장음표시 사용
11쪽
asservare datum suerit. Quamobrem tanto majoris elarissimis ubris, qui novae editionis euram suscepere, gratiae debentur, qui non copiam tantum eius denuo Deete . sed di cum augmento ad doctorum hominum manus illum pervenire voluerunt. Facturosque adeo nos operae pretium existimavimus si quid haec editio,quo palmam pri.
ori praeripiat, habeat, exposuerimus. Ad Barnabae itaque epistolam illa non Cotelerii tantum, sed Menardi etiam, Is. Vostii atque editoris Oxoniensis notas exhibet, textui, uti in reliquis, ita hic quoque semper lactjectas ; quibus di aeeedunt Iuli Cleri ei oblet vationes nonnullae,
ruas reliquis quoque Patrum Apostolicorum lcriptis passim ad spei.
t, perpaueae quidem illae, enm uberiores concinnari alia negotia, ut ipse fatetur, prohibuerint, non indoctae tamen 2 ad textus emendationem plerumque spectantes. Hermae Pastori accessere variae lectiones a notae editionis Oxoniensis. Clementis Epistolae subjiciuntur,
praeter Cotelerianas, patricii Iunii, Joannis Felli, ct Pauli Colo me si notae: quid quod nonnulla addita sint, quae manus Viti cuiusdam do.ctioris editionis prioris alleverat 3 qui clementis Romani litteris varias lacinias assutas fuisse, ex Clementis Alexandrini maxime allegationibus evincere conatus fuit. S c v. g. totam issam sῆ ν, quae ad Paulum Apostolum spectans sub finem capitis V oecurrit, a verbis lτa γω ον usque ad υπογραμμος, a manu aliena insertum esse suspieatus est. Sie ad eap. XVII observavit verba ista non longe ab initio rapitis posita, οππες εν δερμα τι dic. Clementem Alexandrinum lungere cum cap t X. Epistolae hujus, atque exinde colligit omnia .quae inmodetnis editionibus media inter duo illa loea comparent, interpolatoriam esse quod Hieronymum tamen in Comm.ad Esaiam non nb.
servasse miratur. Sie ad ea pitis XXI verba illa προηγεμενους ἡ- μων die. annotat, omnia apud Clementem Al. Str. IV p. s i 7 cohaerere egregie, eum in exemplaribus hodiernis plane sint pei turbata, ct ex eo mi sere corrupta. Ex eodem restituenda esse censet omnia, quae eapite XXII habentur, ct adulterina esse eoncludit, quae eap. XXlli us-rue ad XL leguntur, eademque in Constitutionibus Apostolicis etiam egi observat. Quae toto cap. LI hahentur, essi la esse ex Clemente Alexandr. p. D 9 censet, atque intempestive prorsus tulerta ' ut alia quaedam hujus genetis taceamus. Constitutionibus Apostolicis tu
hac editione ad calcem adjectie sunt Notae Beveregianae ex Synodi.
