장음표시 사용
591쪽
posuit γρανὶν, et ae fretait. Profecto servorem hune adoleseentiae idem Florus fretum appellavit in fine linjuslibri: Talia paee belloque populus
Romanus, fretum illnd adolescentiae, id est, secundam imperii aetalem ha-huit.' Palam est, fretum heie ab eo nova notione usurpari pro servore. At fretum, etiam cum pro mari accipitur, Grammatici quoque a se
vendo deduenni. Saι. V. e. ac Diruit, perperam: nam id prae x erat, restat que alterum in Pal. 2. ae 3. nam I.
et ae frebrite saetumque statim, adinferbuit, maluissem efferbuit ut notaret efferbuit. Grut. Malebat N. Heius. quodam fore tirtutis exarsit ae esser--u: ε effervere' enim Virgil. aliisque non semel usitatum esse. Graeae. Herol. et Duisb. itidem ut V. E. aeei v. Fremuit, quod Salinasti a viis dotur cxistimasse Basileae primum ortum esse, jam ante legebatur in aliis omnibus Vett. Edd. Et fremuit Fran. ae ferrit Voss. 2. Sehem putat legendum, qua marime viril quodam re eirtutis, et exarati ae emerbuit. Nam quaerit qua ratione nos dieatur exeandescere et effervescere. Non intelligo quid velit. Florus non no. rem,' sed 3 populum Rom. flore ' quodam virtutis exarsisse ac ferbuisse dieit
Ita qua ineratJ Pertinet huc Lici.
nius, tit. de stupratoribus; ex emPndatione Bongarsit ad Iustin. 1. Io, I. Agreste illud a priscis conditoribus robur.' Ceterum, quod auetor seditionum harum causam tacit, agre trapopuli novi mores, nec satis adhue subactos et mites; refutant illae, quicflorentis iniis temporibus accidere, nec pauciores istis, et asperiores multo: quarum ipse Florus ins 3, 4. &e. meminit: et Val. Μ. lib. s. toto cap. 7. H. Salebrosa et perplexa est oratio, nec fiatis RPP ret, quomodo partieula ita hane periodum Connectat eum superiore. omnia planiora essent, si legeretur, qua ut maxime tiruit . . ac ferbrit; ita ga π.-. sed non juvant hane conjecturam libri veteres. Om. ac. et ed. habent itaque. Hoe referri potest ad vocem praeced. adoleseentia,' ut dicat FI rus, etsi in ea flore qnodam virtutis exarsit, tamen adhuc agreste qniddam et indomitum spiravit. Verum ita qnoque impersecta est sententia. nee cohaeret oratio: nam desideraturqueae, ac ditendum fuerat, quin et uiddam spirabat indomitum. In Edd. Vineti et Commel in. Gruteri loeua ita distinguitur: Itaque inerat quaedam ad . hue ex pastoribus feritas: quiddam π rabat indomitum. Sed hoe valde abruptum est. Camertis, et aliae veti. Edd. omn. praeter Primam, omi sΟ -- erat, habent: Itaque quaedam adhuc ea pastoribus feritas quiddam spirabat imdomitum. Iloe quidem intelligi potest, ged adversatur omnibus scriptis In Plant. Primum invenio ita, gu inerat, qu am, quod deinde Freiush. et alii seeuti sunt. Non dubito, quin locus sit corruptus. Fran. Itaqlle imerat quaedam ea pastoribus feritas, quae quiddam.
. 2 PoxtumiumJ Vide Liv. 4. So. Idem postea aeeidit Q. Pompeio: testes Val. M. citato t. Vesteius, 2,20, 2. Liv. Epit. 77, 4, et sere Catoni, ap. Dion. in Excerpt. Vales. Pag. 54 I. Fr. Add. hie Ruperti m. LapidaritJ Sylvius ad Cic. pro Sull. C. V. putat non diei lapidare aliquem,' pro , lapidibus obruere, lapides in aliquem eonjicere. Hoe ei concedi potest, si de optimis illis, quos aureae aetatis Scriptores vulgo vocant, loquitur. Nam Liv. lapi. davit,' et ε lapidatum est' semper
dicit pro, lapidibus pluit. Sed mineat dubium deinde lapidare coepisse diei ea signifieatione, qua id non diei
putabat Sylvius. Suet. Cal. e. v. Ono defunctus est die, lapidata fiunt rem. pla ' Add. Petron. c. TCIV. et LXIV. et Vosa. Lib. vir. de Vlt. Serm. Odia
et jam Seriptor de Bel. Hispan. e.
