장음표시 사용
21쪽
videtur esse quam quo ordo constitutu interrumpi possit. Sed ut mittam illos versus, qui quibusdam tantum interpretibus dochmi esse videbantur, de iis agam, qui aut Omnium fere consensu in dochmii ponuntur, aut utile aliquid ad argumentationem OStram Praebent confirmandam. Ac primum quidem exemplum invenimus in . . .
menbleibi. Cui assentior, ita tamen, ut virum doctiSSimum, praeceptorem dilectiSSimum meum, hoc loco parum accurate versus illos dochmios nominasse censeam. Nam cum de- casemi, cum Vacu tempore dodecasem sint, non inter dochmios Sed iambos Syncopato eo numerando eSS Puto. Similem interpretationem proponere audeo in Antig. S. 850-52- 869-TI, cujus loci scripturam, cum Boeckhiu imcerta quadam conjectum ' corrigere studuerit, ego intactameSSe Velim: isi δυστανος, ire ἐν βροτοισιν με νεκροισι μ&0ικ0ς
22쪽
Interpretatio audacior Videatur SSe, quia cum in versibus Iogaoedicis vllabae triSemae cum ambiS, Spondeis irrationalibus, dactyli raro quidem congruant, hoc in loco requentior est reSPOnSio CauSum hanc SSe puto, quod partitio nunciatonum illarum non eadem St. Quo efficitur, ut et post vocem δυστανος Vacuum Sit tempuS, et VOX κυρλσας in triSemam mensuram Producatur. Alterum Xtat exemplum . . 660- 690. o τον πανrων θεων θεον προμονωνα V0W μἐν Ῥυχ παξ twνον, quorum VerSuum artem Priorem ου - παντων Mochmium
syncopatum, poSteriorem tripodiam iambicam dochmii loco positam SSe quidam censuerunt Quod mihi quidem haudita verisimile videtur, nam et dochmiorum Syncopatorum duo modo ), tripodiarum Ochini loco omnino nulla ' inveniuntur Xempla in hujus poetae sabulis, neque hoc,
nOVum atque inauditum est, legitur enim Oed Col. 1239 ἐν τλαμων δ' si δ' rco μονος. Expletur igitur versu illo rhythmus trimetri iambici.
Tertium legitur Phil 1092-III 3
systemat glycone inSertum. VerSu autem non sunt dochmii, nam non Solum Singuli dochmi choricis canticis non immiscentur, Sed etiam nullum alium locum invenias, ubi Sophocles vel glyconei dochmio immiscuerit, vel hac sor-ma quam in indice non commemoravi usus sit. Sunt potius in iamborum Syncopatorum numero habendi, legendique in hunc modum
23쪽
Quartum extat Oed C. 1074 6 - 1085 95 in stropha Secunda, cuju metrum Nauchius sic statuit:
rim πανταρχε θεων παντοπτα π0ρ0ις Denique de iis dochmiis disseram, quo Nauchius in rachiniis statuit. Ac revera dignissimi SSent, qui commemorarentur, mi Soli non-In Trachiniis
antistrophici apud Sophoclem dochmi invenirentur. ΡΗ-mum igitur exemplum extat In Commo chori et nutricis s. 880, cujus ut metrum intelligatur, versus praecedente adscribam: Trach. 878 Chorus : ταλαιν Ἀλεθρια τινι τρ0 rq θανεῖν σφε φλ ς; NutriXν σχετλiωτατα προς γε πραξιν. Chorus L χιπε του ι020λ880 γυναι ξυντρεχει. Atque priores quidem trimetri sunt iambici, singulari qua' dam serma propter concitatos loquentium animos Post Ver-
24쪽
sum S sequuntur versus logaoedici Compositum igitur carmen e genere duplici, cui Singuli dochmi apto Inseri non possunt Aplissimum mihi quidem metrum videtur:
O si i. e. tripodia iambica, quia vacuo tempore verba illa disjungenda Sunt.
