장음표시 사용
351쪽
scriptorum α uimα eriebanι , quibtisi rebus certe ipsi candidatorum vultus obscurior ei mideri solet. Qui Latine scit admonitus concedet , Opinor, neque ObSeriationes neque festifcasiones huius loci esse. Nec dubito quin, quemadmodum praecedit videbant, sequitur animadvertebant, sic scripserit moestos amicos Observabant, eliciendumque sit ineptum testifcationes. Quo modo alius alio modo postrema verba corrigero tentaverit, ex Halmitannotatione intelligere licet. nec mihi singulas coniecturas edisserere lubet, quibus Bootii coniectura accessit p. 558. Equidem nihil mutem nisi hoc: quibus rebus ipse candidatorum vultus obscurior , rideri A solet. . . COM.
Advertit me quoque id, quod exstat S. 50 ,
meminis is enim, quum illius nefarii glα-diatomis voces percrebruissent quas habuisse in concione domestica dicebatur sed, non statim amplector id quod Kayserus commendabat , ut iactavisae legeretur, pro Λα- quum praesertim conquestionea .hab tae in senatu S 72: et Planc. S 58. . dicatur aculeos habere in reprehendendo. lPropterea quod nil nisi voces illae percrebruissent, in f 51. bis tollendum rebus, vitio
352쪽
incultatum , ut postremo subiiciatur , quae ad me allata essent. Ibidem , inexplicabile est si ila de se meritum esset, et ex V. l. cum, prosi, emciendum quod. - In eadem S, quum dicitur partim - quia nihil timebari, Hrtim quia timebant, oppositio melius prodibit, si legemus in postremis, quia Ommi timebant, sicut omnia timere est Sest. S 40.
In camptim de ci, nempe multorum CO-mitatu, est, sicuti constat, candidatorum: cons.
S 44. quomodo igitur probari poterit hoc, in
3 52, quod homines iam tum coniuratos cum ' glrediis in eampum deduci a Catilina . sciebam ' Quidni, transpositis casibus, legamus , quod ab , hominibus ciam gladiis in campum deduci Catilinam sciebam. Omisi
intempestivam annotationem: eam tum coniura.
tos. Tum in eampum putide iteratur post descendi. Halmius mea non improbans. ulterius quam decet progreditur , et praeterea AO-mines abiicit. Non puto satis esse cum gladiiε , pro armata cinire, et requirit illa locutio aut verbum sesse cum gladio , aut substantivum additum. Duabus de causis probari non possunt haec, quae leguntur S 55. Modo dixerat, quo modo factum, ut omnes, qui catilinam ab re p.
353쪽
342blica depellere cuperent , omisso Sulpicio ad
Murenam se contulissent: lum sequitur, magna est autem comitiis consti laribus repentina υoluntatiam inclinatio, praesertim quum incubvit ad Nirum bonum et multis aliis ain iumentis petitionis Ornatum. Ea Drma huius sententiae nunc est, ut dicas generalem ea observationem contineri, quamquam in ea ipsa requireres magna eSse solet, aut simile quid.
Sed quid est magna est inclinatio 8 et quid
magna reFentina inclinatio 8 Omnino absurdum est tali' in re magnam inclinationem appellare quamquam recte Philipp. V. 8 26. dicuntur magnae inclinationes temporum. Quum igitur manifestum sit pergere Oratorem in narrando , equidem ' existimo sic eum ' scripsisse : facta est tum comitiis ' consularibus repentina voluntatum inclinatio , praesertim quum incubuisset ad virum bonum cet. , quibus postremis Murenam indicari, apertum est e sequentibus. Inclinαtionem incumbere
in quem, legimus quoque in Balb. 8 58. Propter 'similitudinem vocabuli sequentis excidit Infinitivus eiusdem verbi in his S 56 :
nam ut omittam Serv. Sulpicium, quem intelligo non iniuria L. Murenae, sed honoris contentione permotum , acer Sat pater-
354쪽
nus amicus , Cn. Postumius cet. Legendum est, - permotum accuSαrs, ac MSαι - . Non sine causa contendorat, non oportere Catonis accusatoris auctoritatem nocere Murenae. Tum S 60. hoc subiicit: nam si quia hoc forte dicet, Catonem descensurum ad accuSandum non fuisse, nisi prius de cau- εα iudicasset, iniquam legem , iudices , et miseram conditionem instituet periculis hominum , si existimabit iudicium accusatoris in reum pro aliquo praeiudicio valere OFortere. Nihil erat metuendum, si quis ipse ita existimaret, sed si ita communis opinio et tamquam lex nasceretur. Itaque legendum
Alia i prsteterea notanda sunt in eadem . S 60.
