장음표시 사용
441쪽
aduersus Ecclesiam, portae praeualere poterunt info. rorum. Nam si praeualerent aduersus petram in qua Ecclesia fundata erat, contra Eccl sam etiam praeualerent.
S. CYPRIANVs Archiepiscopus thaginensis in Africa anno 2 o. lib. I. Epist. 3. Nauigare, audent, inquit ad Petri cath dram, S: Ecclesiam principalem, &c. nec cogitare eos esse Romanos, ad quos perfidia haber nonpotest accessum. In ΕΜ lib. .Epist.2. laudans constantiari&auctoritatem S. Cornelij Papa etiam Ethnico Imperatori terribilem: Quant/, inquit, ipse suscepto Episcopatusuo virtus' quantum robur
animi' qualis firmitaι fidei ' sedisse intrepidum
' Romae in Sacerdotali cathedra eo tempore,
cum Tyrannus Decium intelligio infestus Sacerdotibus Dei, fanda atque in fanda
comminaretur; clim multo patientius o i Ierabilius audiret, leuari aduersium se aemulatu Principem, quam constitui Roma Dei Sacerdo
442쪽
LH1ΕRONYΜvs discipuliis eius, in Syria anno 38o.lλ 3. A pologiae contra Rustinum.Scito, inquit, Romanam fidem, apostolica voce Iaud nam, eiusmodi prastigim non recipere; ιtiam Angelus aliter annunciet, quam semel pr dicatum est, Paulli auctνritate munitamnonposse
S. Aucius T IN Vs Episcopus Hypp nensis in Africa anno oo.in psalmo contra partem Donati. Numerate,inquit, Sacerdotes , vel ab ipsa sede Petri: in ordine illo I Patrum, quis cui successerit videte: ipsa est petra, quam non Tincunt superba inferorum
S. CYRILLvs Alexandrinus Archie- piscopus in Aegypto anno q3o. Vt citatur apud S. I somam in cap. 16. Matthaei. Secun- dum hancpromissionem, inquit, Eccisa apostol ca Petri, ab omni seductione, o haeretica circum-
sentione manet immaculata. ι .
S. THEODORE Tvs Episcopus Cyri, in Syria anno o. in Epistola ad Renatum Presbyterum Romanum: Tenet, inquit, sincta ista sedes gubernacula regendarum cuncti orbis Ecclesiarum: cum propter alia, tum quia semper baretici foetoris expers perma
. PETRvs Crysiologus Rauennas i Loopus in Italia, anno AE 3 o. in Epistola ad
443쪽
ad Eutychetem,quq habetur in primo totὼ Conciliorum ante Concilium Chalcedonε- se: Hortamur te, inquit, frater honorabilis, ut his quarti beatissimo Papa Romanae ciuistatis scripta sunt, obedienter attendas: quia RPetrus,qui inpropriasede vivit, O praside prastat, per seccessorcs suos) qmirentibus dei veritate. THEOPHYLACrus Archiepiscopus Bulgari ensis in Graecia,anno 886 in caput ret
Lucae,docet dari a Christo hoc priuilegium, fidei videlicet indescetibilitatem; quia ipse
futurus erat Princeps & caput aliorum, ac
proinde etiam dari omnibus aliis, qui illi in
principatu isto erant successuri. Ouia te habeo, inqui principem Discipulorum, confirma caeteros: Hoc enim decet te, quipost me Ecclesapetr es, ct fundamentum. S.BERNARDvs Abbas Clareualleissis in Gallia anno I O .in epistol.I9o .ad Innocentium Papam,eius nominis secundum. portet, inquit,ad Vestrum referri Apostolatum pericula quaeque,& scandala Regni Dei ea praesertini. quae de fide contingunt. Densi namque arbitror ibi resarciri damnasi ei, ubi notofi dessentire defecrum. Cui enim κlteri Sedidictum es aliquando;uopro te rogaui, τt non dese
444쪽
rESTIMONI a CONCILIORVM. SYNonus Alexandrina,in qua S. Ath hasius & uniuersi AEgyptiorum Thebaid rum, d Libiorum Episcopi congregati su
runt,in epist. ad Felicem Papam eius nominis secundum. Tu,inquit, prophanarum har
sum, ct in eritorum, ais omnium infestantium depo tor:=t princeps, ct doctor, caput 1 omvium, orthodoxae doctrina,immaculata fidei existis. AsCANI us,& uniuersi Episcopi Ta raconensis prouinciae in epist. ad Hilarium Papam. Dornino beatissimo,& Apostolica reuerentia 3mobis in Christo colendo Papae Hilario, Ascanius & uniuersi Episcopi Te saconensis prouinciae. Etiamsi nulla deci ret necestitas Ecclesiasticae disciplinae , expetendum nobis reuera fuerat illud priuileguum Sedis vestrae, quo susceptis regni clauubus, post resurrectionem Saluatoris, per i tum orbem beatissimi Petri singularis pra dicatio uniuersorum illuminationi prospe- ixit. Cuius vicarij principatus, sicut eminet, ita metuendus es ab omnibus & amandus. Proinde nos Deum in nobis primitus ad rantes,cui sine querela seruitis, ad fidem recurrimus Apostolico ore laudatam , inder stonsa quarentes, vitae nihil errore, nihil aestu -
445쪽
CONCIL1vΜ Chalcedonense Act. petita Leone Pontifice tanquam summo&infallibili Iudice ac Pastore probationem&confirmationem statutorum suorum. Huc
pertinent & Concilia, quae sequenti capite allegabuntur, a quibus Romani Pontifices tanquam supremi, & diuinitus ordinati ac minime fallaces Iudices interpellantur. TESTIMONIA IMPERATORUM. Gratianus, Valentinianus &TheodosiusAAA .ini.l. C. de summa Trinitate, testam tur in Romana Ecclesia fidem Petri inuiol tam permansisse, & a Pontifice Damasbeamdem sequutum ac tutatum fuisse. Iustinianus in Epist. ad Eul alium Episcopum &Ecclesiam Carthaginensem, presse testatur quod in sede Apostolica extra --culam semper est catholica seruata Reli.
