De conjunctivi et futuri usu Homerica [microform]

11쪽

Homero, si futurum imperativi vice fungi contendunt, si in magno mihi versari videntur errore quod nemini adhuc etiam futurum

.pro conjunctis positum esse in mentem inciderit valde sum miratus.

Antequam de genuina conjunctivi et futuri significatione

verba faciam, disquirendum videtur, quonam modo hanc primigeniam significationem eruere possimus, eaque mihi primigenia esse videtur quae eadem vetustissima est, eaque erit vetustissima quae in eo, quod vetustissimum enuntiati0num appellamus genere nobis restitit significatio, vetustissimum autem enuntiatorum genus est genus enuntiationum principalium. Digrediar nunc paullulum, ut ostendam, quaenam enunti

tionum distributi in hae dissertatione adhibenda esse mihi

visa sit.

In ea partitione hoc minus placet, quod nuntiata interi o-gativa ceteris AEnuntiationibus segregant Neque inuntiata interrogativa 408terius quam omnes meterae profluxerunt enuntiationes neque temporum modorumque in iis usum alium

esse atque in enuntiati0nibus, quas principales vel secundariasin

dicimus, intellegitur, quam ob rem quin inter enuntiati0nes principales vel secundarias ponendae sint n0 est addubitandum. Equidem distribuo enuntiata in I enuntiata principalia, hisque enuntiationes interrogativas directas adnumero, et in 2 enuntiata secundaria, eaque in ahenuntiata pron relativo et

b) nuntiata conjunctionibus instituta, et conjunctiones ina eas a stirpe pronominis relativi et eas m ab alia quadam stirpe dematas. Destrueckius praeterea renuntiata secundaria disposuit in

12쪽

si priora et posteriora , nam ut dicit p. 44. Dieram lun desina laalae sedit dis des Nebensaiges voraus oder -- gehctri, die Mndlun des Nebensaiges sedit die desinauplauges voraus. it besonderer erucksichtigun des elativsaties dierindlun des elativsalae is entWede das Prius odor das

Ρosterius et de desinaupisaiges. Nihil eo perversius. Sin dubio vir doctissimus in maximo versatur errore. Nam quid de nuntiatis cum indicativi tempore, quid de nuntiatis particulis G et φρα-dum, institutis videtur, quarum enuntiationum actio nequis prius neque p0sterius μest actions enuntiationis principalis Haec distributio ergo non satis late patet, quia n0n solum non omnia contine enuntiationum genera, sed etiam ne illi quidem sufficit nuntiatorum generi quod Delbrueckius distributi0ne comprehensurus erat;

inamo tali dispositione opus est, quae omnes eodem modo amplectatur nuntiati0nes.

te dem aupisalge u folgen, ander ium vorausgugehenpstegen. Die geW0hnlic nachstehende Salge nun enthalten Ab- sicht, Folge undishnlichos die sWdhniich 0raussuhende B dingung, oraussetgun undishniiches. Die alter Sprach hat also Absichi und ahniiches unis de Kategori des osterius, Bediumn undishesiches unte deraategori des rius g0dachi, huic argumentati0ni obstat, quod nuntiationum rela livarum notione hypothetica longe plurimae postpositae sunt enuntiationi principali, Τ unde concludere licebit, in prisca illa lingua aetate, cujus nulla nobis ex8tant monumenta, enuntiationes hypotheticas, quia ad exprimendam notionem hypotheticam et finalem consecutivum unum tantum enuntiationum

genus, relativarum, aderat, sine exceptione fuisse postpositas; contra in lingua alaeo-Ιndorrum omnes enuntiationes et relativae

et conjunctionibus institutae enuntiat principali praepositae sunt. Sed ex hac de praepositis et postpositis quibusdam enuntiationibus Delbrueckii observatione alia quaedam nobis redundant.

3 omnium enuntiationum relativarum notione hypothetica apud Homerum postpositae sunt 111, si enuntiata in omparationibus adnumerabis, 142, reliquae 36, ita distributa sunt, ut 6 antee edant, Io autem interpositae sint.