12쪽
'MENSIS IANUAR. A. M DC XCIT s
dieo ejus deseriptae: Reeognitionibus vero omnes in margine adscriptae leguntur variae lectiones. quae hactenus observatae fuerunt. Clementinis, quod opus autoris Ebionitae, qui seculo post Christum natum lecundo floruerit, esse doctissimus Clericus centet, ct Epitomae Clementinae nihil,quod in priori editione non eompareat, aecessit. EX duobus scriptis de martyrio Clementia ct anniversario ad sepulcrum ejus miraculo varia menda,quibus antea laborabant, sublata sunt: nee quicquana restat de priori hujus operis tomo commemorandum, nisi quod nonnullae doeliarum Virorum epistolae, quibus judicia sua de variis scriptis aevi Apostolici exposuere, eidem praein i ssae legantur. Sunt illae Gul I sudi, Hieron. Bianonii ix HVossit, quibus di ea ae- etdit,quam Steph. lla luetius ad Emericum Bignotium de vita Cotelerii scripsit. Iam in altero tomo Epistolae Ignatii comparent ea facie, qua a Corelerio suerunt editae, quibus tamen integrae Iae. Usserit & Isaaci Vossit notae aecesserunt,omissis Vedelii ct aliorum rhapsodiis. Martyrio Ignatii Usserianae itidem notae in hae editione adjiciuntur, ut de
quis ille Ignatio suo subjunxerat, Tiberiani, Plinii ct Traiani epistolaea Cotelerio praetermissae cum eiusdem observationibus: eaedemque in Epistolam ct Martyrium Polyearpi Cotelerianis junctae in hae editione leguntur. Denique in ea, ut nihil magnopere in hac Apostoli- eorum Patrum Bibliotheca desideres,Beveregiana Codi eis Canonum Αρostolicorum Defensi γ, eum Protegomenis Usserianis ad Ignatium, di Vindieiis Epistolarum Ignatii rearsonianis comparent, quibus eo tonis nobilissimo foeta imponitur. Plura dicere de scriptis, quae tantum non omnia in doctissimi eujusvis manibus versata fuerunt, supervacaneum forsan esset. Id tamen adhue monere abs re haud forsan fuerit, textum seriptoruin Apostolieorum ita semper repraesentari, ut exemplar Cotelerianum exacte, nisi ubi manifesti sunt praeli vel amanuensis erroris, exhibeat. Singulis vero scriptis testimonia non veterum tantum, sed recentiorum quoque,quorum illustris in rebus Eeclesiasticis opera fuit, judicia
VUM TESTAMENTUM D0MIVI N0STRI IESU CHRISTI,
ιx versione vulgata. cum paraphrasi s annotationibus II RICI
HAMMON DL Ex Anglica lingua in Latinam transtulit suisquo animadversonibus illustravit. costigavit, auxit JO NEScLERICUS. Am.
13쪽
Amsielodami, apud Georgium Galletum, l693. AL- . Alphab. 9. cum dimid. LInguae Anglicanae ignaros, ast celeberrimi tamen Hammonaeonamentariis in Novum Testamentum frui cupientes, ad Matthaeuiu Polum amplissima inde excerpta in Synopsi Criticorum exhibentem nos in Actis hilae nostr s anno I687. p. 127. ablegasse probe meminimus. Sed nunς ea nobis obtingit felicitas, ut de integris hisce Commentariis in Latiuam linguam translatis certiores facere & illos queamus, qui sitim farte suam nondum penitus inhoe eonsilio levati deprehenderunt. Vatis namque nostris, quae tunc publite fundebamus, cum ia recensendis post vita in cruditissimi Hammondi oper,
bus ejusdem junctim Anglice vulgatis prolixe versaremur, diligentia ohannis Clerici nunquam defatigata ea quidem in parte respondit. quod tertium istorum volumen, seu ipsam hane paraphrasin α annutationes in Novum Testam euium habitu Latino elegantissime induit.
st ita quidem, ut variis quoque augmentis opus a qua in plurimis hue usque expetitum liberalissime ditaverit. Solum sane istum vertendi laborem in glorium nimis existimans, ea potius cura in hoc negotio vertari voluit, ut partem observation uin in his Commentariis occurrentium haud exiguam suo vindicata iugenio valeret. Nee munere etiam vulgaris in ipsa translatione interpretis ut fungeretur, sussicere jam tum est arbitratus. Stylum etenim Hammondi horridum & p rum castigatum offendit, perpetuasque improprietates ae duras v cum pariter & rei una connexiones per parentheles integr a saepe paginis a se invicem divultas, periodosque longi,simn ct intri ea tu si meta obscuritatem valde molestam parere cognovit, ae proin, ne vitiis ii dem Latinus quoque fersno coinquinaretur, sensu quidem ipso nuspiam mutato, in mel orem cuncta ordinem sollicite redegit, durissimumque Hammondi calamum ubivis fere emollite studuit. Quam.
