De doctrina et meritis Joannis van Ruysbroeck [microform]..

81쪽

Deo intelligi debet de unione quam omnes homines, imo

et omne creaturae, Secundum esse suum deale, inessentia divina habent gelationes inter illud esse ideale

et esse creatum hominis ad hoc a R. reducuntur, ut

prius sit posterioris causa eaeemplaris juxta illud Deus hominem libere creat hinc homo ad imaginem et similitudinem Dei laclus per potentiam obedientialem capax

est donorum supernaturalium quae eum ad Deum suum Principium et suum Finem reducant. Rursu autem homo, Secundum esse Suum creatum, Deo illi intime

praesenti illumque conservanti unitus est ij. Haec uni essentialis duplex, quam supra nos et in nobis maturaliter possidemus, sequenti modo a S. Th0 mascholastice exponitur Creaturae in Deo esse dicuntur dupliciter. Uno modo, inquantum continentur et On- servantur virtute divina sicut dicimus ea esse in nobis, quae Sunt in nostra potestate. Et sic creaturae dicuntur esse in Deo etiam prout sunt in propriis naturis. Et

hoc modo intelligendum est verbum postoli dicentis

In pSo vivimus, movemur et surrius quia etiam OStrum Vivere, et OStrum Sse, et nostrum moveri causantur a

Deo. Alio modo dicuntur res esse in Deo sicut in cognoScente. Et sic sunt in De per propria rationeS, quae non sunt aliud ab essentia divina. Unde res, prout Sic

I ULLHANN. p. cit. p. 53, et post eum, SCHMIDT mmoires... p. 462, pantheismi accusationem ideo spellunt, quod R. non tantum immanentiam Dei in mundo sed etiam transcenaentiam Dei supra mundum profiteatur. OHRINGER. I. it. p. 60T, Praesertim provocat ad distinctionem quam poniti inter eseriti et wercIte Ambo sunt jungenda, et ita quidem ut dicatur duplicam illam unionem hominis cum Deo esse essentialem, Si haec unioni activa hominis in Deo opponatur unio enim activa nam inercre activus, et non realis , dicitur etiam a R. uni virium superiorum

in spiritu cis p. 35.

43, in Deo sunt, sunt essentia divina. Et quia essentia divina est vita ... inde est quod res hoc modo loquendi in Deo Sunt . . . ita n li. 2 Hisce analogice respondet uni supernaturali quae tum in vita interna, tum in vita contemplativa habetur. Manifesto exponere intendit R. unionem simplisicutivain απλωτικην νωσιν de qua loquitur Di0nysius 2ὶ quamque omnes Mystici sub nominibus unionis mysticae, arrnihi-lutionis mysticae, mortis my8licae etci, celebrant. Hanc unionem R. 8Sentialem Vocat quemadmodum ab aliis

Mysticis illa in animae essentia fieri dicitur '0 autem nomine non Significat identitatem naturae cum Deo illam enim multipliciter excludit). sed unionem immediatam animae cum Deo per fruitionem Actus quidem tum intellectus, tum voluntatis amorem requirit, in his

autem sormaliter non ponit unionem sed in si uitione quae actus consequitur Gaudium ruitionis tantum esse dicit, ut in ipso vires animae, plane Saturatae, qui e Scant. Haec interpretatio parum distare videtur ab explicatione unionis simplificativo ab ipso Gersonio non improbata : ... si Videtur quod hujusmodi Theologia Mystica, docens unionem cum Deo, neque consistit in opere intellectus nec in operatione assectus quamvis

praeexigantur tanquam necessariae dispositiones de communi lege. . . Confert ad scholasticam hujus mysterii considerationem Traditio Theologica de subjecto gratiae gratum facientis; quod illa consistit in essentia animae, conserens ipsi quoddam esse vivificum et divinum et unitivum cum Deo. . . Sicut ergo gratia non conjungit

