De conjunctivi et futuri usu Homerica [microform]

31쪽

relativi genuina notio abhorreat a nolim interrogativa, has quoque enuntiationes cum conjunctionibus a stirpe relativi derivatis

inter enuntiata interrogativa non reserendas esse aeque putabimus. M Enuntiata correlativa. Huc erunt reserendae enuntiationes cum comunctionibus cma, PE, Rυς εὶς , εἶτε, 32Οὐδ τε genuino accusativus aen. neutr. pronominis relativi adjuncta particula re.

m quotiescunque. 2 218, dii αυχ διχη ἐστὶ βροτων, δα τις κεχάννναν. 80, κρεισσων τὰ μαχευς δα χωσεται νω χερηehac notiones imprimis usitata est conjunctio in sententiis quae omnes in partes Valent. f. Exempla. Ex enuntiationibus temporalibus emanaverunt sine dubio enun- tiationes hypotheticae hypothesis temporis spatium putabatur quo peracto actio quaedam efficeretur; qua de causa etiam in ea conjunctiones τε quae initio notionem temporalem habebat notio inest hypothetica quoque. in us conjunctionis motioni Ammeongruat notio conjunctionis εἶτε licet, ut concessivum ' et quotiescunque , qui in eam, quam Buumannus Lexit. II p. 202 ed. U. et Hariung, artihelitare I p. 2154r0tulerunt sententiam εδα dialecti tantum sorina differre a c0 unctione iis, pedibus ineam fieri non potest. 3 ως εὶς o. irimigenia Arma stiit εἰς δ vel ἐς L metha.

eo oontractis in eo.

32쪽

stes malum Luci producta vocali Getis tu aspero pronominis relativira in voculam e translatoris. πω σχω πάσχω respondet huic conjunctioni ἔσα, genuino ἐς cyre, o ejectum, Spiritus aspertransfertur in primam, dor. σε. Ut actio secundaria aut in tempus actionis primariae cadit aut actio secundaria actione primaria certis circumscribitur finibus, ita ἄφρα, ως, εἰ ὁ κεν designant sedonec aut ἄφρα, εἰς μανθ

De conjunctionis ore interpretatione in Il. 82 discrepant sententias virorum doctorum Passorius s. v. -Εr eo Oroli, bis er ita in ea metit, e frie digi haben lad. Sed hanc notionem verbi τεχεῖν apud mmerum re reperies. Debbruectius quoque in dubium vocavit hunc locum. Si vertes reuomst finire , apparet iram tamdiu tantum in pectore servari posse, quamdiu n0 sit finita nugas diceret poeta non nouintellegendum est ad τελέων, sed ἁ μενοινῆ '. Similia.

2 Conjunctiones alius a pronominis

relativi stirpis conjunctiones huc spectantes sunt ei, ἐαι vis. ει locatios, 08h. Via, Mmah, notio primigenia fuit temporalis, s nostrum Wann Renn conjunctis in his enu

uatic hypotheticisD adhortativam esse notionem jam, de enuntiatis relativis hypotheticis disserui commemoratum est, ubi

etiam de temporum in apodosi usu conseras.

Quod de externa enuntiationum condicionalium cum conjunctivo et futuro apud Homerum sorma monenda sunt, absolvere im

Rarissimus conjunctivi est usus eum conjunctione εὶ adiuncta . particula ἄν sive se, sequentior cum sola particula εὶ, Dequentissimus cum conjunctions e adstructa particula κέν ia, , f. Plerumque conjunctio ei, DdM, O, et e primum in protasi vocabulum est, rarius primum tenent locum adjectio. Loci in quibus adjectiva vel substantiva reperiuntur sunt: a 116 8 δ'εἴπω. x 191, τὸν δ'εἴ P 154, τεμ νυν Im c. n. Π 263, τους δειπερ K 225, μουνος εἶ ει τε. 11 - 137, τὰς εἰ μέν et 254 τῶν εἴ κεν 113 - ti 140, αυτος δειπέρ κεν - 260, τυ πελέκεάς γε κά et

33쪽

Ex iis paruculis, quae ei sequuntur primum tenent locum ράν et δέ, nullis aliis intercedentibus oculis inter has particulas et conjunctionem, sive antecedit o. g. A 324 εὶ δέ κε μη δωχ', sive sequitur A 116 A 191, similia. Quare iis in locis, in quibus δ' e particula non ipsam conjuncti0nemo sequitur cum Thierschi Gr. Gr. 3 329M. et Beriem δὴ intellegendum est et scribendum, ita ut per synigestu χ αυτ legantur. Minus probabilia videntur ab Grensio, hil0l. VII. p. 433, proposita, quia larmam Molicam Mure cras prosectam ex δὴ υτ restituit. ades huc pertinentes sunt A 540, t δ' at9. - 225. reo

