Francisci Blanchini Veronensis Utriusque signaturæ referendarii, & prælati domestici, de tribus generibus instrumentorum musicæ veterum organicæ dissertatio

51쪽

ciani numeravi chordas duodecim marmori incisas, licet non nihil detrita marmoris superficies injuria temporum easdem obliterari alicubi ostendat . Quapropter accedit proxime hoc instrumentum ad Iosephi N,hlium duodecim chordis instructum, & ad figuram trigonam eidem Organo, citharae, seu psalterio tributam ab Auctore Epistolae de generibus Μusicorum , quae sub Hieronymi nomine circumfertur, indicante etiam , Sponio Misceli. sect. I.art. . Pag.23. in tab.48. qua in Epistola dicitur Deltae litterae id oris ganum assimilari. Inde etiam conficitur, recte comparari a Venantio Fortunato Romanam Lyram cum Harpa barbarica in carmine recitato n. I 2. Visitur etiam in Tabula Isiaca ante bovem apim quidpiam simile huic lyrae, seu citharae trigonae impositum tripodi. Κircherius loco citato aliam prosert ic

nem Psalterii quadrati sub Α, simplicioris, ac

similis fermae figurae nostrae, quam eX Vastaeneo Bellorii exhibuimus supra num. II. Tha. VI. I 6. & IT. Figuram IT. Κircherius dicta Pag. 4Q. Tom. I. Μusurg. inscribit nomine

Nevel miser, seu Nabiit Decacho dis

52쪽

dis primo dicti, tum aucti fidium numero majori,unde etiam Harpichordi nostratis somma suborta est num. I 6. sive jacentis, sive ere- . cto situ, qualia organa Romae quoque efformari vidimuS.I8. Numero autem I 8. eXprimendum

curavi Mercurii Caducaeum, cum Cithara expressum in tabula Solari Μatthassorum evplicata per Aleandrum ι qui scite observat Pag. 3I. eX arundine compactum ostendi, ut fistula arundinea indicari possit, Mercurio a tributa ab Apollodoro, Isidoro, aliisque Avictoribus. Rursus apponendam duximus hanc Mercurii virgam Musicae artis antiquissimis Instrumentis; ut baculum cantorium, a Cabvor in Caducaeo cognitum, indicaremus, sive artem Musices, ad harmoniae leges, & pacem revocantis vocum diversarum sonos serpentinis gyris sibi propemodum adversantes, ut praedictus Author observat Rituat. par. 2.sect. s. cap. 2I. pag. 699. & deduci posse autumat en carmine Virgiliano.

54쪽

Insramentorum Muscorum genus pulsatile.

panum recte definiVit ris. VII. Scaliger in Manilium pag. I 8 2. scribens: Omne

coum, ab una parte rotundum, Umpanum dicitur.

Fentitur Plinius a plerisi que obsiematus lib.9.cap. s. ubi asserit tympani nomen inde tributum margaritis eam figuram retinentibus, quiabus una tantum est facies, & ab ea rotunditas , aversae Vero , Planicies. Areum jejusmodi tympanum bacillo pulsatile exhibe-F a mus

55쪽

mus ex antiqua pictura edita per Petrum Sanctem Bariolum Tab. XII. Passim Occurrunt tympana inter symbola Matris Deum in nummis, anaglyphis , aliisque monumentis Graecorum, & Latinorum. 2. I intinnabulum, seu Crepitaculum . ad genus tympani referri potest ex figura, quam Praefert. In antiquo anaglypho per Boissardum edito Tom. pag. I. Cybeles tympanum manu gestat , Athyde pariter aliud tympanum elevante et eX arbore autem pinu pendent gemina tintinnabula, seu crepitacula in eorum Sacris adhibita, quae omissa sunt in nova editione ejus Tabulae , cum Gruteri Inscriptionibus nuper Vulgata Tom. I. Pag. 2 T. At eX prototypo marmoreo Romae

asservato in adibus olim Cardinalis de Μ, ximis ad quatuor Fontes heic damus . Tam Tympana, quam Tintinnabula, quae Gentium superstitio ad inanium Deorum cultum adhibuit, multo praestantiori, & antiquiori instituto fuerant aetate Mosis in Dei Iaudem concussa. Μaria soror Μosiis. post demersum Pharaonem, carmine epinicio Dei beneficia celebrans, tympanum sumpsit in manu sua regressaeque sunt omnes mulieres Post eam

56쪽

cum tympanis,& chorisaut legimus Exodi I s. Aurea vero tintinnabula limbo vestis Raron Moyses divino monitu aptavit, ut, eo ingrediente Sanctuarium, sonum ederent, quemadmodum eodem libro Exodi consignatur C. 39.