82쪽

animae... Sic Theologia mystica non respicit operationem intellectus vel assectus sed tantummodo unitatem vel unitionem essentiae spiritus vel mentis cum Deo; quapropter n0n negotiatur circa Deum pro tunc subratione veri vel boni vel amoti, vel pulchri sed in

amplexu solo spirituali inessabili et in expressibili sed

dumtaxat experimentali unicae sponsae cum unico Sp0nSO dicente cum sponsa : Ego dilecto meo et ad me conversio eju3 ij. Hoc modo explicanda videtur utraque uni essentialis in via mystica, tum unio in medio, tum unio inedisterentia Plerumque ut jam animadvertimuS, aegre una ab altera discerni potest discrimen in natura cognitionis fruitioni praerequi Suae ponendum esse arbitramur. Dum Summum vitae internae culmen consistit in celsissima Dei cognitione quae per ablationem et cellentiam praesertim habetur, summa Dei cognitio invita Dei- contemplativa est positiva per quamdam participationem et ualem visionis beatissicae uinc, dum propriore non requirit nisi communem illapsum Dei inesSentia animae per gratiam sanctificantem analogice ad posteriorem unionem naturale mi, pro altera, illapsum quemdam specialem Dei in ipsas vires R. adducit analogice ad priorem unionem naturalem). Verum est frequenter assererem maximum discrimen inter illuminationem supernaturalem vis et manifestam visionem patriae; at discrimen illud, de quo non nisi

obscure loquitur, semper e diverso viatorum et comprehensorum statu repetit, ita ut secundum explicationem Ioannis de coenhove ex doctrina . Thoma depromptam, actum visionis beatificae viatoribus pro instanti possibilem admittat. Hanc interpretationem necessariam praecipue reddit liber tertius Nuptiarum spiritualium qui, licet sorsan ante annum 1336 scriptus fuerit, orthodoxam tamen nec constitutione Bene diei XII damnatam doctrinam de visione beatis ea tradit uti ex Seo enhovi interpretationibus manifestum est. D Gersonium salso supposito nixum primam sententiam de R. orthodoxia tulisse censemus. - est iu Sullae, nec aliorum ejus librorum conscius. 0lum librum de spiritualibus nuptiis eumque latine VerSum legerat: durioribus tertiae partis locutionibus motus judicaverat illius auctorem non tantum a Spiritu Sanct0, quod eae terum ex styli ornatu Satis patere en Sebat non inspiratum fuisse, sed virum simplicem Sse, qui ante constitutionem Benedicti H cum Begardis sorsan debeati si ea visione aliqua minus recte sensisset. Hinc caute procedens, si non haeresim simpliciter desinieratis l). sed doctrinam salsam vel minus explicatam

esse decreverat. - Orro,

' Licet Gerson aliquam terminorum explicationem admittat, et ad illam modestiam in secunda sua epistola confugiat, ultimalim tamen, ipsam auctoris intentionem carpit. Sane, illum haereticum non aperte

designat q). illum tamen cum haereticis in doctrina

83쪽

eommunicaSSe praesumit. Hoc autem judicium minime eertis argumentis niti quisque videt :2 Ut enim . mens detegatur, non sum cit alicujus illius operis attenta quamquam et repetita lectio : si in quibusdam enim docis, ait Gerardus ab Hamoni l), Subobscurus est, sed alibi eadem aperte ac dilucide explanat, ita ut diversa quamvis scripserit Opu Seula, et in quibusdam eadem quandoque tractet, cita tamen

abstineat a repetitione, praesertim nerOSa, eorum quae alias dixit, ut miro qu0dam modo quae in aliis mi Ssa sunt in aliis explicentur, et diversa licet scripta optime inter Sese quibusdam locis cohaereant n. munes R. agendi modum duplici praesertim causae attribuimus ea quippe auctorum mysticorum indoles est, ut eamdem Saeptu materiam pertractent, nec integram suam Oetrinam uno loco exponant, quum prosunda vitae mysticae arcana nunquam, ut ea Sunt experti, satis exprimere sibi videantur. Illud autem praecipue in R. invenire St, qui,

tum in libris suis systentatious, pro typi exigentia

materiam partitur, tum etiam, amicorum postulationibus cedens vel calumniatoribus respondere volen S, quaeque suorum librorum obseura, clariori, ut potuit, modo, saepius retractavit.