Alterum est In monodiae Herculis versibus 1041 1043. Versus quos Nauckius dochmio eSSe cenSet Sunt: 1041 2 ιος αυθαέμ- ω γλυκυς Aidaς 1043 τον μελεον Φέσας. Cum autem vir doctissimus eo antistrophico AESSe neget, nihil est quod eos dochmios esse judicemus, nam non Solum POSsunt legi;
aut ali quolibet modo Sunt autem verSus Sane antiSti Ophici, id quod jam Godoliedus Hermannus vidit Nauckium enim fugit in illo carmine ter quinque heXametro inter se respondere, probandamque Seidleri conjecturam esse, qui verba: , γλυκυς inda eos. 104 in s. 1040 transposuit. Congruunt igitura. S. 1005- cum s. 10I6-17
25쪽
Versus inter SereSpondenteS, qui ad hanc pertinent quaestionem, Sunt: 1024-26 - παῖ, παῖ, που rem εἶ; τ ὁ ιε, σθε με προ αβε κουφίσας.
ubi us 1024 cum v. 104 congruit, nam et Sponde irrationales ad dactylos cyclios '' et iambi ad syllabas uisemas )quadrante Saepius inveniuntur. Versus 102 et 104 plane congruunt. In ultimis autem versibus 1026-1043 tribrachys ad dactylum cyclium quadrat, quod nusquam alibi in Sophoclis carminibus usitatum videtur SSe, ego quidem Xemplum non inveni cum autem tribracis optime cum iambo congruat, iambu autem SaepisSime ad dactylum cyclium qua- Semel modo ἰω legendum esse puto. 'h Phil. 108 θερμν καὶ παγετωδε f. . 1103 καὶ μοχθω λωβατος ο η λ 9
26쪽
dret ) quia uterque genere duplici compositus sit, mihi est quod tribracliyn ad dactylum qu9drare negemuS. Iam satis de dochmi sormis disseruisse mihi videor restat ut conSideremus, quid de vi indoleque hujus numeri putandum Sit. i. e. quos 2 De vi
ad animi assectus describendos Sophocles dochmiis usus sit.
Quoniam autem Omne reS, et qua SenSibu Percipimus et qua cogitatione menteque amplectimur, eo magi Comprehenduntur, quo melius Origine atque principia earum per-
Scrutati Sumus primum de rhythmi natura atque indole, quippe a quibus dochmi indole progrediatur, quaerendum nobis erit tum nota atque Signa nobilissima asseramus, quibus, quae sit indoles huius numeri apud Sophoclem, concludi posSit. Rhythmus igitur est systema temporum certo Ordine compositorum v). Quo si quis utitur ad id quod sibi proposuit, varios temporum ordineS
I.a. De rhythmi natura et indole.
positos. Sed ille qui utitur est poeta, eoque Xcellentior, quo accommodatiorem deae, quam animo compleos St, formam inveni Rhythmum igitur constantem atque aequa Iem minu magiSV concinnum eliget, si constantem animi Statum, aut levem aut gravem inaequalem atque inconcinnum, Si fluctuantem atque turbulentum assectum depingere sibi proposui Atque dochmius non uni generi rhythmorumndnumerandus est, Sed duobus, unde eum non constanti animi os exemplum supra dictum e Philoctet 108 et
κρατα καλυμμασι κρυφάμενον ' Arist p. 3l m9μός ἐστι συστλημα ἐκ χρον ον κατά τινα τάξιν συγκειμεν-
27쪽
affectui sed fluctuanti aptum esse perspicias ). Iam vero, qui rhythmi ex pluribus miscentur, vario movent assectus pro vi indoleque generum, e quibus componuntur ').-Genera autem quae dochmium emciunt, Sunt SeScuple atque dupleX, quorum hoc ob inae
ve, minu concinnum, minu generoSum Si quam genus par;
illud autem, major et praevalens dochmi pars, quia in ratione media est 3 inter aequalem ri et duplicem L 2), medius igitur inter gravitatem levitatemque, accedente
inconcinnitate perturbat plus, minus ergo numeri ex his generibus misti et perturbationem et levitatem sive humilitatem animi repraesentant. Atqui horum generum duae tantum species dochmium emciunt, bacchius et iambus, uterque thesi incipiens et ad arsim ascendens Rhythmi autem a thesi incipientes concitatiore munic indoles dochmii.
