De Lygdami qui vocatur, elegiis [microform]

12쪽

Tibulli carmina praestantissima qui admirarentur omnibus temporibus Aundo illa mota sunt, et antiquioribus et recentioribus fuero permulti Neque id immerito, quia tanta dulcedine et suavitate praestant, ut eorum qui treunt animos magis magisque: capiant et stineant Summa autem claus tribuenda est Tibullo, quod sensus, quibus commovebatur, singulari verit te et perspicuitate effingere sciebat Atque his quidem virtutibus et Proportio et Ovidio praeserendus est quorum alter, quamquam Tibuli animi servore verborumque granditate excellebat, uenebris tamen, quas poetas Alexandrinos imitatus sementiis obducere solebat, illi cedit, alter . autem, 'uMuris

magnam apud omnes sibi collegerit laudem ingenii, ubertate animique alacritate, quia sensus, quos in amoribus pingit, plerumque simulati sunt putandi, ea in re cum Tibullo comparari nequit Quae cum ita sint , quis est qui miretur, , quod pra clarissimi viri, quorum judicio plurimum tribuendum est, in legendis carminibus Tibullianis summa delectatione se assectos esse confitentur γ Atquo primum quidem Ovidius ipse quibus locis Tibulli montionem sedit, .maxime eum praedicarito mequΘquidquam magis doluit, quam quod illius consuetudino uti sibi

13쪽

non alan t timus in notissima illa libri IV tintium alogia

10, 5 haec queritur:

tempus amicitiae fata dedere meae. Optimum autem quanti eum secerit documentum tota Elegia non libri tertii praebet, qua sacri illius vatis v. 41 mortem acerbissime deplorat. Deindo eodem in carmine v. b) famam legetae cultumque poetam Tibullum appellat

v. 66. I, 15, 28 et in primo amorum libro 15 27 tamquam

vaticinans his orbis utitur donec Erunt ignes arcusque Cupidinis arma, Discentur numeri, culte Tibullo, tui. Neque minoris Tibullum a Quinctiliano aestimatum ossedoeimus institutionum oratoriarum libor dilucido ostendit, ineujus capite primo : elegia, ait, risecos quoquo promeamus, erius mihi tersus atque elegans maximo Videtur auetor Tibullus. i . Similiter autem rius veteres recontioris astatis viri doetido Titali judicaverunt, inter quos uretum potissimum dignum putamus, cujus verba afferamus et comprobemus. Insignis anim illo vir hae fere summa, inquit, in Tibullo legantias proprietas, summa in Properti eruditionis poeticae copia et varietas. In illo Romana prope omnia, in Me pleraque transmarina. Inum nativa quaedam pici Orrupta Romani sermonis intreritas in modi uim natum si altum eme perspicue ostendit,hnno praeter stera Rrma et character ipso dico i in Graisorum poetarum scriptis assiduissime me Mintum demonstrant. Messio illo ot dolieatior, nervosior hic es auctior. II o magis uetere, hunc magis, ut opinor, admirare. Illium judires simi ius seripsim' qua motaret, hune diligentius cogitasse, quid seriberet. In illo plus naturae, in hoc plus curae atque indu

I iiij mmissis autem reliquorum Viromm eruditissimorum Judiviis, qui indo a renatis prascipuo in Italia renovatisquo litis. rerum studiis , usque ad XVIII famulum Vibulli earminibus

14쪽

horim intelligrisigo putandi essent, viantum duillhri priores atque rarthis intes sei disseiront, sontis quisses forum dubitavit, quin latuis illii quatuor librortui corpiis vors thulsatium simo Ἀ-bendtun ' Quorum alii omnino non turbati videntiis esse diff-eestatibng, quibus i sum tib terni aucto λ congct sis promeriantur, alii ealiger ipso audaciores vorsim illum Ionaoqiantas v. 18 , quo ea, quae credi non omisi, dra putaro cogimur, talia cum confidentia exstirpaverunt. Fiat igitur primus I. H. Ossius, doctissimus vir, qui id, quod jam antea

in inlotidario postico 'stillenesmatiat 1786 disputavorat librum

tortium a Tibino non Asse compositum, in praelatione translationi suas prasmissa argumentis gruvioribus confirmaro studuit Initio autem Vossius neminem assentientem nactus videtur ossoriiugi Elchstadium qu quatuor commentationsbus illius senten tiam s6lam 1 dele se habero ostendit. Neque enim in esus neque gehkius neque achius eque Spohesus, ut ossi aede-dgraest, a s respetrare potuerunt. Sequentibus anim nes Lachmannu cnm Vossio consentiens tam Mori quam opiosa

adnotation Vologias 1 libri III subscripta advorsariorum opthionen graviter rhpugnarit, et quod ingeniosus illo vir Gibusini

