Quae ratio sit Ciceronis Paradoxis stoicorum cum Horatii stoicismo satiris epistulisque eius contento.

2쪽

THE UNIVERSITYOF ILLINOIS LIBRARY

6쪽

1. Abhandiung des Pros. Dr. JOS. Ogoreli: Quae ratio sit CisieroniSParadoXis Stoi eorum eum Horatii Aloioismo Satiris Epistulisque

7쪽

Scripsit

Ouieunque in vitam Cieeroni S aecuratiu8 inquisiverit atque animi

eius contention OS ingeniique laboreS perSeCUtUS erit, nequaquam insitias ibit, fuisse eum patriae amantiSSimum, CivibuS SutS Bd- diutum vel maXime reique publieno devotissimo deditum. Namquo illo nullam Oeeupationem honestiorem aut utiliorem deleotationumve pleniorem, hominis denique opera eon Silioque digniorem esse iudieabat, quam Si Omne Studium Curamque Uni Versam rebus publieiS Voveretiitque omnem operam in Communem suorum eivium utilitatem Conterret. Hi ne dum per vires atque tempora lieuit, Suae Civitati eum Unlee InSerVire, en Sola oeeupari nee quidquam antiquius dueere Ni demta S, quam ut illam Servaret, tueretur Vel potius in pristinum Severae ae iustae diseiplinae Statum restitueret. A prima igitur adolescentia per longam dei neepS annorum Seriem nunquam ille ne quo iniboeilla valetudine neque adverSiS temporum Condi ei inibus atque adeo gravibus, quas advel Sariorum in Se eXCit RVerat O senSioneS deterritus est, quominuS de republien Optime mereretur. uare eundem et stipendia facere et muneribus rei publicaei alit S l)0St alia fungi et ad provineiam administrandam Roma prof1 et Sel ibi quo et affliolos sublevaro et hostes profligare videmus. Unde P08 quam de Ce8Sit et Romam reversus patriam, quam laboribuS QOD-- SllUS Perleulls Sui S eX flamma atque ferro ne paene ex faueibus fati eripuit et Civibus suis Conservavit ac restituit, Confli elatam et in par-Le8 UHaeel BlBm Vidit. Summe eo rerum Statu Sollieitatus animos iras, que Potentium arma in Se Capessentium mitigare ne delenire nititur. Ι'raeter ha0e summa industria sollertiaque usus est in officiis praestandis familiaribus, amiel S, neeeSSariis, CivibuS Omnino SUiS, SOD- 'us in80ntibus, quotquot quotienSque rerum gravitate afflicti auxi- lium ab eo petebant Hine pergraves Sunt eius in hiS Rerumnae,

ermultae lueubrationes, vigiliae et quas prope quotidiana dicendi

8쪽

0X0reitatio exigebat meditationeS. Commentatione S, declamationes, undo tot talesque eXortae Sunt varii eXimiique argumenti OrationeS, unde etiam manarunt Seripta eius rhetoriea.

Inter has occupationeS tamen, etSi longe plurima S ae diverSissimas, Cicero Studiis litterarum, ingenuarum artium Culturae atque imprimis philosophiae, quam in eoelum oXtollit laudibus, i) non tantum nunquam defuit, sed continuo inter oeeupationes ei ViteS ipsa S Curam iis operamque navabat ita, Ut eum iiS pernoctare, peregrinari, ru Stiuari

videretur.

At quod iam philosophiam ipsam attinet, dicit illo quidem ) stu

dia haee, quamVi S remiSSa temporibus longoque intervallo intermissues Sent, Semper tamen unimo retenta ne denique prorSUS revoeatneSSe. Itaque eum rei publieae forma mutata omnia dominatu unius tenerentur atque Cieero desen Sionum laboribus Senatoriisque muneribues aut omnino aut magna eX parte esset liberatus, iam Vero eum et fortunae gravi SSimo pereuSSUS Vulnere et eXStineto senatu deletisque iudiciis ab administranda republiea foroque Obeundo remoVeretur, quoniam nihil esset, quod dignum Se aut in curia aut in foro agere pOSSet, revocavit illud Studium, quo omnium artium, quae ad reetam vivendi viam pertinerent, ratio ac disciplina contineretur, Studium

