장음표시 사용
191쪽
nomine et auctoritate, cum plenaria omnium peccatorum suorum indulgentia et remissione impertire possint, servatis tamen ritu et formula a s. r. Benedict0 ΡΡ. XIV decess0re Nostro praescriptis. Haec ad incrementum saluberrimi Instituti valere posse confidimus, quod ipsum de Apost0licae Nostrae p0iestatis plenitudine, praesentium tenore, statuimus et declaramus esse in su0 genere primarium. Propterea Dilectis Filiis Nostris 8. R. E. Cardinalibus, qui C0nsilium seu C0mmissionem 0peris c0nstituunt, p0testatem iam ipsis a N is attributamc0nfirmamus similia ex t0to orbe instituta eidem primario 0peri, cum communicati0ne omnium Indulgentiarum et privilegiorum, quae sint communicabilia, aggregandi; servatis tamen forma C0nstitutionis Clementis ΡΡ. VΙΙΙ Praedeces-s0ris Nostri s. r. , aliisque Αp0stolicis 0rdinati0nibus desuper editis. Non obstantibus constituti0ne Αp0stolica de non concedendis Indulgentiis ad instar, aliisque contrariis quibuscumque. Praesentibus valituris in perpetuum. Volumus autem, ut harum litterarum transumptis, etiam impressis, manu
allevius Notarii publici subseriptis et sigillo personae in
ecclesiastica dignitate e0nstitutae munitis, eadem prorsus fides habeatur quae Nostrae voluntatis significati0ni, praesentibus ostensis, haberetur. Datum Romae apud S. Petrum, sub anulo Piscatoris die I Novembris, sesto Sanctorum 0mnium, ann0 MDCCCCV, Pontificatus Nostri terti0.
192쪽
uplicem, n0stis, ob causam amplissimum collegium Ira vestrum ad N0s c0nvocavimus, ut de duobus Beatis viris in Sanclarum album rite reserendis, simulque de n0vis creandis Episcopis hodierno die vobiscum ageremus. Utraque res cum sane magna, tum laeta atque iucunda: verum haud opportuna laetitiae sunt adiuncta temp0rum. Nam praeter calamitosissimum belli incendium, quo plures iam menses 0rientis extrema stagrant, qu0d quidem Nos, qua sumus et osse debemus in homines univers0s caritate paterna, supplices obsecramus Deum ut restingui celeriter velit, pr0pi0ra etiam quaedam sunt quae aegritudinem Ν0bis essiciant. Etenim a contemplanda christianarum excellentia virtutum divertere mentem cogimur ad ingentem h0minum multitudinem, qui vix aliquam christiani n0minis umbram retinent; quumque gestit Nobis animus, qu0d pastores b0nos viduatis dare ecclesiis multis possumus, simul vehementer d0let,
193쪽
quod aliarum, nec ita paucarum, viduitati consulere iam nimium diu prohibemur. Fadite intelligitis nationem hoc l000 spectari eam quae, quum sit inter catholicas nobilissima, tamen alienis a religione studiis multorum commovetur iamdudum et iactatur miserrime. Scilicet eo processit ibi malarum rerum audacia, ut e domi ei liis disciplinarum aulisque iudiciorum simulacrum Uius, qui unus est Magister aeternusque hominum Iudex, exturbatum publice suerit. In multis autem incommodis, quae ibidem Ecclesiam premunt, h00 in primis graVe conquerimur, impedimenta omne genus inserri cooptationi Episc p0rum ; nisi qu0d graviora qu0que agitari consilia videmus.