viι diffeultatem omnem tollere sibi penitus haud licuisse, ultro sate tur , praesertirn in paraphras, in qua Apostolos prima persona
loquentes introducens Hammondus ipse interim persona tertia usuasta non raro immisceat, quae tamen vel characterum varietate dis .
tinguere conatus suerit, nisi quod aliquibus in locis nec ista medela satis ex voto processerit, maxime in Apocalypsi,ubi Hammondus, nul 'aptorsus dee0ri tatione habita, Johaunem saepe non ut Prophetam su-
14쪽
tura praedicentem, sed velut praeterita, quae vaticinatur , enarrantem inducat. Nihil de caetero reseeuit, praeter otiosa quaedam synonyma orationis significatui dilucidando emolumentum nullum agerentia Scripturae vero loca ad verbum plerumque in observationibus ab Auctore theles suas probaturo repetita deeurtavit, ct ia nudam quando que allegationem recensum istorum uberiorem convertit, Multa deinceps annotatis addidit, iisque distinctionis caula nomen suum sigillatim ubique subjecit. varia autem in his interpretatur est, quae
minime attigerat Hammondus, saepe etiam hune cosutavit, Veterum
Scriptorum loca propemodum omnia ex ipsis fontibus deseripsit, αaecuratiora ea passim exhibuit. Tria interim potissimum cum habeat . Hammoudus, quae se invenire subinde autumet in dictis etiam ejusmodi, in quibus exponendis ad alia omnia Interpretes alii respiciunt. Guosticos nempe, obsidionem Hieroso mitianam ct aesciplinam Ecclesiasticam; idcirco ad haee delatus censoriam ille virgulam non semel strinxit, α his adeo ac aliis accessionibus quinta minimum parte auctius volumen praesens reddidit. Ne tamen generatim moJo operis hane faeiem adumbrare voluisse videamur, juvabit hactenus dicta exemplis quibusdam illustrare. sed eum tanta sit additionum a Clerico proiectarum multitudo, ut quo nos vertere primum, &quas prae eaeteris seligere debeamus, judicatu prope dissicillimum appareat ' ideo vel solum Evangelium Matthaei perlustrasse, ct e subjectis ei annotationibus nonnullas delibasse susseeerit. At simul tamen e tribus nix, ad quae praeterrem Hammondum toties respectum habuisse novus hie ejusdem Interpres monuit, Gnocticos eligemus, ct quaenam de his illius sit fententia, quaeque hujus vieissim μωκτις, per allata in medium speci.
Hamuaondo minime assentItur Clerieus, quando is ad Mattri II, II. observat, Diabolum baptismum Iohannis per aquam, qui baptismi Christi per aquam ct ignem quaedam velut praeparatio dicendus veniat, ingentilibus per aquam ct ignem lustrationes suas instituere solitis fuisse imitatum ; has enim baptismo longe antiquiores facit Clericus,cumque igne ct aqua sordes purgari constet, non mirum esse ait, si symbola purgationis animi apud gentes multas constituta se rint Dam ad Cap. T, 28. Daemones olim habitasse in sepulcris a
15쪽
notat Hammo iidus, ut vanam illam in hominibu 3 op i: oneni eo tis r. inarent, qua mentes humanas post mortem daemone; fieri et edide. rint, Platonicis eum accenset Clericia'. lios uidem, daemones circa lepulcra errare, firmiter persuasum sibi tenuisse eonstet. Male potio eundem habet, q md in Obiei vatione ad Mattia. ii 5. affirmavit Haui-mondus, Scriptores lacros illo passitu id iomate uti, quo impetati- uos, quali aliquid praeciperent, adhibeant, cum tamen vel lola lubiit
pr*didi io, quidnam satiatum sit, signi lieans, vel permiis 3, qua, quid
lieeat, indiretur; unde exempla ab hoc adducta ille examinat, nulliusque ea esse roboris ostendit. Ibidem vocabulum α κεραιος minus eougrue exponi ab Hammondo ait per eum, qui non laedat, cum talem potius, qui, eum prudens sit, in calliditatem tamen aut versutiam
non incidat, sed candidus & ingenuus ha beri queat, designet. Quam infames suerint τελ αι, dodere Hammondum ad Cap. IX, IO.innuit. Sed Christi temporibus in Imperio Romano duo addit hominum suisse genera, qui τελῶ ς vocari potuerint. Fuisse enim Publica uos Equites Romanos honestissimos, qui vectigalia redemerint, quasque passim laudet Cicero. De his quod in Evangelio agatur, veto haudquaquam simile existimat,& satis liquere ait, Matthaeum, qui τε ω'ς dicatur, ex eo genere non tuisse. Etenim Romanos illos Equites per se portoria non exegisse, sed per libertos ct servos, ae lorti, humi. lioris provinciales, qui vectigalia vi saepe extorserint, ct plus quam tu.
