장음표시 사용
741쪽
Cum rem derelinquens eam nolit amplius esse suam 6. 24s. Part. a. Fur nat. k; reservatio juris vindicandi rem suam cum voluntate derelinquentis pugnat s s 4 I. yart. a. Fur. nat. x Quoniam igitur nemo contradictoria Velle praesumi dur, nec praesumi potest, te rem tuam dereliquisse, ius tamen eam vinis dicandi tibi reserWasse. inodsi dicas, posse quem rem suam derelinquere ea lege, ne fiat alterius, ted ut maneat nullius, cum dominus de re sua pro arbiti io disponcte possit f. ii 8. Part. a. Iur. nat. . Cum sibi adhuc reservet aliquod jus de re ista disponendi, nimirum prohibendi, ne quis eam faciat suam . dominium in ea adhuc revera retinet I. cit. , consequenter eam adhuc suam esse vult: vult enim adhuc rei proprietatem competere, cum nemo eandem se invito suam facere debeat I. 663. 1 gr. Para a. y-- , & cum pati nolit, alium eadem uti frui, de usu etiam & fructu rei disponendi jus sibi reservat, consequenter jus utendi ac fruendi i .f. I 33. Pan. a. r. nat. 3. Reservat igitur sibi dominium plenum ε x3 . part a Jur. nat. . Ecquis vero diceti se rem derelinquere, sed dominium plenum sbi reservare, nisi qui absonum dicere velit j a 49. aso. Part. a. Iur. nata)y
diui rem derelinquere praesemitrer, in amissionem juris eam i vindicanes consiensire e simitur. Qui enim rem derelinquit, eam adversus possessorem Vindicare nequit . Ioa 6.), consequenter dum eam de relinquit, ipso facto dcclarat,se eam vin- dicare nolle, adeoque in amissionem juris vindicandi tacite consentit g. 66o. 8art. I. Hic Waci. unc . . Quamobrem quando rem derelinquere praesumitur, in amissionem juris eam vindicandi consentire praelumitur.
Illis strant propositionem praesentem, quae ad praecedentem
Euando res usi apitur, jus eam vIndiscnae dominorascribitis. Etenim
742쪽
Etenim quando res usucapitur, dominium ejus acquiritur, iis Da is quia dominus cana dei cliquisse praesumitur Ozι. . Enim- res praescri- vero qui rem derelinquere praesumitur, in amissionem juris lauri ea in vindicandi consentire praelamitur I. Ioa 9. , consequenter quoniam cum dominio amittitur jus eam vindicandi IOI6. , quando res usucapitur, dominus in amissionem juris eam vindicandi consentire praesumitur. Cum itaque jus vindicandi rem domino praescribatur, quando idem consensu praeliamto amittit c . ao et q. ; quando res usucapitur, jus eam vindicandi domino praescribitur.
Praescriptio igitur vindicationis rei inest usucapioni, ita ut qui rum usucapit. jus quoque eam vindicandi domino praescribat, & usucapio rei ac praescriptio juris eam vindicandi fiant smul uno eodemque actu. Atut e ita intelligitur, quomodo disserant usucapio & praestri; tio Nimirum usucapio cum dominio tibi tribuit jus eam vindicandi ', ubi ea in alterius rotas fatum quomodocunque vel crit I. 644. PKra. a. Jur. nat. θ; praescriptio autem adimit domino anteriori jus eam vin-
dicandi. Atque adeo usucapio dominium tuum reddit cerinium; praescriptio autem securitatem praestat possessioni. f. IO3 .
In usticapione . ominium domino praescribitur. Etenim in usu - D tisue pio .capione dominium acquiris consensu domini praesumto s. ne num Gaio et r. , adeoque is idcin amittit consensu praesumto. Quo- mimammae
niam itaque, proprium ei praescribitur, qui consensu prae- scribatur. sumto idem amittit . io ago, dominium autem jus proprium est I. II 8 .part. a. Furi nat. ; in usucapione dominium domino praescribitur.