Iamvero huius tantae offensionis id0neam causam laustra quaeras praeter illam, quam modo attigimus: nam quae in Apostolicam Sedem coniicitur criminati0, n0n ipsam in conditionibus pactis mansisse, ea quidem quantum ab honesto, tantum distat a vero. Hanc porro propulsare calumniae labem
in conspectu vestro, Venerabiles Fratres, necessarium ducimus, antequam ad ea, quae prπ0sita sunt, Recedamus. Nonnulla memoramus ignota nemini. Superiore ineunte saecul0, quum teterrima novarum rerum procella, quae in
Galliam incubuerat, veteri disdiplina civitatis eversa, avitam late religi0nem amisisset, Decessor Noster inclytae memoriae Pius VII et moderat0res reipublicae, ille quidem salutis animarum divinaeque gloriae causa sollicitus, hi vero ut si bilitatem rebus ex religione quaererent, icto inter se laedere, pactionem secerunt, quae ad sarcienda Ecclesiae gallicae
194쪽
civilis potestatis arbitrio oryuniri qui vocantur aris li; Mc0ntra accessi0nem eiusm0di n0n m0d0 Pius repugnavit re recenti, sed qui c0nsequuti sunt Romani Pontifices, 0blata sibi opp0rtunitate, praesertim quum e0rum vis articulorum urgeretur, acerrime restiterunt. Idque iure 0ptimo, si quidem harum natura legum c0nsideretur: legum, inquimus,n0n past0rum; quippe c0nsensi0 Ρ0ntificum nulla unquam intercessit. Igitur hae leges nequaquam publicam securit tem spestant, de qu0 genere cautum erat in prim0 pacti0nis capite: cultus publicua erit, habitu tumen rutione ordinationum, quoud polinium, quus stubernium pro publica tranquillituis nece88arias existimabit. Neque enim est dubium, si leges organicue continerentur h00 genere, quin eas, memor 0bligatae fidei, receptura esset et servatura Ecclesia. Νunc vero legibus istis de disdiplina atque de ipsa doctrina Ecclesiae statuitur; pugnantia c0nventis plura sanciuntur; si gatisque magnam partem iis, quae in rei cath0licae commodum pacta essen eeclesiasticae potestatis iura vindicantur civili imperio: a quo pr0inde non tutela expectanda sit Ecclesiae, sed servitus. At praestat ea, quae inter Apostolicam Sedem et rempublicam gallicanam c0nvenerunt, partite perstringere. Pertinent illa ad definiendas utriusque potestatis rati neR mutuas. - Respublica quidem spondet Ecclesiae liberam religiosi cultus saeuitatem: Religio miholicu, uouolisu Romam liners in seudia mercebitur. Eadem munere ossici0que suo alienam declarat totam sacrarum iurisdictionem rerum: tantum in hoo genere rata firmaque vult decreta, quae poliniue, idest publicae securitatis nomine, sanciverit. Iamuem quum excipit ista, quorum non ita late campus
195쪽
patet, eo ipso o0nfirmat, nihil se posse in cetera; utpote quae, quum supernaturalem vitam Ecclesiae attingant, te minos l0nge excedant civilis auct0ritatis. Manet ergo, ipsLagn0scente et pr0bante republica, quidquid fidem moresque spectet, id omne in dominatu esse arbitrioque Ecclesiae; ipsius esse instituenda curare atque instituta tueri, quaecumque fidei m0rumque in cath0licis sanctitatem conservent et laveant; ipsam propterea, nec nisi ipsam, p se p0pul000s praeficere, qui christianae principia et instituta vitae pro ossicio custodiant ae prom0veant, administr0s sacrorum dicimus et in primis Episcop0s. Nihilominus in hac re, nempe conc0rdiae facilius retinendae gratia, aliquid de severitate iuris sui remittit Ecclesia, facultatemque tribuit reipublicae e0s nominandi, quibus episc0pale mandetur munus. At vero saeuitas eiusmini nequaquam valet aut valere idem potest, qu0d inuitutio canonica. Etenim assumere et collocare quempiam in sacrae dignitatis gradu, eique parem dignitati attribuere potestatem, ius est Ecelesiae ita proprium et peculiare, ut id cum civitate c0mmunicare, salva ratione divini muneris sui, non possit. Relinquitur ut concessa reipublicae nominatio nihil sibi velit aliud, nisi designare et sistere Apostolicae Sedi quem Pontifex, si
quidem idoneum et ipse agnoverit, ad episc0patus honorem promoVeat. Neque enim ita nominatum canonica institutionecessario sequitur; sed ante religiose ponderanda personae sunt merita. quae si sorte obstent, qu0minus episcopatum Pontifex, pr0 conscientia ossicii, cuipiam conserat, nulla tamen lege 00gi poterit rationum momenta patefacere, quare
196쪽
Ad haec, certas s0llemnesque ad Deum preces Ecclesia pro summ0 magistratu civitatis adhibendas constituit; inqu0 amicam se civitati lare, qualiscumque demum huius
fuerit temperatio publica, p0llicetur. Ista quidem paetum habet, de qu0 l0quimur, in praesens et suturum statuta: quod vero ad praeteritum tempus, transactionem c0ntinet ultr0 cit que comp0sitam. Versatur
haec in bonis, Ecclesiae n0n mult0 ante detractis publice: quae b0na P0ntifex civitati c0nd0nat; civitas autem fidem
dat, praebituram se Cler0 8-knfusionem, quae culinque δια tum deceat. Agitur hic, ut apparet, de veri nominis e0ntrastu, qu0 quum Herta prestati0 pm re certa stipulata sit, n0n est dubium, tametsi illa e0nventio laedusque res0lvatur, tamenius manere integrum Ecclesiae aut rem repetere aut iustam pr0 re praestationem eXigere. ΕXposuimus summa rerum capita, de quibus inter Galliam et Ap0stalicam Sedem, necessario maxime utrique tempore, 00nVsinit: quisque ex veritate res aestimat, iudex
est0, utra c0DVentis non steterit.