tuperare Catonem, sed nonnulla forsitan conformare et leviter emendare FOSSe.. Tum subiicit haec e. poeta : non multa Pes aS sed si peccas . te regere po33um. Continuat ipse haec : at ego verissime dixerim peccare te nihil, neque ulla in re esse eiusmodi ut corrigendus potius quam leviter insecten- S eβεο videare. Κarsero non satisfacit illud at ego Verissime: quumque in compluribus codd. sit at ego non verissime, suSpica-
355쪽
tur , ' tamquam si in archetypo fuisset υere, corrigendum ESSe at ego non temere dixerim. Corrumpi mihi videtur ista correctione Cicer nis sententiam , cuius , ut ex reliquis omnibus apparet, hoc consilium erat, ut laudaret Catonem quod perfectus Stoicus esset: tum ipsa oppositio vindicat eam lectionem, quam Halmius edidit, quaeque indicatur coni. αι. Poetae verba erant non mullα peccαS: Contra, inquit, ego verissime dixerim peccare leonia hil : adeoque mihi videtur Orator poetae verba premere Voluisse, ut ' fortasse non corri mdus , quod lenius aliquanto est, sed regendus dixerit, itaque melius servaverit eandem 'meta phoram, quam secutus est , in in aetendus. Solet aliquoties Cicero quae ex poeta citat in aliam sententiam flectere t suoque' proPasito accommodare: cons. Nat. Beor.I. 6 12. et Caran.
catonis rationem et consilium. aggressumS , primum enumerat insitas eius virtutes; tum a dii S 60 : accessit istuc doctrina' non mode rata nec mitis, sed, ut mihi videtur, paulo αγerior et durior quam 'aul υemitas, aut natura patiatur. Prius aut omittunt alii. Sed non tantum perperam, aliquando disiunguntur quae coniungenda essent , iteratu
356쪽
345part. e ut bene disputat Madvigius ad Fin. p. 254) , sed ipsa simplex particula diviunetiva
aut nonnumquam in vitio est. Hoc quidem loco tantum abest ut veri as et naturre sibi invicem opponantur, ut potius in unam notio- nem contrahenda sint, et sicut aliquoties apud Ciceronem reperies res et veritres , ita nunc dixit veritas et natura, i. e. naturae VeritaS.
Aliquanto post, S 65 , idem dicit uno natu
la principio huius loci expressi istuc, quod Ernestus ediderat ex Cod. Guelph. , quum pridem coniecisset his dotibus. Hoc autem ipsum nollem ab Halmio susceptum esset, qui frustra suspicatur latere id in plerorumque codd. vitiosa lectione this itOL Scilicet non temere Ciceroni tribuendum est quod ipsius consuetudo repudiat. turae dotes , i. e. bona aut dona quae quis a natura habet, numquam appellavit Cicero , neque ingenii dotes, animi. Ovidio libuit postea audaciori hac metaphora uti, et aliquanto post Plinius eam usurpavit Epist. I. 24. 5. II. 17. 29. . III. I. 4 ; itaque in Latinitatem ea forma loquendi paulatim recepta mansit. Semel tantum , sed alio modo , dotis vocabulo , in figurata oratione usus est cicero, orat. I. S 234, ubi dicit Crassum Derbor rum
357쪽
dolo locupletasse et Ornαsse ius civile, cuius artem Scaevola teneret indolatam et incomptam. Sed in verborum dote genitivus epexegeticus est, ut sit dos, quae verbis, i. e. dicendi facultate, constat: contra, naturae tes intelligantur necesse est, quas natura tribuat , pro quo Cicero usurpare solet dona naturas , ut dona fortunus, aut, sicut paulo post, bona a natura esse dicuntur. Quapropter praestat squod Halinio quoque in Addendis probari video) istud tot, ortum quippeo vitioso initio sequentis vocabuli, abiicere . et tenere accessit his doctrina - . Quod Κay- Serus excogitaverat, accessit α Stoicis , abiiciet, spero, ipse si reputaverit Stoicorum BOInen, utpote inauditum in iudicio, primum in seq. demum S appellari. ... iCatonis propria esse . dicit divina et egregia bona, quae a natura haberet: tum addit, 361:
quas nonnumquam requirimus , ea εunt Omnia non a nafurci, Uerum a magistro.