13쪽

Εnuntiata cernimus 1 quae, ut ita dicam, non nisi ad explicandam antecedentem enuntiationem additae sunt huc e tinent enuntiata relativa cum tempore modi indicativi e g. oὐδέ τε Ἀτρεἴδεω ἔταρον χέον οἴ- ωντο. Enuntiata hujus generis semper sequi videmus enuntia- tionem principalem; praeterea nuntiationum postpositarum eas quoque, quae consilio indicando inserviunt huc referendas Assaeque censuimus. Nam tales enuntiationes non nisi explicandi causa, quae quis dicat faciatve dixerit aut secerit in enuntiations antecedente, adjunctas esse, quum ex eo, quod omnia haec enuntiata pro se quaeque perspicua sunt et faciliter intellegi possunt tum imprimis ex eo apparet quod non raro enuntiatum insequens

plane supervacuum Videtur,

o κέ με κεῖ dydrast, enuntiatum insequens explicationis causa tantum Verbi τε mu'

ἐων additum est, ut etiam illud histori loquendi generi epico

Enuntiata hujus generis explicativa nomino. Huic generi contrarie oppositas esse intellegimus enuntiationes, in quibus, 2 tam artus protageos et apodoseos valet sententiarum conexus ut nuntiatum alterum altero dempto plane perspicuum non sit, quorum sententia quasi composita exstitit, quia alterius in alterius enuntiationis membra nisi relata cogitari n0n 08sunt, quorum igitur pars insequens non Supe Vacanea videtur, ut contra Vidimus in exemplo supra adscripto ,311. Huc erunt referendas quas temporales, hypotheticas, consecutivas et interro vas indirectas appellamus enuntiatisnes. Ea sententiarum in utroque enuntiato inter se cohaerentia a grammaticis appellatur C0rrelatio',)hergo enuntiata huc spectantia

is correlativa nominavi. Curtii l. c. nuncitationum in accusativas, locativas, instrumentales et ablativas distributio, ea scausa ut etiam ipse intellegit nunc probari non potest, quia de

3 Curtius, Haeserungen p. 190.

14쪽

singulis quibusdam conjunctionibus, quae sit notio primigenia, nihil certi constat, vel de singulis adhuc sub judice lis est. Iam ad usum conjunctivi et futuri apud Homerum desom

solutinetivus et laturum in enuntiationibus primariis.

conjunctivi et futuri Homerici sormae inter utrumque genus enuntiationum, principale et secundarium, ita dispositae sunt, ut perpauca conjunctivi in enuntiationibus principalibus exempla quod numerum attinet sera paria sint exemplis futuri in enuntiationibus dependentibus. Ex hac argumentations ne quis si considerat, enuntiata principalia prius profluxisse quam dependentia. de priore futuri quam conjunctivi conjocturam faciat origino, ut e g. Men, Grundglige de Lehre vom Tempus und Modus conjunctivum a suturo derivandum esse censet. Operam et oleum mihi perdidisse videtur. Nisi denique ortasse tota haec de temporum et modorum origine disceptatio omittenda erit, jam ex psychologia, ut a ceteris recedam argumentis hujus cognitionis capitur documentum. Nam conjunctivus cum volendi sua notione alludit tantum, ut ita dicam, tempori futuro, quid certo eventurum sit significanti. Duplicem conjunctivo notionem inhaerere dilucide ostendunt et hortantur negationes conjunctivo affixae, es et O. o negat ita, ut duarum enuntiationum eadem significatione, quarum altera affirmativa est, altera cum οὐ negativa, enuntiatum cui οὐ adjunctum est, contradictoris oppositum sit enuntiato

contra ius non nisi voluntatem, consilium spectans negat, ita ut nuntiatio cum m negatione alteri enuntiato eadem significatione, sed affirmativa, contrarie opposita sit me negatio igitur non solum, aliquid non esse, indicat, sed etiam positivi aliquid infigere videtur μὴ se Teias.

15쪽

Tantum abest ut propter hane vel illam conjunctivo negationem adjunctam notionem hujus modi immutari putem, ut proptertiano vel illam in hoc illove loco notionem infixam conjunctivosae vel οὐ negati praeponatur quam quaeque particula spectant

notionem proliciunt, sed eam non inculcant. Exempla quae utramque notionem praebent afferre juvabit: ' η δώσων δωμεθα - τάδ' ἐστιν. - . 292, ψ

ad actionem instantem essiciendam, quae vero ut ad effectum perducatur, ab actione personae secundae dependet in cori subjectivus). 0ntra: at νύ ς δ' ει πησι. vel θυκ - ουτος