Dissenius summa cura etiam a curatius exsequii induit aquam εῖ est, ut omnlaus, quantum scirem, recentissimae aetatis vim micti librum tortium tinuo modo a Tibullo compositum esse persuaderet. Qua re dilucide domonstrata cum inter viros Metos qua Motur: esktiam a retor illorum calaninum cotisendus esset, 'ruere, qui, namquam Lachmannus et Dissonius Me intueon prosor tion Osso'ohe inelIoxorant, tamen ει ghrius rei exp0diinda operam darent. Inprimis autem tres opinitaegeommemorista sunt, Darein jam antea Vossius pr6posuerat aliam consons Lygd 1nti, liborti es et natione Graseum verum esse auctorem, aliam Gbinius, qui Cassio armonsi libri tortii

15쪽

inidio composita esse conjecit. Quas M opiniones defendendas si accurate exanimaverimus, quibus argumentis docti illi viri usi sint, pleraque incertissima et levissima esse judicabimus et in iis, quae Lachmannus et Dissenius contentarunt libri tertii auctorem plane inorari, nobis perseverandum esse intellegemus. h. . Jam Vero cum ori S sit, qui quaerat, quid nostro studio opus sit in dijudicanda quaestione, quam viri doctissimilique summo ingenio praediti copiosissime tractaverint, paucis explicemus liceat, qua consideratione ducti de Lygdami, qui Vocatur, eleras agere nobis proposuerimus. Itaque primum quidem cum animadvertisse mihi viderer ea, quae Vossius, Lachmannus, Dissenius dispersis locis exhibuissent nondum s

tis esse collecta, non solum eam in rem studium meum conferre, sed etiam omnia perpendere et cum iis comparare operae pretium esse putabam, quas ab aliis et recentioribus et prioribus temporibus conscripta mihi praesto erant. Cui rei intentus cum eos quoque viros, qui Tibullo librum tertium una abjudicaverant, in singulis rebus valde inter se dissentire intellexissem, mimum ad id adjiciebam, ut exquirerem, quisnam verisimilius cognovisse putandus an omnino alia Via esset persequenda atque ea, quam illi ingressi sunt. Certissimam autem viam, qua id, quod mihi proposui, perficiam eam Me uis ut i , . . . il I. Ostendam, quantum libri priores atque tertius intor sodisserant 1. argumentis 2 ratione rerum describendarum

explicem: I. Tibullum libri tertii auctorem ess

non posse ex duodevigesimo elegiae quintae versu apparere.

2. quinam Lygdamus et Neaera fuerint. 3. libri tertii auctorem imitatum emo Tibullum 4 libri tertii auctorem imitatum esse Ovidium si Ovidium ipsum libri tertii auctorem eas non quid do auctore libri tertii e 'Mn. iri

16쪽

1. de a mnenus. ι Comparantes nos argumenta libri primi secundi atquo tertii saltero non potest cum Tibullus exeo is minoribus libri quarti carminibus voluptates es amoris et vita agrestis describera soleat, in elegiis libri tertii nusquam

commemorari rem rusticam. Qua r quid magis admirandum est i Vitas enim agrestis studium tam arcte cum moribus, quos Tibullus celebravit, conjunctum fuit, ut plano cogitari nequeant cripta a Tibullo sex carmina de amoribus suis, in quibus ne Verbum quidem ruris occurreret Sic octo Dissonius tinfis. Quid vero poeta laborum et religionum agrestium loco nobis deseribit Prima in elegia librum summa arte exornatum: in secunda ultimos sepultura honores, quibus mortuum se exomari cupit, in tertia divitias, quas se spemere onfirmat, in quarta Apollinis vaticinantis habitum, ita ut omnia

'ν de ratione rerum deseribendarum. omnino

autom elogias libri torti ab iis, quae et primo et secundo libro continentur, ea re diVersae sunt, quod, cum in his magnus amoris ardor animadvertatur, in illis ingratum quendam languorom inesse apparet. Neque minus duo vitia, qua in logiis libri tertii inveniuntur, vituperanda sunt oratio turgida es inflata, qua lovissimae res describuntur, deinde vix tolerandae

eandarum sententiarum repetitiones.

