장음표시 사용
11쪽
in binas breves dissolutis ortas, ut jam hoc dochmi schema
quod variationes triginta duas complecti perSpicuum est
Sod de dochmi formis satis superque diSsemisso mihi videor. Jam Sum numeri Ochmiaci Sophocleum cognoscere Studeamus, et primum formaS, tum Vim indolemquo dochmiorum OnSideremuS. Ac formae quidem hae in hujus poetae sabulis reperiuntur: l Do doch
12쪽
In onmibu dochmiis, quorum syllaba ultima non soluta est, brevem pro longa syllaba in eo Ioco inveniri acile intelligitur quia in omnibus vel Albus ulti inasyllaba anceps est os specimen loco XVIII positum.)EOS Versu quo in indice propOSui, Omne revera doctimios esse et X antistrophicis Versibus et ex alii S quas insta demonstrabo, notis cognovi. Neque earum Orinarum, R De raris quas uno specimine illustravi, exempla loco II l,
inveniuntur; neque forma IV XII aliis locis comprobantur. Exempla in locis tertio et Septimo collocata Sententiae repugnant, quam Engerus Phil. XII, 457 probare studuit: vitatas Sse a poeti ea dochmi formaS, quarum Secunda arsis in duas breves dissoluta Sit, nisi prima dissoluta:
Quam ad legem constituendam, cum IeVisSime Scripturam omnium locorum discrepantium mutaverit, ipse jam legem suam dubiam reddit. lane salsam eam Sse liquet e rationibus, quas ad eam comprobandam affert dochmi arsim primariam positam eSSe in Syllaba tertia , ω -;
soluta igitur Secunda tertiam longam majore vocis vi extolli, i. e. ictu percuti, Syllaba tertia soluta ictum primarium in Secundam syllabam cadere, id quod a dochmi natura discrepet CauSam, cur ictu ntertia ad secundam Syllabam recedat, hanc asseri, quod Ionga arsis, ut alidior, Otiu quam Soluta ictu primario serienda sit. Nulla haec est ratiocinatio. Quid ita Quia salsae sunt propo Sitiones. Neque enim ictus rimarius in tertia syllaba
'h angerus, ut infra demonstrabo, aliter atque ego arses positas esse
13쪽
positus est nec ad Secundam recedit quia bacchii, i. e. primae dochmi partis, Secunda Syllaba semper ictu seritur; neque Ionga syllaba magi idonea St, quae majorem a seos vim excipiat quam Soluta reperiuntur enim, ut cindice colligas, satis Superque dochmii, quorum tertia syllaba soluta est, quo eandem ob causam Sophocles vitaro debuit. Haec quidem verita ineS in arangeri lege usus il-Iorum Ochmiorum non Si nussu Sed perrarus. Causam autem, cur hoc ita SSet, neque ille invenit, neque ab alio quoquam inventam Se ego comperi. Quamobrem dubito, utrum ingenii mei viribus diffsus de hac quaestion dij dicanda desistam, an eam Perquirere atque PerSpicere coner. Sed quoniam res in disceptationem Vocata est, jam quid sentiam dicere mihi liceat. Ac Primum quidem perspicuum est, quaestionem illam quae de rarissimo dochmi hujus
usu exsistit eandem esse, quae nobis instituenda est de prima dochmi partem e bacchio, qui cum te sentaSe SPaeonicu Sit, αρισημον αρσιν ad δίωγμ ον θέσιν accipit cs. Vestph. Syst. p. 33. et duas tantum partes rhythmicas, arSim et thesim continet Sicut iambus. atque bacchii the-Si dua moras complectitur Quae si una longa syllabueXpresSae sunt: thesis arsim equitur; sim- arsis thesis plex igitur, non dubia serie partium rhythmicarum est; in autem thesis in duas breves soluta est Sensus qui nobis innatus est rhythmicus, semper propenSu ad thesim aut ars aut alteri thesi subiciendam, duplicem rationem ita sibi fingere poterit, ut primam theseos syllabam
14쪽
