De conjunctivi et futuri usu Homerica [microform]

21쪽

Etiam latini semonis similia si ea quidem usitatissima

scriptoribus exempla reperiunturi die abeas, hoc facias velim necesse es', similia conjungendi quandam vim inhaerere conjunctivo jam grammatici veteres optime perspexerunt, si eum . ποτακταθν appellant. A. 23 ronomine relativo enuntiata conectebantur. Nindista semierauchunge uberra. Rei pron in de ind0gem. ratas , in Curtius Studien gur Diech und latein Gramm. . demonstravit, genuinam pronominis relativi notionem deicticam fuisse, inter quam deicticam demonstrativam et relativam eam, quae p0stea huc profecta est significationem notiosi anaphorica intercessoris, ut ita dicam, susceperit partes. In Homeri carminibus utraque notio pron0minis persaepe

sedem non p0test, cujus 10quendi usus exempla asserre sue Vacaneum videtur, quum quavis sere pagina ccurrant. En tiationes relativae ergo primo συνδέτως adjungebantur, h. e. erant sententiae principales Quum c0njuncti0nes ς, ινα, φρα, -υς, Me, mesu, Ire illo non nisi casus sint pronominis

relativi, eas quoque enuntiationes his conjunctionibus institutas initio principales fuisse apparet; nec aliter de nuntiatis πρίν, ἐπεί, εὶ conjunctionibus institutis cogitandum. 3 correlatione conectebantur secum enuntiata persaepe medium tenente inter paratari et hypotrain, de qua

veriunetivus et laturum in munitatis relativis.

q. a. a. conjunctivus in enuntiatis relativis. Enuntiata relativa prius enata esse quam enuntiata conjunctionibus instituta, quum ex eo quod plurimae conjunctiones asus ablativus, localis instrumentalis, accusativus pronominis relativi da sunt tum ex eo conjicere licet, quod is l0quendi usus, quo totum enuntiatum antecedens explicatur relativa enuntiatione longo posterius evasit quam is, quo unum tantum ante-

22쪽

eo delitis nutiliati vocabulum. Hassi relati. ad totam enu fiationem antecedenum autem exprimitur conjunctionibus,ma casus, e quibus conjunctiones emanarunt, relationem ad totum ant cedens exprimunt enuntiatum. Relatio ad unum tantum verbum ant cedentis enuntiati expressa nominativo, dativo, geneti , accusativo jam non sufficiebat, quare aliis casibus, qui complexum antecedentis Gnntiati ea relatione in se comprehenderent, opus esse videbatur. Si spectabis enuntiata relativa cum conjunctivo e. :

in primo exemplo, 3 756, quem objectivum ' diximus -- junctivum, contra in 0 311 et α 51, quem subjectivum γυlainnus conjunctivum intellegendum esse apparet, nam in illo negations οὐ in his in negatione opus esset. Exempla ergo segreganda erunt ratione habita hujus utriusque generis conjunctivi. Ρraeterea in ,311 intelleges verba ρ κέ με κεῖ d ΠΤ, ut Delbruecti verbis utar posterius A esse verbis antecedentibus; primum dux adsit necesse est, tum demum aliquem ducere potest; enuntiata hujus generis consecuti vast finalia , inter enuntiata explicativa quae a me n0minantur referenda sunt. Contra in a. 351 verba ἀκουόντεσσι . . . ut Destruectius dicit, prius esse debent verbis antecedentibus, τὴν Πν οιδρου . . . nam primum dot υ existat opus est, tum demum a hominibus collaudari potest. Hujus generis enuntiata hypothetica) inter enuntiata quae correlativa dixi erunt reserenda. - et

In enuntiatis correlativis apodosis tempus historicum exhibere non potest, quia conjunctivus in protas postulatum, adhortatio in indieat sed id tantum ut pergetatur volo, quod nondum perfectum est, undo sequitur et apparet, qua de re nullas cum tempor futuro in prolati epinamus enuntiationes hypotheticas relativas nam futurum ea adhortandi significatione carere demonstravimus; haec adhortandi notio antem in futuro esse debebat,

