장음표시 사용
11쪽
NRI volitum nisi regni tim. Hule ultimae Regulae intillitur tota illa doctrina iam
toties nobra impugnata, de donec desciat, quoad vixero , impugnanda , de PGerus Igmrantiae. Ultrδ Iequitur quod volo: utinam tamen aliquando ab omnibus
VI. Doctrinam ipsam hie damnatam directe te ex professo non resutamus equia supervacaneum id esse videtur. Non solunt quM cam Roma sua Censura pro straverit, sed etiam quod Orbis horrore unanimi eandem execretur. Accedit illius resutatio facta per alios plusquam satis. Ipsi quoque alias aliqua adversus illam diximus: ut,qubd igitur qui a se impetraverit ut dicat in corde suo, Non est Deus; Atheus, inquam , formalia 6c positivus, quales dari insipientes, Spiritus scrutanseorda dc renes, nos docet : hic in posterum nullum amplius peccatum novum committet Theologicum, novamve malitiam mortalem contrahet: quod non tantum sensus humanus credere, imbaudire, refugit; sed de idem Spiritus S. diserte
refellit, dum post istud, Dixit insipiens in eoiae suo , Non est Deus, de talibus utique adjungit: Corrupti sunt se abominabiles facti sunt in studiis siris. Psal. I 3.
DE CAETER Is PECCATIS IGNORANTIAE.
TAmetsi ὀtur ignorantia invincibilis iuris naturae; hora in su naturae lapsae ope rantem ex Vsa, non exeusat a peccato formali. Est lecunda in Decreto 2. In satu naturae lapsae ad peccatum mortale , ct dem ritum, si cit illa libertas , qua voluntarium ae liberum fuit in causa, peccato Originali dr voluntate Adam Iecco tis. Est prima in eodem Decreto.
I. Primam Proposit onem asseruerunt post Janssenium pridem aliqui, ejusdem
audacia, ut videtur, delectati: sed paulatim omnes ab illa recesserunt. Fundamentum ipsorum fuisse apparet, quod habet Janssenius. Nempe, in Concilio Dios politano damnari hoc dogma, Oblivionem ignorantiam non Iubiacere peccato, sim non secundam voluntatem, se secundum necissitatem eveniant. Unde insert hic Theologus ; igitur per Concilium declarari, oblivionem dc ignorantiam subjacere peccato , tametsi non secundum voluntatem , sed necessitatem eveniant, adedque etsi haec sit in vincibilis : quod, inquit ut minimum intelligi debet de Juris naturae ignorantia. Addit, Pelagium admisisse, Augustino teste , peccata negligentiae in quaerenda de diicenda veritate t Ergo, ait, qudd in Dios politano idem damnare compulsus est, accipiendum est de ignorantia invincibili. Dum verδ objicitur , volun-harium non fore tale peccatum; non obscure se tuetur per Propositionem sequentem, de voluntarietare dc libertate, quam trahit peccatum Hul modi eX peccato Adami, nempe quia poena istius peccati est. l. Verim jam pridem in Oratione quadam quodlibetica hanc Doctrinam eum suo fandamento refutavimus: ostendendo, in Concilio Diolpolitato demum con-
12쪽
demnari errorem Coelestii, quem postea Aba Ilardus resuscitavit, videlicἡt ea ereculpa quidquid fit ex oblivione vel ignorantia; idcb scilicet, quia non videbant
Haetetici illi, quo pacto satis voluntarium , & a necessitate liberum foret, quoi ita committitur. Probavi id eκ Dialogis S H:eronymi contra Pelagianos, ubi Collocutor , qui par: es horum sustinet, hunc errorem mani suste tuetur; uti & qui partes Catholicorum, eundem non minus manifeste impugnat, ut cuivis legenti peripi. cuum fiet. Quod ad Pelagium attinet, concessi non negasse eum peccatum quod is