Hanc propositionem ideo addere lubit, ut appareat, quo sensu res praescribi dicantur. Nimirum quando praescribi dicuntur, dominum respicimus, qui eam derelinquendo dominium amittit: ast quando usucapi dicuntur, respicimus eum,
743쪽
qui dominium rei derelictae acquirit. Aliud autem cum sit do minium rei derelictione amittere, aliud vero rei derelictae dominium acquirere ; praescriptio rei ab usucapione ejusdem hoc etiam sensu adhuc dissert, nec idem prorsus dicit, qui rem usue i 3c qui eam praescribi dicit. Ceterum hinc quoque pat re poterat, in usucapione jus Vindicandi praescribi, quia ius vindicandi dominio ita cohaeret, ut hoc sine illo praescribi nequeat, etsi iIlud sine hoc praescribi possit. Posterius secit praetor, prius Justinianur, dum pra scriptionem longi temporis
usucapioni aequiparavit. Proprie tamen loquendo praescriptio. ne dominii res non usucapitur, quamvis usucapione praescri-hatur dominium. Etenim quando dominium praescribitur, dominus ob consensum praesumtum idem amittit. Sed propterea quod ego dominium amitto, tu nondum idem acquiris, consequenter usucapis s=. Ioa I.). Quando vero tu rem usuis capis, ego necessario dominium amitto, retinere minime possum. Usucapio itaque simul actus est, quo dominium & tbbi acquiritur, & mihi praescribitur. . I. IO32.
Hasumtio absoluta est, qua quod praesemitur pro vero h beri lex praecipit. Conditionalis Vero est praesumtio, qua quod praesumitur,. tamdiu pro vero habendum, donec contrarium probetur. Praesumtio absoluta coincidit cum ea, quae ab In . terpretibus Iuris vocatur Prasumtio juras V de Fure; conditio natis vero cum ea, quae Praesumtio Furis ab iisdem appellatur. Addunt illi tertiam praesumtionis speciem, quali Praesemr onem laminis vocant, quae fit ab homine, vcluti a judice, ubi Iestale quid praesumi non statuit. In Iure naturae praesumtio juris & praesumtio hominis non differunt: neque enim in eo dem admittuntur pravum tiones, nysi quae hoc jure probantur.
Probantur autem omneS, quae rationi consentaneae. Prassumtio ab Interpretabus Iuria Romani divida selet in prae.
744쪽
De HrHictione praesumta, usucapione reta 7I
sumtionem Iuris & de jure . praesumtionem juris & praesumtionem hominis. MIerus in suis Positionibus Juris praesum. tionem juris & praesumtionem hominis non dimne statuit. Enimvero nulla disserentia est . quemadmodum diximus, in Jurae naturae, ut adeo hic superfluum , nec ullius utilitatis foret distinctio inter prassumtionem juris & praesumtionem hominis di sed in Iure civili omnino admittenda est disserentia. Nostrum tamen non est disputare de eo, quod in Iure naturae nullam habet utilitatem. Ipsa autem lege naturali constituta est disserentia, quae inter praesumtionem juris & de jure atque inter praesumtionem juris intercedit, nimirum ut prassumtio
eidem probata vel excludat probationem contrarii, vel eandem admittat, consequenter ut quod praesumitur vel absolute pro vero habeatur, Vel pro vero habeatur tamdiu, donec contra
rium probetur, adeoque non habeatur pro vero, nisi sub haeconditione, nisi contrarium probetur. Praesumtio itaque in Iure naturali commodissime dividitur in absolutam & eondutionalem. Ea divisione usus est Huserus in Prael. I. C. ad titis. lib. aa. T I 8. Quamobrem multo minus reprehendi poterit, quod nos in Iure naturae missa communi praesumtio. num divisione eandem amplectamur. Ceterum ex iis, quae sim quuntur, constabit, Juri naturae convenire hane divisionem praesumtionis, & eam inprimis maximi momenti esse in praesenti doctrina, ita ut absque ea penitus intelligi non possit. Praesumtionum theoria generalis ad Logicam probabilium spe. hat, qualem nos animo concepimus. Quamobrem si ea non adhuc esset in desideratis, multo evidentius demonstrari & deis monstrationibus ad prima principia reduci poterant, quae a praesumtionibus in Jure naturae pendent. . o 33.
diuilibet passor prasiamitur dominus rei, nisi 'sent ration An ex sola
mobabiles in contrarium. Nemo negare potest, possessores re- gessisnerum esse plerumque dominos earundem, rariuS autem con- oriatur min
tingere, ut domini non sint. Enimvero quod plerumque fi jamiis d X xxx a id minis.
