De doctrina et meritis Joannis van Ruysbroeck [microform]..

111쪽

- 494 xl H. Magisterium divinitus institutum ad conservationem et propagationem sincerae intelligentis veritatum revelatarum sub assistentia Spiritus Sancti, etiam insallibiliter judicat de textibus humanae originis quatenus deposito fidei concordent vel opponantur. XLIII. Christi sermo, quem evangelicis litteris consignatum Matthaeus exhibet XVI. 17-19, tribus sormulis continetur, quae non minus singulae seorsim quam Omnes conjunctim ostendunt Simonem Petrum ad primatum in universalem Ecclesiam suisse destinatum.

Lια. XXII, 31-32. Christus Petro promisit praerogativam fidei indefectibilis, qua jus illi fieret exigendi

ut fratres omnes unam eamdemque secum fidem profiterentur et qua primatu et principatu fidei unus inter

fratres omnes emineret.

xLV. IOANN. XXI, 15- 8, Christus Petrum constituit uni-Versalem omnium pastorem illique de facto contulit primatum auctoritatis, quo instructus, sub Christo pastorum principe totam regeret et moderaretur Ecclesiam.

XLVI.

Quod autem in b. Apostolo Petro princeps past0rum et pastor magnus ovium Dominus Christus Jesus in perpetuam salutem ac perenne bonum Ecclesiae instituit, id eodem auctore in Ecclesia, quae landata super petram ad finem seculorum usque firma stabit, jugiter durare necesse est i s. xLVIII. Vi illius Christi ordinationis quam distinguimus a

conditione suecessionis, absolute dicendum est Romanum Pontificem, quem universa antiquita Petri Successorem testatur jure divino supremam auctoritatem in totam Ecclesiam obtinere.

xLIX. Ex dotibus primatus consequitur u Romanum Pontiscem cum ex cathedra loquitur, id est, cum omnium christianorum pastoris et doctoris munere ungens, pro Suprema sua apostolica auctoritate, doctrinam de fide vel moribus ab universa Ecclesia tenendam definit, per assistentiam divinam ipsi in beato Petro promissam, ea insallibilitate pollere qua divinus Redemptor Ecclesiam suam in definienda doctrina de fide vel moribus instructam esse voluit ideoque ejusmodi Romani Pontificis definitiones ex sese, non autem ex consensu eclesiae. irreformabiles esse b)η.

112쪽

Falso asseritur in concilio Sardicensi Romano Pontisci primo tributum fuisse jus recipiendi appellationes in causis Episcoporum concilium enim Sardicens jus illud non instituit, sed ante jam agnitum mere confir

Contra supremam Romani Pontificis urisdictionem et insallibile ejus magisterium nihil colligi potest ex celebri retractatione et confirmatione epistolae S. Leonis Magni ad Flavianum in concilio Ecumenico I sacta.

LII. Contra Resormatores et Iansenistas tenendum est dari in statu naturae lapsae gratiam vere et mere sussicientem, seu auxilium quod persectam quidem et completam, etiam relative ad praesentes circumstancias, tribuat potestatem bene agendi, careat tamen essectu.

LIII.

Tenenda omnino videtur sententia asserens actualis gratiae, etiam in homine supernaturalibus habitibus instructo, necessitatem ad omnes et singulos actus

salutareS. LIV.

Gratia nobis gratuito conceditur, seu nullis operibus

naturae, sive de condigno, sive de congruo eam promereri valemuS. LV.