592쪽
L. ΑΝΝAEI FLORI LIB. I. CAP. 22.
xxII. Concursu laeto eum, qui Iegatos jugulasset, lapidare, et ei manus ι intentare coeperunt. Noluit eineereJ Imnio non vincere tantum noluit, ut Fabianus exercitus,tLiv. 2. 43, s.J sed vinci voluit, Livius, 2, 59, 2. Adde Dionys. 9, 60. et Val. M. 9, 3, 6. H. Quod, dure VoleroneJ Libri om. seriptum habent: Valerio Nerone. Iaud seto utrum ab Antiquario, an ab Auctore, hic error. Potuit sane in hoc nomine aliter concipiendo memoria labi Anctor, ut saepe in Hiis lapsum deprehendi. Volero autem Pn, Illius hie tribunus plebis vocabatur. Sed Florum absolvit, et culpam in librarium transmovet, quod moris ei non est, pluribus aliquem appellare nominibus. Aliquando solo nomine utitur, interdani vel Praenomine, ut in hoc Volerone, et in s. cum ε Spurium ' tantnm nominat, ex solo Praenomine, qui Spurius Maelius erat. MI. Restituit locum, teste Camerte, Cuspinianus, cum antea mendosus esset. Historiam habet Liv. 2, 15,6. seqq. Dionys. s. 47. Sed hoc etiam postea accidit, eum jam longe abes et a pastoribus; nam et Pisonis Cos. fasces fracti sunt, Dio lib. 36. et Bibuli, Appian. de Bel. Civ. 2. H. Couspirant in vitiosam seripturam om. e. etiam Vineti, et edd. praeter Ald., in qua est Volerone. Et sic emendandum etiam Pighius monuerat in Annal. ad A. U. 354. Nam homini nomen erat M Volero Publilius.' Vid. Pigh. ibid. et Sigon. ad Liv. H. 55. Salmasius non satis eante Tribunum pl. vocat, qui tum privatus erat, sed sequentibus comitiis Trib. pl. sactus suit. Liv. II. II. et 56. DetrectantibusJ De hae voee Budaeus ad l. 7. D. Ad Legem Inl. de adulter. Freinshemina in Ind. etiam P. Liv. m. 49. pro eo, quod vulgo editur, nune retractantem arripi, legendum censet detrectantem. Sed intercedit Gron. ad Liv. prolatis lo- eis Livii, Colum. et Cic. in quibus est retractare ' pro, detrectare. Idem ostendit Salm. ad Spart. Hadrian. e. XII. et Get. c. Iv. Et sieretraetare Pro, recusare, non velle
praestare, quae dicta ae paeta sunt, P. Virg. aen. TH. II. Nihil est, quod dicta retractent Ignavi aeneadae, nec, quae PePigere, recusent. Dubito tamen an etiam alicubi retraetare per errorem potuerit scribi, pro detractare, quemadmodum vete. res hane vocem scripsisse observant Pier. ad Virg. iii. G. 57. et Broekh. ad Properi. II. 2, II. et ad Tibul. I. T. 44. Et sic h. I. Rych. VOss. 3. ed. B. S. et P. detractantibus: add. inis. m. 5. 3. Ita. 6. I2. et IV. 2. s. Nama et r saepe permutantur, ut in . m. Is. 7. detrahi et retrahi, in Suet. Tib. xxx. edit et erit, et in eod. Vitel. XII. et in Iustin. xxxvm. s. deprehendere et reprehendere. Et M retractare alioqui sere est, de integro ac diligentius
tractare. Vid. Berneg. ad Tae. Germ. e. XXII. BIO quod adrersarentur Rych. Fran. Voss. et om . ed. qui adtera. Reg. 2. Exulatis, quo mox
utitur Florus pro exsilio, nondum usquam Hibi inveni; et non videtur optimae notae esse, etsi se analogia tueri potest. Multisit hie et alibi
semper est in plerisque Acriptis. Muι- taeit et mulitavit et muletarit ineonstanter in D nisb. Fran. et v. e. In Pand. Flor. ubique scribitur multa et Itare, quam scripturam vulgo probant Viri doeti. Sed vid. Gron. ad Plaut. Stich. m. I. I9. l. a CoriolanumJ Quem Themistoeli comparat Cicero Bruto, eap. 10. Plutareh. , in Parall. Alcibiadi. FriColere agros jubentemJ Nescio unde alterius Pal. Cod. orta Icetio, quae habet: eolere ortos jubentem. Nisi quod manifesto salsam pronuntiare licet. Opinor, hoe illum velle. Per secessionem plebis, agri inculti man.
593쪽
serant. Inde annonae caritas. Cujns levandae gratia frumentum Primo ex Etruria venit, quo plebs sustentata est. Deinde et ex Sicilia magna vis frumenti advecta. Quo tempore agitatum in senatu dicitur, quanti plebi daretur frumentum. Hoc faciebant ad plebem premendam, ut, hae injuria coacta, jus pristinum patribus
redderet, quod secessione extorse inraut, conditione oblata laxandi anuo.
nam . Tum plebis inimicus Coriolanus, in oratione, quam habuit in se. natu, inter alia, haec verba fecit: Audeo dicere, hoc malo domitos ipsos potius cultores agrorum fore, quam ut armati per secessionem coli prohibeant.' Indo Noster hoc loco posuit: Coriolanum, eolare agros dubentem. Salm. Colere agros jubentemJQuod per seditiones Primo, Liv. 2, 34, 2. mox frumentarias largitiones, omittebatur. Cui posteriori causam neglectae agri culturae Tacitus etiam, I 2, 43. imputat: et Augustus RP.Suet. in Vita, cap. 42. H. Me minusJ Male fecisse Coriolanum judicat Cic. Nam, ut parentum saevitia, sic patriae, serendo ac Patiendo lenienda est.' Historiam legeap. Liv. 2, 39, &c. Dionys. 8, I 2, &c. Val. M. 5, 4. I. Ad hujus sorte exemplum, Populus Muciam, Sex. Pompeii matrem, minis adegit, ut legatio. nem ad eum susciperet: Appian. de Bel. Civ. lib. 6. H. Nisi quodJ Pro, sed tamen, verun-
tamen, ut inis. IV. 8. 3. Sal. Jug. XCv. otio luxurioso esse : tamen ali negotiis nunquam voluptas remorata,
nisi quod de uxore potuit honestius consuli. Vid. Riv. ad Iugurth. LXVir. et Ste rech. de Parti c. Ling. Lat. Exarmare' proprie, armis spoliare: translate, adimere omnia, quae vim nocendi habent, infirmum ac debilem reddere ; quod variis modis fieri potest. Vid. Bud. ad i. 2. D. de Leg. Rhod. de jact. et Barth. ad Claud. de Laud. Stilic. m. 353. Sic Marma. eos Vell. II. II. opponit integris ex emendatione N. Heinsit, quam rectam esse puto: Romani victis adflictisque ipsi Exarmati, quam integri
universis civitatem dare maluerunt. Hinc etiam saepe Pro mitigare, PlReare, exorare. Petron. c. CV. Iam
Giton mirabili sorma exarmaverat nautas.' Ubi vid. ti. Burm. q. 4 Sed his melior, obsessis in capta urbe consului J Correetores sapit haec lectio. Nee aliud sane datur augurari, quam ab eorum commento effie.