Praeter με et δε particula aliae qu0que sequuntur Mn-junctionem εἰ sed ne hiatus audiatur, semper una aut pluribus voculis interjectis a conjunctione εὶ separatae, αν αρα, αδ αδα, ἔτι φειν, οὐ, οὐκε Negationes praeter οὐ et μῆ, μῆτG, BC, et οὐκετ non reperiuntur in rotast. raecedit tamen ουδέ et μηδέ contractam quasi apodosin continens: A 90, οὐδ' υ. - 478 ουδ ε κεν. 482, χὐδ' se a 350 -υo' e re apodosis negativa sequitur a 204 Οὐδ' ε περ τε - 140, υδ ε κεν. Repetitae conjunctionis sequente conjunctivo exempla in his duobus tantum locis leguntur: 353 - 359, ic at, ' Ἀλυνσδα καὶ ε κέν τοι m. μεμε P. Cum indicativo haec exstant exempla:

34쪽

Jam extant exempla quas repugnans quasi structurae in enuntiatis condicionalibus μη negationem propter conjunctivum, quem se subjectivum M appellavimus adhibenti, o negati mempraebent. Sed quae si ita sunt, οὐ non ad latum enuntiatum sed ad unum tantum oculum reserendum, quod potissime habeat sim a gravitatem, ut a 383, e δέ tuo οὐ timum . T. I. . Simili rations o in enuntiatis cum notione prohibitis usurpatur, μη ν me οὐ χραόροῖ - μὴ νύ me οὐ maiorvum δεοί L 128,μ δ νῆας ἔχω καὶ his φυκτα Masume, negatio cum Voce

sequento in unam confunditur notionem. AEt praeterea:

Si notionem conjunctivi -gubjectivi 'in enuntiatis hypotheticis

adhibiti, h. e. postulatum, cum notione totius conjunctivi, a Bautaeinio egregie Tenden gur Wialictheit definita, conjungimus, quid e c. 0 . - ἐὰν c. co . script0rum pros. designet clare et dilucido apparebit. De εὶ c. ind. ut notione nihil amplius addendum mihi Videtur .:

Quod attinet ad O 63:

junctivum intellegi particula χ' vetat quas solam si sequitur

Non dubium mihi videtur, quin hoc quoque loco pro indi-

35쪽

cativo praesentis hanc sormam propter sensum qui illis verbis inest, accipi nequit pro πολεμίζω subStituam πωλεμρεω, cf. ' A 294, Η Μ κεν δειλός re me υπωνος κώεο IUM,

PM μὴ 'huye me Ἀπορ δὴ τε μην. - Ut in nuntiatis hypotheticis o negationem ut ita dicam illegitimam esse perspeximus. ita in alio quodam genere enu tiatorum, quae conjunctione εὶ instituuntur sequente conjunctivo futuro nulla alia nisi hac negatione opus erit, conjunctisus ergo quem objectivum ' diximus intellegendus. Inuntiata hujusmodi exprimunt exspectationem, quae in formam quandam interrogativam redacta est Verbum ex quo interrogatio pendet aut exstat, Π 860, τα δ' Vise κ' ut ς aut intellegendum est, quae structura longe usitatissima Homero. cf. Exempla. Destruectius hujusm0d enuntiationes posteriores appellat. Sed ego haec enuntiata non inter explicativa, sed correlativa reserenda censui, quia tam artus in protasin et M dosin exstat connexus, qualem in c0rrelati0ne tantum exstare intelleximu8. ἐπεί in sine dubio excise εὶ prosectum ἐπὶ correlativum est temporale conjunctionis εὶ quas genuino temporalis erat, ἐπειεῖδεν Πω - εὶ tri ἐφενω. Similis usus reperitur in lingua latina conjunctionum priusquam Simulatque. Hac noti0ne temporali in enuntiatis correlativis usitatissima est c0 unctio sequente conjunctivo n0tione p08tquam , unde Butimannus Or Or. 3 13 n. 16, conjunctivum oristi pro futuro exacto adhibitum esse contendit, quae praesumtiva futui notio, quum a primigenia conjunctivi significatione plane abhorreat, significatione conjuncti0nis ἐπε demum in hanc formam translata est. Ex primigenia temporali sacile causativa proficisci potuitn0tio, qua in enuntiatis explicativis reperitur c0 unctio, qu0niam. πρό - πάρος Shi par sive para, at prius germ stuber.