l. bet ignorantiae, modo ne tantum orate cogeretur Deum pro gratia illuminationis ; verum non idem sentisse ejus discipulum Caelestium , culus erat ille articulus a P P. Dio spolitanis Pelagio objectus & damnatus Hic quippe, Magi illo suo, ut fieri amat, vel audacior, vel candide flagitiosior , negabat omnia prorsu; peccata ignorantiae. Ad eisque cessat omne quod ea ex parte objici potuit: nec alibi serὸ Iansienius luculentius ostendit, quam foret infelix in intelligenda & exponenda
III. Ita igitur convulso sundamento, facile ipsa haec Doctrina refellitur. & breviter iejecta est a nobis in Aphori'u p. i. disp. 2. Aphorismo IV. qui est talis., , Nemo peccat, qui ignorat aut non advertit invincibiliter , se agere male : est δ sciat & advertat, se ponere hunc actum , qui alias est malus. Alioqui peccatum, , , non malum voluntarium,sed sortuitum foret. , , Estque similis sententia celebria Α usistini : Non tibi deputatur ad culpam , quod invitus ignoras , sed quod ne- ,,gbgis quaerere quod ignoras. is Similia item nab et Bernardus Epist. 77. contra Abai lardum agens de peccatis ignorantiae. Neque unquam cecidissent homines in Propositionem ex his duabus damnatis secundam , nisi ut tuerentur illam Primam. Quam interim dum amplectebantur, necesse erat alia quoque, quae ne ipsi quidem tenebant, devorare: ut quod etiam ignorantia juris positivi in hoc statu nunquam excusaret, cum lc illa sequela quaedam sit primi 8c originalis peccati, utpote sine quo nulla prorsus agendorum ignorantia sui sici : qu bd item & motus in deliberati concupiscentiae, saltem in non renatis, essent vera & nova peccata actualia. Et his plura: propter quae, ut diximus, paulatim recessum est ab illa Doctrina. haud duabie erronea : & tametsi intelligeretur cum ea restrictione, quam nonnulli addunt. ut nimirum in vincibilis dicatur ignorantia , quae naturali studio, absque oratione& aliis remediis divinis, vinci non potest; tamen ut minus male sonante & scanda
lora. Quid enim pejus sonare potest, quam peccari, ubi peccandi occasio vinci non potes
IV. Sed hic occurrunt aliqui ,& contendunt, non satis recessum a tali doctrina, dum itum est ad hane amnem , Non dari ignorantiam iuris naturae invincibilem: imAhanc priori in praxi aequivalentem faciunt. Quo in argumento ita sibi complacuit nuper non nemo Theologus, ut non semel hoc suis Thesbus inseruerit. Ipsocer th, ejusque eruditione & charitate indignum. Quid ad rem , qu bd in praxi duo quaepiam aequivalent, si alterum eorum non ob praxim, sed turpitudinem quae in speculatione est, damnari meruerit λ Turpe erat, dici aliquid peccato obnoxium, quod vinci non potest. Hoc damnabile erat, & jam damnatum est. Quid hoc ad doctrinam , quae nihil simile habet λ Vin' autem, Vir erudite, digito etiam palpare
quod dico λ Ia Praxi haec eadem larent: In primis juris naturalis principiis non C dari
13쪽
tari ignorantiam invincibilem, imb ullam , ut s. Thomas M'miὸ
eam Ouidem . sed non excusare: Praxis utriusquem hoc resolvitur, Peccare eum qui offendit in pri ma juris naturalis principia. I nunc, Sc ideb contende, non mi nus primum, quam lecundum esse erroneum. Primum est S. Thomae, ut dixi, de nescio an non omnium: Secundum & nullius est, nec ullius sensati esse potest. Si aequi valentia sunt illa quae dicis, quare non ut damnata est haec secunda Propositio; ita & damnata est alia , ut vis,illi aequivalens, oblata limul cum illa a P. DF o oblata etiam a nobis ipsis in Deputatione Anni I 677.
