장음표시 사용
401쪽
dum veniant, praeter infirmitatem corporis, Canones Galliae nullam agnoscunt. Itaque in hoc ipso Epaonensi Concilio, can. . decretum est, ut nisi causa taedi euidentis extiterit, nullus excu- feri in Aurelianensi II can. I. ut nullus Episcoporum , nisi certa taedi causa detentus , ad Concilium venire penitus vlla excusatione detrecter. Quare excusationes alias excludere solent, ut diuisionem regiae sortis, Concilium Aurelianense III can. i, Hanc excusationem sibi noue
rint esse sublatam , si absentiam suam diuisione
sortis crediderint excusandam. alias omnes Concilium Tu ponense II can. l. rater infirmitarem certioimam, nullos occasione velaminis, neque per impedimentum ordinationis regiae , neque
jub occasione utilitatis aut caus proprie debeat a Concilio separari. Duos 4REsBYTERO PRO EJ Qui is . bus ad Concilium venire infirmitatis causa non licebat, hi legatos vice sua mittebant. Concilium Arelatense II can. xv III : Si quis commonitus infirmitatis causa defuerit, personam vise sua dirigat, Carpentorat ense in epistola ad Agraecium Episcopum, licet ad Synodum auipervos, Autper personam vicariam,debueritis adesse. Quamquam ergo duos hoc loco exigat,& duos pro uno Episcopo vicarios in Conc Arelatensi V. subscripsisse compertum sit, singulos tamensa fuisse superiora demonstrant. Neque presbyteros omnes mitti necessie fuit, cum ex Conciliorum subscriptionibus liqueat, nunc Abbates c presbyteros , nunc Archidiaconos vel Diaconos legari consuesse.
402쪽
Α IMPERATOREM J Anastasium, posterior epistola declarat quam cum initio
regni Sigismundi, post obitum Gund ob ad patris, exaratam significet, confirmat in digerendis epistolis Auiti ordinem temporum obseruatum non fuisse. Conqueritur autem de Re ge Italiae, qui legationem , quam mittebat ad Imperatorem, progredi non permiserat. RECTOR IT ALIAE Theodericus, qui pacem hanc per legatos ab Anastasio expetiit, ut est in epistolari. Variarum Cassiodori oportet nos , clementissime Imperator pacem qπarere, qui causu iracundi noscimur non habere. post alia, et sincerita pacis, qu causis emergentibus cognoscitur fuisse vitiata, detersis contentionibus, in sua deinceps firmitate restituta permaneat Aiu hanc pacem alludens enatu S Romanus, Anastasium sic affatur in litteris suis, quae intextae sunt epistolis Hormisdae: Proinde, inquit,piis stae Imperator, hac Senatus adiunxit, ut anima quam benigno in utraque republica concordanda fuisti . tam esse pio in cclesia redintegranda nitate noscaris Huius quoque pacis exemplo, pacem Totilas expetat ab Iustiniano apud Procopium libro Di belli Got laici, α ειθα - ἐκ τῆς
sta mis Theoderictim. De hac denique cum
403쪽
sibi plauderet Theodericus, eandem haeredi, ut cum principe Orientali habere studeret, commendauit. ornandes de rebus Geticis, Athalaricum 'um fili sua malasventa regem constituit , e que in manda is dedit, ac site 'Amentali voce denunians, ut Principem Orientalem
placatum semper propitiumqμ haberet.
PAPAE HOηMisDAE AVi Tvs Hanc epistolam codex Auita , quo usi sumus . non habuit In texta olim fuerat epistolis Hormis-dae, unde huc illam transtulimus, cum Hor mis da ipsius responso qui eandem praeterea, in epistolarii Anastasio scribens, de uirinat his verbis Pendent inquit, anxia corda eun florum: ab it mis ad nos Galliis directa legatio, si quid de unitate redintegrationis Flicitudo no trapromouisset forma secuta consuluit.
LEGATIONIS SECUNDO C. DESTIN.J
Bis quidem Constantinopolim ab Hormisdam illius est Ennodius, sed unica, cum Auitus haec scriberet egatio praecesserat ideo illi respondens Hormisda, Legaraonis , inquit,nostrα quam semel non secundo sicut scribitu misimus si vo timus contigisset euentus, alacres illico vobiscum fueramus desiderata partituri Prior enim legatio Er nod DFlorentio Consule contigit anno Christiis xv quam cum irritam fecisset Arristasirim p. perfidiae dissimulatio, posterior adiecta est iii Nonas Aprilis Agapito Consule anno Christi xvii quo ipso anno Auiti epistolae mense Februario responderat Hor
404쪽
misda. Quare secundam legationem, quaerium adhuc parabatur, iam profectam in Orientem falsa Viennam fama pertulerat.