Tympanum ibi Vocatur Uri Toph. Exodi

3. Tertia figura Ompanum ostendit crepitaculis instructum , cum pedo pastorali ejus

pulsandi causa apposito. Inter antiquas Pict ras ita exhibetur Tab.XX. a Petro Sancte Ba toto eX autographo delineatum. Cymbala crepitaculis instructa mox subjiciam. 4. Combalum Sacrum Armeniorum . Tympani genus est cymbalum, a concava figura cymbae nomen deducens. Alii tamen malunt etiam pateris metallicis orbiculari forma praeditis cymbali nomen commune facere: Praesertim, si, appensis crepitaculis, concussione tinnitum edant i ut Armeniorum in Sacris etiam in Urbe praestatur. AEtate Apostolica , eodem nomine appellabantur hujusmodi imstrumenta musica 3 ut constat ex Epistola B. Pauli I. ad Cor. cap. I 3. Factus sum Selut aes

sonans, aut Ombalum tinniens. Laurentius P,

gnorius de Servis pag.8 . pluribus Auctorum

57쪽

veterum Scriptis rem illustrat. In Sacris Matris Deum religioso in primis viro id organi genus tribuit Apulejus 8. Metam. Inibi Cir

principalis, o alias religiosus, o eximie Deumreeterens, tinnitu Ombalorum , cor Aonitu an rum . canti que Phogii mulcentibus modulis emcitus &c. Inter anaglypha Urbis pag. 49. Faunus ex bacillo appensum tympanum gestat in Sacris Bacchi, cum crepitaculis. Ostendam vetusta cymbala Ethnicorum num. IT. quae fortasse idcirco possunt appellari Merj- Iothaim. F. Θmbala Bacchicarum, seu Crembala mi animi. Sponius ex antiquis monumentis aeque, ac Scriptorum luculentis testimoniis figuram cymbalorum veterum ita describit Misceli. Pag. 22. Combala erant ex are, quo duae sicutellae, quae manibus complosa sonum dabaut . uti Pigno-TiuS,eX auctoritate veterum Auctorum,retulit pag. 8 de Servis, ita scribens: Ambabus enim

manibus , erant enim manubriata, Cel angata in .extrema conΣexitate , appendebantur; o compsi a. concussaque sonitum edebant, timiebantque Figuram uterque Author edidit, ex vetustis anaglyphis Bacchicarum deductam , quam heleretulimus. Husdem figurae Cymbala adhiberi

58쪽

heri videmus ad concentum edendum in sacrificio Etrusco, edito inter Picturas veteres a Bariolo sol. 93. Hermippus apud Athenaeum lib. Iga cap. I . haec instrumenta appellat Crem-hala

6. Tympanum hete. Levia tympana distinguunt scite a gravibus, ex carmine Catullitam Pignorius, quam Sponius pag. 8 . Piagnorius adhibet etiam complures authoritates ejusdem Catulli, Ovidii, Suetonii , S. Augustini. & Isidori, quibus evidens est, praeter aenea tympana gravia jam descripta, & insta exhibenda numero sequenti, aliud fuisse gemnus commune tympanorum figura orbiculari. contectum pelle . Vel corio superinductor quae aliquando Virgula percutiebantur, ut in heu licis tympanis fieri consuevit ι aliquando manu impellebantur, qua ratione ad choreas passim adhibent nostrates rustici. Hinc Ovidius

. Metam. Femineae Soces. impulsaque Tampana palmis.

Et Catullus de Athy.

Huc eis citata coepit manibus leSe t panum,ompanum, tubam Cobele tua mater initia, auariensique terga tauri teneris coa digitis Canere haec suis &c. -

59쪽

Et S. Augustinus serm I. de Sanctis n. I 8. hoc genus Tympani tribuit Μariae : plaudat nunc organis Maria, ct inter veloces articulos Umpana puerperae concrepent. Addit hisce auctoritatibus Pignorius figuram, & descriptionem his verbis: Arra forma Tympani haec fuit, quam exhibemus , prima facie cribrum referens; ut non immerito legamus in judicio loci, o pistoris : ,, Tympana habet Cybele : sunt & mihi Tympana cribri. MSponius advertit etymon Tympani derivari a pulsando; τυπεῖν enim pulsare GraecieXprimunt. Levibus hisce Tympanis, manu Simpulsu percutiendis, in orbe ligneo aptabantur etiam antiquitus lamellae , ut hodie fit 1

quae concussae, acutum sonum ederent, cum

gravi boatu percussi corii non injucunde compositum. Cymbalum audit apud nostros populares ejusmodi organum; uti observant Eruditissimi Viri Pignorius de Servis, &- Senator Bona roti pag. 86. in eXpositione Achatis versicoloris Musari Carpinei, Bacchi currum exhibentis, quam edidit post observationes ad Numismata maximi moduli ejusdem Musaei pag. 36. Figuram Tympani lamellis instructi, quam heic attulimus , nobi S

60쪽

ministravit anaglyphum vetus a Bellorio editum inter admiranda Urbis Romae fol. I. . n. 2. . I. Tympana Bellica . Duplex figura bellici Tympani a nobis depicta est, orbicularis una, altera cylindrica . Primam Pignorius eXpres sit pag. 83. qua hodieque utuntur equestres Turmae, a Persis ad nos derivata : &, parum Permutato vocabulo, Timbalis nostratibus dicuntur , quae antiquis TImpana dicebantur. Eneae sunt pelves,ejus figurae,sive hemisphaerii. unde nomen margaritis ex Plinio inditum diximus num. I. Plano corio supereXtenso. Apollodorus ejusmodi Tympana tribuit Salmoneo . Pelles, inquit, detractas in curru cum aeneis lebetibus agitaus, dicebat se tonare. Ait

rum genus bellici Tympani cylindricae est figurae, quo pedites utuntur passim . Utrimque percuti bacillis potest cum cylindro ligneo :pellis utrinque superextensa ictus excipit. EX palmae stipite cylindrum bellici Tympani Indi construebant, Suida teste , unde Bacchus Indorum domitor sortasse ad Graecos transtiniit, ex palmae arboris cavo stipite tintinnabinia introrsus . cui ex aurichalco adaptabant . atque in altum ferebant. concutiebantque in acie . Tintinnabula igitur, quae & multa,