J V Caeterum difficultatem aliquam movere potest pro damnata Propositione ex his duabus secunda, qudd Augustinus quandoque eo recurrat, ut ' cata Ignorantiae v. g. iam dicat esse poenas peccati primi & originalis. Verum non ille omnem eorum libertatem petit ex primo peccatot sta explicat tantum, qui pe care homo possit per ignorantiam , licet illa haud dubiε non relinquat eam libertatem , quali peccatum ipsum Adami perpetratum suit. Hulus ergb libertatis absentiam , quae certe graue iugum est super filios Adam , refundit in hoc saepiu , quhd Poena peccati sit; quae minime convenisset statui prunae talicitatis, attai convenit praetenti miseriae ; ut proinde non mirum sit, eadem non obstante moda peccari.
PROPOSITIO UNICA.on licet serui opinionem, vel inter probesules probabilissimam. Est Prop. 3. D-
I. Hanc Propositionem iam pridem refutavi epistola ad D. Jacobum Baudari
Canonicum Theologum Insulentem ; quam ipse suis opusculis in materia de probabilitate inserere dignatus est, quibusdam non satis id serentibus. Neci ple in Theolog is insignis dissilcbat mea tententia; vocans probabilitarem qiam'eqliceat , probabilitatem non impeditam. Eandem pollea lententiam ex prenon' Pori mis D i. Dii p. g. Aph 3 & t ' Sentui, inquam, communi satis comi me Videtur, eoulque nonnunquam prcbabilitatem ascendere, ut cum certi, uia se quaedam moralis dici possit, non opus sit sectari oppositum quod est tutis, elio is aliquid etiam probabilitatis habere videatur. Sic v. g. non omni probabilitate, fortassis caret sententia illa quae ait census mei e perlonales, vel mixtos, tale con ,, tra Jus Daturae : quia tamen contraria, bonorum praxi passim & sine ictu puto, , comprobatur , & ita ad probabilitatem quandam pervenir, quae contrariam quo , , dammodo offuscat, et consideratione indignam eis cit; ideo nemo hodie exiWl- , , mat, tibi partem tutiorem hac in re amplectendam. idem est de variisssentenis iii aliis, contra quas olim vel hodiedum quisp:am , ratiuncullam aliquam n
14쪽
. .. U) . omnino contemnendam obiicere invenitur: quas tamen ob moralem quandam is certitudinem suam , nemo non sequitur; ne alioqui nihil sere sit quod sequi nonis liceat, cum vix sit aliquid , quod vel non habeat, vel olim non habuerit, aliquem is contradictorem. Ratio autem in omnibus illis est: quod licet periculum pec- candi fugere oporteat; minimum tamen periculum quale in talibus est) pro ni- is hilo reputetur; praesertim ubi sine notabili incommodo aliter fieri non potest, &is aliunde constat, ut dictum est , periculis talibus exilibus totam scatere vitam hu- is manam. ' Haec ibi: quae quidem pro hae dissicultate visa sunt tantummodo
II. Ad Authorem quod attinet, non mihi tanti est quaesio illa , ut anxie ei Gquirere libeat, an recte haec propolitio adscribatur Sinnichio nostro lib. I. cap. 9s f. prout illi adscribitur in Scripto quod Romanis Censoribus oblatum est per P Dulfium. Nos ipsi in deputatione A. I 677. detulimus plures sententias , quae extabant in libris Lovaniensium , ut de Comvrunione Sacrilega, &c. Si voluit Sinnichius quod propositio sonat , nempe peccaturum quicumque opinionem etiam probabilissimam secutus fuerit; iam eum refutavimus: si vero, quod sori εquisquam colliget ex verbis ejus, voluerit demum peccati periculum remanere, quamdiu opinio non est nisi probabilis potest enim esse falsa) dicere mecum poterat, periculum tale nonnunquam levius esse posse, quam ut tam rigidὸ vitari debeat. Et reverti licere aliquando sequi opinionem dumtaxat probabilem. ipse alibi tam aperte fassus est, ut etiam passim probabilisnio addictiores id objicere soleant, ex casu quo Pontifex dispentando secutus erat sententiam probabilem. Sed, ut dixi, res haec non est tanti.
PROPOSITIO UNICA. D dit sem timum Christus) pro nobis oblationem Deo; non Irosolis electis, sed
pro omni us ct solis fidelibus. Est Prop. .