Aliter quippe scriptum exhibent omnia exemplaria, in quibus, ut in veteri editione, legere est: Hie melior in
eapta urbe eonsenuit. Quid illis in mentem fuerit, qui si e mutaverunt, non video. Nam nihil absurdius aut ineptius. Non consuluit obsessis Camillus, sed cum jam auro recessum suum venditassent Barbari, jamque
Romani obsidione liberati essent ex pacto, quod eum Gallis pepigerant,
supervenit Camillus aurum adpendentibus, et statim occasione data in Barbaros irruit, eosque urbe expulit. Sed demus, eum obsessos aliquatenus
adjuvisse, quid illis fiet, aut quo reserentur, quae sequuntur : Et mox
supplices de hoste Gallo vindioavit ἐ' Quomodo haec exponemus t Quid igitur vult scripta ieetione Auctor Hoc; nisi fallor. Dixit, principes clarissimos aliquot, qui adversati erant voluntati plebis, exilio multatos esse. Duos recenset nominatim,
Coriolanum et Camillum, qui id passi sint. Et Coriolanum quidem, ut injuriam vindicaret, arma Patriae intulisse, quem vix mater lacrymis suis exarmaverit. At Camillum meliorem, consenuisse in capta a se urbe, Veiis nemPe, quo exulatum concesserat, et unde postea tamen ultor suis civibus
advenit, quos de hoste Gallo vindicavit. Ceterum quod ait, Camilliam
in capta urbe consenuisse, non ad moram aut longum tempus exulatio. nis reserendum est, sed maestitiam,
594쪽
L. ANNAEI FLORI LIB. I. CAP. 22.
taedium, Ianguoremque et iners otium, quae senio afficiebant hii ne vi. m. Homines m ntes, ut ait ille, καὶ ἐν 3bum γηράσκουσι. Praeterea hoe sumptum e Liv. qni lib. v. de Camillo exule, eum audisset, Roma nos intra Capitolium a Gallis eom-Dulsos, ita geribit: Qui maestior ibi fortuna putilica quam sua, cum Diis hominibusque aecusandis fienesceret,
indignando mirandoque ubi illi viri essent, qui secum Veios Faleriosque cepissent.' Inde igitur sumpsit Annaeus, quod hic ait, Camillum in nrbe
Capta consenuisse, maerore nempe Re
taedio et indignatione, non aetatis exactae vitio. Hinc ε senium saepe Latini pro re ingrata et odiosa dicunt. Fatendum tamen est, non idem dicere Florum, etsi idem sortasse dicere voluit. Nam eum dicat, Camillum in capta urbe eonsenuisse, quis non intelligat, ibi extremum aetatis tempus consumpsisse ae seneetutem exegisse Atqui falsum est, tantum temporis in exilii Ioeo eontrivisse Camillum, ut dici queat ibidem con- genuisse. Λt recte Livius, cum inquit, ibi Camillus maerore ae taedio, Diis hominibusque aecusandis ob re patriae amictas, senesceret. Senescebat, inquam, ibi Camillus, eum illa
Pateretur, quae homines ante diem genio mature afficiunt, aut, ut Graeci Poetae loquuntur, μή γεραa δι&-ι. At non consenuit. Sal. In eapta urbe eonae iii Melio haee trium Pall. itemque v. e. quam etiam salmasius probat ἔ qnapropter recipiendam non dubitavi. H. Sed hie melior obseagis in eapta urbe eonsenuitJ Socutus sum eodicem Bychianum In qno non legitur obsessis, nec in Regio et altero Gndit: quod ex Nar. pridem notavit otiam Salmasias, cui hie obtemperari verum erat. Non enim obsessis Romanis melior erat, sed Coriolano, qui injuriam patriae vindieaturus erat a mis. Camillus vero magno tulit animo exilium, et reipublieae, eum illius tempora desiderarent rina operam et consilium, non defuit. Consenuit vero est h. l. quod et Salm. vidit, exilium Plenum senii et taedit egit in illa urbe: sic et γηράσκεω ap. Hesiod. et ε esse senio 'ap. Comicos. Grire. Toll. Duisb. et Voss. plane ut libri Salmasti, Griit. et v. e. omissa voce obsessis. Reg. F sed hie meIior in eapta urbe eonsuluit. Reg. ia Sed hie melior obsessis in eaptam urbem eonsenuit. Fran. sed hie melior in eapta urbe eonsuerit. Vulgata scriptura videtur defendi posse ex eo, quod Plutarch. in Camil. et Liv. v. 43. seribunt, Camillum partem exercitus Gallorum obsidione Capitolii relicta per finitimos populos praedantem anxilio Ardeatium magna clade adfecisse. Nam ea re potest diei eonsuluisse obsessis, quod ita vires hostium minuebantur. Sed non dandus est locus quaesitis interpretationibus contra libros seriptos. Et tamen ne horum qnidem seriptura dimetatate earet. Nemo ignorat 3 seonium ' saepe diei pro maerore, taedio,
ac squallore, et M senescere' et ' eon. senescere ' pro, moerore ae taedio conissumi, idque cloenerunt etiam Casanti. ad Pers. I. S. 26. et VI. S. Io. Gron. ad Liv. xxxx. 33. et Schult. ad Sen. Controv. xl. Verum non aeque apertum est, in qua urbe eapta exsilium plenum maeroris egerit Camillus. Nam quod SaIm. eaptam urbem exponit Veios, id refellitur e Pint. in Camil. Liv. v. 43. et 46. Rur. Vie. e. XXIII. et App. in Exeor pt. Petrese. p. 14s. qui omnes Camillum non Veis lis, sed Ardeae exsulasse tradunt. Veniebat in mentem, captam urbem de Roma posse accipi, hae sententiae Camillns melior fuit Coriolano : nam quum hie Urbein eapere et hostibus tradere voluerit, Camillus contra eam eaptam hostibus eripuit, et in ea deinde eonsenuit, quum Coriolanus in illam non redierit. Sed hane interpretationem non patiuntur sequentia. Nam Camillus primum dicitur in v
595쪽
be capta consenuisse, ae deinde cives suos de hoste vindicasse. Hoc quum videret Rupertus, locum ita emendandum putavit: Sed hie melior suppliees de hoste Gallo vindieatu, et mox
abscessuros in captam urbem continuit.