te debebatur, exegerint, famae ita suae notam maxime probrosam inurentes. Quod vocem ἄδες de satu mortuorum, qua in de inferno ad Matth. XI, 23. accipere maluerit, iton lev ter in eo replehendit; nee satis exactum esse illius judicium assirmat,quando ad Cap. XX, is. natuat, quod Christus parabolas tuas saepe ex veterum Rabbinoruinore attulerit. Non enim SGMακτου Doctoris esse censet vulgatas ' parabolas quasi suas audientibus proponere; ac praeterea ullum ante Chiisti tempora iisdem, quibus bie, parabolis suisse usum, haud con. dare obtendit. Cap. eod. R I6. per τους κλη ri ς Ha nondus intelle. xerat conversos ad Christianismum, licet hi non semper praeceptorum Christi aequos se observatores gererent. Asi Clerieus in ista locutione, Multi vocati, pauci lecti, proverbialem quaerit formulam. petitam a delectu militari, quo apti armis serendis omnes adesse jubeantur ad certum diem, adeoque voceatur in locum quempiam, ubi tamen e
16쪽
plurimis strenuissimi duntaxat eligantur. Sensum igitur illius este hune: inter multos, qui idem aggrediantur, paucos esse eximios, ct digno , qui praeserantur caeteris. Qaem sensum optime convenire arbitratur cum scopo allatae a Christo parab dae, quae doceat, perpaucos esse ex credentibus, qui singulari mercede digni sint. Zachariam a Christo Muth XXIlisis.introductum de illo interpretatur Hammondus quein Jolephus a Iudaeis Zelotis in medio Templo paulo ante obsidionein Hierosolymitanam truei datum perhibeat. Verum ei se opponit N Her, x Christum ad a. Parat. XXIV. respicere Vero ma- .gis dicit esse congruum. Singulare est, quod ad Cap. XXIV, 4 Vespasianum Clitisti velut imaginem suisse judicat Hammondus, plurimisque in partibus comparationem inter utrumque iustituit ' unde hauci prae er rem sortassis ab litterprete castigatur. In effato Christi:, τουτο seu τα σωμά μου, Cap. XXVI, et s. vocem τῶΤο non ad panem, sed ad το λαβετε, reserti debere indesinito sensu: me, id est, accipere, manducare ac guai corpus nicum, Hammondus, Cleri. eo parum approbante contendit. Judam non ex lassoratione ob moerorein orta obiisse, sed laqueo vitam finiisse, idem bie ad Cap. , XXVII s. adversus ictum innuit ' prout ιχ paulo post sepulcra ab eo ininonte Templi obvia statui, inpongluum appellat. Quod latronum eum Christo crucifixorum uterque Dominum ab initio contumesiis proseiderit, Hammondo ad Capitis eitati v. 44. ita sentienti non credit, magisque putat vero apparere sinae,alterum cognito Iesu jam resipuisse ct in eum credidissesntequam in carcerem conjiceretur.Cum enim latrones non ob recentia duntaxat, sed ob vetera etiam latrocinia plectantur,ct hunc post actam demum poenitentiam a Romanis captum, latroeiniique convictum dc in crucem actum conjicit. Sicut autetia dc ad loca quaedam, quae Hammondus aut penitus attingere aut latius deducere noluit, Clericum nonnulla protulisse superius monuimus ' se itidem istius generis exempla aliquot legenda hete apponere clibero tamen de plerisque luditio cuilibet,ae Themlog s praecipue, ceu par est, relicto, non inconsultum arbitramur. Ad Matth. II, r. προ ιυνησιν Magoeum coram Cliristo non de cultu divino aeeipit; haudetenim novisse eos, Iesum esse Dei Filium, sed tan. tum sole maximum Regem , cui ideo honorem Regibus in Oriente