I. Puse illam resutavimus Notis in quintam Janssenii Propositionem , ac Re sutatione eorum quae iisdem Notis a Scriptore quodam ignoto & petulantissimo oblecta sum. Ostendimus singulariter Christum mortuum pro Fidelibus , ob gratiam quam ex ejus morte in justificatione sua supponuntur adepti, ex qua ut per severare possent,sussicienter Thomilli ce) instructi sunt. Hine Concilium Ualentinum . quin et Ecclesia ejus tempore, sic loquebatur, Christum mortuum esse pro emuibus elibus: ipstque adeo Apostolus Christum salmatorem omnium Vocat . at maxim. fidelium. Theologus quidam jam deiunctus in Antiquitate versatior, quam in controversiis istis limatior & cautior, illud , Et solis, addere tolebat: Glui ipse ea in parte, qi:δd salterii ego sciam. Caeterum dubium non est, intendisse Ecclesiam Rom. ter hane damnationem , deesarare, Christum mortuum'
esse pro omnibua omnitio. Sed de hoc satis ad dictam Prop. V. Jangenii.
15쪽
P uani , Ddm, meretiei, alii ue huius generis, nullum omnino accipiunt d y sorim in xum: a eo ue hine resti inferes, in illis esse voluntatem nudam ct inermem , sine omni gratia sussciente. Eit s. Gratia sinciens Liatui nostro non tam utilis quam perniciosa est sic ut proinde merito itisimus petere, A gratia iussi lente libera nos Domine. Eli 6.
I. Prima quoque sequens ex praeced.) erat speculatio Viri istius antiquarii: cui
aded nemo in hac Schola nostra assentiebatur , ut omnes concederent, εἰ con
cedant etiamnum , gratias actuales plurimas infidelibus Deum impertiri, quibus adjuti plurima non solum bona , sed de undequaque bene, etsi non meritorie , faciant ; praesertim dum jam ad fidem disponuntur. Quin & dubium non est , eondem quoque saepius gratiam Thomistice ) sufficientem habere , sed negligere,
qua at conversionem venire possent, sed nolunt ; juxta mox dicenda de gratia sussiciente. Videtur Author respexisse ad loca quaedam Veterum, ubi dicun tur infideles influxum gratiarum a Christo non recipere , talem uti fideles ab ipso ut Capite suo recipiunt. Hoc autem ille ad omnem gratiae influxum eκ tendit. l I. Secunda citatur ex Τhesi quadam A. t 6 9. defensa l ub Sinnichior nee admodum mirarer si petulantia juvenilis discipulorum in turbis istorum temporum simile quid ausa foret. Indies importunitate illorum obruimur. Quae aliunde didicerunt, sub auspiciis nostris tueri volunt. Si resistimus, si doctrinae modestiori Scholae nostrae insistimus; audent quoque scriptis famosis in Magistros grassa ri. Notum est ad quid alludam, & quo pacto Roma ulta sit tenebrionum nequitiam, librumque ipsum, quem tantopere adorabant. III. Porrb ad gratiam susscientem quod attinet, nunquam res illius in Schola nostra explosa fuit, sed disertὸ recepta r ut ad Propp. Janssenii probavi ex Censura Lovaniens ad Astertionem UIII. Nomen non tam cise receptum fuit, ob novitatem & quorundam abusum. Utrumque jam recipitur passim, ex quo praecipue Declarationi nuperae famosae ad SS. D. N. Alexandrum VIII. super materia Gratiae plures subscripserunt. Tantum velim ut Gratia ista paullo frequentius lo-net inealem Schola. Admittunt eam aliqui; neq; unquam id negavi, prout quae sua est Charitas) Iuper nescio cuius relatione privata publice exprobrare dignati sunt: sed tamen dilhipulos illorum , non item ut nostros, videmus ejusdem gratiae