incipientibus ab ars '' . Dochmius igitur non Solum per turbato atque enervato Sed etiam concitatos animo de
pingit. In iis quae hucusquo de indole disputavi,
maxima ex partem Oeckhii descriptionem metrorum Secutus Sum Omnibu poeti communem explicavi. Quem cum Sophocle quoque SecutuSSit, Praeterea autem proprium ibi usum iunxe-II. Usum Sophocleum ad compositio. neni bachio- iambicum quadrare deis
rit, aeStat ut usum Sophocleum accuratius definiam. Sed ' Arist. 99. πάλιν ὁ Ο μεν λθμοὶ εκ ἐνος γενους με-
28쪽
unde potissimum ordiar An Omnia carmina dochmiaca pellustran Eorum comparatione et compleXione Summam quandam saciam 8 perdifficile, subtilitatem, decus, pulchritudinem, quae in chorici canticis insunt, quae magis Sentiri quam dici OSSunt, non Olum Verbi eiu rei mnaei me propriis describere, Sed etiam tam perspicue disponere, ut lacilis fiat comparatio. Aliae igitur notae, quae magi Sub sen- Sum cadant, nobi quaerendae Sunt. Earum tres potissimum inveni primum verSu qui cum dochmii conjunguntur, deinde animi assectu qui hoc numero describuntur, tum Personas quibuS Ophocle carmina dochmiaca attribuit. II is de rebus nunc jam diSSerendum St. Ac primum quidem versus, qui in SystematiS dochmiaci leguntur, Sunt monopodiae ), dipOdiae ), tripodiae iambicae η, trimetri iambici ),
a. Versus qui cum dochmiis conis junguntur.
29쪽
sunt similiores enim sunt puri, dissimiliores irrationales. Iam vero concentus quivis vel in minimis Strophae partibus percipitur dissimilitudo autem e inSignior St, quo majorem strophae partem tenet. Hanc SSe causam puto, cur Sophocles iambis puris praecipue in versibus brevioribus, monopodiis, dipodiis, tripodiis, cirrationalibus autem in longioribus usus Sit, nam tribus modo loci eXceptiS, quantum ego quidem Observavi, L 1389 et O. T 1324 tamen trimetri cum longis irrationalibus sequunturh- et Ant. 13I0, ubi similitudo initii versus sequentis Xceptionem XCUSat, breviores versus iambici semper puri sunt Trimetri, si puri sunt, etiam ob similitudinem adhibentur. Si irrationales habent longas ideoque majore Sunt tranquillitate, oppositi sunt dochmiorum ardori. Quod ut Statim intelligatur, duo Xempla adscribam, primum cum iam bis puris ex L s. 1232-1235, ubi Electra fratrem, quem jamdudum mortuum arbitrabatur, Sospitem Salutat: ἰω γοναὶ, γοναὶ σωματων ἐφι0 φιλτατων, εμολετ αρτέως, ἐφευρετ, ξλθετ' ειδεθ' ους χρηζετε.
ο γαρ με ληψεις, ἀλλα γιγνωσκε σαφ60ς
30쪽
Iambi Syncopati, SiVe creticorum sive aliam praebent formam, cum ob theSim nonnunquam intermiSSam modo celeriorem modo tardiorem habeant motum teneantque SuSpensum inter concitationem et remisSionem animum, non
minus similes sunt dochmiis. - Logaoedici, qui ob sugacem cursum dochmiorum indoli minus accommodati videntur, uno loco AL 79 - 914 925 - 960 frequentiores dochmiis inseruntur, ubi choru ObScura XSpectatione imminentis cladis huc illuc agitatus Aiacem quaerit. Motus et inquies igitur ad rhythmorum Vim indolemque quadrant. genere sescuplici bacchi et cretico Sus est Poeta, quorum illi uno Xtant loco Phil. 93 51 binis dochmiis inclusi Bacchiis So esse poetas in carminibus Bacchum celebrantibus jam p. 6 e Schol Heph. 171 cognovimus. Cum autem venerati Cybele ενθουσιαστικc0τέρα suerit quam Bacchi, rhythmu quoque turbulentior cum ea conjunctuSest, qui St dochmiacuS. Aptissima igitur compositio dochmiorum et bacchiorum elatae illi supplicationi Cybeles mihi videtur eSSe, neque ad eligendum hunc rhythmum ansa data in stropha, minu accommodata in antistropha, ubi animus chori commiseratione infelicis hiloctetae, amore duci cariSSimi, spe atque deSiderio patriae videndae quasi in ulto jactatur ).' Usus bacchiorum haud ita rarus est apud alios tragicos; et Aeseb.