Νum Euclesia ius datum reipublicae nominandi Episcopos unquam retractaviti Immo vero candidatos, qu0s respublica prop0suisset, partem longe maximam, can0nige instituit. Quodsi laetum quandoque est, ut aliquos non institueret, maximis semper gravissimisque de caussis, eisque extra genus p0liticum p0sitis, laetum est; quas causas non semel ipsi magistratus reipublicae deinceps cognitas pr0bavere: nimirum ne religi0, cui quidem Pontifex summam curam diligentiamque necessario debet, aliquid detri
197쪽
Iam de legibus, publicae tranquillitatis rati0ne perlatis,
obscurum non est Ecclesiam, in exercend0 sacrorum cultu,
qu0d pr0miserat praestitisse: euius ceter0qui illustris ea est et pervagata d0ctrina, Deum esse cuiusvis in h0mines p0testatis lantem, ide0que civilium qu0que iussa et vetita legum, si quidem iusta et cum communi bon0 00niuncta sint, sancte invi0lateque esse SerVanda. Νec minus aequam se fidamque impertiit reipublicae Ecclesia, quaecumque usque adhuc extitit o0nstitutio temperatioque civitatis. Semper enim iis qui praeerant, quum de statuta larmula Deum predaretur, n0n caeleStem m0d0, qu0d caput est, opem, sed etiam civium 0ptimorum gratiam conciliare studuit. Denique quam fideliter transactionem de facultatibus suis factam custodierit, vel ex h00 intelligi potest, quod nemo unus m0lestiam ab Ecclesia ullam unquam passus est ob eam causam, quod ipsius b0na ad hastam publicam quaesita possideret. Quaerere iam licet, utrum civitas pariter, quae sua essent ex laedere ossicia, impleverit. Statutum principio est, catholicae religionis exercendae lib0ram in Gallia facultatem lare. - Αt suppetere libertat0m istam hodie dixeris, quand0 ad P0ntificem, summus qui est magister et custos eatholici nominis, interdicitur Episcopis aditus atque etiam missio litterarum, inscia Republicai quando sacrorum consiliorum, a quibus, Pontificis auct0ritate et n0mine, negotia Ecclesiae universae in Urbe Roma administrari notum' est, spernuntur publice ac res tantur acta, quin immo ipsius actis Pontificis vix parcitur l
198쪽
quando id non dissimulanter agitur, ut nervi incidantur viresque religionis, detrahendis iis, quae, Dei pr0videntis
nutu, praest0 sunt Ecclesiae utilissima ad suum langendum munus adiumenta i Neque enim reputare, nisi magn00um ang0re, possumus religiosarum lamiliarum recentem
cladem; quas quidem ad exterminandas finibus patriae haec una rati0 valuit, avitae religi0nis in populo sautrices extitisse essiuaces: n0n valuit ad retinendas, si minus ornandas ut 0p0rtebat, optim0rum c0gitatio meritorum, quae ab iis omni temp0re essent in cives suos pr0secta. Ecquid tam contrarium iunctae cum Apostolica Sede amicitiae ac laederi, quam hac tanta iniuria et contumelia eos affectos esse, quibus nihil habet Ecclesia carius i - quin etiam ad ceteras id genus m0lestias ingens nuper cumulus accessit. Etenim certum accepimus circumferri edictum, qu0 80dales
illustris cuiusdam familiae et quidem ratae legibus, ab ipsis
dioecesium Seminariis, quibus magna cum salute sacri ordinis praeesse' diu consueverunt, abire excedere iubentur. Huc
scilicet evasit promissa religi0ni libertas, ut Episcopis iam non liceat, prout visum fuerit melius, institutioni pr0spicere sacrae iuventutis, iidemque in negotio tanti momenti ac
p0nderis c0gantur adiutores ab se, quos semper experti sunt optim0s, segregare.