ope pissim dissicultates enodare. Unde istud silentium λ unde quidam pudor psed speramus nunc saltem plus aliquid sortitudinis. IV. Gratiam Molinistice sufficientem simul rejicimus: nempe quae eadem per omnia, antinia similiter constitutis illapsa, li' ac convertit, istum vero non conve tu;
16쪽
th: Imδ minor subinde convertit, & non maior. De illa signanter locuti sunt
nostrorum quidem, dum Gratiam sufficientem impugnarunt: at nunc Thomi sice su meientem recipiamus strenue, & professonem ejus etiam libenter praeseramus. Dicamus simul, ut jam alibi dixi saepius; tantum abesse ut noxia illa sit, i& qua liberari desderandum : ut valde etiam utilis sit, esto effectum ad quem sufficiens est , non assequatur. Urilis est, quia essectum saltem dat aliquem , ut Majores nostri dicto loco Censiuae tuae annotarunt: utilis est, quia sine ea homo magis peccaret ; utilis est , quia per eam homo aliquousque saltem ad bonum promovetur , ut per aliam gratiam facilius moveatur ad plenum effectum : deniques per contumaciam nostram inutilis, seu sine effectu debito, essicitur; utilis tamen est in seipsa, multo utique magis quam lex vetus, quae non suo sed Judaeorum vitio , majoris illis dimnationis causa erat. Ex quo elucet istius propositionis excessus , volentis orari, ut a Gratia tali liberemur. Non hoc orandum: quin potius pro concesta, etsi a nobis vitio nostro neglecta & in vacuum recepta, agendae gratiae, cum poenitentia de negligenter habito ejusmodi Dei dono. Sup. plicandum verδ enixius , ut potentiori auxilio infrmitati nostrae subveniatur, quo nempe insuperabiliter & indeclinabiliter agatur voluntas nostra , deturque illi non
solum posse quod parum profuit, sed & velle & perficere pro bona voluntate.
Bonitas οἶ-ctima consistit in conveniantia objecti eum natura rationali: formalit
vreo in consermitate actus cum regula morum. Ad hoe sincit, ut actui moratis tendat in finem ultimum interpretati υὸ. HUNC HOMO NON TENETUR AMARE, NEQUE IN PRINCl Plo, NEQUE IN DECURSU VITAE S U .E MO R A Ll f : Eit
prima in priori Decreto. Omnis humana actio deliberata , est Dei dilectio , vel mundi: si Dei, charitas Patris est, si mundi, concm centua carnis, hoc est, mala est. Est T. Decreti posteriotis.
I. En dogmata bene diversa: aded in extremitates noxias utrimque itum est a Theologis. Prima Proposito pridem ab Alex. Ul I. & iterum ab Innocentio XI. damnata, & alibi a nobis explicata & resutata, non tam refutationem novam. quam admirationem meretur,quomodo esse potuerit, qui eam adhuc nuper instauraret. Stupenda haec audacia ab Alexandro Ulli. Centuram tanto acriorem elicuit: unde quod ante, mitius, nunc durissime, videlicet ut Haeress damnari merui . In gratiam Tironum, qui saepius interrogarunt, quid foret vita ista maria is , de qua in parte Propositionis, censurae obnoxiS: notandum breviter, vitam naturalem Vincipere dum anima infunditur , detinere dum eadem rursus separatur: moralem vero dum ratione uti incis' mus ,& finiri dum desinit idem usus rationis. Sensus ero damnati dogmat. s est, finem ultimum seu Deum, nullo tempore usus rationis a nobis esse diligendum.
