Theses de variis mortuos sepeliendi modis apud Sviones et urnis sepulcralibus in Pomerania Svetica anno 1727. inventis, nunc primum ... in publicum emisit Christianus Nettelbladt Holmia Svecus ..

31쪽

TH. XXXI.

Mortuorum cadavera in certis locis, huic usui destinatis , a majoribus nostris cremata fuisse, non inveni. In aetate Vero Hauga-Old certis familiis certos tumulos sepulcrales fuisse proprios constat, quos

ideo lingua patria due,Vectar dixerunt si

De iis autem, qui, dum viverent, navigatione di expeditionibus maritimis delectati fuerant; n tandum , ipsos iuxta mare & in navibus suis cremari aut tumulari praeoptasse. Scilicet, ut ab elemento eo post mortem tanto propius abessent, qui vivi m xime assueverant o i Vid. Edda Uthα 43. Cons. ARVID. BOROENIUS

TH. XXXIII.

Rogus non iisdem semper lignis exstruebaturi NaVibus autem propriis si) cremari imprimis glori sum censebant. x Exemin

32쪽

s Exemplum habemus illustre in sepuli a Baldripud Eddam, My bologia 48. di Haraldi, Regis Daniae. a fingo, Sueciae Rege. in campis Browallensibus sinperati, apud SAXONEΜ Lib. 8. pag. I47.

Rogalis flamma quo altius ascenderet, eo mor inus Othino credebatur acceptior. Hinc factum, ue propinqui res, ei ciendae aptas, πεgna copia in ignem ingererent scosa Vid. Hist. Ynglingolum Cap. X. di Rhyzelii Disseit..

p. IV. S. I a. di Cap. 3. S. I 3.

Th. XXXV.

Cremationem excepit Ossilegium, quo ossa &eineres defuncti, qui nigredine sua ab cineribus ti gnorum internosci poterant ψ, urna conditi & sie

TH. XXXVI.

Ustrinae nullum adhuc in Suecia, quod sciam iuuentum est vestigium. Utrum in Hollatia ci) aIN qua olim fuerit, judicent alii.

TH. XXXVII.

Locum, quo cineres condebantur, majores no

stri jam cippis, jam tumulis, exornabant cus a si Vid,

33쪽

m. XXXVIII.

His peractis sepultum Othino solenni formulae ειν til. Odens i) commendabant, dc sic ad epulas funebres α festinabant.

13 Vid. ΚOFILII Spuim L neat Gentit. Cimb. Pag. 27. de VERELU Diff. de Favim. Hodie in malam parte accipitur; olim optimum habebat sensum. 2ὶ Vid. Η'. Nwim m pag. 1. de s. edit. Warinianae. Cons. SCHEFFERI Gaia antiqua Cap. 23. pag. 3

ΤH. XXXIX. .

Illic in memoriam defuncti non 3antum scyphus. Brageba are r dictus, epotabatur ; verum etiam carinminibus ca) laudes defuncti decantabantur: tὶ De hoe multis egit RHEΚNHIELM in λω. eit. pag. Cons BIRCHERODII Paiastra a siluaria Dihui'.

rios pag. iis. Bragebriare siaut Heroibus consecrata pocula.

m. XL.

Haec eadem & in aetate tumularum fiebant, quam abistate cremationis ; solis ritibus tumulationi propriis diversam fuisse, iure nobis statuere posse vimmur. Cons Thes V. de VI.

34쪽

In utraque aetate monumenta mortuis statue-hantur duorum generum: Cippi nimirum Runici dc tumuli sepulcrales. Illud Othini mandato, hoc exemplo Freyi i) introductum fuit. ιγ Teste STUBLESONIO in His. Iulingorum Cap. s.

Monumenta utriusque generis non tantum illis erigebantur, qui in loco, quo cippus erectus, tumu-Iusve factus, verum etiam iis, qui peregre mortui sepultique erant; adeoque & iis procul dubio, quorum corpora ne ad sepulturam quidem exstabant. Hujusmodi cippi tumulique, ut a ceteris distinguantur, honorarii dich solent ii

m. XLIII.