Quamquam illud multo gravius est ministerio Apostolico
iniectum vinculum. - Ιpsa rei natura clamat, quod diximus, instituti0nem canonicam, praesertim si ad summum ecclesiastici 0rdinis gradum danda sit, n0n posse, salva maiestateruligi0nis, cadere in quemquam, nisi qui pr0 m0ribus, ingenio, doctrina dignus tam celso munere videatur. Hac obstrictus Dj0jtjgsd by OO le
199쪽
sanctissima lege, Pontifex n0n 0mnes, quos respublica sibi designarit, 00ntinuo ad epis00patum p movendos putat; verum probe expl0rat0 qualis quisque sit, ali0s, quos repererit id0ne0s, assumit, ali0s, qu0s minus, relinquit scilicet: admonitamque de consilio suo rempublicam r0gat, ut pro illis quidem l0gitims incepta perficere, his vero sincere m0liores velit. Huiusmodi consuetudinem Ap0stolica Sedes usque ad nostram memoriam tenuit sine 0ffensi0ne, quamdiu utriusque potestatis concordia stetit incolumis. quid autem dudum respublicai Negat ius esse P0ntifici ropudiare quemquam ex iis, qu0s ipsa n0minavisset; n0minatos recipi promiscue vult omnes; pr0pterea 0bstinat n0n ante sinere eos, qui pr bati sint Ecclesiae, can0nice institui, quam qui repulsam ab ipsa tulerint, iidem pr0bati0nem serant. Iamuero usque eo extendere Vim nominandi, ut lacultas, c0ncessu Pontificis saeta reipublicae, nativum et fac sanctum Ecclesiae ius elidat perserutandi utrum qui nominati sint, digni sint, hoc prosecto n0n est interpretari pactum, sed subvertere: contendere autem, ut, si qui praetereantur, ne aliis quidem canonica institutio detur, Me revidit admodum, nullos velle posthac constitui Episcopos in saltia. quod deniquo ad eam attin0t 00nventionis partem, qua honestae cleric0rum sustentationi c0nsultum est, num ipsam servat Respublica, quum Episcopis aliisque sacrorum administris, nulla habita quaestione aut iudicio, inauditis et inde- sensis, qu0d saepissime usuvenire n0stis, legitimum victum, ad libidinem suam, detrahiti Atqui non s00deris tantum hielox, sed iustitiae perfringitur. Neque enim civitas in e0, quod istiusmodi alimenta ministrat, putanda est voluntate
200쪽
gratificari Ecclesiae, verum p0rti0nem, Des ita magnam,dsibiti exsolvere. Aegre induximus animum, Venerabiles Fratres, haec memoratu audituque tam tristia dicendo persequi. Nam m0emrem, quem ex rebus Gallicis gravem patimur, etsi levari,c0mmunicand0 v0biscum, intelligebamus p0sse, maluissemus tamen silentio premere; etiam 0b eam rem, ne int plentissimis Ecclesiae filiis, qu0s in Gallia numeramus, aegritudinis morsum querim0nia 00mmunis Parentis exacueret. Verumtamen iura sanctissima Ecclesiae improbe violata, audignitas praesertim Ap0st0licae 80dis alien0 n0tata crimine, prorsus a Ν0bis exp0stulati0nem iniuriarum publicam requirebant. Idque praestitimus, null0 cum acerbitatis sensu adversus quemquam, paterna Herte sum V0luntate erga gentem
Gallicam; in qua quidem diligenda Ν0s, qu0d ceter0qui
non potest esse dubium, Decess0rum Ν0st rum nulli concedimus. Enimvero sperandum n0n est, lare ut institutarum o0ntra
Ecclesiam rerum cursus o0nsistat. quaedam his ipsis di0bus eventa certissimum secere indicium, eos qui ad gubernacula sedent Reipublicae, sic esse in rem catholicam animatos, ut ultima sint brevi metuenda. - 0mnin0, dum 8edis Ap0- stolicae Meumenta non obscure loquuntur, pr0sessi0nem christianae sapientiae amice posse cum Reipublicae larma consistere, ii contra ammare velle videntur, Rempublicam, quali nune utitur Gallia, eiusm0di esse naturae, ut nullum habere possit cum christiana religione commercium: id qu0d dupliciter Gall0s calumniose petit, ut cath0licos nimirum et cives. - Αt eveniant licet quantumvis aspera; nequaquam