L6. SED QUAN TvM A D GRAEcos Hoc docent Anastasi ad Hormisdam epistolari in quibus doliri fillacia plena onmia docuit δίsecundae hujus legationis exitus, multo quam prioris ace ibi or& contumeliosior. Quare frustra illo superstite pacem concordiam Ecclesiarum tentauit Hormis da , quam ab Instino eius successore confestim obtinuit. Tam infestum se porro, postquam in Eutychia nam haeresim aperte desiliit, orthodoxis omnibus exhibuit Anastasius, ut illum inter praecipuos Ecclesiae hostes numerare non dubitet Nico laus I. in epistola ad Michaelem Imp. Cogitate quid Imperator qui persecuti sunt Ecclesiam Dei, ct maxime Ecclesiam Romanam , id est Nero, Diocletianus , Constantius , Anastasius ,
ceteri moris eorum pertulerint, ct ubi modo sint attendite uigenter , quantum sit in Ecclesia Dei execrabuis fama eorum, ct nomen detestabile , sapienter adueriste. AT LAICO ET ALIENO AB ECCL. c. J Theopompum deuerianum, quorum officia.& dignitates designat ipse Anastasius ad Horismisdam scribens : Commendationis itaque loco, mel salutationis honore reddendo , Theopompum V. I. Comitem Domesticorum, agentem sacri palati' scholam, Seuerianum V. C. Comitem sacrino', Gnsistoridi, ad vestra direximussanctitatem.
405쪽
De hac Homilia Gregorius Turon. libro,
Historiae, cap. XX iv. Refert Auitus in quadam
HomiIia, quam de Rogationibus scripsit has ipsa Rogationci , quas ante Ascensionis Domini triumphum celebramu , a Mamerto ipsius Viennensis urbis Episcopo, cui ct hic eo tempore pra- erat, instituta fuisse, dum urbs illa multis terreretur prodigiis, c. Multas huius argumenti ab Auito habitas Homilias fiden faciunt Flori Diaconi Excerpta, in quibus sententiae proferuntur ex Sermonibus die primo, secundo, dc tertio Rogationum. Quin&his plures numero fuisse crediderim , semi Floro propterea neque hanc, inquaversamur , neque alias commemorari, qu bd in illis nulla Pauli epistola
rum heret mentio. irae in hac editione nostra discrepanta agneiana omnium prima, veteri exemplari debentur ex quo deprompta sunt.
Cui , ΑΤΕ cARN ID MEAE I Is fuit is Isicius siue Hesychius Ado Viennesis in Chronico, Auitus , inquit, Viennensis Episcopus, eloquentia infandiitate praecipuus , cuius frater pollinaris Valentiae Episcopus miraculis insignis, μθ Senatorisprimum viri,postea Viennensis Discopi,duo lumina clarissimi flj. Senatorem se Romanum Auitus quoque filius, in Episcopatu successor professus est in ep. xxxi In eade Viennensi cathedra postea sedit Isicius alter, qui in Coricilio Aurelian V. in Paris. III. subscribit.
406쪽
Ecclesia Arvernorum , teste Sidonio lib. Vii.
epist. i. ad Mamertum ipsum Rogationum auctorem. Mox tota Gallia imperatetei obseruatae tum in regno Francorum, quod Gothicum iam regnum occuparat, decreto Concili Aurelian. I. an. xxv I. Rogationes, id Litanias, ante Ascensionem Domini ab omisibus Ecclesiis placuit celebrari tum in regno urgundionum, quo reliqua fere pars Galliae continebatur quod patet ex canone I. Concilii Lugdunensis II. Placuit etiam uniuersis fratribus ut in prima hebdomada non mea . hoc essante diem Dominicam, quae prima in a menso illuxerit, Litania,sicut ante Asco ouom Domini sancti patres feri decreuerunt , deinceps ab omni-bm Ecclesiis seu parochiis celebrentur.
