장음표시 사용
751쪽
r ipso vis lentia es clandesina malam si-
Bationi obstaculum ponat: quod ut evidentius puteat, sequentia adhuc addere lubet. IO42.
omnis possessio clandesimi ου uenta fessio male fidei essea pro tali habenda. Etenim possessio clandestina omnis illicita' , e a domino, si Ve alio positabro quocunque clampouideas j. Tῖ . pari. a. Furi nat. . Quamobrem cum tibi conscius sis, te rcm clam ab alio possidore, nec putare poteste et se dominum rei, quam possides, consequenter mala fidete eam possidem constat s. is 3.part. a. Prinat . Possessio itaque clandestina omnis malae fidei est. χιώ erat primum. Similiter qui sine jure altorum vi de possessione dejicit seu is, cujus posscsso Violenta est G. 727. para. a. Furi nat. , cum sibi conscius sit, se vi alterum sine jure de possessione dejecisse, adeoque posscssionem cidem rcstituendam csic . 47. 8: y r. ηπ. , se dominum esse, aut pro doinino abalus habendum esse, putare nequit. Denuo igitur constat quod aut mala fide possideat, aut pro posscssore malae fidei habendus sit. Quamobrem omnis possessio violenta posses-lio malae fidei est, aut pro possessione malae fidei habenda uox erat secundum. Utrumque simul ostenditur etiam hoc modo. Clan- :na possesso omnis illicita est s. 733. pari. I. Furi nat. 9,& tibi competit Ius eum, qua clam a te possidet, de eadem de iciendi s. 736. para. a. Fur. naid. Similiter non dominus possessorem quemcunque vi de possessione sua dejicere potest s. T a O. ρου. 2. Pur. nat.), & ne dominus quidem hoc facere potest, antequam dominium probavit . Tar. para a Uur
& u competit jus utrumque de ptane a iterum de
iiciendi, ubi de ea te vi dejecit S a 6 part a 'αν
Eamobrem clandestria & violenta possessio restit tur justo
752쪽
De deunctione praesumta, usuc pione oc.
titulo . ios 4. , qui cum a bona fide posse ris abesse nequeat g. io 37. io o. ; qui clam vel vi ab alio possidet, . posses br malae fidei cst, seu pro tali habendus.
Si dominus, qui dominum suum probavit, vel possessor quicunque tibi clam eripit, quod clam ab ipso possides, vel de clandestina aut violenta possessione iterum te vi deiicit, clam a te, vel vi minime possilet cf. 728. 738 I-t. a. Jur. nat. . Quamobrem ad eum, qui clam ei aufert possessionem, vel vi eum dejicit de possessione, qui clam vel vi ab ipso possidet, applicanda non sunt, quae de clandestina & violenta possessione hic demonstrantur. Neque etiam mirum xideri debet, dominum ipsum pro possessore malae fidei habendum esse, s clametipuit alteri possessionem, vel vi de eadem eum dejecit, quamdiu dominium non probavit. Quamdiu enim dominum non probavit, contra possessorem, qui dominus praesumitur . Io 33. , pro non domino habetur. Praesumtio enim tamdiu subsistit, donec probatione contrarii elidatur 3. 247. Part. 2.Jur. nat.). Quodsi excipias fieri posse, ut aliquis sit dominius & ut norit, se dominum esse, etiam s dominium probare non possit, consequenter cum soli domino competat jus possidendi s*. I S I. pari. r. Jur. nat.), eum malae fidei possessorem non esse, ubi clam vel vi possessionem adeptus ab eo, qui rem suam postidebat; hoc quidem verum est, si jus internum spectes, sed tanquam verum admitti nequit, s externi habenda ratio est. Jura enim externa certa esse debent, consequenter quod nobis competant, probandum seu demonstrandum est. I. I C43.