Non igitur mirum, quod in tumulis nonnnuDIis nulla prorsus inveniantur cadaveris illati vestigia. Arma quidem deprehendas nonnunquam. Sed quae pro veris hoc casu haberi non possunt.

35쪽

Cippos tumulosque erigendos faciendosque curabat uxor viro, & vice versa, vir uxori, Patri filius, filio Pater, amicus amico, Duci exercitus. Quid tquod amatori suo crin amasia hoc ossicii genus p-stitisse legitur. i) Λp KORMIUM in innum. Dare. Ub.ἔ7. pag. 48 s.

TH. XLV.

Nonnunquam tumulis consectis superimpositi fuerunt r cippi; geminato monumenti honore. 1ὶ Plarima hujus gecieris monumenta in Suecia dc Da

nia occurrunti

TH. XLVI.

Inter cippos autem illi maxime sunt notabiles. qui inscriptionibus vel figuris insculptis u) sunt insigniti. quosque lapides Runitasvulgo dicunt; praese tim cum ad illustrandas antiquitates nostras plurimum conferant, & alibi et hujusmodi monumenta non

exstent. , 'ci Μonumenta nullis lueris figurisve nota a non admo. dum multa per Septentrionem inveniuntur. Vid. PERINGSΚELDii Monum. Ullera crans Pag. 322.

36쪽

etelium pag. IO . . quae ad calcem Epitomes Commentuosis Armeni de Originae s Regibur Armenorum habetur.

matem lapidum Runicorum quod attinet, eos nonnulli et post tempora demum invecti Christianismi positos putant. Quod tamen neutiquam concedi debet V licet permultos post Christiana sacra Septen. trioni illata ere os Iubenter fateamur.

I) Hae de re in Tr. meo MSC. sup. cit. pluribus egi. Conf. Acta lit. Siseia de Λ. 17a7. Trim. 233. Pari 272. seqq. dc 3I3. seqq. N SPERLINGIUS in literis . ad Rhodium datis, quae in eitti antiquit. Remarqu. Iegi

- . Possunt.

Antiquior sane est Iapidum Runicorum in Septentrione usus, ideoque optandum , ut ad quam quiSque aetatem referendus sit, rerum harum periti 0 justo opere docere vellent.

I operam hanc. orbi erudito gratissimam . in Actis Literariis Aeetae per particulas praestandam bonis avibus suscepit Summe Rev. Dn. D. OLAVUS CEL. SIUS, eruditae Sueciae lumen clarissimum.. TH. XLIX. . Ex ductibus literarum & picturae elegantia de aetate lapidis judicium fieri posse, probabilis est b. VERELII o sententia: dummodo simul aliarum

σώων quorsum refero nomen sculptoris, sepulti, &occasionem auctoremque possiti lapidis) consideratio non negligatur. x la Ruriura ia Scandica Cap. V. Pag. 2O.

37쪽

ΤH. L.

Figurae in Iapidibus Runicis occurrunt hominum , equorum, luporum , OVium, aliorumque animalium, pauciorum pluriumVe, modo hoc, modo alio si ordine positorum ; prout vel requisivit Hieroglyphica rerum gestarum, ad defunctum pertinentium , repra sentatio, majoribus nostris usitata, vel sculptoris , industriam suam ostenturi voluit arbi

trium. κ

TH. LI. . pigura crucis in lapidibus R unicis non semper crucem Christi designat, nec adeo lapides ea notatos post Christianismum Septentrioni illatum positos es- se semper probat. Nonnunquam enim pro malleo Thori 1 commode haberi potest.

ε Videsis SALANUM in Mi. ad Egilli s A undi Histor. pag. Iso. Cons. Acta Literar. Aeria de anno I 27. . Trimestr. I. pag. 243. seqq. Canopi, Alguptiorum Numinis . e figies apud. TROGILL. ARNΚlEL instinem Cimbri fiden Deddent tm Cap. 6. f. a. Pag. Sa. Complures habet crucis figuras, iis nom absimiles, quae in cippis nostris cernuntur.

- TH. LII.