' ''' a. oratio turgida et inflata. Jam si singula accuratius Taminamus, prima in elegia Rusam, ob quam poeta tamquam alia vocem ascinVocat, absurdissimam ess apparet.

Quis nim est, qui eum legerit hos Versus HI, 1, 16 Aper vos, auctores hujus mihi carminis, oro Castaliamque umbram Pieriosque lacus Malia secutura esse exspectare possit i I, 17 4lto domum ultumque illi donato libellum sicut erit: nullus defluat

17쪽

inde olor. Deinde in elegia quarta v. 43 Apollo, postqvmi grandi oratione usus ad poetam sum se convertit et hae dirita

Ore seraIla. i. A nSidermerimuη, quem ad finem poeta Apollinem tam gravia 'cta loquentem lacerit, jure mirabim haec legentes: sh rminibus cplebrata tuis lanastosum erat Alterius mavult esse puella Viri Ptyerandque suas agitat mea V insidii pia cura3. 'o gaudet crata nuptas eaera domo. Proseqψ

tali nun somniare debebat Poeta, Ri Apollinis Delphici stimi statem tamquam in anus loquacitatem omniindvit . In Memdenique elegia v. 8 seq. poeta de eaerae moribν est 'iit' loqui ur: nam tu e vasti genuerunt aequora sunt .N' flammam qKeps o re Chim' sero, Nec panis anguisse red, mitus terga caterva, Cui tres sunt linguae tergeminumque. zaput, dVllaqμ . jIS bHi .ucei ram, Nec te conputam saeva legeri tulit, arbara nec cythiae tellus horrendar Syrtis, Sed uita et duris p hahitanda domus Et longe aut alias omnes mitissima materasque. Paper quo non al-t i m tD l . Qi ' ho 'U'rum imagini ertas. . nemo S I, i. h. io e Petiti 'nes. Sed exceptis illis, quae si dinius, vitiis libri tertii auctor repetitiwe admisit Has Velut n. a1 mi a tertio, in quo, cum decem exsibus ms non proptereas Horare immaverit, ut divitiM quas me enumerat, hibico in , sed ut cumine era oriunctus Voluptate longa Isre. -- denuo divitias quae a se spemantur, descriher inevit. Ab ne hu quideM. Varietais olom usus sed eodem sere tenore semens, quo Rnt' ean m rem descripserat. Cf. V. 5 et v. 11

18쪽

judicanda est. Post Biam postquam unicos, qui in Bajartim balneis com rantur, allocutus est, ad Persephonen se conV-u orans, ut Vita suas parcat. Neque enim facinus ullum Moomnusissis et admodum juvens non senem esse. Deinde iis-rum a diis insoria preeatur, ut sibi pareant, es, si consonuerit, mortem in m malint. Denuo denique ad nicos a consertusuique me re', irem M sua causa Plutoni nigras oves ovor eos jubet. e. sententiae anguida et absurdae. Nun in libro tertio inciunt sententiae, quas et languidas et absurdas esse nemium fuger potest. Malo igitur poeta in legis prima v. 19-20 canite illa mihi roseret, si nostri mutua curast, An minor, an toto pectore deciderim. Quos tres amoris gradus nugas esse jam Hunius recte judicavit. Ubi enim simpliciter dici debebat, sis nostri mutua cura, an toto pectore deciderim talem sententia dividenda rationem non legantem sed ineptam esse constat. Malo quoque poeta in elegia prima v. 7 his verbis usus secarmine formosae, presio capiuntur RV rae, Mormosis puellis avaras Opponit. An formosas puella solis

caminibus, non muneribus delectari putemus Qua de re i bullum in libro I et II plane aliter judicavisse apparet. De inde quis est, qui cum legerit in elegia quarta v. 36 Mima

videbatur talis inludere passa verba quae sequuntur . Inqua haec in nitido corpore vestis erat, aequo erat animo Quaediistion nihil languidius, nihil inutilius ema facile liquet. Ne

que minus Vituperanda sunt Verba, quae poeta Apollinei v. 76dieontem fingit: quod si vera canunt sacris oracula templis, et illi nostro nomine dicta reser. uomun Vinuum sententia, cum eam ess appareat, ut Apollo dicat, quin vera sint oracula sua in te sis edita, tam verum hoc quoque dictum remi m im miranda rideatur portet, quia jam antea V. 4s.

50 deum graviter Ioqui legimus: quare ego qua dio rumla x accipe vates Quodque deus vero Cynthius ore seram.