745쪽
id praesiuinitur, non quod rarius, ubi nullae rationes peculiares prostant, cur scilicci contrarium potius praesumi debeat s. 2 48. 8art. 2. Pr. nat.2. Quamobrem quilibet possessor praesiuinitur dominus rei, nisi prostent rationes probabiles in
contrarium. Praesumtio haec admittenda est in Iure naturali. Etenim jus naturae prohibet, ne rem vindicare volenti reddatur res, . antequam dominium suum probaverit s*. s 6. pari. a. pr. nat.). Quamobrem si tu rem postides, permittere quoque de . bes, ut tamdiu hibearis pro domino, donec probatum fuerit, rem, quam possides, esse alienam, nisi ex probabilibus rationibus colligi possit, rem, quam postides, tuam non esse, consequenter si prostent rationes in contrarium. Praesumtio enim dominii cum ex ratione generali procedat, quemadmodum ipsa demonstratio loquitur, cedit praesumtioni inon dominii. quae rationibus specialibus nititur : id quod ex Logica
probabilium tanquam verum sumimus, in qua nimirum agendum e t de collisione praesumtionum ac inde oriundarum exceptionum. Ceterum hic nobis susscit notasse, pro vero ha- heri non posse id, quod probabilietur verum non esse colligitur. E. gr. ditius tibi vendere vult gemmam pretiosam vilissimo pretio. I Iinc praesumitur eam vel invenisse, vel clam alteri surripuisse, consequenter eum dominum non esse. Quamvis ergo de possessione ejus nullum supersit dubium, non tamen ex ea praesumi potest dominium. Enimvero ubi nullae prostant rationes probabiles in contrarium, ex dictis liquet, vi juris naturae praesumendum esse dominium, sed quod praesumitur, cum pro Vero habendum non sit, nisi quamdiu contrarium non probatur; hinc patet, praesumtionem praesen rem non esse
juris & de jure, seu absolutamised rantummodo iuris, seu constitionalem 3 Io 3 et . . Qiiodsi ergo quis fuerit, qui do. minium suum probare possit, haec praesumtio minime obstat, tit id faciat & rem suam vindicet: tibi autem hoc praestat praesumtio, ne probare tenearis dominium, si quis alius id dubium Dissiligod by Gorale
746쪽
De Hrtactione praesumta, usucapione m.
Diotas itisios est , qui inscrt nudam possibilitatem juris I ij, L. i. acquisiti, vcluti dominii, non vero ipsam C Sae ualcm acqui 'Iyri Ohiasii sitioncm. Vii de Titulum θου, - έα re dicitur posscitar, qui posscssionem acquisivit istuismodi facto, quo dominium a domino transferri posse icY declarat.
E. gr. Si rem emis a domino, actu in te transferiur dominiisum, quemadmodum suo loco ostendetur. Enimvero si eandem emis a non domino, dominium in te non transfertur;
sed tantummodo posscsso. Quamdiu igitur dubium est,
utrum a domino, an non domino emeris; non minus possbile est, quod dominium in te non fuerit translatum, quam quod fuerit translatum. Quamobrem ex zo solo, quod rem emeris, tantummodo possibile intelligitur, quod dominium acquis veris, nondum vero constat re actu dominium acquisvisse. Emtio igitur rei, quamdiu in dubio relinquitur, utrum a domino, an non domino emeris, titulus justus est, quatenus nempe non repugnar, ut rem emendo acquisiveris dominium.
Cum lieulus si ratio legalis, per quam paret sactum quoddam tale jus parere posse g. D 3. Part. L. Iur. t. i suppono, emtionem rei vocari titulum, non quatenus spectarur tanquam fustum, seu actus quidam, sed quatenus allegatur tanquam ratio juris facto isto acquisitti.