In illis quae exscripsi exemplis quum ipsum subjectum movendi vim et emciendi aut habuit ἐδωμεδα aut non habuit 6 cf , in his c0ntra exemplis accipiendi et quasi patiendi vim subjecto inhaerere apparet conj. objectivus . Haec duplex conjunctivi noti aeque in enuntiati0nibus secundariis ac in primariis exstat ubicunque negatione οὐ pus est quem objectivum nomino intellegendus, ubicunque negatione tuta , quem subjectivum dico intellegendus est conjunctiVUS. 1. Conjunctivus in enuntiatis praedicativis. 6 Conjunctivus subjectivu8. Hanc conjunctivi significationem vetusti0rem Sse, quum ex eo apparet, quod cum c0 unctivo hac nolione enuntiata paratactice conectebantur cf. B. nulla exstant exempla hujus generis quae c0 unctivum objectisum praebent tum ex eo, quod

altera significatione c0njunctivus magis magisque temporis futuri notioni appr0pinquat. α positivu8. Incipiunt hujusmodi enutiata formulis Γά, ὰπ dii ἄγετε, dii h δὴ, εὶ ν ηε, δευρο, nunquam particula Ἀτάρ

exempla non nisi primam per80nam sing. et plur praebent, coni Henige Philol. XXIX. p. 28 sqq.

16쪽

unctivi storinum saepius quam conjunctivi praesens, prima pedisona sing. semper cum antecedente soranula eo uncta, prima persona plur nonnunquam ea omissa reperitur In Odyssea unaquaeque harum formularum primas personae sing. et plar. adjungitur, in Diade vero non reperies Urare τε eum I. pers. ging. are cum I. pers sing. uno tantum loco. V. 60.

Hujus et negativi conjunetivi proprium est et peculiare a particulis ἀμ et, abhorrere, de quibus insta dicam perpetua

oratione. -

is agativust. Aetio instans quominus ad effectum perdueatur a subjecto prohibetur, abnuitur. Quum latius hi conjunctivus patet, quam positivus, quia cum Ι. U. III. pers conjunctus invenitur, tum etiam certis terminis circumscriptus est, quod nullum aliud nisi

17쪽

singularis para ammenti, ea pari cujus hoc loco praecipue ratio habetur, μη Ἀνθνορα δis, conjunctivo exprimitur. Similis eo unctivi notio intellegenda iis in locis, in quibus

praeter conjunctivi formam aut futurum aut optativus exstant; nam ei praecipue sententiae, quae conjunctis expressa est, pondusa vis inest, sive id, quod loquenti verisimillimum videatur. 532, ἐίσομαι, Dia 2 δ πυδείδης κρατερὸς Ἀα δνο

poeta.

αὐαῖ δ ἐξείποι 'Araμέμνονι καί κεν νάλησα λυσως νέκροι γ ένηται. υ Conjunetivus objectium. Iis, quas de notione jam supra disserui hoc quoquo addendum est, quod hac notione conjunctivus nostro kdmen propius accedae mihi videtur. οὐκ ἐσδ' ἴτος ut οὐ εσσετω οὐδε ένητα e. Plaut. Trin. 5, 2, 1, Neque fuit, nequo erit neque esse usquam hominem terrarum arbitror. Praeterea nunc primum particulas Κύν et ἄν adstructas videmus, Esu vero in positivis tantum enuntiatis. E 484 τε κα κέ τις ευχεται non cum emanno de pari.

ἄν p. 46. κέ in τέ permutandum, quia nihil est quod εἴχεται pro conjunctivo objectivo haberi vetet, indicativum quominus intellegamus obstat particula κέν es. e. Etiam 418, his δέ κέ σε uis de causis insta expositis conjunctivus, non indicativus

18쪽

Is uehis den Iodten'; alii conjunctivum intellegunt, iamlul obstat, quominus mortuis lucem asseram ita ann ja in Todie leuchran. Hac notione obvenit conjunctivus in formulam ποτέ ς linyenu semper excepta Verbis cis messer ἐρέει vel ως ἐρέουσt conjunctivus designat quod ut quisquam ita Artasse dicat opinione tantum praecipitur, quum vero quae credebantur verba enuntiata sunt etiam talia putantur, qualia quando pronun- tiabuntur. aero e messet ἐρέει ἐρέουαν etiam eo unctivus locum tenere possit, non possit futurum pro conjunctis ἄπναν. 2 conjunctivus in enuntiatis interrogativis Delbmechius omnes interrogationes divisit, ut ipsius verbis utar, in Bestatimnostagen sapud Homerum institutae sunt particula praeter Κ62 et in Verdeuuichunginagen μ r 22,Rέντορ, πως τ α ιω; Sed hac divisione nescio an quid profecerit vir d. Ut jam supra monui, interrogatisne una cum ea cui adscribuntur specie enuntiatorum enatae sunt, eae, quae a Del-bruectio Verdeuilichungshagen appellantur una cum enuntiatis primariis, quae Bestatimngsstagen ab eo appellantur una cum enuntiatis secundariis profluxerint necesse est. Interrogationi inest adhortatio cum colore quodam dubitativo et deliberativo, quare conjunctivus in his enuntiationibus quem subjectivum diximus usitatus sit oportet. Si persinas spectas, stequentissimam ridebis I pers sing. tria tantum exempla exstant quae m. pers sing. praebent, ita tamen, ut primam personam spectent. Secunda persona plane non reperitur, quod etiam conjunctivi usui in enuntiatis primariis optime congruit.