Quid est illud, requirere ea, quae a. magistro habebat Cato 7 et quare nonnumquam Z... Ni hil me in illis offenderet, si probari posset, quod Ernesto videbatur, requirere idem . .esSequod reprehendere: in Planci na contra S 62. reprehendere poni videtur pro requirere.
358쪽
347 Nescio quid aliis placeat: equidem non utor additamento quo haec augentur in f 61 : nosmιtem , qui sapientes non sumus. fugitivos , exsuleS , hosteS, insanos denique esse dicunt. Abiiciantur haec duo postrema, quemadmodum simili additamento liberare me memini sputaveruntὶ locum Nat. Deor. I. 3 2.
et recte denique claudit sententiam. Diversum
est hoc quum dicitur S 65 , nostri autem illia Platone et Aristotele - aiunt, apud εα-pientem valere aliquando gratiam .' nam utunti. q. affirmant. Sed, quum perspicuum sit h. l. nota illa Stoicorum paradoxa indicari, excludatur hinc fugitivorum mentio alienissima ab hac disputatione : non dubito quin servoε scripserit Cicero : cons. Parad. V. In S 62 bis interpolatum est. Haec homo ingeniosissimus , M. Cato, auctoribus eruditissimis in cius arripuit, neque disputandi causa , ut magna pars, sed ita via Dendi. Abiiciatur tum M. Cato, tum ut magna pars. Dicere licebat, ut mulli, ut pserique: sed magna pars requirebat additum genitivum. In fine S 64 haec dicuntur: quod atrociter in Senatu dixisti, aut non dixisses aut seposuisses aut mitiorem in partem in-
359쪽
terpretarere. Misere haec turbata esse arguit varietas lectionis : itaque viri docti emendare conati sunt. Postremo accessit Κayserus,
qui hoc excogitabat, ut pro aut SeFOSNisses legeretur aut si pronuntiases vel professus esses . tum Halmius , qui aut si proposuisses commendat. Neutra ratione tollitur id, quod vitiosum esse in hac enuntiatione existi mo , ut tria distinguantur, quum illud aut non dixisses unum tantum sibi opponi postularet: neque hoc' serendum , ut post dixisses, in altero membro mutato tempore ', dicatur intes retarerem Equidem suspicor: quod 'saepe factum hoc' quoque loco accidisse: ut eius- dem vocabuli iteratione neglecta truncata' siti
oratio et ' pessumdata sententia. Perspicuum demum erit, opinord hoc aut non dixisses . aut si dixisses potuissemus mitiorem in . partem interpretare git
In S 65: non fortasse, ut Bootio videbatur,
sed certissime legere praestat rishi 'gratiae concesseris, quod in eadem', fgum' sequitur 3 resistito. In iis quae statim sequuntur sericordia commotus ne sis. ' Etiam ἰ sed tamen in dissolvenda semeritate est Mus αἷμ' qua humanitatis, Halmius offenditur' verbis' in dissolvenda severitate, itaque haec lol- '
360쪽
lenda censci, ideo quoque ut eadem , quae in ceteris responsis, brevitas maneat, tum quod dissolvere severitatem vix Ciceronianum sit. Milii videtur , sicut εevero Opponitur dissolutus sui aliquoties in Sullana), et humani asseveritati, ita tam recte dici dissoreere, quam remittere , relagare , aut mitigare severitatem. - Tum in f 67 praestabit quod id defendam ii prae eo quod editur quod idem
Speciosa in primis correctio est quam Habmius commendat: ad illustrandum locum subobscurum , in S 67 , et quem et Bootius , quoque . tractavit, i. .c. p. 354. Verba illaeci sunt, post, verba e , Selo recitata: ergo ita Seria us aiiudicUt , ic trα. με- γα Gai, haec , videri si facta, atat decet Mit, , quod nihil O tis est, dum candidatis orem gerite in quibus Ualmius corrigit dum candidatus - quod ideo accipiendum esse lexistimo , quod vix probandum i est, ut ..Senatus dicatur illo Scis morem
geρεδεεe condi tis. , Sed ne hoc quidem probandum, ut . Senatus primum dicatur Πα --
dicare . ,3um 'addatur eum decernere quod nihil. σμε, est. Videtur mihi haec . potius ad Catonem reprehendendum .di1isse orator, quod, credo , obtinebimus si legemus, tu decernis - ,