Quoniam titulus verus cst, si & factum fuerit verum, & Atam infe Iex declarat, hoc facto jus tale acquiri I. 3 8. parti L. P .rat a Iutilonat. , fallus autem, si factum quidem fuerit Verum, in eo au- mirae falltem erras, quod lex declaret hoc facto jus tale acquiri polle
747쪽
Nimirum si salsus fuerit titulus, iacto, quod allegas, jus aequiri minime potuit; si verus suerit, eodem jus actu aequisi. tum : Quodsi vero fuerit justus, fieri quidem potuit, ut dominium facto isto acqu siveris; fieri tamen quoque potuit, ut
non acquisiveris. ac ideo in dubio relinquatur, num verus sit. Patet ex modo allato exemplo emtionis rei not. 3. IO34. . Cum enim vel a domino, vel a non domino rem emere potueris; constat quidem ex facto tuo, te dominium acquirere potuis te, non vero quod actu acquisiveris; ex eo autem minime constat, te dominium non acquivisse, quemadmodum liquet, si ad inventionem rei amissae provoces. Quamobrem titulus
non potest dici falsus, nee potest dici verus. Dicitur vero justus, quatenus aliquam veri tituli partem, seu quaedam ejus requista continet, ut adeo probabilis si 3. 378. L τὶ, etsi nondum verus. Atque adeo satis clare ac distincte exposuimus, quid per titulum justum intelligatur, ut constet, quid probandum sit, si titulus justus probari debeat, & nec cum titulo vero, nec cum falso, neque etiam cum putativo confunda. tur II9. Pura. t. Jur. nat.j: immo quoniam in foro non
probatur jus, sed facta tantummodo probantur, ad quae jura applicanda; hinc quoque patet, cur probata e. gr. emtione probatus intelligatur titulus iustus, quia nempe per emtionem patet, te dominium hoc facto acquirere potuisse, consequenter eo continetur ratio possibilitatis dominii aequisti. . g. 1O36.
Possessio justa est, quae & titulo justo, & bona fide con-DJosea igitur gessio est, quae justum quidem habet titulum, bona autem fide destituitur, vel quae blina quidem fide
constare videtur, justo tamen destituitur titulo. Unde consequitur, possessionem titulatam posse esse injustam.
E. gr. Si rem emisti, justum titulum habet possessor enim. vero fieri potest, ut tibi constet, te rem emisse a non domino, consequenter te dominum rei, quam possides, non esse s. 667. pari. a. Juri nati . ' Mala igitur fide eandem possides s3. Is 3. Dissiligod by Cooste
748쪽
De derelictione praesumta, usucapione tac. 76
1 3. Pan. a Jur nat. . Quamobrem cum deficiat bona fi. des eu ); possesso justa non est. Similiter rem, quam in- venisti, putas esse tuam, adeoque bona fide eandem possidere tibi videris sI. eit, Quoniam tamen inventio rei amissae dominium non tribuit 3. 4a I. pari. a. Iur. t. I titulo justo destituitur possessio. Justa igitur ea non est.
Qui rem a domino praesium o justo titulo accepit, eam bona fide Goodb L.
ροσδερ. Quodsi enim rem a domino pGPssumto accipis, eam A si
a domino te accipere putas s . 247. f N. Z- γ' - η ἔ- , Qua possideatur. obrem cum eam accipias justo titulo, tibi constat dominum hoc facto dominium in te transferre potuisse ro 3 4. . Quoniam itaque dominus dominium transfercndo accipient essicit dominum rei f. i T. ; tuam esse rem, quam accepisti, recte putas. Enim Vero quando posscssor putat rem, quam possidet, esse suam, cam bona fide possidet . Is 3. pira. a. Fur. nat. . Quamobrcm qui rem a domino praesumto justo titulo accepit, eam bona fide possidet.
Justus titulus solus non causitur bonam fidem possessoris. Etenim emtio rei justus titulus est not. f. 1o; . . Ast si emis rem furtivam, quam furtivam esse nosti, aut saltem praesumis; te eam a domino accepisse putare non potes, consequenter nec rem tuam esse recte putas. Bonae fidei possessor igitur non es.quamvis justo titulo possessonem nactus fueris Igno. xantia jutis neminem excusat, cum vincibili aequiparetur. Quemadmodum titulus putativus & falsius non habentur promulo justo, propter ignorantiam facti vel juris, ita etiam h na fides non subsistit per ignorantiam iuris, nec in Iure naturali error manis stus in locum probabilitatis starogari potest. Quan io putas te esse donlinum necesse est ut adsint rationes probabiles, cur Putes: non vero hanc opionem recte inducunt errores de jure.