23쪽

qui hypothesia in enuntiati hypothstieis relativis nisi futuro indicari non posset aliter res sese habet in enuntiatis eum o junctione εὶ in quibus hypothesis jam conjunctione conprehenditur. Novem praebent carminaramerica exempla enuntiatorum hypothetichrum cum tempore historico in apodosi, sed exprimunthidusmodi nuntiationes sententias, quae omnes in partes valent. 327, οὐδὲ α οὐδέ τις Πορ νη τάδε φάρμακ Ἀνέτλη,

m Conjunotino objeetivo plura reperiuntur exempla, in quibus enuntiatum antecedens 1 positivum est: Η 171, κλω νυν πεπάλαχθε διαμαρε δ κε χοῖραν.

24쪽

esse, in quo negativa est sententia antecedens.

In aliis color quidam interrogativus exstat ut B 365 pr

nomen relativum quum vero plano abhorreat a notione inte rogativa' hae exempla non inter enuntiationes interiugativas reserenda sed ex primigenia pronominis relativi notione inter- retanda sunt.

2. Futurum in enuntiatis stativis

Enuntiata cum laturo reserenda sunt inter enuntiata ex b dativa, quia nihil aliud continent quam explicationem verbi in antecedente enuntiatione. Eodem quo in sententiis principalibus . . etiam in his fungitur hoc' tempus munere, ita ut nihil jam addendum videatur. Nam in B. . 675. raritidue δέ si ἐνων Ουέες αδδι-εν sura tu, oris su ἐ&houm ἐμῆς ὁ π χερῶ δαμέντα laturum 4ωόαυα inil aliud 'uam fiduciam Iermagnam teris verbis augulis aptissimam exprimit cf. . 666. para δυρμιδνωψ Tanta est fiducia pugilis grandiloquentis, ut non solum adversarium suum manibus suis domitum humi jacentem videat, sed etiam curatores eum ablaturos adhortetur ut rema' neant die eichentinger sine hier testen, dis dic herin

25쪽

Quare Diigero, 3 qui laturum consilio indicando inservire dieit, meisio ' Faesto adsentiri non possum, Ad sententiam

finalem exprimendam certe conjunctivo opus emet cuerorum exemplorum, quamquam omnia mihi exscripsi, ea tantum quibus particula κεν adjuncta est in exemplorum collectionem reseram. Saepissime c0n80ciatum reperimus futurum cum adverbio τάχα, in Iliade exstant exempla: 193. - 724. - 489. - 345. - 120. - 427.

Odyssea haec praebet exempla: 40. - 360. - 50. - 128. - 246. - 191. - 73. - 388. - 339. - 115. - 394. - 363. - 369. - 418. - ς 114. In omnibus his l0 is ura n0ti0nem habet temporalem m0xμ. Αὐτίκα futuro adjunctum videmus s 173. - 136. - 8. - si 12. - 538. v 249 unicum praebet exemplum c0 unctivi cum Hem

se unetivus et luturum in enuntiatis eo unctionibus institutis.

- conjunctiones a stirpe pronominis relativi derivatae. conjunctiones huc reserendae sunt Ba, ς, πιυς, ροα, τε, ὁποτε μ εχ δ υος, εἶτε Non dubitandum est, quin variae in plurimis earum quas modo protuli conjunctionum redundent notiones in unam primigeniam notionem, quae in singulis enuntiatis usitata in hac, quam nunc praebet constitit significatione. Equidem nescio, quomodo c0 uncti0nis a et finalem et l0cativam conjunctionis De notiones

26쪽

sescentas paene Τ conjunctionis cma finalem et temporalem derivemus notionem Conjunctionum autem, quarum alia alii repugnare videtur significatio, optimo derivatur usus, si notionem primigeniam in singulis nempe conjunctionibus notio primigenia divinari potius quam sciri oportethin utroque enuntiatorum genere a nobis proposito, explicativo et correlativo supponimus. Unde