17쪽
II. Altera Propositio vix dissert a Bajana .... quam proinde vide cum tis nostis Tantum aliquantulum haec est inconcinnior. Bajana saltem dicebat, omnem amorem creaturae rationalis esse, vel charitatem . Vel cupiditatem , &e. Haec verbide in etiam dicit de omni humana acitone Ut iterum videas incuriam . imprudentiamque iuvenilem, talia Praesidibus tuis obtrudentem e quippe ex Thesi Anni 166 i. defensa, haec Propositio excerpta dicitur. Nec frivola putetur ejul modi excusatio Praesdum : nam eadem ratione te ite exculare dicitur, qui defensioni ipsius primae ex his duabus Propositionibus Mussi- ponti prae edit. Quomodo veth damia natio hujus Propositionis , cum obi gatione referendi Omnia opera in Deum , conis
sistat ; disertius discurimus in Aphorismo P χ. dis p. 3 i. Aph. χ. & 3. ubi post
memoratam hanc Obligationem ita iubuitur. , , Opus interim quod sic non refertur. , , non ideo peccatum vocatur; sed saepe est moraluer bonum, ut alibi suo loco osten
,, tum est: & nisi hoc admisisseni Deputati jam d Romae Anno i 6 ὶ nun-- ii .batur ipsis, damnandam fidisse hanc Scholae tuae Sententiam. Peccat igitur qui
actum suum non resert : led cum actus referri potuerit, signum est non esseis malum. Unde li actum ipsum . malum fortasse, vel peccatum, vocant quandoquEVetere ; non tam ipSum actum lianc considerant, quam defectum relationis illiis conjunctum : quod nec etiam celarunt, ubi ad distinctius loquendum preme-- bantur. Sic Augustinus , qui opera infidelium ad Deum non relata, accusaverat; dum pressus est a Iuliano, An igitur si infidelis nudum operit, opus illud p e -- rom dici debeat λ D ser e responk4t: Nim opus ipsum , quod est operire nudum, is peccatum esse ; se l de hoc non in Domino gloriari, seu ad aliud qu1m ad Deum, , hoc reserre. Pate hinc rursus, ut ante , ex hac Doctrina non tequi: Omnia , , Infidelium opera esse peccara . & Philosophorum virtutes, vitia: patet etiam nonooninem amorem exeaturae rarisnatu meo elle vel vi ii iam cupiditatem, vel lau- abilem illam charitatem , de qua in Propositionibus Baianis: quia voluntas v g. , , operiendi nudum in homine infideli, amorqDe naturalis erga communem natu- , , ram , ic similes assectus, neque illa Lliaritas sunt; ne i e cupiditas appellari de- , , bent, cum moraliter boni sint, et ad Deum referri piissint: etsi pati ratione cuia ripiditas a S. Augustino quandoque appellantur, ratione desctus talis relationis, , , qui vitiosus est , sed agentem vitians, non ipsum actum. ita ibi. Nec dissentium a nobis, tum saltem, etiam caeteri: ne illi quidem, qui prae rei quis hic accusari solent. Dum enim nuper Romam miserunt Rei pontum tuum ultimum ad Ac sationes i8. contra se ex quodam Compendio laetas ; non erubuerunt eandem quo
que viam ingredi, quanquam ha otcnus publice non ita eam sint prosessi.
18쪽
Ambae citantur In Scripto Romae porrecto, tanquam olim defensae sub μο-mondo. nec mrum foret. ex quo Ianssemus Propositionem Baii tunc resuscitaverar, Omlia opera Infidelium esse peccata. Vide eam alibi cum Notis nostr s. Vide etiam dicta hic supra , de operibus non solum bonis, sed etiam bene tactis ab insdelibus, dum praelertim ad Fidem disponuntur. Habet autem hoc secunda harum Propo-stionum adhuc prae prima, qu bd ne quis peccet, fidely etiam formatam requirere videatur,utpote quae exprimi solet his Apostoli verbis. Ωuae per DIliationem veratur.
QUodo in magnis peceatoribus deficit Omnis amor . de cit etiam Eder, O etiam svidean ur eredere, non est fides Divina, sed humum. Eli ix.