Existimat enim Florum eo respicere, quod resert Liv. in fin. Lib. v. Camillum urbe liberata prohibuisse, ne Pop. Rom. Veios migraret. At hoc
est secare nodum, non golvere. Non Video, quomodo eonsenescere, quod Omnes prope IIss. habent, hic aliter exisponi possit, quam ex fiententia Salm. et Graevii; aut quomodo ε capta urbs de alia, quam Veiis aecipi possit. Si erravit in eo Florus, quod Cami IIum Veiis exsulasse putavit: socium, et fortassis auctorem erroris habet Lu-eanum, qui v. 27. idem scribit: Taris peia sede perusta Gallorum facibns, Veiosque habitante Camillo, Illic R ma fuit.' Liberari posset ea culpa, si deleta praepositione in liceret scribi melior obsessis capta urbe nempe Roma eonsenuit. Sed eam habent omnes libri. De hoste vindieacul Sic m. 2I. I9. Quint. Decl. vir. Nisi de te vindi-eor.' Vetustiores magis dicunt ab aliquo vindicare. q. 5 Cum Senatu quoquel Hanc historiam scribunt Livius, in fine quintiret Auctor de Vir. Ill. cap. 23. Trita sunt, quae scribunt Eutrop. et Oros.
Uehementius arquo bonoqueJ Sic editio Vineti, nec aliter v. e. aut Pall. tres: quomodo etiam invenerat in Μs. fluo amicus noster Lips. uti videre est libro ejus II. cap. I9. Eieci. Grat. Nec tamen absurda videtur impress. Iectio, vehementius de aequo. Si quidem,' inquit Auctor ius. cap. m. num. 5. nunc libertatem, nunc pudicitiam, tum natalium dignitatem, honorum decora, et insignia, vindicavit' plebs Romana, eaque Omnia, Postrema Certe, certamina de aequo et bono erant. Quo respectu Florustias. 3. l4. a. de Graecho : Sive aequo et bono motris, ne,' SE. H. Frustra Freinsh. defendere cona ut lectionem Vetti Edd. Scripti om. et v. e. omittunt de: neque id in trudendum est in h. l. Recte Lips. interpretatur, acrius, quam aequum bontaminque esset. Est sormula vulgo oti via. Terent. Adelph. I. I. 39. Nimium ipse est durus Praeter aequumque ethonum. Et Phorm. Iv. a. 32. Si tu aliquam partem aequi bonique dixeris: quae sumta videtur ab I Ctis, apud quos M aequum ' et ε bonam 'summo, sive stricto, juri opponitur. Cic. Pro Caecin. c. XXIII. Bud. ad
roll. Thesaur. Var. Leet. H. I. RFeh. liber sine copula vehementius aequa bono, ut Plaut. Menaech. IV. 2. I s. et
non semel Cicero, qui etiam M aequi boni sacere ' dicit. Vid. Bud. I. d. Et xie in sormula: Quantum aequius melius,' de qua Briss. Lib. v. Forin. P. 372. CAP. 23 Haee discordia aecidit Olymp. II. Auctor Eusebius, Lib. Temp. De qua Liv. 2. 32. &c. Dionys. G. 37. &C. Val. M. S. 9, I. Auctor de Vir. Ill. eap. 18. EutroP. I. II. Oros. 2. s. Augustin. Civ. 2. IS. et 3.17. Appian. de Bel. Civ. lib. I. Plura Pompon. l. 2. de O. J. Fenestella, tit. 25. Lege ov. F. S. 663.