Gratia sanctificans, persectissimam amicitiam consit tuens Deum inter et hominem, vi sua postulat intimam IM et personalem praesentiam Dei in anima sanctis ala. Huic ergo praeter dona creata, communicatur donum Increatum ipse Spiritus Sanctus, qui n0 modo per consormitatem assectuum, sed etiam per inseparabilem praesentiam, tamquam amicus ei conjungitur ij. LV l. Sacris Litteris repugnat doctrina Protestantium desola fide justificante. LVII. Quamvis sacrae Litterae doceant ex operibus legis non justificari omnem carne. ROM. III, 20j, in circumcisione tamen peccatum originale insantibus remittebatur non quidem vi ipsius signi eae opere operat agentiS, Sed intuitu meritorum Christi venturi. LVIII. Εcontra virtus sacramenti Novae Legis propria est, ut per ea, tanquam per causas instrumentales, h0minibus non ponentibus obicem, gratia sanctificanS, VI pSlus signi sensibilis sacrique externi ritus juxta Christi institutionem adhibiti, conseratur. LIX. Censemus causalitatem sacramentorum ex eo apte explicari, quod sacramenta, dum sunt ex determinata institutione, vere sunt moraliter actione ChriSti, applicantis per ministros ructus suae passi0niS.

I MAggELLA, Deiratia Christi, p. 736.

113쪽

Cum virtus sacramentorum derivetur tota et quidem immediate ex meritis Christi, ministri vero non influant in eam nisi quatenus legatione ungentes pro Christo,

hae sua vicaria p0testate utuntur ut fiat actio Sacramentalis sequitur ad valorem sacrament0rum non requiri

ex parte ministri fidem vel probitatem, Sed generalem intentionem faciendi quod facit Ecclesia.

LXI. Praeter effectum gratis omnibus Sacramenti communem, alter est tribus, sc Baptismo, Confirmationi et 0rdini proprius, quae characterem imprimunt in anima, h. e. Signum quoddam spirituale et indelebile. LXII. Verba quae leguntur apud do NN. XX. 21-23, intelligenda sunt de potestate a Christo postolis collata remittendi peccata sententia judiciali. LXIII. Contritio persecta, etiam gradu remissa, dummodo ad rationem verae contritionis pertingat, peccata remittit absque paenitentiae Sacramento re suscepto in Sacramento vero susticit attritio seu dolor de peccatis e metu gehennae vel simili motivo supernaturali ortus, si voluntatem peccandi excludat et cum spe venis eliciatur.' LXIV. Ipsis verbis institutionis Eucharistiae, non solum realis praesentiae, Sed etiam transubstantiationis dogma con-- 199 tineri affirmandum est ita enim persuasum semper in

Ecclesia Dei suisse Ecclesia ipsa nos docet s).

LXV.

Ipse legitimus contractus matrimonialis inter fideles

ad dignitatem sacramenti fuit elevatus. Unde necessario concluditur ipsos contrahentes esse ministr0s sacramenti matrimonii.

LXVI

Ex elevatione contractus matrimonialis ad dignitatem sacramenti deducimus soli Ecclesiae competere potestatem pro matrimoniis fidelium statuendi impedimenta dirimentia in iisque dispensandi.

Cum fides habeat obiectum formale seu motivum distinctum et sufficiens, adseratque specialem et majorem certitudinem quam scientia seu ratio naturalis aut visio corporalis, videtur dicendum quod simul in eodem objectum fidei divinae esse possit, imo utiliter et necessario credatur id ipsum quod evidenter in terris scitur

aut videtur.

LXVIII. Essentia beatitudinis in actu intellectus consistit; sed ad voluntatem pertinet delectatio beatitudinem c0nsequens s n. LXIX. Quia quidam homines praecipue intendunt contemplationi veritatis, quidam vero intendunt principaliter

I cono Trid. Sess. 13, c. 4. 2 S. Hori. I. 2. q. 3. a. 4, in c.

114쪽

- 200 exlerioribus actionibus, inde est quod vita hominis convenienter dividitur per activam et contemplativam i n. LXX. Licet aliqua stabilitas requiratur in lege, negamus tamen perpetuitatem adeo esse de essentia cujusvis legis ut hujus ratio deficiat eo solum quod legislator jam ab initio tempus praefixerit quo lex desinet. LXXI La theorie qui preten explique rorigine u mono theisine fraelite en te presentant comme Ie ruit uJahvisine ethiqiι des prophdies duoIII fidele est insubsisante a p0int de uera0gique denusi de son dements et laus se a pollit de ue hist0rique contraire ensin autem0igia age des proph dies qui poli sitabit te roit

Vidit S. Faeultas Theologica,

Vidit Beotor Universitatis,