Hane detulit P. Duffuscum ista quae eam immediate procedit: Ades non potest se sino uaritate; lo cum hac marginali nota in utramque: Non vident tir, inquit, is isti Tridentino ci, haerere Sess 6 can 28. Si quis dixerit, amisis prepereatum g o tia simul se sirim semper omitti, cui fuem quae remanet, non esse veram fidim, licetis non sit viva ; aut eum qui fidem sne thuritate hiabet, non esse Chrifitianum; anathe- , , ma sit. lm , fc Apostolo I. ad Cor. 3 3. Si habuero omnem mem . ita ut montesis transferam, charitatem autem non habuero; nihil mihi prodest : ubi sipponit, ,. fidem piisse est e sine char itate Unde Aug tib i s Ge Trin. c. i8. Fides iuxta, , δυο Otum sine ebaritate esse potest.' Haec ille. Ex quo patet, Propositionem hanc acceptam filisse, uti accipi potuit, eo fersu , ut aflerat non dari fidem insoris mem : quod omnis Theologia, & siles ipsa, respuit. Solum admittunt Theologi communiter in fide Christiana pium quendam credulitatis affectum; de quo ita
Witae Sm 2 L. q. a. a Σ. num. l6. Peccatores licet non diligant illum Deum amare perfecto se charitate formato; qui tamen verὸ f Meles sunt, non carent omni om nino anim ct acteius tendentia ae morione in Deum. Et S. Thomasq. . art. 2 ad 2. Fides inquit, quae eLI dox um gratiae, inclinat hominem ad credendum secundiam ali- rem affictum boni , etiamsi sit informis autem Σ. art. a. in fine O . ostenditunc affectum esse erga veritatem priniam: & smilia plura habet alibi. Vide sis Aphori imos nostros p. 2 Dd p. 2 Arh. s. ubi tamen notamus, non mnem ejusmodi assectionem bonam ei ga Deum aut aliquod ejus Miriamum, pertinere sid choritatem quin est tertia virtus Theologica.
19쪽
OUi quis etiam aeternae mercedis iηtuitu Deo famulatur , charitate si caruerit, misisnsn caret, quoties intuitu licet beatitudinis operatur. F st. i 3. Intentio qua quis de satur malum, se prosi uitur lanum, mere ut Melestem obtineat gloriam , non est recta, neo Deo placens. Est i o.
Dela et sunt hae tanquam e quodam Authore sumptae, uti lc plures aliae, propter quem non ita quoque pridem tot scribebantur libelli dissamatorii: unde & nomine ejus, etsi Lovaniensis nunquam fuerit, satius abstinebo. Ut vero sensus ejus magis apppareat, juvat tertiam addere Propositionem quae ex eodem delata erat inter has duas media: Tune solummodo intuitu mercessis re M operamur , quando opera mur propter mercedem in eum finem , ut ea obtenta Deo melius er exactius Iemiamus, nempe in coelo. Atque hoc erat quod ipse cum aliis passim existimabat doceri in Tridentino Seir. 6. cap. t i. in fine , ubi justi eum hae ut in primis glorificetur Deus, mercedem quoIue intuentur intemam. Nempe hoc ita accipiebam, ut justi mercedem istam intueantur, sed ad eum finem illam referant, ut in primis glorificetur Deus per ipsam: adeoque malum fore credebant, si aliter mercedem istam intuerentur. II. At jam pridem variis occasionibus annotare coepi, non esse hunc germanum istius loci Tridentini intellectum. Magis tacite id factum Aphorismorum P. I. Disp. 3 Aph. l . ' Sed an ergo vitae illius & mercedis intuitu recte juristus operabitur λ Nesas est dubitacet neque ero vel venialiter peccaturum , si ,,in opere bono , cum hoc in primis ut glorificetur Deus per illud qui propriE, , charitatis est finis i mercedem quoque quod spei est intueatur aeternam. Ab
risu enim ut quis peccet, dum merum exercet actum alicujus virtutis Theolo in clicae 2 nec mirum , cum omnis ejusmodi actus sit bona voluntas, adeoque & Au- ,,gustino Charitas. Ita ibi. Deinde luculentius P. E. Disp. Σ . Aph. 3. 'Parimo- , , do intelligunt illud Trid. Sess. s. c. tr. ubi dicuntur justi in operibus suis eum foe ut in primis glorificetur Deus, mercedem quoque intueri aeternam : quasi nimirum mercedem istam ided intueantur , ut per ipsius possessionem glorificetur Deus. - Uerum jam alibi locum illum Tridentini aliter exposuimus, uti certb exponen- ,,dus est: nempe ut justi dicantur mercedem intueri aeternam , sed tantum veluti seci indarid: principaliter autem, seu tu primis, intendant, ut per eadem opera sua Deus glorificetur. Et hunc modum operandi Synodus probat, atque ab omni rivitio immunem pronuntiat ''. Sic ibi: de sequuntur alia quae idem fusius declarant. Credidimus ergd , juxta Tridentinum , intuitum illum Mercedis, quae Deus est, quatenus a spe procedit, impcratque detestationem mali & prosecutionem boni, sanctam esse & Deo placentem , estb ulterius ad aliud non reseratur: spei namque actus,juxta nos, sanctus cst de Deo facens, abi que alio accedente e Deum
20쪽
Deum quippe pro oblecto formal p& materiali habet; nee resertur ad ereaturam. ut ibid. ostendimus. Ita ut videri possimus, non hic minus quam in tot aliis, Cen. suram hanc Rom. prete vidisse. Non praevidi tamen, nisi quatenus haec quae tr dividebam, credidi jam pridem in sana Theologia non subsistere.