Sapientiae dico, atque hoe ipsum latinis littoris illustrandum sibi osse vel optimum duXitὴ . Neque vero ulla pars litterarum inveniri potuit, qua Cieero abditus atque eX conspectu hominum in Solitudinem, quam non Voluntas ei Sed rerum neceSSitas attulerat, redactus vel magis deleotaretur vel in qua maiore eum emolumento fructuque elaboraret. Namque primum doloris ille medicinam a philosophia petebat et otii oblectationem hane honestissimam iudicabat, deinde suae aetati hoe ma Xime aptum iisque rebus, Si qua S dignas laude geSSiSS0t, imprimiS ConSentaneum, denique etiam ad suos ei ves erudiendos nihil utilius esse censebat. Quod si sorte hoc loco illud animum advertimus Curiosique rogamVS, num eVentUS reSponderit eXSpeetationi numque Cicero adaequatam invenerit, quod ad Se ipsum attinet, compenSationem damni, quod a republica remotus aliisque fortunae ictibus bercussus Se feciSSe doleat, parum ad nos. Id solum monuisSe iuvat, medietnam illam in philosophiae opertis repositam animo eius mentique non adeo Sus se ei SSe, quum multoties eum de misera Sua condi et One querentem atque lamentantem legimus, quin imo taedio vitae Se captum eSSe ip SI prositentem reperimus ε). At quod ad communem utilitatem Spectat' de fin. III, 22, 7S.

3 Tuscul. I, I, I. Oii. II, I, 4. 'in Tuscul. I, I. Off, ΙΙ, Ι. 2,-ὶ Ad Att. IX, I a. non medius fidius prae lacrimis possum reliqua nec cogitare nec Scribere. Divinat. II, I, 3. Nam quid ego de consolatione dicam Θ quae mihi quidem ipsi Sane aliquantum medetur, ceteris item multum eam profuturam puto. Quare S. AuguSt, De civit, d. XIX, 4. t. V, p. II 47. Nobbe. multum eum fuiSSerefert in lamentandis vitae miseriis. Vid. Jacob. Brucheri, HiStor. criSt. PhilOS, I7 2. II, P g. 39, et not. C.

9쪽

Commodumque, quod ei Vibus Sui S tradendi S philo Sophiae praeceptis Ciuero attulerit, hoe maXimi est momenti non Solum quod ad Romanos ipsos Sed etiam quod ad Omnem dei neep S attinet posteritatem. In universo fero philosophiae Studio haee duo potiSSimum apud ROmnnos ob Servanda ObVeniunt atque seminent: primum quod illi partem philosophiae Sequuntur ethi eam Seu moralem, deinde quod in nullius verba iurant magistri, Sed eX Omnibus philosophorum dis 'ipliniS, quaeCUnque eOS IDRXime Speeie veritatiS movent, hauriunt libantque. Haseo eadem etiam apud Cieeronem in omnibus eius scriptis

philo Aophi eis prominent vel maxime. Quae quidem eon Silio ipsius, ut

propoSitis ei HS Sapientiae Sanae atque verae praeeepti S, quae adhue ignorabatur vel Singuli S tantum Cognita in eiVeS Omnino non eman B Verat, quam plurimi S pro deSSet, non tantum non adversabantur, imo Vero apprime reSpondebant.

Ut quaestionem de primis Romae philosophandi vestigiis mitia

mus, id Solum vel obiter Commemoratum velimus, ibidem ab anno 155. ant. Ch. n. tantum philoSophiae amorem tantumque studium eius diseiplinae eXeitatum eSSe, ut relegatis etiam Catone auetore tribus illis trium graeuarum haeresium prinoipibus, Diogene Stoico, Critolao Peripatetico, Carneade Aeadem leo, Simul atque Semina Supientiae graeeae Romae disperSa sunt, desiderium illud in iuvenum romanorum animiS non Solum non eXtingueretur, Sed etiam in dies auguretur atque eXReueretiar. Quo faetum est, ut Quique ab ingenuarum artium studio haud ita abhorrenti Romano philosophieae quoque dis ei plinae cognitio prorSuS eXOptata atque adeo neceSSaria videretur'. Itaque eum Omnibus externis hostibus devietis Graeolam aliquando ipSam, omnium doetrinarum bonarumque artium prOCreatri oem et qua Si parentem, Romani Sibi subi Quissent et in provinetae formam redegiSSent, artiuS eum Grnecis coniuneti litterarum Suavitalem artiumque dulcedinem percipere ab iis didicerunt. Hine post Corinthum deletam omnium fere Seholarum philosophi Romam CommigrRVerunt, ubi Summa nobiliSSimorum ampliSSimorumque Virorum perfruentes dignitate graeeae Sapientiue artiumque ingenuarum Cognitionem disseminabant et Studium earum Curamque inter multos eoSque illu- Stros Romanos eiVeS propagabant Sio innotuerunt Romae penitusque radioes immiserunt omnium fere philosophicarum diseiplinarum praeeepta, imprimiS e RPUm, quae Sub Graeeiae etiamtum florebant coelo, quo pertinent: Stoica diSciplina a Panaetio, homine gravissimo Romam translata, dein a Posidonio eius diSeipulo, πολυφιαθεστGTob illo atque ἐπιστρημονD OTύτω eum egregio rerum eventu inter nobileS RomanOS perVulgata. Epicurea Seeta, qude eum Cognitu satis esset faeilis atque blandis voluptatis illecebris invitaret allioeret que, permultis nobili lo eo natis maXimeque iis plaeuit,

