Numeri dochmiaci usum Sophocleum ad veterum rhythmicorum doctrinam quadrare demonstratur. Dissertatio ..

31쪽

Creticorum usus duobus Iocis certis firmatur ni 1263 - 12S ubi duo retici dochmiis immisti sunt tali modo:

o EL 1249 1269, ubi tres cretici, quorum ultima syllaba Soluta est, paeonis primi praebent sormam. In primo loco Creon deplorat dementiam suam, quae lacrimabilem domus eXitum adduxerit, in altero memoria necati patris ita Electrae concitat animum, ut rhythmo vehementi utatur ). Reliqui loci, ubi libri editi retico indicant, speciem quidem praebent reticorum cum anacrufi, sed quia iidem iambis inserti Sunt, neque animi cantantium ita commoti sunt, ut metro turbulento pu Sit; ego quidem eo iambos Syncopatos eSSe puto ). Dissimiliores reliqui versus eorundem generum videntur esse trochaei enim, quia ab ars ad thesim descendunt, nimis sunt sedati ). Dactyli νοπψ ισφ compoSiti, quia grme atque generosi sunt, a dochmiorum indole nimis discrepare videntur Omnibus igitur quae de numeris cum

32쪽

2S dochmiis conjuncti disputavi, ut pauci comprehendam quae mihi essecisse videor, id ut evicisse, numero illos aut ad dochmiorum initium, ut bacchios, aut ad finem, ut iambos, creticos, OgaOediCOS quadrare. Indolem versuum, qui dochmiis inseri Solent, quamquam nemo nescit quali apud Sophoclem Sit, propterea modo propoSui, ut facile comparari pOSsit cum dochmiorum indole, qualem e compOSitione bacchio - iambica cognovimus. QuaS cum assinitate quadam inter Se conjuncta esse demonStraverim, perSpicuum Si Sum Sophocleum a communi dochmiorum S non diScrepare. Sequitur ut animi assectus qui hoc numero describuntur, eum Ochmiorum indole congruere doceam Sophocles usus est dochmio in gaudio ), dolore ), contentione ), terrore ), re-b Anini a sectus, qui

numero dochmiaco describuntur.

catione deorum β describendis. tque gaudium et dolorem rhythmo dochmiaco non describit, nisi et vehementia et inopinata Sunt, quoniam ita eorum vi major eS et plane congruit cum dochmi indole, quae vehementissimis modo in animi assectibus et describendis et movendis versatur. Deprecatione deorum jam Supra disseruimus. Contentionis autem et terrori vehementes assectus dochmiorum indoli

apto eSSe Sati apparet Restant Signa non minus conspicua atque certa, quae a natura atque moribu perSonarum Sumuntur. Dicat quispiam dochmios omnium carminum metrum SSe, quae in alto quaSi jactata mortalium mentes repraesentent Minime Vero. Nonne Hercule quem nemo ulli mal, ingemiscentem

c De natura

rum, quibus Sophocles

carmina dochmiaca attribuit.

33쪽

viderat, veste suriali extabescens, dolore cruciatu nonne Philoctetes, ' aut viperino tortus Veneno, aut improViSamarcus, unici Solatii, acturam deplorans, - nonne Antigona morti damnata, cladem parentum, fratrum, Suam ipsius lacrimabilem fortunam deflens, summo dolore assecti Sunt Neque tamen dochmiaca cantant contra Aiacis, Creontis, lectrae earmina nonnulla hoc numero compOSita Sunt Licet causam intelligere e Herculis persona. IOVI enim filiuS, quamquam doloribus vexatur, tamen ita non dubitat quin immortalitatem adepturus sit, ut animi sortitudo plane non imminuatur. - Α tantum tollit clamorem, ut rupe.LO-erenSe reSOnent. - Concedam; sed clamor et lacrimae amoribu graeci non abhorrent, quod cum ex multis aliis

locis tum ex Odyssea . 195 intelligi potest, ubi sapientissimi Graecorum Nestoris filius dicit: νεμεσσωμα γε φιεν ουδεν κλαίειν . . L Sophocles igitur qui nihil sine causa atque

ratione molitur, numerum dochmiacum ut modum Xcedem

tem mollem esseminatum, illo heroe indignum reiecit. Neque aliter sentiendum est de Philocteta CorporiS, non animi vires absumptae sunt, heros igitur vel arcu amiSSO eandem sibi sortitudinem atque virtutem, idem Ulixis et Atridarum Odium Servat, quo antea inflammatus erat. Itaque Antigona, semina animi sortissimi, numero dochmiaco ut nimiS molli non utitur. Aiax vero quo primo quidem nem mor talium Superbior erat, postquam implacabilem Minervae iram in Se Vocavit, infirmitatem rerum humanarum sati cogno Scen ; atque Creon, pristinam fortunam cum praesenti clade comparanS; uterque omni spe salutis restituendae deiectuS, deSperatum animi statum aptissime dochmiis exprimit Electra fratrem, quem jamdudum mortuum esse SuSpicabatur, ViVentem et ad patris mortem ulciscendam paratum conSPi cata, eiuSdem puellae amicae, introcissima ClytaemneStrae

'x Phil. 1092, 1113 non sunt dochmii; cf. s. 18.

34쪽

morte terrore perculSae Creon et chorus enum Atticorum in Oedipo Cotoneo riXante et paene manu ConSerenteS; Neoptolemi socii in Philoctete, Cybelam adoranteS, ut paucis dicam, omne qui carmina dochmiaca cantant, animos suos impetu assectuum parum renitenteS, Sui non compotes OStendunt. Itaque cum numerum dochmiacum, quippe qui in vehementissimis modo animi assectibus iisque describendis et movendis versetur, esse turbulentum nemo unquam negaVerit, minu autem perSpicuum fuerit, eum enemem quoque SSE: Omparatione personarum facta dochmi indoles et turbulenta et enervis quasi ante oculo posita Videtur eSSe. Comparantibus nobis ea quae dicta sunt de VerSibus cum dochmiis conjunctis, de animi assectibus, de personi quibus Sophocles carmina dochmiaca attribuit, comparantibuS, dico, ea cum dochmi indole, qualem e veterum rhythmicorum libris et e compositione bacchio dambica cognovimus id con- Stare Videtur, usum Sophocleum ad veterum rhythmicorum doctrinam optime quadrantem mitisse. LIBRQR GF CONGRESS