749쪽
'ui rem a posses re quocunque, cujus dominium cur si suo ctum, rationes probaόιles nusiae profani, byso titulo accipit, eam bona fide posidet. Etenim cum quilibet pol Iesibr praesumatur dominus rei, nisi prostent rationes probabiles in contrarium 3. io 33.); qui rem a postellare quocunque, cujus dominium cur lit suspectum, rationes probabiles nullae prostant, justo titulo accipit, eam a domino pnaesumto justo stulo accepit. Enimvero qui rem a domino praesumto justo titulo accipit, eam bona fide possidct . a o 3 7. . Ergo etiam eandem bona fide possidet, qui rem a posscitore quocunque, cujus dominium cur tit iuspectum, rationes probabit zS nullae prostant, justo titulo accipit.
Bona fides nititur ptaesumtionibus. Tamdiu enim te dominum esse putas, quamdiu praesumis te a domino rem lia. here, quam justo titulo postides. Si scis te dominum revera esse, non tantummodo te esse putas e scire enim non est putare. Qui scit, is certo novit hoc verum ester ast qui putat, ob rationes probabiles pro Vero habet, quod num verum sit certo nosse non potest. Ceterum hinc facile intelligitur, nisi praesumtionibus in Iure naturali daretur locus, dominiorum translationem dissicultatibus inextricabilibus implicari, ad quam tamen lege naturali sibi invicem obligantur homines f. ia d. Haec igitur cum nos non obliget ad impossibilia f. aov. pari. r. Phil. pract. univ θ ; ea etiam probare debet, sine quibus obligationi isti satisfieri nequit. I. 3 39.
C sit ei possessor rem bona side possidere praesumitur, se niati
s ossant rationes prolatiles in contraraum. Etenim praesumitur dominus rei, quam possidet, si nullae sint rationes probabiles in contrarium s. io 33. . Multo magis igitur praesumendum, quod se putet esse dominum, si nullae prostent rationes probabiles in contrarium.
750쪽
De derelictione praesumta, usuca one m. 72I
Quodsi praesumore velles, eum esse possessorem malae fidei, etsi nullae prostent rationes probabiles, cur hoc praesumas, non modo hoc ipsum repugnaret notioni praesumtionis f. 244. para. a. Jur. nat.) s Verum etiam ex sola possessione, nulla prostante ratione in contrarium, praesumi non poterat ipsum dominium. cum qui mada fide rem possidet, norit se possidere rem alienam 3. IS 3 pari. a Furi nat. , consequenter qui praesumitur rem mala fide possidere, is praesumitur nosse, quod rem possideat Mlienam; quae utique praesumtio praesumtionem dominii tolleret. . IO ε .
Quoniam possessor quilibet rem bona fide possidere prae- rauandis sumitur, fi nullae prostant rationes probabiles in contrariumsortur sil I. io 390; bona fide autem rem possidet, qui rem a domi-praesumtio. no praesumto justo titulo accepit I. io 37.); si constet aliquem Iusto titulo pos ere. tanto magis praesumitur, quod bona fide ps eat
3.379. Log. f. a 4 4. pari. a. Puri natis). Tutior est praesumtio, quo plures fuerint rationes probabiles, ob quae quid praesumitur. Quaenam vero rationes probabiles sint, ex iis intelligitur, quae de probabilitate diximus in Logica , s 78. Lolid. Plenius autem hoc patere poterat per principia Logicae probabilium, siquidem ea jam prostaret, cujus semina sparsimus in Logica R Philosophia prima, seu Ontologia. . IO4 I. .
Quoniam bona fides praesumitur, si nullae prostant ratio Musa fidesnes in contrarium I. ro 39. : mala sides ex sin pr' cur praesemiomi nequat, consequenter qui consenit te mala fide postiare, hoc nequeat, sed rotare Mnetur. . y Bona fides nullis admissis praesumtionibus dissiculter, immo prorsus ton probari potest : ast mala fides supponit facta auri naturali contraria, quae cum probari possint, facilior est probatio. Sane mala fides in se spectata nil continet, quod pro-