e fessio praecaria dicitur, quae ab altero reVocabiliter intenses, o ne
fuit translata. modsi ergo possessio non fuerit concessa si certum cana quis temptis; quocunqQ tempore revocari potes; s vero concessa fuerit nam si
ad certum tempus, eo sinito. De precario agemus suo loco. Quoniam tamen hic posses. sonis precariae mentio fieri debebat; eam quoque definiri ne
753쪽
An possis mi nec ris sidet, possessor bona fidei non 'est, neque etiam boa mel malae fidei possessor dicendus. Etenim qui precario possidet, is mala ei H novit, rem, quam possidet, non esse suam, sed alteri possessio-
precaria. nem esse restituendam, quando eam revocaturus . Io 3. . Quamobrem cum possessor bonae fidei non sit, qui non putat rem esse suam g. 133 . pars. r. Fur. nat.); qui precario pq Νι- det, possessor bonae fidei non est. Auod erat unum. Enimvero cum qui precario possidet, rem, quam possidet, non esse suam norit, eam restituturus alteri possessionem revocatur f. io 43.); nec dici potest, quod dominus esse ac pro eo haberi velit. Quoniam itaque possessor malae fidei dici nequit, qui cum norit rem esse alterius, dominus esse non vult, nec pro eo haberi vult . 383. pari. a. Iur. nat.ὼς qui precario possidet, possessor malae fidei dicendus non est. Σuod
Possessor tam bonae, quam malae fidei rem possidet absque voluntate domini, vel alterius possessoris: ast qui precario possidet, is postessionem habet ab alio possessore eamque a VΟ-luntate ipsius pendentem 1o g. . Quamobrem divi sppossessionis in possessionem bonae ac malae fidei ad precariam trahi nequit, consequenter nulla ejus habenda ratio est , ubi de possessione malae ac bonae fidei injicitur mentio. Nimirum possessio alia independens est a voluntate alterius, quem admodum communiter obtiner; vel dependens, id quod rarissime contingit. Illa dividitur in possessionem bonae, vel malae fidei, s a non domino possides; haec vero ipsa precaria est. Possessio malae fidei cel justum titulum habet, quando a non domino sciens titulum & possessionem habes; vel titulo destituitur, dc haec vel clandestina, vel violenta est. IO4s.
Gando Si qui recaris postris, rem suam esse velis Spro domino ia- precarioris rixi
754쪽
De derelictione praesumta, usucapione pet
beri contendat; poselsor maia fidei fit. Cum enim sibi conscius eos G,
sit se rem tantummodo precario possidere, eandem quoqueposse r ma- suam non esse novit, quippe alteri restimcndam, quando pos L ei. sessionem revocat s f. io 43. . Quoniam tamen suam esse
vult, & pro domino haberi contendit per ιpoth. rc , quam possidet, dominus esse & pro eo haberi vult, etiamsi norit, non se, sed alium dominum esse. Mala igitur fide eandem possidet.
FaciIe apparet, hoc obtinere in eo casu, quo mortuo concedente ignoratur, quod precario possideatur. Etenim dum precario possidens rem haeredi restituendam retinet. furtum committit in re mobili f. 498. pari. a. Fur. naid , & ab eo clam possidere incipit, rem tam mobilem, quam immobilem quam
precario possederat I. Z3 a. pari. a. Iur. nat . Abit igitur possessio precaria in possessionem malae fidei f. Io azo , non quia precaria manet, sed quia speciem mutat, dum in cland
g. IO46. Ndmo hominum negligens esse debet in inquirendo in υτ su*s, Netligentia qua Horsan in alterius potesarem venerunt, σπι quas in eam ven/sse in inquiren novit, nec non injura sibi competentia. omnem enim dare de- db in res Bbet operam, ut caveat, ne patrimonio suo damnum aliquod iis ιυνι inferatur j. 494. pari. a. Furi nari , consequenter ne universitati bonorum suorum quicquam decedat I. 432. 486.487. pari. r. Pr. nat.), adeoque rei nullius dominio excidat I. 4 8. pari. a. Pr. nat. , neque jure quodam sibi competente privetur s. 4s . pari. a. Furi nard. Quoniam vero hoc facile accidere potest, si negligens fuerit in inquirendo in res suas, quas in alterius potestatem venisse novit. vel quae forsan ipso inscio in eandem venerunt, aut etiam in jura sibi competemtia j. 7 3 Q. para. I. Phic pract. unis. ἰ nemo hominum negli-
755쪽
gens esse debet in inqui rendo in res suas, quae sol san in ali inis pcitcstatem venerunt, aut quas in cam venisse novit, nec nos in jura sibi competentia.