3' Ulterius Gerson librum, prout illum in versione latina legerat, sic ab auctore exaratum SSe putabat. Hanc quidem versionem a Wilhelmo Iordani, adhuc Vivente R., confectam, licet paraphrastice, recte tamen compilalam fuisse censemus illud non negat Ioannes de Scoenhovia, nimisque in re lasciva illa versioneis, in hujus si corrupto exemplariis innixi nobis videntur .

apologistae s). Hoc tamen non impedit, quominus forma seripti lii te raria et nimis eleganti deceptus, salsum etiam de auctore judicium tulerit Cancellarius ideoque ad dicta ipsius mitius Intelligenda minus indulgens

fuerit.

4' Tandem Gerson, R. virum simplicem et idiotam esse sibi reserentibus nimium credulus, harum altiorum

rerum tractationem illi facilius abiudicat has enim de nativa ipsius ingenii indole assertiones, a R. historio

tivo intelligendas esse arbitramur et hoc innuit coen- hovius, et caeterum ex ipsis R. libris patet eum neque scientiae naturalis sui sevi 3ὶ neque scientiae theol0gicae inscium fuisse ο).5 Haec sane omnia primum Cancellarii judicium infirmant hinc, quum per epistolam J0annis de Se0enhoviarem magis c0mpertam ipse habuisset, sententiam in meliorem mutans, non jam intentionem, Sed tum R., tum ipsius defensoris Scoenhovi locutiones in secunda sua epistola carpSit. ΙΙ. Ad posteriorem hanc quaestionem si greSSum

5 Instruetio fur es etais 'oraison, in Guores. Versatiles, XXVII, p. 53. 6 Respicit ad Ioannem do Scosnhovia, quem confundit cum Barthol maeo carthusiensi, cui missa sui Gersonii epistola.

84쪽

A Duplicern illius abusus causam omnibus sere Mysticis communem hisce verbis esseri Meldensis episcopus :1 est que prena ultour modete les livres attribues S. Denys Areopagite iis en on imit te style extraordinatre, et selon e nature de res pri humain, quis'elant ne lais uinde ne eul plus se doniae debornes iis 'on cesse de rencheri les iis fur es

IIarum etiam locutionum non est expers ipse Gerson, quum eisdem serme terminis usus ac R. loquatur de divisione caruis et spiritus , de re transformatione hominis in Deum , exemplis serri candentis, aeris illuminati non tamen aquae vino mixtae figurata de mortes I eit. p. 54. - Errat autem BOSsuet, quum istia. p. 55, novum exemplum exaggerationis citat: ra secon exemplo tiro du momo Rushroc dans Io momo livro sae spir ri t. plus trange quera premier. . extus cita- tua non invenitur in libro Spirituaἰium nuptiarum, sed in libro dubio ae ausaecim virtutibus. c. 2. d. DAVin III, 29, 30. Praeterea, perperam legit textum Surii, p. 22 r aqua melius et asiet, Quam si intem uel pere non allisere posset Flandrico legitur : En aiae a hem et smalienaam et wenschen nacla sneter ewscheit.

mystica , de si absorptione simplificante et uniente cum Deo atque suo modo mentem deificante , etc. l).B Speciatim autem apud R. strii obscuritatem auget duplex praecipue cauSa 1 Altera est ipsius quam iam saepe allegavimus, ad systemati3ationem propensa meth0duS. 2 ' Altera est ipsius cum pseudo- mysticis controversia. umdem scopum, duplici via diversa, prosecuti suisse videntur Gerson et ipse R. 2ὶ Ambo, orth0d0Xaed0ctrinae mysticae propugnatores, pseud0-mSStici Smisgmenta debellant ast Gerson, Cancellarii perSonam induens, doctrinae expositionem ad scholasticam metho dum reducit et orthodoxis tesseram habet accuratam terminologiam: R. econtra haereticis magis concedere Videtur 3ὶ eorum modos loquendi admittit et juxta doctrinam catholicam interpretatur, de turpissimis aliquando erroribus dicens Veritatem quidem hi loquuntur, sed cum haeresi permixtam . Illud autem eo facilius explicatur, quod haereticorum locutiones magnam partem e Scripturis Sacris desumptae ab eis ad