1 non ex hac vel illa conjunctionis notione de indicativo vel conjunctivo ponendo concludendum esse, immo ex indicativo vel conjunctivo utrum in jectivus an objectivus videndum est adjunctis conjunctioni denotione conjunctionis concludendum, 2 conjunctiones finibus angustis, quibus relativum intelleximus non esse circumscriptas, quippe cum non minus unum in tum oculum antecedens quam latam antecedentem sententiam explicare possint.

coniunctionum a stirpe pronominis relativi derivatarum hue pertinent να, ως, ὁ πιος, κρα. Da instrumentalis est pronominis relativi, sht yena, noti primigenia ergo erit hoc modo. ως ablativus est pronominis relativi ut omnia adverbia in -ως desinentia ablativi sunt ipsius adjectivi. Notio primigenia ablativi autem est punctum, a quo motus quisquam exit. Duarum enuntiationum quae conjunctione οὐ conjunctae sunt, ea nuntiatio conjunctione cis instituta indicat, acti0nem sibi inhabitantem inde ab eo tempore exstare, quo actio in altera enuntiatione oxstiterit; sed haec primigenia notio temporalis in Homeri R minibus non reperitur, conixa in significatio, quae illam inter utrumque enuntiatum necessitatem ratione logica concepit. Notio primigenia similis erit noti0ne conjuncti0ni o G i tis sum indefinito, πο interposito tantum differt ab .

27쪽

De re conjunctione hoc erile constat, eam quoque a stirpe pronominis relativi esse derivatam Thierschius Or. Gr. 9 316, 14, cf. 198, 3, 1, eam derivat a neutro pr0n0minis relativi adjuncta particula μα, ut ore a neutro adjuncta particula re. Equidem ore ab co derivatam esse cense0, interposita stirpe indefinit -- et adjuncta particula a latiuPa, s o R jectum, quia Graecis φον oc erat, et Spiritu asper a vocalio translatus in V0gulum etd cf. t ο - ως, - - σχω πάπω v0culum o eliditur, cf. ἔαε επε - ἐς τε. tua, ς, πως conjunctiones in enuntiatis explicativis et cum conjunctis et cum futuro conjunguntur. Si 0stulatio quaedam in enuntiat cum conjunctivo inest, ex primigenia n0tione h0c modo A facillime notio finalis ut finale) derivari potest, si postulatione caret, enuntiatum quod semper erit in conjunctivo quem passivum diximus omo ἐMillato et in futuro, n0ti apparebit primigenia hoc m0d0 vel si mavis e m0d quo. Notion finali his c0 unetlanibus numquam futurum adstruitur, vel ut aliis dicam, omnes his c0 unctionibus finalibus formas adstruetas ad 0 unctivi usum reV0c0. Nam . . Si Spectasi 163 ἐέλδετ ηαρ σε ἰδέσθαι, crea triri επος ποδησεae γέ- ἔρρου, apparet enuntiat οφρα - ὁ δymae postulati0nem aliquam inhaerere, 08tulati autem semper cum c0l0re qu0dam jussivo

pronuntietur necesse est, a quo plane abh0rrere futurum Η0mericum jam supra commemoravimus, futurum ergo ποδύσεα eSSe

Henige, qui editionem quintam curavit, his locis Ametsi adnotationes omisit, fortasse quia in his similibusque locis nihil adhuc certe

constiterit, conjunctivum an futurum sit intellegendum in editionem ,iii usum scholarum autem ego quoque nisi quae inter omnes constant referenda

non esse censeo.

E. H. 106, 2 cf. Schol. Ven ad L. T. I et 73 littera in seeundis persoIiis sequente modi vocali haraeteristica constanter eliditur ex Aristarchi praecepto.