Non est quod excipias domino competere ius rem suam derelinquendi f. 2.3 6. p. rt. a. Dr. nat. , consequenter negligentiam inquirendi in res & jura sua non posse prohiberi lege natirali. Etenim jus derelinquendi fluit ex dominio, quemadmodum ex demonstratione liquet, qua idem domino vindicatur, domino vero permittendus est etiam abusus rerum suarum, quamdiu nil facit contra jus alterius f. I 69. pari. a. Iur. nat.). Obligatio vero, de qua loquitur praesens propositio interna est. in jure externo non attendenda, praesertim cum non omnis derelichio ad abusum dominii referri possit. Fieri nimirum potest , ut ossiciorum collitio exceptionem paria qu e derelictionem injungit. Jus rem suam derelinquendi in se nihil habet vitiosi, quemadmodum nec dominium, ex quo originem suam deducit; sed derelictio vitium contrahit ab ab- .usu illius iuris, quemadmodum actus vitiosi dominii ad riua abusum reserendi. Quamobretri de ipsi derelictione rei non judicandum est ex iure derelinquendi, sed ex circumstantiis c sus dati, per quas patet, utrum quis jure suo fuerit usus, an abisulas: ubi inprimis perpendendum est, .cur Ic quo animo dominus rem suam dereliquerit. Hoc autem seri necesse est, ubi judicium serendum, num qui rem dereliquit recte secerit, quod eam dereliquerit: id quod ejus est, qui rem dorelinquit, non aulcm aliorum, quorum tantummodo interest nosse, utrum res pro derelicta habenda, nec ne. . I 47.
Quoniam qui negligens non est diligens est β. 7 so. 7s i. nemo autem hominum negligenS csse debet in inquirendo in res suas, quae fori an in alterius potestatem Venerunt vel quas eas venisse novit, hec non in jura sibi competentia . ao 6 aisti in Lininum it gens esse ibet in Druirena in res suas, nam
756쪽
De derelictione praesumta, o c. Axe m. 72 7
quae forsan in alterius pnesare siλ , Ous m cessis am forogateis ea- iam venerint, nec non in Iura sibi com si Atiet. Quibus paradoesum videtur istiusmodi diligentiam Iece na-
rurali praec. piam cste, hi non perpendunt, quorum nam Ccticiorum pratais a patrimonio dependet, ut adeo negligintia in patrimonio con ruando & amplificando ad in negligentem reddat imporci tem iis dum satis iaciendi. Olliciorum itaque omisso, qu e ab illa negligent a venit , eis jam necetiaria vicieatur, tibi tamen imputanda venit, quatenus necessitatem istam evitare potui: ses, si negligens non tui sies. Ius natura: cxigit omnimodam actionum humanarum rectitudinem 3. 189. pari. r. I hic pract uuiu ) , & ad persectionem vitae moralis O- .mnium actionum liberarum inter se requii itur consensus f. 9.part. a. Pbιl. pia f. imm. , qui non obtinstur niti summo in lege naturae servando rigore g. O . pari. a. Psil. pracf. uni . Quamobrem non est quod cxistimes cd ligationem naturalem in nimium extendi, quando ea urgemus, ad quae vulgo parum animum attendere solent etiam ii, qui in censendis aliorum
tauilibet hominum, quantum datur , Ut cavere dcher, ne iAser Grares, quas possidet, reperiantur quae sunt alicrius. Qui enim rem is itfendis alienam possidet, cam domino restimere tenetur I. 4 TI .part. pririwo- a Pr. nai. , & re aliena nullo jure uti ur ac fruitur . 36 I. num sium pari. 2 'Dr. nat.), ac fastum omne juri alterius contrarium, quo res alienas. de ea quomodocunque disponit g. r6 a. para. a. Py. nat.2.