ii Copiosius fusiusque haec res tractata est nobis in opusculo, cui est tituluS: AEOn- Spectus philosophiae Stoicae atque Enchiridion Epicteti . Qim liber Siovenica lingua conscriptus etsi iam diutius confectus preloque maturus, tamen, cum pro re nostra eiuSmodi impen-Sam fecere non valeamus, publici iuris adhuc fieri non potuit.

10쪽

qui a republiea remoti magi S Sibi vivebant et potiuS Corporis animi suo voluptatibus spui, quam negotioSi et rebUS intenti aetatem agere mu-l0bant. Peripatetica phil0Sophia, Apelliconis Tei bibliotheon Romam Sylla se iussu Athenis perlata, haud parum cognita erui, et quamquam

non ita magno Studio a RomaniS Captabatur, tamen non deerant. qui eam quoque Sequerentur. VerUmtatem Studi OSi S Simo A eademiam m0diam, quae dieitur, ampleXi Sunt Romani, et quidem primo propterea, quod huius Scholae in utramque partem diSputandi ratio magno opere studium adiuvabat eloquentiae, ViriS ad Summas in republion dignitatus adipiscendas annitentibu S Vel maXime neeeSSariae, tum vero quod mOS patri US Aea demine adverSari Semper omnibus in disputando aerioriS ingenii hominus ad hane potissimum philosophandi rationem, quae in Omnia neeurate inquireret, Certi tamen nihil statueret nou in Sententia pertinaei ter permaneret Sed probabilia sequens in his aequieSeeret, traXiSSe Videtur. Hano uandem philosophandi rationem Viamque Cieero quoque ampleXUS QSt atque adamaVit unice, quippe cui HS umorem et Philo Laris saeus, qui bello Mithridatico, quum Graeciae ei vitutes atque AthenaseipSae misere diriperentur, Romam profugus ei iuveni adhuc instilla poti)et ipsius Studiorum rhetori eorum CVrSUS eandem Suaderet ). Cum igitur quaereret multumque cogitaret, quanam re pOSSet et VibuS Suis optime consulere, ne quando intermitteret civitatis Salutem adiuvare, nulla maior et Oeeurrit, quam Si Optimurum nrtium Vias traderet atque philosophiam e Graeeia traduolam latinarum litterarum luce illustraret et divinae illius doetrinae amorem in Romanorum animi S Reeenderet et aleret β) eosdemque opera, Studio et labore Suo doetiores reddere ε). Illo igitur ubi ad disciplinam Aea domine mediae praeeipue Se rettulit, utpote quae Senili S ei declamatio es Se poSSet, ad Summum alaesoritatis splendorisque fastigium eum eveXit ita, ut ei HS Cultura atque Cognitione inter CiveS SUOS propaga tu tanto Opere meruerit, ut Suo jure stator atque parenS philo SOphine apud Roman0S appellari possit.

Itaque cum Cieeroni, patriae Sune amantissimo atque eXeel SuriimpriSeorum Romanorum rerum Cognitione pereuSSO EO Silium eSSet, ut maiorum VirtuteS, quae tum paene eXtinetae atque deletae videbantur in Romanorum unimis reSUSeitaret atque redintegraret, hoe ita se

RSSecuturum putabat, Si optima quaeque praecepta philosophiae atque eXimia proponeret eademque luetilentissimis eXemplis eX historia romana politis illustraret se Confirmaret. Etenim, cultura animi , inquit ille, philosophia est; hae e extrahit vitia radieitus et praeparat animo Sad Salus accipiendos eaque mandat ii S et, ut ita di eam, Serit, quaΘadulta fructus uberrimos ferant β). Quapropter Cicero etiamsi nul-

' de orat. III, 28. TVS l. II. 2. IJ Tuscul. V, 29. Brut. 89, 3o6. ad iam. XIII, I. Nat. deor. I, 3. Acad. I, A. de divinat. II, 73. Off. I, 2 de fato, 2, 3. Nam cum hoc genere philOSophiae, quod nOS Sequimur, magnam habet orator societatem; Subtilitatem enim ab Academia mutuatur et ei Vicissim reddit ubertatem orationis et ornamenta dicendi.