28쪽

recte imprimis restituta est forma ριαχεοίατ' pro Ilaborum qualem optativi formam camina Homeri non praebent Thierschius Or. r. 3 347 I. a prop0suit futurum δε πέονται, eumque secuti sunt Freytag Nagelsbachius, Behherus. quidem futurum refutandum esse censeo de causis supra exp0sitis; neque conjunctivum est, tuendum esse cum orsono Schaesero, ossio, ritische istiter. I. p. 195, 229, stendit Ameisius, Anhan guin0mers Il. A 347. OR . 29 μερμερίζων, δππως δὴ κηστῆρσω ναόδεω ειρας ἐφησε larma ἐφέναι optat. . 000p. est ut Z 98, τύφει. Nonnulla exstant exempla enuntiati0num finalium, in quibus conjunctivum praeteritis verborum sormis subjunctum intellegimus Nihil dieam de adristis in comparationibus, Ru0s ad praesentis temporis significationem accedere apparet, i0ncedam etiam hujus mutatae structurae causam in nonnullis exemplis in vigore u dam orationis 40sitam esse; hoc quidem certum est, maximum exemplorum numerum eventum loquente ratiamnum

eventu adhuc exspectato sententiam rartificiosam isso menses, Wissensch. Syntac de ar. Spr. p. 104 adnot. ob eich di neueste Theoretiae de conjuncti mi seligamen unsten, Medi Begiehun au die auer ist, u rette suchen. Quum eaedem particulae finales in enuntiatis copulatis apud

29쪽

si δ' is μυ χεος ἔχθανὶ, qui versus in optimis modicibus deest, in sindob et Hari in margine tantum adscriptus et in omnibus ante m. Stephani editionibus, excepta Romana, Dustra quaeritu , quemque ex a 95 in hunc locum inepsisse Davesius in Miscet crit. p. 9 primus obsereavit, recte a Berier e textu sublatus est.

comparationes quoque Homericas inter enuntiata explicativa recipiendas esse censeo, quum n0 tam artus inter rotasin et ap0dosi sit connexus ut . . in enuntiati hypotheticis et temporalibus, lumina sunt orationis, quae sententias illustrent Τ)

aut dilucidiores eas reddant, multaque in iis explicandi aut 'mandi causa addita sunt.

Quod temporum m0dorumque in comparationibus Homericis attinet usum, summam viri d0ctissimi huic explicando operam navarunt, sed nulla certa dijudicandi nota et assentiendi relicta. Equidem p0etam in eadem re nunc indicativum nunc c0 unctivum pro su arbitrio usurpasse, in iisque quibus certe agn0scitur conjunctivus locis hunc m0dum probari, Delbruch, eine Forderiinga die antaste certas leges, quas omnino in comparationibus servaverit p0eta, adhuc quidem constitui 0 posse cen8eo. Ulterius pr0gredi nequeo, hariolari nesci0. Futurum tantum in comparationibus ab H0meri usu loquendi plane abhorrere cen8eam. Sed si Hermannus eam ob causam futuro locum in comparationibus Vindicari non p0sse c0ntendit, quoniam laturum quid sit nondum c0gnoverimus et Hermannum et Scholiastam errasse credo, Scholiastam quia in n0nnullis com- parationibus res quae , , re νωσκομένα esse non possunt reperiuntur, Hermannum, quia eam ipsam ob cau8am, qu0 coin parationes nihil aliud sunt, quam imagines cogitatione fictae, res quae in comparationem vocantur, ex temp0re praeterito, praeSente, latum assumi potuerunt. Ea igitur quam Hermannus in medium protulit causa esse non potest, quae futurum in comparationibus

30쪽

adhiberi vetat, contra ea ex ipsa laturi notion petita est autem , notio futuri, ut actionem pro opinion loquentishcerte evasuram esse indicet. Futurum ergo totam imaginem ex cogitatione ad Mentum perduceret Tempora omnia, quae futura habentur in comparationibus partim conjunctivos nam Il. 9 381 sq. ς τε μέτα ῶμα θαλάσσης εὐρυπFoto

sty Futurum in enuntiationibus eaeplicativis cum conjunctionibus. D- ως, ἄπως. Futurum his conjunctionibus in enuntiatis finalibus consociari non posse jam supra demonstravimus Conjunctionis sua c. lat. unum tantum exstat exemplum: 20, νυν 'ἐθέλω καταθέσθαι, tu' οὐ πυρος ἴξετ δυφῆ. Si jam ex toto sententiarum connexu noti finalis evadere nullo modo p0test, ex negatione οὐ adjuncta formam in nisi

futurum esse non p0SSe apparet. De cisto οπως c. fui. cf. 0llecti0nem exemplorum.