reddi solitum exhibuerint. Tempore Christi varias apud Iudaeos
17쪽
de sensu prophetiarum traditiones ab ipssmet Prophetia diseipulis suis eoinmissas, ct ab his deductas superasse, ad eapitis eiusdem versum i s. innuit; alias namque nee Matthaeum nee quenquam sor lanalium fuisse judicaturum, quod in allegatis ibi verbis Hoseas de re praeterita loquens, eventum tamen aliquot seculis remotum di priori illo adumbratum in animo habuerit. Quae Matth. IV, I. sqq. de tentati. onibus Christi narrantur, huic sacilius in visione seu somnio, quam reapse aeeidisse sibi persuadet, ae valde durum videri causatur, Salvatorem sanctissinum ita Caeodaemoni permissum, ut ab eo per aerem
vectaretur; istamque regnorum totius orbi, imaginem non magis putuisse e monte, quam ex planitie ostendi quid enim in monte cernas praeter sylvas, agros, fluvios, pagos, oppida, aliaque similia , di quidem e longinquo Τ haec autem vix vocari in ulla lingua regna mundi ct gloriam estum. LOG ωνσες και πεφορτισμενα Matth. XI, 28.
ipsi sunt foli Judaei, qui fessi d antur ob frequentia itinera Hierosolymam ex lege facienda, ct ab iis, ne Deum offenderent, non sine 1 gravi molestia luscepta; omori autem ob ritus legales di ea omnia,quae Deo, Sacerdotibus α Levitis iuerint solvenda, queteque magis quam charitas ct relique virtutes urgeri sueverint. Christum igitur, cum mitem se appellet atque humilem, legis Doctoribus, praeselliin ex Sacerdotali genere, se opponere, qui onera illa legis crudeliter exegerint, ae Iudaieam plebem sibi vectigalem animadvertentes non parum mperbierint. Effatum christi de portis inserorum non praevalituris eontra Ecelesiam, Matth. XVI, I 8. de Petro potius exponit, α testimonium ei a Chriso perhibeti ait, ipsum in praedicatione Evangelii ab imposito munere deterritum non iri praetentissimo etiam mortis periculo, quin ipsa morte, utpote quam per portas interorum des uari s bi perluadet. Cap. XXIlX,I9. verba: ευσατε, πιττιζον ας ἀυτους ἐις ονομα&. e. id continere tradit: per baptismum facite, ut fiant o dici velint discipuli Patris, Filii es Spiritus
Sancti. Mentem vero suam ut uberius declaret,observat,Iudaeos potuisse voeari diseipulos patris, quia te tales professi fuerint; Apusiolog, antequam aecepissent Spiritum Sanctum, caeterosque Christi diseipulo, jure dictos suisse diseipulos Patris ct Filii; sed baptizator ab A. postolis diseipulos fuisse Patris,uoluntatem suam in Veteri Testamen. to revelantis, Filii in Evangelio loquentis, ct Spiritus Sancti per Apo solos praerepta Patris α Filii clarius expolleatis.