Cam. Cic. ap. Priscian. Iib. s. decimo sexto post Reges exactos anno haec accidisse auctor est. Isidorus, 9. 4. sexto.' Fr. Isidorus, si non corruptus est, errat. Sed illud potius Puto: v. Comment. Fastor. EdA. U. 260. 3. I FoeneratorumJ Foeneratores 'Latinis dicuntur homines Pecuniosi, qui aliis pecunias sub usuris legitimis et civilibus credunt. Is quaestus uti per
se non inhonestus est, ita nec nomen faeneratoris. Sed hoc propter avari. tiam multorum, modum lege Positum in faenerando excedentium, et Reerbitatem in exigenda pecunia credita,
596쪽
etiam in malam partem sumitur, et odiosum est. Unde Cic. I. de off42. inter quaestus, qni in odia hominum incurrunt ζ numerat M quaestum eneratorum.' Et socii Catilinae ap. Sall. Cat. XXXIII. de violentia, crudelitate, et saevitia ει neratorum queruntur. Vid. Salm. de Usur. p. 542.
Cic. l. d. et ad v. Epist. Fam. G. Eo tempore autem, de quo hie agit Florus, tantis ex libidine loeupletum agitabatur. Tac. VI. A. 16. et Sigon. II. de Ant. Jur. Civ. Rom. II. quem et de saevitia λneratornm in terga civium, et Legibus ad eos coercendos Iatis, lege Lib. I. cap. s. Hugdem operis. Liber Ryeh. ab impotentia, et mox plebe, fortassis pro ab impoten
tia, et plebes. Nam et hoc veteres dicebant pro plaba. Inis. c. 25. et 26. Merum montemJ Quoniam Jovi fuerat consecratus. Auctores Festus, Appiau. Angustin. Civ. 2. I 8. ubi plur. Cam. Adde l. 2. q. 20. de o. I. Alterius sacri montis meminit Ju tinus, 12. 7, 7. et alterius iterum, 44. 3, s. alterius item Antigonus, Hist.
Μirab. I 44. Sod isti nihil ad hune
nostrum. Fr. Plebs restituta concordia ab hoc monte discedens eum Iovi consecravit: unde postea ε Sacer dietus est. Festus in Sacer moris.
Est ergo prolepsis, quum plebs in
Sacrum montem secessisse dicitur, ut Diomed. de Art. Gramm. Lib. II. p. 439. Piso ap. Liv. II. 32. hanc secessionem in Aventinum laetam
prodit; quem sequitur Sall. Jug. xx M. nbi vid. Ciaccon. et Ursin. TribunosJ De his vide Polletum Historia Fori, lib. 3. cap. 5. H. Et Lips. aliosque, qui de Μagistratibus
Menenii AgrippaeJ Naa. Cod. seribit, Momenii. Sed primam in Μenenius' breviant Poetae Latini. Sal. 2 FabulaJ Hane narrant Val. M. B. 9, I. et Auctor. de Vir Ill. c. I S. Liv. ubi supra. Val. autem M. vocat hune Valerium ζ non Menenium ζ
m. Huc etiam respexisse videtur Antoninus Imp., de vita sua, ut unus alterum juvaret in suo opere, eo nati Rumus, ut manu', ut pedes. &e. H.
Opere fungenιiburi Perperam alter Pal. Opera fugientibus. Sal. Alter Pal. opera fugientibus; possit fieri, opera fungentibus, quomodo dicitur fungi
muneraζ aP. Tae. 3. 2, I. et Suet. Λng. 35. 4. item fungi ossicia. ap. ennd. Tac. 4. 18, I. &c. H. Rych. opera fungentibus. Immunem recte Dinponit opere fungentibus. Nam M immunis' est, ut Festus, et Non. qui
mum exemplar Iegit; εevinetione. Quam vocem et alibi hoc gensu o sendi, pro geparatione ac egregatione, cui contrarium vinctio et vinis eulum. Sal. Non multum abit, quod est in Rych. seviratione: quamquam hoc etiam potest esse gestumetione. Vox sevinctio quam auctoritatem habeat, non scio et quae, si qua est, tamen non tanta esse Potest, ut insolens verbum hie locum habere debeat. Et magis pntem in Nag. seuinetione scriptum fuisse pro geiunetione. Nam vinctus et junctus infinitis Iocis permutari dudum a Inultis observatum est. Vid. quae eruditiss. Collega noster Arisnold. Drahenti. adnotavit ad Sil. VIII. 487. Moribundus a sejunetione dicit, ut Cic. xv. Fam. II. Mortuus a latro
Fran. et Om. ed. redisse: V. ad CRP. 3. fina Quando sensissent, quod....irrigar in
turJ Si Sanctio, aliisqne Viris doeistiss. credimus, dicendum fuerat, qu-do sensissent se irrigari. Sed adsenistior Perizonio ad Sanct. Min. m. Id.
s. et aliis, quos landavi ad opuso. de Latinit. JUtorum P. 352.
597쪽
CAP. 24 Secunda di cordia accidit A. 302. ab U. C. Lege Solin. eap. 2. Euseb. Lib. Temp. Eutrop. I. 2. Dionys. dicit, Olymp. 82. h Oeest, annis ab A. U. 300. Expletis. Lege ipsum. II. 3I., &C. Liv. a. 44., &C. Val. M. 6. I, 3. Auet. de Vir. Ill. cap. 21. Oros. I. II. Augustin. Civ. a. 17.
f. Duodeeim tab.J De Duodec. Tah. quando, et a quo editae, Dionys. ubi
supr. Agell. lib. 17. cap. nit. et lib. 20. cap. I. Saepissime habetur earum
mentio in libris Digestorum, si anter tit. de D. I. Plura Fenestellattit. 29. Scriptae autem fuerunt ab Hermodoro Ephesio, cujus statua lait Romae in Comitio. Auctor Plin. 34. S. Id. Reliquiae Legum Tri. Tabul.
