Quam rationem Aristoteles inter virtutes ethicas et dianoëticas intercedere statuerit [microform]

1쪽

aS partis the Foundations os,estern Civiligation preservation Projeci'

Funded by the

Reproductions may noti made Without permission hom

Columbi Universit Library

3쪽

PLACU

4쪽

COLUMBI UNIVERSIT LIBRARIES PRESERVATION DEPARMENT BIBLIOGRAPHIC MICROFORMIARGET

Master Negative Original Materiat a Filmed aristing Bibliographic Record

5쪽

Contimeter

lis illis illius millusissis im

l. a

6쪽

Henry trister Classical Fund

9쪽

Si quis thieorum Nicomacheorum libris accuratius perlectis multas illas quaestiones, quas doctissimi viri indisciplina de virtutibus ethicis et dianoeticis tradita protulerunt, menti subjecerit, concedet complures easque graVissimas contineri hac una, quam rationem Aristoteles inter virtutes ethicas Et dianoeticas intercedere censuerit. Hanc igitur rationem exponere in animo est. Quam rem patet perfici non posse, nisi quid Aristoteles de utroque virtutis genere docuerit, accurate cognoverimus; O Rutem ut cognoScatur,

ab ipsis doctrina moralis Aristotelicae principiis repetendum est

IV De rerum ad diseiplinam moralem pertinentium principiis.

In tractanda disciplina morali Aristoteles, ut par fuit, proficiscitur a proponendo principio, a quo hujus disciplinae

materia pendeat. Omnis, inquit, ars omnisque cognitio, pariter omnia voluntas omnisquo actio bonum aliquod appetit. Cum autem multa sint, quae alius rei adipiscendae gratia appea In hac dissortatione praeter Aristotelis ipsius libros adhibui hos Walter, Dio Lehro vo de praktiachen vernunn in dergriochischen Philosophie Jen 1874. Telchmulier, Neu Studiengur eschichio de Begrisse. II. Die praktischo Vernunn ei Aristoteles, Gotha 1879. Susemihi, Studien ur Nic. th in Ann. philol. XIX 879 p. 73 sqq. Zelter, Philosophi de Griechen. Pranti, ebor die dianositischen Tugende in de Nicom Eth des

Aristoteles, linchen 1852. artenstein Uebor de Wissenschan- lichen orth de Aristotelischen thili Leipeti 1859. Neuhauser, .Aristoteles Lehre on dem inniichon rhenniniavermogen undseinen Organen Loipgig 1878. Omnino autem id egi, ut ex Aristotelis ipsius verbis res proposita patefieret.

10쪽

tantur, ne Eppetit s infinitus eli, esse oportet, quod sua ipsius gratia : pe: tu ideoque suinmum bonum sit ivo finis bonorum. Hoc igitur summato bonum est persectum quoddam, est tale, quod ipsum Propter se semper deligatur a nunquam propter aliud, quod ipsum per se semper satis esse nullamque rem externam desiderare videatur. Hujusmodi autem non est nisi beatitudo.

Quid autem sit beatitudo, id intelligi dicit, si reputotur,

quodnam sit opus hominis proprium. Jam vitam vegetativam ei communem esse cum plantis, sensitivam cum animalibus, ita ut relinquatur solum corii πρακτικη. Itaque pus hominis proprium esse effectionem muneris animo humano propositi

rationi consentaneam, Vel certe rationis non carentem. Quoniam autem, ut recte aliquid ac bene efficiatur, ab officientis virtute pendeat, hominis bonum esse essectionem muneris animo propositi virtute directam, ac si complures sint Vertutes, Virtute optima atque persectissima, praeterea in Vita persecta Actiones autem virtuti consentaneas per se eSSejucundas, bonas, pulchras. x . Hoc est illud συμπέρασνια, quo AriStotele to ptzzOVτέλος i. o. iv auδαtμουια definit. Cujus gravissimam partem et u αρετη tribuit, quam voluptas necessari conSequatur.'

Π stlla ratione rerum ad diseiplinam moralem pertinentiam stat eognitio.

Antequam ad ipsam virtutem humanam explicandam aggrediamur, paucis exponendum videtur, quo modo Aristotelis sententia rerum ad mores pertinentium Oognitio oriatur. Id enim in omni doctrina plurimi facit, non solum res, in

quibus doctrina versatur, cognoscere, Verum Ognoficere etiam rationem a viam, 'ux ad rerum cognitionem perveniatur Eth. Nicom. 109Ti 20. η 10984 15 sqq. 1099i 26 1100 a 3.3 1100 bH. Jam vero ea, in quibus doctrina moralis versatu , non ad ea, quae semper ac necessari αεὶ καὶ ἐξ αvἁ7κης), neque adca, quae fortuito απι τυχaec fiunt, pertinent, verum ad ea, quae plerumque o, ἐα τι πολυ eveniunt. Hae autem non cognoscuntur nisi eaeperientia, ex qua deinceps ad eorum quae hoc modo cognita sunt, principia progrediolidum est. Unde patet in disciplina morali non eam, quae in multis scientiis theoreticis cernitur, rectitudinem et subtilitatem exhiberi posse. Testimonio est, quod de iis, quae justa atque honesta vel bona sint, tam diversa est diversorum hominum opinio, ut justa atque honesta non natura sed hominum

solum aestimatione esse videantur.

Jam vero ipse Aristoteles ea quae disputavimus, brevissimis verbis sic fere comprehendit Scientia moralis pariter atque omnis scientia quaerit id, quod generale est, quo Singula quaeque tamquam principio continentur atque explicantur. Ratio autem cogit oscendi a est, ut progrediendum sit non

sed απι τω latv ut igitur do ipsis principiis non o tot sodet oti solum intelligatur Indo sequitur quod antea jam diximus, ut scientia moralis experientia nitatur. Atque hinc rursus sequitur ut nemo disciplinam moralem intelIigere possit nisi is, qui jam rerum in ea tractandarum experientiam nactus sit, id est, qui a jam usu atque consuetudine cognoVerit. Quare Aristoteles diserte dicit, nomini hanc disciplinam moralem usui esse nisi ei, qui jam recte eruditus sit sive

jam recta ratione utatur.

Cum virtus omnino ad animam pertineat, Hu quaedam qualitas sive comparatio sit, virtutum divisio nititur omnino divisione quadam psychologica Discernit autem Aristoteles animi humani duas partes, alteram rationis Xpertem, alteram rationis participem et αλoro - τι λο)o Hov). Prioris autem partis rursus partes duae discernuntur, quarum