alienos sensus detorquerentur, re autem Vera, OrthOd0Xum Sensum refunderent; quod vernacula tandem

l CD aD st Theor. specu t. cons. PSqq. . in Opp., III, Pp. 395 sqq. Sermo ac tritu Sancto, cons. 2 ibia.. p. 124 sqq. qui sermo ad praesentem controvorsiam alludero videtur Oorson laudat si Oxplicat textus quosdam a Joanno Scoenhovio citatos imo de contemplatione ait o Hic est ealcuIus filiorumis habens nomen scriptum, quod nemo novit nisi gui

accipit. . .

I. M.

85쪽

l42 lingua, qua cum haereticis R. utebatur, aliquam sensus patiebatur latitudinem, necdum illius, uti latinae linguae, vocibus technicis, certa assxa fuerat significatio.

Saeculum XIV saepius, nec immerito, inta aurea Germanici Mysticismi vocatum est jam inde ab anno 1250, ex sinu praesertim rdinis Fratrum Praedicatorum ij, prodiere viri celebres qui, dum ab aliis ejusdem ordinis scholastica methodo tractaretur theologia lingua populari ipsi utentes, plebi altissimas de persectione christiana doctrinas tradere auSi Sunt. Horum omnium, tum ingenio, tum auctoritate princeps, extitit a magister nacti hari Circa a. 126 in Thuringia natus, juvenis S. Dominici ordinem ingressus, in schola coloniensi, Alberti Magni fama adhuc celebri, studiorum suorum curriculum absolvisse videtur; quibus peractis, per tres anno laetoris munere probabiliter lancius deinde psordiensis conventus Prior et Thuringis vicarius actus est a. 1300 scholae S. Jacobi Parisiis lector biblieus, postmodum rdinis pro Saxonia Provincialis electus est 1304-1311ὶ illum iterum Parisiis professorem, deinde Argentorati praedicatorem, a. 1320 Franco sordiensem Priorem successive invenimus. In vitae sine Coloniae iterum lector, ibidem circa a. 1327, vita

lanctus est 2j.

44, Ε. Germanorum Mysticorum caput agnoscitur tum in lectionibus suis et tractatibus tum etiam quod relati huic proprium est in suis ad populum praedicationibus, altissimas metaphysicae quae Stiones exhortationibus suis mysticis ita quidem interseruit, ut effectrici sui ingenii virtute, germanicas locuti 0 ne conceptibus philosophicis exprimendis idonea conderet, qua Omnes subsequentes Mystici usurparent. Periculum autem, quod in metaphysicis hisce speculationibus latebat, evadere non valuit panthe isticae emanationis doctrinam, quam tribus elapsis Saeculis ex operibus Pseudo-Dionysii I. Scotus rigena deprompserat, videtur . re studisse sicque Begardorum theses scientisco quodam nexu colligasse. Totum nempe ut Systematis proces8um ad egressum quemdam creaturae praeSertim rationalis a Deo, atque ipsius in suam riginem reditum reducit haec autem ita videtur intelligere ut animae creatio non sit nisi illius ab ipsa Dei essentia emanatio vel generatio. Verbi divini generationi identica reditus ad Deum per merum quietismum fiat illius tandem reditus culmen sit animae in Deum transformati et conversi e Ssentialis ij. ueloris intentionem excusare aliqui conati sunt 2J ipse E propter suas doctrinas de haeres liberorum spirituum SuSpectus, et ad Inquisitores delatus. 3 die Februarii a. 1327 in ecclesia ordinis raedicatorum domus Coloniensis publicam emisit dei pr0sessionem, pluraque sibi imposita retractavit atque jugla