aut cum ni Si aut cum altera theseos Syllaba conjungat. Si theseos Syllabae in unum comprehenduntur, prima majore voce pronunciatur quam altera, ictum igitur quasi Secundarium accipit bacchiu in hunc modum: --, sed vis hujus ictus. multo est inferior quam ictus primarii. Iam vero tantum abeSt, ut ii qui in theatro audiunt, aliquid temporis consumere OSSint in rhythmi cogitatione perquirendis, ut eos statim in pSaactione mente comprehendant neceSSe Sit. I igitur qui audiebant, nescii, quale rhythmi Sequerentur, aut minorem illum ictum Secundarium auribus Sentientes, genus Paeonicum id SSe OgnOScebunt, tum mensura dochmiaca facile intelligi poterat, aut, id quod verisimilius St, eum auribu praetermittente Propter nimium Ondus arseo praecedenti hanc Syllabam thesim sequentis cujusdam iambi esse existimabant, iambi dico, et quia iambus jam praecedebat prima bacchii pars et quia sensus rhythmicus continuam rhythmopoeiam requirit. Neque igitur hunc rhythmi progreSSum XSpectabant: - i. e. dochmiacum sed illum etc. i. e. iambicum. Mo altera theseos syllaba audita errorem quidem Sentire poterant, Sed cum et rhythmus et essectus ejus in animis amnon haereret; Oeta, Sive Xcitare SiVe remittere animos audientium voluerat, id quod Sibi propOSuerat non SSequebatur. Audientes enim decepti et morosi non ObSequuntur
phoclem Sed etiam apud alios tragicos tales dochmi perrari Sint Ii autem, qui inveniuntur, aut tale Sunt, ut omni de rhythmo dubitatio sublata sit, aut tam rari sunt, ut SuSeorum paene nullius Sit ponderis. Sophocle tria praebeteXempla
15쪽
A 35 cmαν ) ς ἐπεβας quae ita composita sunt, ut in minorem theseos ictum primae Syllabae vocum cadant, in quibu earum quasi summa ineSt: φι- TOT'- ος, qua poSitione Vi ejus ita augetur, ut eam magis ad thesim sequentem: λο - α - ἐπ- quam ad arSim Praecedentem referendam metrumque bacchiacum sive dochmiacum Me facile cognoscas. Neque ab usu Sophocleo abhorret aliorum tragicorum, quorum coperibus hae assero Xempla:
Aesch. P. 158 πνου γλυκυτ- - ω - 146 λεπτου δόνακος, . Sunt haec paene omnia exempla, quae a ROSSbachi et Vestphalio Gr. Meu. p. 55 sinu. omnino asseruntur. Ceterorum mensura dochmiaca aut in dubitationem vocari potest aut jure reicienda est. Satis igitur causae mihi videtur SSe, cur legem a me propositam obtineam. At sorsitan quisquam quaerat, cur ea serma sciriu Secunda Syllaba longa est, ea cujus eadem syllaba
16쪽
niatur Respondebo id fieri, quod ii, qui audiunt, rhythmi dochmiaci non incerti sint Nam cum soluta longa prior brevium Syllabarum ictu secundario seriatur. hos ictuum
ita Sint ii qui hos rhythmos audiunt, dubitare non OSSunt, quin numeri dochmiaci sinti ΡοStquam de rarissimis dochmi sormis dixi, Sequitur, ut loquar de usitatissimis. In indice quem Supra PropoSui, positae sunt in loco I, II,
X XVlI, quarum maXime notandae sunt eae, quaS BOec iuS de Metr Pind. II S P. 147 commemorat: Et mirum vide- ωtur eam imprimi cultam esse formam, quae dactylici pe--ciem Praebet: - - - ω - , sed scite adhibita haec forma in acerbiore animi commotione. Quum enim in is dactylo arsi in Iongam incumbat sponte, thesis autem in ωbrevibu Solent SSe violentia quadam Opus est, ut Iongarideprimatur, brevis SSurgat ideoque ubi hoc fit, turbatuS, DinconcilinuS, Vehemen numerus habet paracatalogen haud ,,levem, menti perturbationi exprimendae commodiSSimam. Eas dochmii formas quas hucusque notavi, e illa Prin
prodire facile perspicitur. Sed quoniam hic numeru maXi mam Ormarum varietatem habere videtur, aliae quoque inVeni untur sormae, quae Plures habent dissicultates, quarum prae cipue nomino dochmios syncopatos, in quibuSΡro Syllaba tertia et quarta una risema OSita
est ita ut epitritus ad dochmium quadret Hujus Specieii de quo agitur poeta duo tantum Xhibet Xempla:
17쪽
Alterum habeant locum ii dochmii qui una mora longiores quam ceteri videntur esse. ae-
