruptisimo quoque poetarum
Aguras seu translationes mutuamur : tum demum iris
Mose scilicet, si ad intelligendos nos opus si ingenio. Ex ea Pid RSIVS g intelligitur, ubi nime, inquit, Brisei quem venosus liber Acci.
Sunt quos Pacuuiusque, et verrucosa moretur ' Antiola, aerumnis cor luctificabile fulta.