18쪽
Denique ut de locis, in quibus gnosticos ab Hammondo frusta notatos animadvertit Clericus, gustum aliquem benevolo Lectori praebeamus, ad illus rem imprimis textum 2. Thess II, 3. seq. ipsi remittimus, ubi per ἀ ποτασίαν intelligit ille defectionem Cliti Aia. narum ad Gai sileos ; per hominem peccati significari didit genus h minum scelera una ; Anti-Christum Simonem esse Magum una eum sellatoribus spectandum pronunciat, imo & sequentia omnia ad Gna-slieos accommodat' tandemque exitium a Paulo praedictum tune impletum refert, quando Petrus atque Paulus Romae cum Simone contendentes infamiam ei & exitium crearint, ae Romanorum exercitus
ultionem de Judaeis Iu inserit, quo tempore Gnosiici simul perierint. Λ si Clerieus vicissi in omnia ad rebelles Iudaeos, ct eximium praesertimeatum ducem Simonem, non magum, sed Giorae filium, trahit, inventaque Hammondiaua passim a veritate historica aberrare contendit. Gaosticos, utut eorum plurimi nee Iudaei fuerint, nec Iudaici scedetis proselyti, ut tamen Judaearana vitarent vexationes, his eousque rabseeundatos, ut contenderent, Ratiles Christianam religionem amplexos circumcidi oportere, ae proinde a Paulo in epistola ad Galatas resutatos, in praemonitione ad hane epistolam perhibet Hammondus. Clericus autem sicut minime sibi persuadet, quod Christianis adeo timendi fuerint Judaei in Galatia. ut Gnosii ei simulare cogerentur se esse Judaeos, elim non essent: ita potius Judaeos Christianismum qui- . dem amplexos, sed veterum rituum retinentes, a Paulo ista scriptione oppugnas i asserit. Dum Paulus,castitatem diligentissime eo tendam suadens Timotheo, simul eundem monuit, ut ne forsan alienorum peccatorum se redderet participem, I. Tim.R22.ad Gnosiicos matrinionia prohibentes & v tae impurissimae antam adeo praebentes illum
respexisse, vini etiam ulum modicum Timotheo v. 23. concedendos nostico; abstinentiam a vino velut necessariam hominibus imponentes redarguisse dieit Hammondus.Verunt Gnosilaos,ut matrimonium.
se vini etiam usu in prohibuisse, nullo, quod idoneum sit, testimonio probari posse, clerieus assirmat. Sub Iezabele Apoe.II, et O. nominata Guosticorum haeresin deseribi eredit ille ' vetum hie mulierem so te Thyatiris quasi Prophetissam se gerentem ita dictam conjicitan Johanneis etiam Epistolis Gnosii eos se Invenisse autumat Hammondus, apite statim primo versiculos 2.9. Io. oceasione istorum squpe qui perlectos se statuerint, eoaleriptos exictimat. Respondct
19쪽
autem e eontra Clerieu , Gnosticos noluisse haberi discipulos Aptino-lorum, qui ct ea propter iis sese baud adjunxerint unde nee Johaimnem eos consutandos sumsisse concludit.
LITTERAE AD GRUM MAT. REFER. ED ARDUM GL
Icopum Vigorniensem. quibus loca quadam libri sui de mente humana ab illo examinata vindicat D. LOGRLondini apud A. & I. Churehill, I697. 8. plag. 34.