in antistropha A 35 ἄλων ς ἐπέβας - - - sed in stropha - 35 μονοι et ' ἐμμενον τεὰ - - illius igitur versus dochmius novem mora complecti videtur. Putant alii quidem primam brevem in duas brevi breviores solutam eSSe, quam pinionem esse annus O. T. adnoti ad Chor. 1328-I368 assert, non probati Licet enim locum conferre cum O. T. 1350 νομαδος ἐπιποδίας, ' ubi quidam
basim pyrrhichicam esse Statuerunt. Quod mihi quidem verisimile non est; nam quamvis usu brevi breviorum frequentissimus Sit - inveniuntur enim in dactylis cycliis, tamen semibrevibus, quae ex hac dissolutione Ori
18쪽
Quod si ad usum Sophocleum adhibere licet, ii essiciuntur dochmii:
qui cum indicis exemplis in locis III et V positis congruunt. Synigesis aliam quoque dissicultatem removebit. Sunt enim clim systematis dochmiacis interdum tripodiae iambicae, quae aut in antistropha inter
Se reSpondent aut ad dochmios quadrant. Illae leguntur l. 1271 - 76 I291 - 1300. Composita est et Stropha et antiStropha ex trimetro, duobus dochmiis, trimetro iambico, uno dochmio cum tripodia iambica, duobus dochmiis. Et dochmi quidem compositi sunt e singulis bacchiis et iambis. Quos cum non raro poetae adhibuerint, ne lureS quidem bacchios iambosque. i. e. iambos dochmii insertos in carminibus vitaverunt. Alia Xempla, quorum eadem Stratio, in ejusdem carminis uss. 1306 1311 - 1329 - 1333 inveniuntur, rubi dochmiis tripodia iambica cum longis Syl-
labi irrationalibus V - - ὀ immista est, et V I244- 1250 - I265 - 1270, ubi iambi puri sunt , Illae tripodiae antistrophicae sine ulla dubitatione iambicae Sunt. Eae
autem, quae cum dochmii congruunt, cum haec SymmetriaeSSe rideatur:
nonne demonstrant esse aevera dochmio enneaSemOS, 'x Aeschylus haec praebet exempla Agam. 1121 22- 1132 33
19쪽
Z quamquam pag. 5. id relatavinius 8 St Sane res digna, quae accuratiSSime perquiratur aeguntur igitur tales tripodiae duobus tantum in locis: Ant. I 340, ubi ἰκων κατεκτανον quadrat cum antistropha ποτ' ἐξ alafας quem locum cum G Hemanno in εκων κακτανον mutandum
' Ultima hujus versus dochmiaci syllaba lege rhythmica, quippe quae solutionem ultimae syllabae in fine versus positae non satiatur, neglecta dissoluta est. Idem invenitur Ant. l319 ubi Boeckhius Antig pag. 293 syllaba tio contrahendas esse Utat.' x Partes rhythmicae hujus versus jam pag. 13 expositae unt.
20쪽
Versus linea notatos alii tripodias iambicas esse existimant, alii illam comprobantes explicationem, quae p. 3 de Syni-ges allata eSt dochmio eo esse censent. Nam ut in dochmio olucido ἐπιποδίας DiZesim vocalium e statuimus, ita in versus Ira verbo iacteto idem iacimus. Item versui 13504 λαβε μ ἀπο τε τόσου non tam ho metrum:
quam, cum ultima Syllaba ob Sequen
tem us. IMI vocis ἐρρυτο vocalem brevis sit hoc: O Superest tripodia versus 362 Φυ κακου
κακον, quae cum altera ad dochmium quadrans apud Sophoclem non inveniatur, mihi quidem mutanda videtur esse et pro φυ κακου κακον cum G. Hermanno legendum: ετικακου κακὴ, quae mutati leniSSima Si reicitur enim repetiti Voci εφυ, quae e versu praecedenti Sumta videtur eSSe, et Pro ea repetitio τι ponitur, nata e Vocibus conjuncti dochmi δέ τι, quae numerum producit plane congruentem cum indici pago exemplis loco I allatis. Neque fieri potest quin silenti praetereamus eo verSuS, qui Ochmiorum Speciem quidem praebent, revera dochmi non Sunt, quia aut
octasem non Sunt, aut Singuli aliis rhythmis immiscentur. Nam cum et Omne versu ita coneX sunt legibus rhythmicis, ut ab eodem genere rhythmico non discedant, neque metabolen generi patiantur nisi series interjecta tam longa sit, ut Per Se pSa pondus habeat; unus dochmius levior