Quamobrem ne ipsi imputari possit, quod rem domino suo
non restituerit, & de ea contra jus domini quomodocunque disposuerit, operam dare tenetur, ne culpa sua ignoret, re inesse alienam g. Ms. myt. I. Phil. pracp. nnis. . Cavere igitur sibi debet, quantum datur, ne inter res, quas possidui, reperiantur quae sunt altatus.
757쪽
Ita e curam describit Senera de Vita beata c. 23. quandorsipiens, inquit, habebit, quo glorietur, si aperta domo & ad-n Isa in res suas civitate, poterit dicere, quod quisque suum agnoverit, tollat. Nec justitia interna concipi potest absque ea: si ita, quod vulgo haec cura superflua existimetur. Quam parum autem abesse possit a justitia interna, quae constantem
ac perpetuam requirit voluntatem suum cuique tribuendi, nemo non admittere tenetur, qui negare minime ausi, absque
ista voluntate justitiam concipi minime posse s f. tia 6. para. t. Iur. nat. & 3. 328 Part. r. Phil.Wact. uum. . Qui ad justitiam, quam distincte comprehendit, animum attendit , turpitudinem intrinsecam neglectus hujus curae, quam imperat propositio praesens, haud dissiculter perspiciet, neque adeo mirabitur , lege naturali eundem prohiberi. . 1O49.
Quoniam quilibet homo, quantum datur, sibi cavere
, debet, ne inter res, quas possidet, reperiantur, quae fiunt alte- VJ rius I. io 48. , rem autem suam csse non novit, quavidiu' eertus non est, candem esse in dominio suo I. Ia 4. 8art. I.
U πν' mri h. P. Suilibet etiam timo omnem dare opera- debet, ut d 9 'φ' mutam earum rerum, quas possidet, sibi sit cerrum. Quando justitia praecipitur f. 927. para. t. Furi nat. , Cui 'sne certitudine dominiorum ex asse satisfieri nequit; lex naturalis quoque injungit diligentiam, qua in id eniti debemus.
ut rerum possessarum dominium nobis si certum. Quodsi eam in nobis desiderari patiamur, ut culpa nostra rem alienam possideamus, injustitiae obnoxii sumus. Quamvis enim bona fide rem possideri videamur, ea tamen vitium contrahit a ne gligentia nobis imputanda, nec in sero consciemiae excuset. Virum justum summa animi sollicitudo tenet, ne quid sit innumero retum, quas possidet, quod si alterius: unde dominiic incertitudinem impatienter ferre solet. . I Oso.
758쪽
De derelictione presumta, usucapione N. 72
. 3. 3oso. . Lex natura dat nobis ius ad eas actus, fine quibus dominioram Ius ad tertitudo obtineri nequis. Etenim nos obligat ad omnem Ope- actus, Laeram adhibendam, ut dominium earum rerum, quas posside- quibus d mus, nobis sit ccrtum . Io 49.2. Quamobrem cum eadem miniorum nobis jus det ad ea omnia, sine quibus obligationi naturali certi adbinisfacere non possumus . 339. part I. Phil. 'act. unis. inmobimenia nobis etiam dat jus ad eos actus, sine quibus dominiorum dis. certitudo obtineri nequit.
Hoc principium maximi usus est, non modo in praesenti argumento, Verum etiam in Iure civili & Jure gentium arbitrario, quando definiendum, quomodo dominia rerum in tuis
omni circunspectione urendum, ne quid a non domis occipia' cinamspe mus. Quicquid enim a non domino accipimus, id nostrum Aetisti. non est I. 6 6 9. 124. pari. a. Fur. r. ). Enimvero cavere ris zbis nobis debemus, ne inter res, quas possidemus, reperiantur, aliare ris. quae simi alterius . io 48. . Ergo omni etiam circumspectione utendum, ne quid a non dominio accipiamus.