Inscriptiones lapidum Runicorum in Suecia pI raque in exuviis Veluti serpentum, multifariam con- '

38쪽

tortarum: in Dania autem & Norvegia inter duas lineas rectas, plerumque eXaratae sunt. 1 Vid. delineationes lapidum Runicorum apud BoNGIUM. VERELIUM, PERINGSKIGLDIUM, ROR-NIUM, aliosque, occurrentes. BONGIUS in Hist. Eceles P. I. L. vlI. Cap. IX: pag. 37 a. nullas in Suecia inveniri putat inscriptiones hujus generis, exuviis, serperitum non insculptas. Sed eum satis refellit PERINGSΚ. mmm. Upland per Traiundiam pag. 27s.fic in m. ingerasserens pag. 322. S 3 4. Cons. NAL LINI Diff. de Oelanda Pag. 63.

TH. LIII.

Sunt autem inscriptiones diste modo breviores,' modo longiores; &nonnunquam quidem res continent si valde memorabiles ue plerumque tamen nOmina tantum eius, qui lapidem poni curavit, cui positus est, &qui literas sculpsit. Adduntur interdum

Lapides Runici, uti magnitudine & figura, ita&positu variant. Alii enim erecti stant, alii humi Q ia rent. Sed hic positus rarior est. & tum demum adhibitus, cum inscriptio totum lapidem occupabat. i Exempla 'passi cn apud VERELIUM WORMIUM PERINGSKIOLDIUM, aliosque occurrunt. Cons.c ἰ ' hujus

39쪽

Nonnunquam, nullis erectis lapidibus, inscriptiones rupibus insculptae fuernnt. Cuius moris unum alterumve exemplum superest. J Cons. Dyhman sup. cit. loci pag. 142. N Ddp. UpsHESSELGRRNil de Dalia pag. 62. ubi non runa quidem, sed figuras, monti incisas commemorati

Usum lapidum Runicorum in Historia si) Civili & Ecclesiastica, Genealogia, Heraldica & Studio Critico, & alibi in Tract. meo saepius citi Ostendi. iaci Quantum in vindicandis majorum nostrorum priscis exis peditionibus PERINGSΚIOLDIO praestiterant usum, ex annotat. ad Viri Theodor. passim, liquet. Cons. U. Lit. D. de Λ. 727. Trim. l. Pag. a T.

Lingua vernacula prΗha Monumenta hujusmodi mutaseinar dicuntur, quos cum lapidibus vi rialibus, Segerstrear dictis, male confudit si YSLERUS. De hisce , lapidibus victorialibus puta, credidit superstitio pristina, eos possessori suo, quoties eos secum haberet, certam de hostibus daturos victoriam : ouod ex relatione veteri de Thetiela αSigurdoti aliisque constatici In Selactis antiquit. Septentri Pag. IO..

a la

40쪽

Descriptionem lapidum Runicorum aggressi sunt inter alios HADORPHIUS & DYΚMANNUS, ex quibus hujus opus lingua vernacula nuper editum est, illius in MSC. adhuc latet. Plenissimam autem& exactissimam ab Cl. Dno HELIN, i) Secretario Archivi Antiquitatum Stoc olmensis, exspectamus.

I Vid. S. R. O V. CELSII Runa uiae adiea ab importuna res vindicata pag. 3 6. in lin.

m. LIX.

Sed missis lapidibus Runicis, ad tumulos sepulcrales considerandos transitum facimus. Qui quisdem ad speciem externam quod attinet, valde dissimi-I es sunt. Aliqui enim arboribus, foribus, lapidi-husve decenti ordine circumpositis exornati 0 sunt,

alii omnibus ornamentis carent. Vid. Monum. Ni di & Biorari yer da apud PERING- SKIOELDIUM in Genealogia Regum Siscia pag. 8. ει 33. Monumentum Ottari apud eundem e. l. pag- Ia. Cons WORMIUS in Monum. Dan. Lib. I. pag. 8, 3 soti 33. in Λdditam. pag. g. S I 3.

In Vertice quorundam inreuIorum lapides magni positi speciem altarium praebent, sacrinciis anniversariis ci) pro mortuis faciendis destinatorum.. C3 - Cujus-