Confusa adeo intercis e sunt schedae antiquissiimae in cortice exaratae, Unde haec fragmenta collegimus, ut quae cui Homiliarum titulo deberentur , difficile fuerit colligere , si sextum excipias, quod exordium est Homiliae vii dictaran Basilica sanctorum Agaunensitum. Co DE FLORI DIACONI. . Magnas huic Codici gratias debemus, cuius beneficio tot Auiti librorum reliquiae ad nos perueneriit Haec porr&Flori Magistri, sic enim appellatus est, expositio in epistolas S. Pauli ex decem omnino Patribus delibata est , Cypriano Hilario Ambrosio , Paciano , Hieronymo Ephrem diacono, Paulino Leone Papa,
407쪽
Fulgentio, cu Auito. Post hunc libitam, sequitur in eodem codice Cartuitae liber L Flori eius dem de ista in de aliis quibusdam Ecclesia. nicis institutionibus. In alio vero eius de Bibliothecae volumine, operibus Irenaei pro fixa striori praefatio cum epistola Agobardi. Eius dem praetereaFlori est Liber aduexi is Ioanneisi Scotuin, qui Eccles Lugdunensis nomine est
editus QSermo de praedesi mari One, quem integrum recitat incinarus in praefatione posterioris peris contra Gotheicalaum. De Floro denique , ne cetera persequar ova-lafridi Strabi extant versus ad Agobardum eundem Episcopum Lugdunensem inter Αgobardi opuscula, Agobardi ipsibus de Flor no .mine inscripta epistola ad Bartolomaeum Episcopum. Erat eni in Diaconus Ecclesiae Liugdunensis, δ,Agobardi, ut apparet, familiaris.
De his libris Auitus ipse ad Apollinarem Si. α et doni j filium scribens, epist. XLV. Magnificentia vestra, inquit, litteras vidi , quibu scribe batis placuisse vobis libellos , quos de spiritalis historia gestis etiam lege poematis lusi Titulus hic libris omnibus communis. Nam singuli
peculiares suos habent. Pro spiritali autem historia, quae latitis patet, Mosaicae nomena nobis substitutum, nec Auitus opinor ipse improbaret. Quae operis huius primae fuerunt editiones, princeps videlicet omnium Algento ratensis anni Mnvii 3 quae altero ac tertiopbst anno Coloniae e Parisiis prodiere, cum
408쪽
nianuscriptis consentientes , nihil admodum inter se discrepant, nisi quantum variare diuersa solent exemplaria. At longe dissimilis , quae
has anno MD xx VI. secuta est, Lugdunensis
Ioannis agnei, Innumeris quippe locis, ut praefati sumus, deprauata, inuingentis prope versibus, inaudito, ac nisi auctor ipse proderet , incredibili facinore interpolata Quae&1n ceteras deinceps editiones passim recepta, sic eas infecit, ut cum pati necesse fuerit viros litteratos pro Auiti versibus agneianos haud rar legere usurpare. Hoc igitur contagio ut liber sit Auitus in posterum suae illum origini genuinoque nitori reddere conati sumus, ope nixi veterum aliquot exemplarium, cum quibus hos libros religiose contulimus, varias lectiones nullas aspernati, praeter inutiles, aut quas alioru codicu consensus refelleret.
DE ALII AVITI POEMATIS EI vsDEM argumenti, non editis. Praeter hos quinque libros, ct sextum qui
adtexi solet , ad Fuscinam sororem , carmen hactenus Auiti nullum prodiit nec plura his olimGregorio Turon. Isidoro cognita fui s. se Auiti poemata constat. Sed alia tamen non pauca diuersis de rebus ab eo versibus scripta docet epistola ad Apollinarem fratrem. De quibus sermo nobis hoc loco non est sed de iis tantum libris, qui Mosaicam historiam continuantes , Exodum rac reliquas Heptateuchi
partes persequuntur, atque Alcimi Auiti no-
409쪽
mine in nonnullis Bibliothecis reperiuntur. Quos ego ut ad Auitum pertinere non abnuerim, aded tamen rudes pauim Mimpolitos, ac mendis scatentes in tribus quae vidi exemplaribus animaduerti, ut religioni sit, opus, quod auctor ipse, ni fallor, hoc habitu premi mallet, in lucem euulgare Singulorum autem librorum initia , si cui animus est cognoscere, ex subiecto Indice deprehendet. ALC. AvITI METRUM IN EXODUM. Versus continet M. cc. XXVII. Interea varios agitant dum tempora cursus,
Et noua succiduo furaeit de germine proici. IN LEvITICUMVersus continet VIII. Postquam conspicuo longinqua in deuia templo
Extrema est impo manus , mox cura sacrorum Vatibus incubuit.
Versus continet DCXxCIX. Verterat interea solitis se cursibus aridius Mensibus explicitis sua per vestigia currens. IN DE UTERO NOMIVM Versus continet CCXX CV .
Hacteηus informis eremi vexatus arenis Iordanem ad uuium populvi promouerat arma,
410쪽
Vcrsus continet CCCCLII. Haec inter Dominis Iesum dignatus adire Promitii validis sublimem confore doni Admonitum transire vadum Iordanis amoeni.
I xi ARVM IVDICVM. Versus continet DCXCV. Postquam conspic Iesus decesserat actu. Reddideiatque Dens famulum post bella quietiim Iudaea tumens sibi poscere regem ficipit, Dominum qu sit sententia poscit.