Futurimi in enuntians primariis.

Jam supra commemorari, quid intersit inter futurum teo unctivum D conjunctivus indicat actionem instantim tempora suturo futurum indicat, aliquid persectum iri. Consilio indicando

19쪽

hoc tempus quidem inservit, nam e g. - δε ταυτα γεύσει et

cum colore quodam jussivo et cum xpectatione quadam pronuntiari potest, at in sorma ipsa certe nihil jussivi inest. Homeri carminibus futurum pro imperativo , ut hierachius, Mugeri . Matthiaeus volunt cf. p. h vindicari non posse, dilucide ostendit aetatus Ueber de Gebraue de ind. lat.

. ias modus jussivus et mmer. Ρrgr. regia 1865. Hic color jussisus posteriore demum tempore huic formas subpositus est. Semper tamen etiam in futuro pro imperativo exspectatio quaedam apparet. Nam jussum tempore laturo expressum non solum intellegitur tale, quale ut efficiatur loquens intendit, sed etiam tale, quale sine dubio effici a loquente judicatur, exspectatur. Nunc ne quis putet, futurum indicare rictum alicujus rei in natura positum minime gentium, futurum indicat ericium in opinione loquentis situm.

Si Atridsi 29 dicit et 1 νεγου, οὐ λύσω, at postea nihil ecius Brisei reddit Achilli, opinionis vel judicii notio in laturo χυ- vix fieri potest quin agnoseatur. Recte entge, hil. XXVII., p. 18 sq. Das Futurum is also derisushuc nichi de objective Μdfictheit, is si in de Verhutnissen egrundet ist , sondera de Μdfictheit, soWest dormille de R0dendeni Betracti hommi. Equidem malim soWei die subjective

Meinun des edenden etc. Nam hoc interest inter futurum et conjunctivum, ut conjunctivus voluntatem exprimat id autem, quo voluntas demum fit voluntas est consilium, qua notione futurum expectationem tantum actionis se effecturae significans carere intelleximus.

mi κέν de conjunctis. Falso. Nam tempus inserviens actioni indicandae certe eventurae pro opinione loquentis, non idem indicabit actionem fortasse eventuram, non potest significare μυλην νησει consilium nos juvabit et consilium nos fortasse juvavit. Si etiam in tali enuntiationum genere in quo duae

possibilitates sit venia octoi sibi oppositae sunt sive disjunctione

sive alia ratione, futurum saepe usitatum videmus, tamen hoc

ipso tempore, quae essici possit actio indicari nequit; possi-

20쪽

bilitates in his enuntiationibus eo demum exstiterunt L. 78,uid δ' ηὐ διαρρασει σφατὸν ἶὲ σαωσει quod alteri actioni:

Menturae etiam altera eventura opposita est; si altera actio autem non evenit, actio altera non fortasse, sed certe Veniet

I. Futurum in enuntiatis in terr .gativis. 'f' Unum tantum primae personae exstat exemplum, ψεύσομαι λμου ἐρέω, quia laturum adhortatione carere intelleximus. Propter eam conjunctivo insitam notionem primam personam in enuntiationibus interrogativis praevalere vidimus, ut nunc secum tam personam futuri. Tertiae personae tria praebent exempla earmina Homerica.

su mictimis et nitareae in enuntiatis seeundariis.

Omnes enuntiationes secundarias ex enuntiationibus primariis prosectas esse, hypotati e paratari emanasse plurima sunt indicia. Triplici ratione parataris defluxit ad hypotrain. 1 conjunetivus et optativus , unde sc a conjungendo stiam nomen traxit hic modus usitati erant ad enuntiata secum conjungenda paratactice apposita. Hunc loquendi usum pauca tantum in Homeri carminibus comprobant exempla, quae quasi primigenium enuntiationum finalium genus habenda sunt. Z 340 dia' iv νυν ἐπεινον, Φήια τευχε δυω.