86쪽

suam intentionem explicavit in . . autem 1329, dis 27 Martii 2 propositiones ex ipsius operibus desumptae a S. P. Joanne XXII bulla in Agro Dominieo

damnatae sunt 2j. Non parvum momentum in suos coaevos habuit .; ipsius praecipui discipuli Taule et SuS0, . . . Suam reverentiam erga eum quem dei hellige mister depselige mister vocant in omnibus suis libris testantur al. Horum systema mysticum, licet ad L. methodum accedat, sui tamen cujusque generis esse videtur; quod Ε. obScurius, Taule clarius et magis practice Suso amantius et magis poetice evolvit. Inter praestantissimos omnium aetatum Mysticos, ait Denisse ιὶ, numerandus est Tauler, qui maximam luciditatem mirabili profunditati miscet, copiosamque imaginationis vim cum Severa gravitate sociat dum beatus euricus Suso, derFra Ingelie in der Mystist, licet minus prosundus quam Tauler, inter omnes Mysticos tenerrimam piissimamque naturam p0ssidet Malis revera, quem nullus in adhortando Superare possit n. - Praeter illam famosam triadem, Coloniae praesertim, quae Mysticorum Germaniae veluti metropolis suisse videtur, vivebant viri multi persectionem christianam sectantes, nonnullorum etiam mysticorum tractatuum auctores, qui nomine si verorum

Dei amicorum sit ahren Gottessi eunden is vulgo designantur. Horum in operibus Susonis et Tauleri frequens sit mentio : inter eos autem praecipuus diu habitus est

circa a. 1346 conversus esset, vitaeque Ssticae exercitia peragere coepisset Taulerum enim esse putabant a magistrum Sacrae Scripturae de quo loquitur das MeisIer-bue sive sic dicta historia conversionis Tauleri omnibussere . operum editionibus praelixa. Hae autem acta, jam a se uelis et char u parab0lice maximam partem accepta non nisi sigmentum a laico quodam re amico Dei nargentoralens BuhPan Mers in compositum esse

nuper pr0bavit P. Denisse qj.

Quum e tempore quo L. Suo traetatu propalaret, R. am Bruxellis vitae mysticae exercitiis operam impenderet, in dubium est illum celeberrimi si magistri , doctrinas notas habuisse. Caeterum inter illius et Germaniae Mysticorum libros manifestam conspicere licet consormitatem : utrimque eaedem similitudines sumptae ex septem donis Spiritus Sancti, ex Septem operibus misericordiae ex Scala Spirituali, et: ad theoriam mysticam exponendam adhibentur: utrimque querelae eaedem de statu celesiae occurrunt, licet in . Operibus ap0calypticae praevisiones, aliis familiares, non inveniantur: utrimque eadem sere terminologia usurpatur utrimque tandem, eaedem metaphySicae quaestiones tractantur

idemque habetur disserendi modus. st quod jam in Taulero ain, praecipue ver in Susone animadvertendum

les plus correcta de mJStique . -

87쪽

est, locutiones Ε. pantheismum sapientes R. ad reclamorthodoxis formam reducit. Tolum quidem vitae mysticae procesSum in egressione animae a Deo ipsiusque ad Suam originem reditu R. concludit at specialis correctionibus interpositis speciata comparatione cum haereticorum doctrina saepius exhibita, manifesto patet orthodoxum sensum refundi. Egressionem animae a Deo intelligit ipsius creationem liberam faciam a Deo secundum deam exemplarem quam in sapientia sua habet. Hinc duas Filii generationes distinguita alteram quidem propriam in Deo, qua Filius Patri consubstantialis generatur ulteram autem allegoricam manifestationem se sapientiae divinae in diversis operibus ad extra quae Sub hoc respectu per appropriationem Filio tribuuntur. Hinc etiam similitudinem animae cum Deo extollit sed juxta verba creationi S nunquam Equalitatem essentia intelligens, uti ex oppositione inter imaginem et similitudinem saepius acta patet. tiosi talem Seu in actionem omn)endat sed illam tantum quae in abnegatione propriae voluntatis i et in exclusione operum ab unitate distrahentium consistit. Cusinentandem viis mysticae in unione animae cum De ponit non quidem per identi talem essentiae. Sed per amorem et si uitionem intellecta. Iantum autem abest ut hetero doXas . doctrinas B amplectatur ut econtra ipsius pura ii 'oheS PS, propo Sitiones praesertim darimatas 10-13. 20. 22

26, in libro de duodeeim eghini ex professo refellat.