36쪽

a 135, 22 α μευ μῆ πω καταδυσε μωχον Ἱρηος, πρίν ' ἐμ δευμ' ἐχθουσα ἐν φθaa Iolat edaque inusseges, in prioribus duobus locis n0n tam artus inter sententias exstare connexum, ut nuntiatum alterum, altero dempto non sit per se ipsum perspicuum, contra in tertio, quem exscripsi loco

2 135, necessitudine tanta inter se conjuncta esse nuntiata et consociatione, mi alterius , alteram tertis sententiam laescribat finibus eamquo suppleat. Illius generis enuntiata inter explicativa, hujus generis inter correlativa sunt reserenda, in illis enuntiatis πρὶν notione adverbiali et conjunctivus, cujus in enuntiatis expli cativis unum tantum praebent exemplum carmina Homerica, quem objectivum diximus intellegendus, in his πρὶν pro conjunctione et conjunctivus quem subjectivum appellavimus putandus est; Iem 'tentia antecedens semper est negatiVR. . Enuntiationes interrogativae geminatam cum io junctivo et futuro apud Homerum instituuntur particulari re

37쪽

Membrum secundum interrogationis instituitur particula li . sum graviore accentu peripomeno, quia eo ipso membro geminata existit interrogatio. y Aliam sententiam protulit Bllumlein, 'utrique membro disjunctivum vindicaturus quamquam go quoque disjunctivum ab Dinterrogativo secemendum n0n 8Seputem, tamen nihilo secius membro secundo particulam deest is a Lehrsi l. c. expositis adjungam. In dubium vocari P088unt, si usum m0dorum spectabis: α 296 κεν νοσήσας ἀποτισεται φε καὶ οὐκ ' T 311 κέν μιν ἐρυσσεαι, ν κεν ἐάσε eo 6 32, ιν υσαι, is sera Γυδείδης κρατερὸς stom=δης

Sed omnibus his locis conjunctivum, non futurum intellegendum esse, ex hoc concludere licebit particula sola posita in n0nnullis locis conjunctionis εἰ vice iungitur, A 83 9 111. 415. et 138 τ 325; non dubium est quin f κε - ε κε quoque eadem ratione usitatum sit in interr0gationibus vero conjunctione ε κε institutis nunquam futurum his particulis adstructam reperiemus, quum avel8ber , die or Mura etc. I, 265 νέσει, itemque o 24 τελευτησει, quae sola tantum suturi cum Dra consociati fuerant exempla in usum conjunctivi vocaverit. Quam ob rem omnes forma ε κεν particulis adstructas ut B 72, εἴ κέν πως δωρηξομεν, o 297, ει α. ἐρυεγεν, imiliam unctiv0s esse c0rrepta vocali copulativa censebimus.

De partientis A et is eonjunctis et latur adstruetis.

Inter particulas ἄν et κέν necessitudinem quandam affinitatemque intercedere quum eo demonstratur, quod in vetustiore dialecto eolica et dorica κε particula pro ἄν usitatur, tum eo qu0que, qu0 apud scriptores epicos in enuntiatis conjunctis parimodalitate nonnunquam utraque particula invenitur:

Iecheisens Jahrb. 1862, p. 196.

38쪽

c 259, is diu μέν κ' mobς με - Or δυθρωπων. Quae de particularum ἄν et κεν origine viris doctissimis disputata sunt, tamen n0 ita ut omni careant dubitatione explanata sunt. Alii enim, in iis Hemannus, graVissimus auctor, Dammius, illas voces diversae originis, alii ejusdem esse existimant, in iis ostius qui primus eam de communi particularum ἄν etes origine movit quaestionem artificiosam hanc derivationem huc reserre supersedebo, quum nihil afferat momenti. quidem omnia quae exstant cum futuro et c0 unctivo adjunctis particulis ἄν et κέ exempla Homerica in eandem qua in dissertatiuncula hac usus sum dispositionem congessi singulisque partibus quotiescunque reperiantur si vel κέν particulae adscripsi, si hae sortisseratione certi quidquam mihi redundaret. Juvabit hanc dispositionem afferre.

Enuntiata primaria.

a cum subjectivo particulae non c0 unguntur b cum objectivo.

39쪽

II eum futuro '

nuntiata secundaria.

I. cum pronomine relativo:

m cum conjunctivo objectivo, me coo

40쪽

in enuntiatis interrogativis

ἐπεὶ sepostquam , 38 ia 27, si adnumerabis ἐπεί κε

Usus particulas is longo stequentior est quam particulae αν, I in enuntiatis primariis dura κέν - 35. in enuntiatis secundinis .... Eu - 140 450. - . . . a in enuntiatis explicativis A r κέ - TQ 77. b in enuntiatis correlativis duci κέν - 104 373. in Summa ἄν μέν - 16.

Imprimus illud apparet, neutram harum particularum igni ficationem modorum vel temporum mutari, neque ἄν vel vi a ticulis additis incertam reddi sententiam, quae tam nonnunquam certissimam esse appareat A 300, mi δ' G2ων, βυ- ἐα λῆ παρὰ ν, μελαίνην, τῶν οὐκ si ri φέρος inicis δέκοντος ἐμειO. - Γ 66, o me res ν' ἐσα θεων ἐρικυδέα δῶρα, iam κεν αὐτοὶ δῶ m, ἔχων δ' οὐκ ἄν ς Hoeno.