SUB MONITIO A D LECTOREM. IN causis etiam secularibus, maxime arduis& maioris momenti iudicem aliquem esse supremum, qui finaliter omne controuerisas dirimat atque determinet, ratio ipsa, & e perientia quotidiana, atque euidentissima quoque necessitas efflagitat: alioquin enim conten, tinum& controuersiarum nunquam aut in
446쪽
dus,aut ficiis esset futurus. Si autem in temporalibus negotijs hoc requiritur: quanto magis in negotio & caussa Religionis &salutis aeternae Ea propter tapientissimus & cleimentissimus, Deus, in veteri quoque testamento 7. Deut. II. synagogae de Iudice supremo inter tot iudices inferiores prouidit, ad quem recurrerent Iudaei iii omnibus controuersijs & caussis colitenti
iis, dubijsque quibuscunque, cuius etiam determinationi & iudicio stare & confidere possent, atque fidem ac obedientiarii praestare, sub poena
etiamcapitis tenebantur. Si in veteri testam emto, in visius linguae & terra populo talis Iudex necessarius, &diuinitus erat prouisus: quanto magis neeessarius, & prouidendus fuit tempore
noui testamenti in Ecclesia,quae non ex una tantum gente & natione,sed tot diuersis populis 3enationibus per uniuersum orbem diffusis constat,"idie accescit atque ampliatur Illum porro Iudicem supremum, & quidem firmum
minimeque fallentem, non alium esse,quim S. Petrum & eius succes rem ordinarium in cathedra Romana, Episcopum videlicet Romanum ; omnes semper orthodoxi Patres, omnes
catholici Scriptores, palam iam per: S unanimi consensu constanter sunt, non solum voce civerbis, sed etiam reipsa confessi, ut partim ex allegatis, partim allegandis porro eorundem' testimonijs cuilibet probae & illuminatae mei tis constare potest. Haeretici autem, & quidem moderni magis, quam qui unquam e titerunt, ut Romanum Pontiacem pro tali
447쪽
iudice agnoscere nolunt, ita & rrcusare aliquo praetextu possint, orarς posse etiam in rebus fidei δε errasse saepius Romanos Pontifices procaciter non minus quam impudenter asseueranquorum mendacia etsi ex tot tantorumque Patrum & totius Ecclesiae Catholicae allegatist uimoniis vitro evanescant, & in sum os resolua. tur suos: tamen nihilominus sigillatim,sed paucis ad eorum cauillationes seu calumnias recpondere visum est: lectorem, qui uberiorem refutationena dcsiderat ad Scriptores Catholico maxime Aedarminum, qui libr. q. cap. 8. &seq. usque ad is fuse M omnia haereticorum obiecta sufficienterque respondit, remittentes.
EXEGESIS, ET GERMANI EXPLAcatio eormn,qreaeperperam corrupte, ab hareticis adferuntur. . a rapam ut priuatam personam in fide errare posse,non plane inficia eunt Catholici: sed ut Papam, hoc est, Petri successorem pastorem Ecclesiae Uniuersalis,errorem in fide docere aut mandare posse Ecclesiae, constanter negant, &probare nunquam possunt haeretici . Si enim hoc factum est, aut fieri poterit,quomodo constabunt testimonia illa stipviore capite alleg
ta,quomodo Ecclesiae firmitas consistet qua ratione confirmabit alios, aut controuersias m
tas haeresesque dissipabit Si igitur, quod tamen
certum non est, Papam, Ut priuatam ac singui
448쪽
rem personam in fidei aliquo articulo errare
contingeret: nunquam tamen pcrmisit aut pe
mittet Deus,quod ex cathedra & officio docens ac praecipiens)Ecclesς errorem aliquem aut lipresim acceptandam mandabit. De priuato itaq; errore loquitur caput illud, si tamen illum labi possit Pontifex,non de errore aut haTesi quae pa- . la & ex officio & oibus praeci piat vel obtrudat. Porrδ S. Anactet. in ep. 3. non loquitur de errore sumi Potificis a ut Ro. Eccl esae,cu i us primaru &lirmitatem auctoritaxemque summam & fidem
intemeratam eadem epistola ex proposito com-.