I Quae iterum doctrina thema os Mysticis saeculi XIV consuetum Cir.

Joannem Rus brochium Saepius invisens, in Summa ha buit reverentia. Quantum autem apud eum in viis internae ac contemplativae cognitione pro secerit scripta ejus testantur in quibus non pauca passim eon Spicere

licet, quae dubium non sit eum a venerabili Rushrochio mutuatum. Quamvis enim majori esset scholasticost quam vocant theologiae cognitione praeditus atqui Bus brochius, in mystica lamen heologia et vita contemplativa longe illo sui inferior. Quod tamen nulli mirum videri debet, quando aut erus quinquagenarius demum contemplationi sese dedidit et paucis post annis supervixit Rus brochius autem pene puer illi sese vitae tradidit singulari quadam Spiritus sancti gratia

praeventus atque in ea usque ad 88 aetatis suae annum.

n0n absque ingenti quotidiano profectu, perseveraVitis Ille adventus . in Viridem vallem ad Pri0rem invisendum, nobis valde improbabilis videtur Historia enim Pomerii, unde Surii vita certo hausta est, loco correS-

88쪽

pondenti non de Taulero, sed de quodam Canclaer l), seu Conrardo Tanetaer 2 doct0re aerae paginae, 0rdinis Praedicatorum loquitur, de quo dicit uinio

devotum Priorem frequenter visitans, in summa habuit reverentia a quo nimirum doct0 magnus et parvus discipulus per suae humilitatis exercitium non parvum meruit verae Sapientiae experimentum, quemadmodum idem in suis tracta libus satis indicat, quos haustu veritatis per longa temporis intervalla ad instar Prioris ornate edidit ac sub materno idiomate ob sui magistri. Prioris scilicet reverentiam in magnae devotionis rivulum dilatavit nautaverim igitur vitam Suri hic a veritate deficere sane a quodam ramico Dei 4 n Germaniae ex opusculo Pomerii hausta suerit; ultor autem au

teri utpote qui u amic0rum Dei, caput agnosceretur. mentionem interseruerit, non sine allusione ad historiam conversionis auteri in quam aliquod fuisseti momentum addita enim adjuncta. 0lione Se chron ologicae,

optime huic historiae, minime vero rei veritati quadrant 3J.sI POM. II, I8, in Anal. p. 296. - Ita etiam omnes codices opus Pomerii continentΘs. 2 Ita ex Pomerio P. IMPENS, Chron. Bethl. D 25V. - RAMAYE, Antiquitates Betoicce Lov. 1708. Brumella cum suo comitatu, P. 30. illum m/rnaritum . Tanclae in Parisiis . Theologiae professorem . Ominat illiusqii de R. essatum citat. 3 Manifesto patet utriusquo narrationis loca sibi invicem respondero; hinc salso MAATEL. Op. cie. p. 30 Pomerii et Surii dicta connectens, duos viros DConrardum anclarium et auterum nominRt. 4 CD. c. I. ubi loquitur clo ire bus Et lachrymis amicorum Dei in hac etiamnum vita mortali positorum , c. Semper enim latent amici Dei, et dissicito, praeterquam a sui similibus, poSsunt agnΟSei. . 5 Quinquagenarius enim Taulerdam vita mysticae operam impendebat; praetere plus quam quinquagenarius esse debuisset quum post annum 1349 R. viaitavit; ipso autem circa a. 1390 natus erat. Conversionis historiae etiam alludere videtur cod. mox cit in ΕNGELUARDT. p. cit. p. 346 Sihsfn aer Vorrea aes auter posti a citra earuelit, a toire aes mis-