19쪽

una Ectro erelisei scissit, qui Ἀγssio Lyraii dium orae illa insisquam minissimista diare censeat et id es flares velit ut illo' ast edat.' mitra deinde putandum est quod poeta amorem suum clim matris erga filiam omparat, eum dicat 4, 5I)r Atantum ear tibi, quantum nee filia matri. Et frigido cumulata sunt Meahula hoc in ηαὐ 4 93 selonge ante alia omnes mitissima mater , ex quibus unum humelabat velut in lib. II, 4, 26. Unus denique languor in verbis, quae sequiintur inest 4, 24

riisque pater quo non alter amabilior. Or,t iii fi '- WH 3. de re grammattea. De re grammatica invenluntur multa, quibus librum tertium a reliquis omnino discrepare apparet' et Lachm adn. III, 1. mu 'observ. crit. Us.

a Primum quidem eum poeta in libro torti 4, 62 63 ad exelamationem Mes6ndam particula ah utatur, alibi 'Ι,1, 51 Π, 4, 27. IV, 3, 6 nnua alia nisi Ao legitur. Doindo Tibullus 6 usurpavit vocabulum autem , quod in libro

tertio'5,3 inventio possumus. Similiter vocabulum is ea em ym nusquam nisi in libro tertio si, 14. animadvertere possumus. Deinde poeta vocabulum is et in libro tertio tantum sexies postposuit et semper secundo loco, quod in libris prioribus sae-phistae pbstposuit et in libro primo 2, 96 post tria vocabula.

Destide eum in libro tertio 4, 43 voeabulum nam secundo Ibeo positum inveniatur, in reliquis idem usus non placuisse videtur. An in reliquis libris redeunt, quas in tertio leguntur, velat oportet I, 14 sequam Vis sequente indiea. tivo modo is, s), quam eonjunctionem in libro primo inqsio bifrid, 43, 8, 15 reperitur, conjunctios modus sequites, is, ostquam sequente plus quam perfecto tempora

, 41 quod in libro secundo' 5, 107 sequente indicativo Murpatur. Mirum deinde videatur portet, quod post in librotes Ἀ1,19 Ioco usitatiosis vocabuli num particulum si sequente indicativo modo admittit. In Horibus deniqu6 libris

20쪽

d tuam inveniri possit exemplum, quo post Vocabulo hie eandem notionem subjecimo demonstratur, quam in libro tertio 4, 23. quo Hοω idem atque sit uno illud valero apparet. Similis autem usus invenitur: Verg. Aen. II, 199. c b. dops riodis: Deindes libem tertius cum reliquis a Tibullo compositis ea potissimum o differt, quod in illo multo longiores periodi inveniuntur quo nim fieri possit, ut aut in libro primo aut in secundo et 'uarto dam dongas periodos animadvortamus quales his libri in locis inveniuntur 2, 1522.'s,1-10 4, 51-60 4, 85-94. 5, 7-16.4. de ris metriea. Do arto metrica Lachmantius' in adnotations lib. III, 1 subscripta: Lygdamus, ait, ipso Tibullo

castior hexametros nullos post quartum trochaeum incisos posuit.

Tibullus enim cum primis annis vel Lucretii et omisi curam

superans ea incisione ita tantummodo usus esset, si in quinta decima Versus mora vocabulum monosyllabum collocasset, postea hac exceptione preta, ad quam nonnisi bis recurrit, eterorum exemplo paullum remisit . Cujus sententiae demonstranda haec

exempla a Lachmanno afferuntur: I, 2, 23. 1, 71 2, 75 4, 61. 6, 27 9, 39. IV, 2, 17. At unusquisque, qui versus illos accuratius lustraverit, rem omnino alitor so habere intelleget. Cae- Sura nim, eum pausam aliquam emciat, eo potissimum loco nobis cognoscenda erit, quo sententias dirisa esse apparet. Itaque in secundo illo versu incisionem minime post vocabulum seneque , quod vult Lachmannus, sed post aetatis A vocem locum habere putem, ita ut hepthemimeres, quam Ozant, inatur. Quam caesuram in Versu quoque tertio et quinto et sexto usurpatam esse censeam. In primo donique et in quarto et septimo penthemimeres, quae Vocatur, cognoscenda sit. Recto

autem viri docti librim elegias cum iis, quae libro Des II eontinentur, ea re differre monuerunt, quod in illis altera pentamoistri versus pars saepissimo B spondeis constet. Itaque eum in libro primo late 40 versus pentametros tantum 2 invenian-