DE TIMORE GEHENNAE ET ATTRITIONE.
Attritio . crude ex Lehennae ct paenarum metu i oncipitur , sine dilectione benevolentiae Dei propter se, non est bonus motus ac si ematuralis. Est i s. Revera peccat, 'us odio habet peccatum merὸ ob eius turpitia nem er disconvenientiam cum natura, sine ulla ad Deum ossensum respectu. Est 9. NOTA X. , . π
I. Duae priores in eo sundabantur quδd nihil naturalius videatur: quam ut quis quomodocumque sciens gehennam peccatoribus praeparari, eandem timeat,idiaque de peccatis suis doleat. Quod in Trid. sess. i . cap. 4 dicitur de metu gehennae, de attritione ex illo coneepta, qu bd donum Dei sit, & Spiritus Sancti impulsus, adeoque supernaturalis; id passim explicabant, tanquam dictum pro
casu, quo voluntatem peccandi eadem illa excludunt: hoc autem sine amore benevolentiae fieri non credebant. II. Atque his equidem tam pridem restitimus: nuper expressisis in Dictatis publicis ad Commentaria Wiggers de Sacramentiri recentius vero etiam in thorimis p. 2. disp. 2 s. Aph. Φ. sic timori poenarum vindico suam bonitatem. V Timor ,, servilis duo importat; de quod poena timeatur, & quod eadem timeatur tanquamis principale malum. Primum de substantia talis timoris est: sed nihil inordinati h ,, bet ; imb prorsus ordinatum est, quod timeatur poena, cum revera sit Iimenda. ,, Ideoque hic timor etiam commendatur, ubi dicitur loco mox citato :.Timete eum ,, qui potest se corpus ct animam perdere in gehennam: q. d. Timete hoc ipsum, per i,, in gehennam. Deinde ut notat hὶc S. Thomas, Timor iste Ordinari potest in Deum, is ut contingit in habente uaritatem. Ergo in substantia sua non est malus, sed ordi- natus . atque etiam utilis, Ec ita bonus. ' Huc usque de bonitate: nunc de supernaturalitate, Aph. seq ubi dicitur. V De Timore servili dicit hic S. Thomas . non . est e numerandum inter T. Dona Spiritus Sancti, quia juxta Augustinum potestis habere annexam voluntatem peccandi. Quo utriusque S. Doctoris dicto insinua- tur, fieri posse ut eam voluntatem annexam non habeat: primum nempe intel- ligendo de voluntate proprie dicta, seu consequente & absoluta, quam etiam is tape habent aliqui, etsi poenas timeant. Imo hanc voluntatem peccandi timor, , excludere potest, quatenus manum cohibet, hoc est opus peccati, adeoque&,, absolutam operis voluntatem. Et dum lic excludit, utilem illum, de donum Dei
is esse. Synodus Trid. assirmat, si una spem molae . do non desperati opem, tecumi, habeat. V E Ill. Uad.