a multis conge tae, et eommentariis illustratae sunt. Sed unus instar ominnium esse potest Vir gummu , et literarnm hnmaniorum, ae Juris peritiss. Jac. Gothostedus, in aureolo libello, eui Titulum secit Fontes quatuor Iuris civilis in unum collecti. Regio quodam furoreJ Furorem de malis ei vibus, discordiarum ne hellorum civilium auctoribus, Sae Pedicunt Latini. Vid. ad Iu. I 2, 7. Deincemvirorum furorem regium' u eat, quia id agebant, ut Regum instar
perpetuam sibi dominationem retin inrent. Decemvirale regnum' vocat Claudius I in p. ap. Gruter. Inser. 502. Horat. ap. Liv. m. 39. Decem Ta quinios.
q. 2 ris quod ipse eomposueratJ Ita
Pompeius a P. I ae. 3. 28, I. uarum legum auctor idem ae subversor vid. Liv. 3. I, 5. Leve Est Eua Coninsulta ae decreta tollere,' dec. inspice totum locum. Contra consilium Laevini ap. Liv. 2G. 36, 2. Si quid injungere inseriori velis, id prius in te
ac tuos si ipse juris statueris, facilius omnes obedientes habeas et monitum Claudiani: In commune jubes si quid, cense sue tenendum, Primus jussa subi, &c. Verum oppido pauci sunt, quibus vel aliorum ConSensus, ut Lycurgo ap. Iustin. 1. 2, 8. vel ipsorum conscientia testimonio sit, ut Caecinnae, ap. Tae. 3. 33, 2. Fe, quae in publicum hiatuerent, domi servavisse.' Adde Val. Μ. G. I 8. Tae. z. 55, S. 3. 33, 2. item Agric. I s. 2.Fr. Verba Flori pertinent ad eaput Legis x II. Tab. quo cautum erat, ut, si de lihertate alicujus controversia esset, vindiciae secundum libertatem
darentur, non secundum servitutem,l. e. ut Possessio illius, de eujus libertate agebatur, usque ad exitum judicii penes enm maneret, qui in libertatem vindicabat, non, qui in servitutem. Vid. Sigon. I. de Iudic. 21. et Jae. Gothois. ad Tab. VI. Leg. Tu. Tah. Contra hoe eaput Appius vindietas dederat secundum servitutem; cujus decreti causam exponunt Liv. m. 44. et seqq. Diony8. XI. 3I. Pom-Pon. l. 2. 6. 24. D. de Or. Jur. q. 3 Ab ArentinoJ obscurus est nimia brevitate. Nam verba hane sentenistiam habere possunt, Decemviros fiein Aventinum recepisse, atque inde a plebe detractos esse. Et sic videtur accepisse Ampelius, qui, Virginius,' inquit, Appium et totam ejus sae-tionem in Aventino circumvenit, esseeitque ut abdicato Magistratu ceu sati, atque damnati variis snppliciis punirentur.' Sed Florus fortassis hoc voluit dicere: plebem oecnpato Aventino ab eo, tamquam arce quadam, in Decemviros conver am vi armisque adhibitis eos in ordinem redegisse. Verum sic quoque non recterem exponit. Nam plebs primum Aventinum insedit, et quum nihil proficeret, inde se in montem Sacrum contulit, atque ita demum Decemviri eoaeti fuerunt se Magistratu abdicare. Et ex iis soli Appius et Oppius in carcerem conjecti, reliqui in exsilium acti sunt. Liv. m. 56. et seqq. H. CAP. 26 De hae tertia dis eordia late Liv. lib. 4. Ieminit Augustinus, Civ. 3. II. ubi plura annotavimus. Cam. De connubiis inter patricios et
598쪽
plebem Sigon. I. de Ant. Jur. Civ.
I in plebeii eum patrietisJ Repone
vet. leCt. vi plebes cum patriciis jungerentur. Ita Na2arian. Retentiores: plebs. Id. NM. Tertiam seditionem excitarit, Pro inestavit. Seq. cap. Ut plebes quoque magistratus crearentur, legitur in eod. Naa. Et verum efit.
Sal. Reg. ut de plebe eum patriciis. Grastv. Deitanis est in Voss. 2. et 3. in ed. Vineti et Coninielin. Grtiteri, Redeinde recentiori b. quibusdam. In monte JantevloJ In Ianiculo, connubiorum promiscuorum caullga, tumultum fuisse Canuleio duce, Ructorem, Praeter Florum, haud facile invenias. Certatum quidem eam ob causam seditiose inter patricios et Trib. pl. contentionibus variis ex Liv. eongiat: secessisse autem plebem in Ianiculum propter aes alienum, POSt graves et Iongas seditiones, A. U. C. 467. invenio, atque a Q. Hortensiodietatore inde deduetam, eumque legem tulisse in taculeto, ut quod plebs
jnssisset, omnes Quirites teneret, neentiam tertiae .secessionis Causam anc tores recenAent. Stad. Janiculum
montem in hac historia nominat etiam L. Ampelius. H. Sed is cum Floro errat. Schetarus putat haec glOSsatoris esse, ac deleri Posse, cum Praesertim non conveniant historiae ceterornm. Si quid judicio illius tribuon. dum est, idem dici debet de loco Ampelii. Sed probabilius mihi videtur, quod dixi.
CAP. 2G Hanc quartam discoris diam lege ap. Liv. Vergus sin. s. Et Val. M. S. 6, 3. et Auct. de Vir. Ill. cap. 20. Cam. Queritur etiam de ea aliisque Tribunorum facinoribus, Q. Tuli. ap. Fratr. de Leg. 3. B. G.