Quoniam domino dominium suum probariti rem restitue.' re tenemur 3. 64s. pH. a. J-- , Prudentia quoque sua. det hanc circumspectionem. Quamvis Vero ad eam acquirendam obligemur f. a 6. para. ι Jur. nat.)s 'ἐn tamen opus est, ut obligationem ad circumspectionem, qua in rebus acquirendis utendum, ne quid a non domino accipiamus, ab ea demum quasi e longinquo petamus. s. Iosa
okibbet operam dare debet pro virili, ne dominia aliorum ma- Obligatish, is incerio. Quilibet enim operam dare debet, ut domi- eeriam ia
759쪽
regnitisnem Enimvero quilibet homo alteri cuicunque homini debet, promovendi. quod silai, quatenus alter id non habet in potestate sua, ipse autem citra neglectiam ossicii erga seipsum hoc alteri praestare potest I. 6oia pari. I. Iur. naid. Quilibet igitur etiam pro virili operam dare debet, ne dominia aliorum maneant in
incertoe Cura haee certitudinis dominii aliorum est pars justitiae.
Neque enim justus ipse tantummodo unicuique tribuit, quod suum est; verum etiam, quantum in se est, curat, ut ab aliis quod suum est unicuique tribuatur, neque etiam in causa est, ut alius vel inscius quid committat justitiae adversum. Ani mus hominis justi nondum immunis est ab omni labe, nisi fla gret desiderio, ut justitiae satisfiat ubivis omni ex parte, &unusquisque possideat, quod suum est, nemo autem, quod est alterius. Conveniunt haec puritati cordis, quam commen dat Christus, hoe est, appetitus humani, quem ab omni labe immunem esse vulta . IOI3.
nasim is Si qui siem rem esse Lam ω ocis, facere non poteras, ἁγνὰ ictionis si eam suam esse vellit, eam derelisqueret sumitur. Etenim qui, MI λ cum Riat rem esse suam, ea tamen facit, quae lacere non po si iis. terat si cam suam esse velleti eX hoc laeto colligitur, conse quenter praesumitur . a 44. 't. a. Pr. nar.), quod eam sium esse nolitia Enimvero qui praesumitur nolle, ut res sit siua is eam derelinquere praesumitur β. 249. ρψrt. 2. Iur. nat. Qua inobrem si quis sciens rem esse suam ea secit, quae lacere non poterat, si eam suam, esie Vellet, eam derelinquere praesumitur Nosti rem, quam Tinus possidet, esse tuam : tu serio cum eodem de eadem contrahis tanquam de re aliena. Hinc col-Σur te eam dereliquisse. Quodsi enim malles eam adhuc tuam & dominium animo in eadem retinui sies; eam vindicare Disiligod by Corale
760쪽
De derelictione praesumta, usu capione 73I
dicare potuisses I. s44. yart. a. r. nati , nec Opus erat, ut
i tacet, quando loqui poterat ae debebas, is consentire prae. mando simitur. Quando enim quis loqui poterat & debebat, con- consenses sequenter animi sui sensa declarare tenebatur, nec quicquams sumamr. obstabat, quo minus animi sui sententiam diceret, tacere au-- tem mavult; is non alio fine hoc facere praesumitur, quam quod idem velit, quod vult alter, vel ceteri volunt, qui verbis aut alio quocunque modo animi sui Pntentiam significant s. a 44. para. a. Fur. nat.). Quamobrem cum is consentiat, qui idem vult, quod vult alius, vel alii Volunt s. 6 38. para. I. Hugract.
m.); qui tacet, quando doqui poterat & debebat, is somstntire praesumitur. 'Pater prohibere tenetur, ne filius, qui in potestate sua est, tempus otio fallat, quod studiis literariis impendere debebat. Quodsi igitur norit, filium suum otio esse deditum, & lacu
rit, in otium & neglectum studiorum consentire praesumitur. Vulgo dicitur: Quitacet. consentire videtur. Enim vero nuntacite supponitur, tacentem non ignorare, quid dicat aut faciat alius, &, nisi consentire vellet, dissensum suum declarare debere. Nullum enim est dubium, quin hic casus oculis veluti eis jus obversatus fuerit. qui primus diiuit, tacentem consentire viis deri. Immo experientia loquitur, nonnis in hoc casu tacenistem pro consentiente haberi. Quodsi enim prostent rationes in contrarium, iis praesumtio eliῖi solet. Verba igitur eaptaret, qui verba ista aliter interpretaretur: id quod ab honest te alienum. Clarius hoc patebit suo loco, quando de interpretatione restrictiva acturi sumus. I. IOIs.