- l40 Quisnam autem uerit iste Conrardus Tanclaer, accurate definire non possumus s). Verum autem esse videtur quod de R. et T. operum convenientia a Surio asseritur. Ut enim concionem super Ecce ponsus venit Deaeite obviam ei libro Spiritualii nuptiarum alludentem, qui in auteri historia magistro Sacrae Scripturae tribuitur omittamus duo alii certi T. Sermones ex R. Operibus perscripti sunt

sermo 1 in Dominie 1 uadragesimo integrum librum de quatuor tentationibus reddit sermo 2 ejusdem Dominicae capp. 45, 32 75-77 libri 2 Spiritualium nuptia

rum refert ita ut revera, quemadmodum ossu et animadvertit et ex operibus R. Taule Begardorum

descriptionem hauserit. Integrum de duodeeim virtutibus librum Institutiones quae Taulero tribuuntur, capp. 9-21

complectuntur dum illi alludit sermo 1 in Dominica 3' post Trinitatis eaedem tandem Institutiones libri de calculo initium, cap. 27, continent Liber quidem de duodecim virtutibus dubie tantum R. auctorem habet al: a saltem librum 1 de spiritualibus nuptiis supponit, quum hujus libri capitum 12-l5, ille et consequenter, Institutione8, paraphrastica quaedam explicatio esse

videantur Taulerum R. opera exscrip Si SSe, non contra, ex inspectione praesertim sermonis 2 in Dominie 10uadragesimae patet eam praeterea esse R. indolem noVimuS, ut, nedum excerpta quaedam aliorum librorum

I Forsan hoc nomino designatus suerit Conrardus de Saxonia, de quocis. QUETIF et ECHARD π cit. p. 640. 23 p. it. p. 390 cfr. p. 56. Posteriorem hunc sermonem, P. 388, Plurimum laudat. - Hanc opinionem QUETir et EcHARD π cit. p. 380 sal3is innixi suppositis non admittunt. 3 Ita xplicat DENiFLE. Tatiler' Beaehruno risisc intersuchi. Strassb. I879, p. 37.

89쪽

ad litteram assumat, potius ex lus a Se allegato me,si 'pyR, moriter ac libere recitet libri laudem quos enumeravimus, inter primos a R. conscriptos recenseri debent. Putamus igitur operum . Taulerum in Germania conscium sui SSe, atque ex iis, quae apta Sibi viderentur,

Caeterum, non dubium est omnia Mysticorum hujus aevi opera in varias regiones sparsa suisse R. liber praecipuus, si nutu spiritualium nuptiarum magna citosam possenS, ubique vulgatus est. Anno 1382 1ὶ in ultimis vitae suae diebus 2ὶ Rulman Merswin librum conscripsit de praeveniente gratia et de meritoria gratia in quo etiam describuntur septem dona Spiritus Sancti, qui excerptis primi et secundi libri Spiritualium nuptiarum constituitur 3ὶ IIujus libri inscriptio ab ipso auctore appoSita, Sic Sonat : Bis S gar in gewors ruhibernutae ter genuinmen usser de anuunge de brunlustbuehetin das in leber helliger el*riester in rabunt

4ohreip heisset Iohannes sebrue und ante es harus in oberlant de sol te frienden des jubebores do inantali vo sottes ebur XIIIae undet jor l). Iuxta hanc inscriptionem, a. 1350 in Germania superiori missus fuerit R. liber. In codice hujus scripti ab Engelhardi edito, manu recentiori additum est Io besin das ea

Reisbrue non Brusse hut et threraei et Colin gelebi, sit is hoeherleuehi seu Gen. Hujus commorationis Coloniae nullum alibi indicium invenimus, nec alicujus personalis relationis cum Coloniae Mysticis signum

certum, nisi forsan R. epiStolam ad tres inclusos apud S. Pantaleonem compertum habemus. Ad monasterium autem Viridisvallis inde Argentina a Basile ae aliis Rheni praecipue partibus doctores a clericos non mediocres venisse n testatur Pomerius 2j. Hae sunt relati0num R. cum auctoribus Germaniae mysticis documenta ex eis patet'. aliquam actionem in hos habuisse, non tamen horum posse dici magistrum et institutorem vicissim autem hi in illum non magni valuerunt, Sed videntur potius ejusdem aevi ad mysticismum propensi diversas exhibere manifestationes.