ED ARDI VIGORNIENSIS RESPONSORIA
ad littera, LOCXII. Londini apud H.Morti x, id 97. 8 pl.g Io. Garum nuper exposuimus summa in , pro SS. Trinitale V ndiei
a Maxime Reverendo Stillinysii et a editae, occasionem controversiae dederunt eum acutissimo viro, Joanne Lochio, cujus argumentum non ignotum esse potest iis, qui meminerint, quae ex ultiino capite vindiciarum istarum excerpta a nobis suerunt. Jam itaque, quid ad defendendam causam suam Lothius attulerit, videndum, qui non ingenio magis ct acrimonia, quam modestia atque humanitare, quae rarissimae sunt in disputantibus virtutes, Summe Venerandum Adversarium suum oppugnavit' quem itidem graviter putius quam levere cum eo egisse, atque utrumque adeo egregie sustinere, quam gerunt, personam, non sine voluptate quadam observaveris. Sub initi. um itaque statim litterarum suarum modestissime Lockius monet, nunquam sibi in mentem venisse Socinianas eontroveisas,cum librum suum de Mente Humana concinnaret, nec quicquam in eo juvandi
illas animo a se dictum suisse; quamobrem paulo immitius secum ab Adversario suo actum queritur, qui Lectoribus tale quid suspicandioeeasonem dederit. Deinde aegre fert, quod ab eodem dictum suit, substantiam penitus sere a se ex eatium, quae ratio cognoscit, numero
20쪽
exeludi, eam enim semper se supponere, nee uspiam ad non entium limbum relegare. locis quibusdam ex libro suo productis manifessiani
reddit. Quod si vero isto loquendi genere Rev. Episcopus hoe sibi
velit, destructam a se esse veram, quam habemus, iubilantiae ideam, dum substratuit , ct suppositionem rei,quam ignoramusJam appellavit, aliisque hujusmodi nominibus eam suspectam reddidit, satetur eulpam Lockius, sed eonvinci cupit, quod abiecte nimis de ea sentiat cum nulla Logieorum definitio plus dieat, utpote qni subnantiam do
eeant esse en . quod per fesubsistit, hoe est, aliquid ipsis ignotum,.sub stat accidentibus. At illuci diaere, non esse ait substantiam ex eatium elasse excludere; alias Deum quoque abnegare direndos esse,qui impet serum ejus in te iste ideam agnoscunt, quod nemo non mortalium fateri cogatur. His ita respondet Reverendus Lockii Antagonina, ut ea quaestione causae natum contineri non dicat, an subflantiam dati admittat ille Z sed ea, an salvis principiis suis certo persuaderi rationi de ejus existentia possit 3 non posse, ipsa a Lochio ex libro suo producta loca probare. Quod enim Lochius ait, concipere nos haud posse, qua ratione qualitates seu sibus obnoxiae subsistere queant, nisi
supponamus substantiam eas sustinentem, hoc ipso eum prodere eausam sua in existimat. Suppositionem enim nostram nullam parere eertitudinem, cum multa sint quae concipi a nobis nequeant, in quibus tamen nihil suppositionibus nostris relinquatur. Quantum vero ad elariorem substantiae ideam, de qua edoceri Lockius cupit, eam vulgarem Logicorum definitionem omnino repraesentare defendit ;ens enim persesubsimni ir in simpliciter aliquid, quod ignoramus,n tare, cum illud per se iubsistere atque ab alio non sustineri, aliquid
amplius dicat. Sed latis de velitationibus istis: iplas commissas aete paulo propius intueamur. Miratur itaque Lockius, quomodo in mentem venire potuerit Venerando A lveriario tuo suspicio, ae si nullas alias i ple ideas, quam per sensus vel reflexionem natas admitteret, eum simplices tantum ideas gemina ista ratione gigni assirmaverit, illas vero fundamentum omnis eognitionis nostrae esse dixerit, utpote ex quibus , absis ahendo, extendendo, comparando ct componendo omnes ideas complexas, relativas ct generales mens nostra exstruere soleat. Ut adeo hae ex parte mirum in modum sibi eum doel fimo Episcopo convenire arbitretur, a quo nec in explicandis ideael, quam . s 3 d.