6. I PlebeiiJ V. e. Febis, ut sorte fieribendum sit, plebe3, Pro, Plebs ; mutataverintque, qui nolebant conjungi
gingularem numerum cum voce M crearentur : et vero plebes clare extat in
Salm. Fr. Vid. ad cap. Praee. Re . Voss. 2. et Mag l. his quoque plebea. Berol. et Duisb. plebis. RFck. plebei. Vos8. 3. plebi. Fran. de plebe. Non solum 6 plebs,' sed etiam M plebesς et M plebis' in nominat. singul. dici. tur. Vid. Tanaq. Fabr. et Gud. ad
Phaedr. IV. F. 5.6. 2 Siapieio patricii sanguin is dederatJRyck. Sulpitis piaricii sanguinis decla.
rat ἰ forte, elocarat. Grapv. Nisi tamen Potius scriptum fuerat derierat, pro dederat, atque inde deelarat. Namd in libris veteribus saepe distrahi tyrin es. Alteram plebeio Stoloni. me quo. dam temporeJ In Naz. est: alteram plebeio Stolo. Quodam tempora quod Ilatoria virga gonum, d . In altero etiam Pal. habetur: alteram plebeio Stoloni quodam tempore. Νec Egnos.cunt pronomen hae. Non dubito reponere e aueram plebeio Stoloni, gum quodam tempore, quod lictoris virginsonum. Sal. Moloni. meJ Camers ex vetusto codice corrigit: Stoloni, qui quodam tempore, quod ejus uxor Iie-tsriae, he. non male, si ex vetusto coindice. Ampelius male confundit duos hos Fabii generos in unum Sulpicium Stolonem.' μ. Per omus non improbabat emendationem Salmasti, sed tamen malebal Stolani: qua . V
rum ita in fine hujus periodi aliquid
supplendum relinquetur, Puta, Stolo, vel maritus ejus: quod satis durum est, et adversatur Livio, e cujus uar- ratione VI. 34. liquet, verba Flori, injuriam non tulit. non ad Stolonem, sed uxorem GuS referenda esse. Idem opponi Potest scripturae, quam ex vetusto Cod. profert Camers. Eam quidem recepit Begerus; sed mihi non posse ferri videtur. Nam quid hoc est, qui quodam tempore....injuriam non tulit 3 Saltem dicendum fuerat, qui, quod quodam tempore....injuriam non tulit. Deinde etiam in seqq. hiaulca et δανυνξ eros est oratio: nam tertea sorore satis insolenter
Pal. I. ac 2. Grut. Idemque monuit requirebatur, et Delph. et Var. Clus. Hor.
599쪽
irrisa fuerat. Nondum video, cur fiseriptura librorum, qui vulgatum exhibent, recedendum git. q. 1 Lictoria rima sonumJ Tangit morem hnne Pan. 7. 30. Fr. De hoc more Lips. It Hector. 23. Petron. e. LXV. quum lictor triclinium intrans ad comissationem valvas illius Per-enssisset, Ego: inquit, majestate
conterritus Praetorem putabam venisse 4 Itaque naetus tribunatum, his rumJ Vere putat N. Heins. hie excidisse voeniam aliquam, et scripsisse
Florum: Itaque Metus tril natum mari. tus, honorum et magistratuum consortium. Grae v. Perizon. conjeeturam adscrip
serat: Itaque naetus M. i. e. Stolo, tribunatum. Suspicatus scilicet fuit, Stolo duabus literis seri pinm fuisse, et has inter easdem duas excidisse.
f. 5 In his ipsis seditionibusJ Μ. Λntonius in cansa Norbani ostendit, saepe Populum fuisse concitatum ju tis de causis. Cic. vide de Orat. 2. 48. FriΝune pudieitiamJ Vera est altera Camertis explicatio, de Virginia hoe accipiendum. Nam ad poenam Vestalium quod attinet, eam Propter nulla unquam seditio fuit. H. De duplici significatione vocis vindieare' est sup r. ad e. u. n. I. Salm. EPal. I. adnotarat nune natalium. Sed
aliter Grui. Nune praeferebat Peri-zon. quod si placeret, Gruterus etiam quarto iterandum putabat, nunc hon rum decora, M. q. si Nulliust Pro, nullius alterins rel. id. ad m. Io. II. ot Freinsii. in Ind. In pretium UusJ Id est, quae Pre. tium libertatis esset; qua, tamquam pretio, libertatem venderet. Buchis ner. de Commui. Rat. Dic. I. 22. ubi plura hujusmodi. Flor. II. 18, 4. In legitimi Rederis pretium jussi arma deponere.' Justin. XI. 12. Sed Alexander in pretium captivarum reginnum omne, non pecuniam petit Sed ibi Gron. E Ms. Bongars. Putat ex. Pellendum in. Is Iocus in seripto Duisburgensi ita legitur: Sed Alexander aliis remissis epistolis omne reginnum, non pecuniam petit.