mendat & probat: sed agit de erroribus inferiorum Episcoporum & Pallorum. Ait enim: Pr6 meritis ergo plebis sis e Pastores deprauamur Ecclesiae, ut procliuius corruant qui sequuntur. Et paulo post:Doctor autem vel Pastor Ecclesi , si a fide exorbitauerit, erit a fidelibus corrigendus : sed pro reprobis moribus, magis est iplerandus quam distinguendiis. b Liberius non consensit in haeresim Arrij,sed
. tantui, in condemnationem seu exautoratione
Athanasij ab Arrianis de alijs criminibus accusatum, male informatus, subicribens. ut ipsemet S. Athana fius testatur. Quia velo depositioni f. Athanasj false accusati subscripsit, Arriano rum haeresi subscripsisse visus est alijs, qui rem non satis perspectam exploratamque habuerunt. Et isthinc fama percrebuit,per quam etiam S. Ili ronymus in Syria adeptus fuit, Liberium exiiij taedio victum Arrianam fidem fuisse amplexatum Vide Athanasiugi, qui omnium optime rei Z 3 veri.
449쪽
aro De primatur Petri lonveritatem sciuit, in Epistol. ad solitariam vitam agentes, & Theodoretum hist. Eccles lib.α cap x . Et, si maxime tardio victus Liberius subscribpssset Arianis,non tamen a fide,sed fidei confesso ne excidisset sicut & S. Petrus qui timore hi
mano Christum ore tantum negauit, non corde;
ει S. Marcellinus Martyr, qui prius simili terrore correptus, thus idolis, coactus, adoleuit nec haeresim etiam Arrianam ex decreto docuisse probari posset, qui tantum quo ad suam perso- riam inhaeresim consensisset. Sed Athanasio optime conscio, non famae temeri per Arianos liosque malignos sparsae,credendum est. c Damnatus quidem fuit Honorius Papa tan quam Haereticas in Concilio sexto generali, sed ex mala informatione, aut intellectu Epistolae quam ad Sergium scripserat Honorius.Vnam irim Christum habuisse voluntate asserere visus est: sed hoc de una voluntate quatenus homo e rat Christus merito veraciterque dici potuit: qui tamen duas voluntates habuisse credendus est cum Catholica Ecclesia, quatenus duas lia buit naturas in una persona coni unctas. Aut igitur non errauit Honorius san intellectus, licet
non satis caute isto tompore scripsisse censeri posset: aut falsaram fuisse Epistolam ab haeretiacis apparet: quod i ii is solenne est, & fuit semper,maxime in Epistolis Patrum & summorum Pontificum; ut sibi contςgisse quoque, adhuc ubuenti & superstiti, S. Leo conqueritur in Epist B, quam scripsit ad Martianum Augustum, qua
Patres autem Concilii istius in re facti
450쪽
. hallucinari,& sal li potuisse mirum non est, nec rarum;& errorem postea deprehensum, & H noris mentem non satis intellestam fuisse Am,nuensis ipsius,qui Epistolam scripserat testatum fecit, ut refert Maximus in disputatione cum Pyrrho.d Nicolaus consultus,an a quodam Pagano vel Iudaeo baptizati, essent rebaptirandi; ut Doctorsim ficiter respondit, si in nomine SS. Trinitatis, aut etiam Christi baptizauerit, iterandiam non esse baptismum,quia etiam ipsi met Apollo. li in nomine Iesu baptigasse leguntur: Non autem ' Pontifex decernit, in nomine Iesu deinceps baptiκandum : quia etsi in exordio Ecclesiae
s Apostoli in nomine Iesu baptizarint, & non in nomine Patris & Filii deSpiritus sancti explicit ut quidam non ignobiles Patres existimant: idque ex singulari ratione ac dispensatione duuina, ut nomen Iesu redderetur clarius atque illustrius e licet implicite SS. Trinitas in nomine - Iesu Christi comprehendatur: tamen post Ap stolorum tempora , Ecclesia voluit expressis verbis formam illam seruari, quam Christus ascensurus ad coelum praescripsit: & peccarent mortaliter qui aliter baptirare praesumpserint: adcirco merito reprehendit Pelagius illos qui aliterquam in praescripta & consueta Ecclesiae
sorma baptismum conferunt: mandatque in nomine SS.Trin .expressis verbis baptiradu: neci
me danai Nicolai sententia qui no decernit qua forma utendum esset, quia de hoc quaestio mota