90쪽

II, 17,177. II, 120.

IN ECCLESIAE REFORMATI0NE. Praeticam R. indolem exposituri ex ipsius primum operibus tum miseria eclesiae status descriptionem, tum remedia ab eo contra malum proposita depromemus. Quibus peractis utrum et qua ratione ipse Ecclesiae reformator dici possit, sub duobus iterum articulis, discutiemus.

ARTICULUS I.

Licet summam semper Ecclesiae reverentiam R. exhibeat, maxima tamen libertate abusus in ea vigentes corripit verbis energicis suamque prodentibus indignationem, in perversos invehitur et Ecclesiae miserum statum graphice et diserte depingit. I. POPOLI HRISTIaNI vitam impudicam detestatur rium Viri, ait, tum praesertim mulieres, inhonestas induunt Vestes, quibuS Omue ad peccatum alliciantur. Minus lamen in laicos excandescit a quorum multi mundum per Dei sapientiam vincunt v, quam in Ecclesiae praelatos et monachos, qui corrupta vita sua alios in peccatum

inducunt a Laici sunt magis tractabiles et flexibiliores hodierno tempore ad virtutes quam monachiis, ait etiam B coaevus Petrus demerenthais ij.

I In epistola a tr. Joannem emor nata, canonicum rvularem Viriaisvallis, in cod. Mus archeol. Namure n 23, p. 24I .

II. CLERs maxime R. reprehendii, licet singulorum sacerdotum desectus judicio Dei relinquendos SSe a II. 1---.leatur. Sacerdotii dignitatem pulcherrimis verbis commendat viris, qui h0c honore sunt insigniti, Obedien i I. 13 sqq. tiam ab omnibus praestandam esse praecipit, Onorum II, sqq. tandem sacerdotum laudes celebrat at quum corruptio optimi sit pessimisso hoegher sistet, o waerre val), eo majori vehementia malos Ecclesiae praelatos increpat. Triplex nefandum peccatum eis exprobrat acediam Seu

pigritiam traecheit . avaritiam fghiericheit , et luxuriamson crιuscheit . - Praelati S. Ecclesiae, ait, non ut pastores boni de ovibus sibi commissis curant, Sed potius, luporum instar eas perdunt ipsi enim in domibus suis luxui deditam vitam agunt, sicque in sumptibus Christipatrimonium, quod ad aliorum indigentiam sublevandam

acceperani profundunt et diSSipant. Avaritia SV a moti, II, 8-180

Omnia pro pecunia vendunt, quo sit ut divites multa sibi bona spiritualia acquirere poSSint paupere Ver nihil. 9 lsi. Simonia ubique regnat inter presbyteros si videtur Iudas plures habere discipulos quam Christus non solum enim pro suo externo labore stipendium exigunt, quod utique licet, sed etiam bona Ecclesiae quae gratis acceperunt et gratis dare debent, imo, Si fieri OSSet, II 11,121. Christum, eius gratiam et Vitam aeternam, ipsi, Iudae similes, venderent. Mira prosecto vis est pecuniae emi debent episcopatus abbatiae, et dignitates : ende dii Dede onghema es contagiora, end G oorigheguen, nddheest beamed alle de religi ende a dat paepsea derwereli. Hinc provenit pluralitas beneficiorum quo plura quis habet beneficia eo magis acquirere cupit endo algheest de paeus ortos meer pro vende te holiden daneene, hi e machiniet orto gheven ghtereo oolite reo te