O in magnοJ Liv. 45. 24, 8. Nuiala est civitas, quae non et improbos cives aliqnando et imperitam multi tudinem semper habeat.' Sall. Cat. 61. 30. In magna civitate multa et varia ingenia sunt: Aec. Porro re te se habet hrius loci lectio; DEC adsentio Camerti, qui corrigebat, jam in magno. Vide, si lubet, Inclicem voee Ut. Fr. Interim ' Pro, interdum. Tae. I. A. 4. Qui Rempubi interim Premant, quandoque clistr hant.' Ilela III. G. 4. Septem munimum, interim plures messes serunt Haee Perigon. ad oram libri sui. Add. Freinsh. in Ind. et Phic. ad Apul. I x. Net. p. 194. Voss. idem judieat de hoc usu vocis interim quod de M su
inde' pro, identidem, de quo vid.
inst. ad M. Ist. q. 7 Spurium Cassium agraria lege; Malium largitisneJ Ita scripsit non Florus ipse, sed rescripsere correctores. Indicium facit primum vetus omnis lectio, quae aliter habet. Deinde mos perpetuus Flori, homines unico nomine appellantis. Sic igitvr ex libris optimus habet Naa. Largitione Cassium, amaria lege suspeetum regiae dominationis, pra senti morte muLearis. Nee aliter exhibet PaL 2. At in I. scribitur: Sp. Cassium agraria lage suspectum regia dominatiovis. Quam spripturam corruptissimam esse liquet ac mancam. Altera illa minuη vitiosa. Non tamen in ea
comparet Maelii nomen, quod hete Iocum habere debet. Iam illud eer. tum est, Florum hete distinguere Cassium a Spurio. Sie enim paulo
post infert: Ac de Spurio quidem supplicium pater ipsius sumpsit Ergo Spurius illi proprie dicitur, qui
mine dictus. Λtqui non de hoe suinplicium pater suus summit, sed de
600쪽
L. ANNAEI FLORI LIB. I. CAP. 26.
Cassio, cui Spurio etiam praenomen fuit. Male itaque Florus noster, cum uterque Spurii praenomen habnerit, alterum tantum hae nota significat. Quod ad lectionem quidem ejus integrandam attinet, ordo quo usus eSt, Et priscae lectionis vestigium, ita eum
scripsisse ostendunt: Spurium largi. tione, Cassium agraria Iege, suspectum regia dominationis, praesenti morte muι-
tarit. Ae de Spurio quidem supplicium pater ipsius sumpsit. Hune, Quintii dictatoris imperio, in medio foro magiSter equitum Seruilius Ahala eonfodit. Nihil verius hae lectione. In qua tamen duplex hallucinatio Flori notanda est. Prima, quod unum ex his Spitrii praenomine insignem proprie appellat, cum uterque sic vocatus sit. Altera, quod Maelio tribuit, quod Cassio competebat. Νon enim de Maelio, sed de Cassio supplicium patrem flumpsisse memoratum est. Sal.
Loci hujus emendatiorem scripturam a Se esse, ait Camers. D. Nec hic deflec. it ab optimo NaE. Rychianus. Ute que: largitione Cassium agraria lege sus. peetum dominationis regia praesenιi morte multavit. Nullus dubito vere Salma. sitim emendasse: Spurium larritione, Cassium agraria lege suspeetum regia dominationis. Grastv. Vulgatam primum in Ald. lnveni. Non Possum adquiescere in emendatione et senistentia Salmasii. Voeem largitione anto Cassium ' e plurimis et optimis ΜM. Ponendam esse, facile illi laris
gior. Sed non video causam cur ei
men de MaeIio intelligi velit. Νam quod dicit, Florum distinguere Ca slum' a Spurio,' qnum mox inseri, ε Ae de Spurio quidem supplicium
pater ipsius sumsit,' eumque erraSSE,
qui Maelio tribuat, quod in Cassium
eonveniebat, id nullam rationem habet. Cur enim haec verba non ita potius interpretabimiar, ut Floro cnm
aliorum omnium narratione conve
niat Non potest negari multos esse mori errores in historiae sed quum
certum sit hunc locum e se mutilum, non poteSt ex eo tam gravis sententia,
qualis est Salmasii, in illum ferri. Et
propemodum incredibile est, eum in tam nota ac celebri historia ita potuisse aberraro, ut Maelium a Patre supplicio adsectum scriberet, quod omnes alii de Cassio prodiderunt. Confirmat quidem Salmasii sententiam de errore Flori V. E. in qua paullo post ita legitur, ae de Mellio supplicium pater ipsius sumpsit. Sed hoc Parvi pendo, ac suspicor mellio
ibi e margine in contextum translatum occupasse IOCum vocis Spurio.
Cujus snspicionis hoe argumentum habeo, quod Begerus adnotat, in Be- Tol. Cod. verbis ac de Spurio in margine adscriptum fuisse Mellior qnoclab homine historiae imperito prosectum suisse palam est. Omnino malo existimare hic excidisse aliquid ante vocem M Iargitione,' quam eum Sal. masio Florum tam turpis erroris insimulare. Quid autem illud sit, non facile die tu est; nisi quod ex Ampelio, qui Florum saepe describit, suspicari possnmus scriptum fuisse, Mari Iivm Iarritione, Spurium CasSium agminr a lege. Sic enim ille: Marcus Maelius frumentaria largitione eum uteretur ita recte Freinshemius provideretur jussu Quintii Cincinnati Dictatoris a Magistro equitum in
Rostris occisus est. 8Purius, Cum .
agrariis iugibus saetione dominati nem Pararet.' Nam quod dicit Sal. masius, ε Spurium' ideo pertinere ad Μaelium, quod perpetuus mos Florisit homines unico nomine appellare,
id nihil est, et e multis locis Flori r selli potest. Sic vel huj. Lib. cap. II.
Gn. Marcius Coriolanus, ε Lueius Quintius, Marcus Minucius: . IS. ε Lneius Valerius: e. 16. M Caius Μinucius, et c. 20. - Μarcus Atilius. Et codem modo saepe alibi. Illud fortassis aliquem movere queat, quod,