장음표시 사용
31쪽
Tum Cominius, ut et Plutarchus et Appianus narrant, nuntium asser Camillum in Capitolio dictatorem dictum esse et paulo post reditum Comini ad Camillum mittuntur, qui eum Ardea li0 arcesSant. Appianum praeter Plutarchum etiam alium auctorum in SpeXiSSe e ii apparet, quae c0nsentiens cum Dionysio tradit. Apud utrumque scriptorem Caedi eius ad Camillum se c0nseri, set in colloqui eadem lare Verba proferuntur:
ες τοσουτον ἀγαθοῖ. Eisdem qu0quo verbis p0stulatui', ut Fabii tradantur. Plutarchum secutus Appianus narrat tr0 Fabios, Di 0nysius du0s hab0 - Clusium missos esse, consentit autem cum DionySi 0, Iam commemorat Gallos postu hass0, ut in nos Fabii non is tantum, qui ius gentium vi0lasset Plutaretius - trad0rentur. Hoc igitur oeo Appianus utrumque coniunctim adhibuit. Id quod aliis qu0 tu locis invunitur. x quibus io unum Xemplum afferam: Appianus cum Plutarcho consenti0ns narravit, tau Galli Fabiis respondissent opp. 2
ea, qua Plutaretiti et Dionysius tradiderunt, coniungoret, Opinatus est legatos Romanos post pugnam iterum a Brenno petiisse, ut ad colloquium admittersentur, sed nihil eiusmodi apud eum Seriptum legimus. Postremo videmus u Xuriam Gallorum isd0m verbis, quibus Di0nysiustititur, narrari, itemque hae luxuria Gallis quanto incommodo fuerit. App. rg. 7 et 8 του δε ινου καὶ 4εῖν Dionys XIV, l2. εν ira fιεν toλλγῆς αλυον δην ἐνεαδει Mailro οἱ Κελrol. Ἀαντες ὁ 9θης υιπιsιrrλύιιενοι
Quin etiam secesse est Appianum x Dionysi ipso hausisse. Dionysius quaedam, quae de armis Romanorum tradita erant, ita reddidit ut orationi a Camillo habitae insereret. Quam rati0nem cum Appianus apud Dionysium legisset, paucis a rettulit, quae Di0nysius Camillum dicentem fecerat. Velut quod Camillus apud Dionysium dixerat rostra at κε φαλas,
Propterea Momm seno Forseh. I. 347 assentiri non p0ssum, qui etsi Di0nysium et Appianum in colloqui0. quod Camillus et Caedictus inter se habeant, mirum in modum consentire c0ncedit, tamen Dionysium ab Appiano in usum adhibitum esse n0gat, quod hic Camillum a senatu, illo a Casedi ei dictatorum dictum esse tradat. Qua diser0pantia nihil admirati0nis habet, pr0pterea quod hunc Appiani loeum X Plutareti desumptum esse demon Stravimus. Idem, quod nos C. Poterus: g. rit p. 27 q. iudicat, eum Dionysium permultis J0cis ab Appiano Xscriptum osse dieit. Cetera Appiani fragmenta, quae pauca sunt, utrum se Dionysii libris desumpta sint nocti diiudicari n0quit, quod hau pars historiarum eius deperiit. Quae fragmenta cum plano
cum Diodoro consentiant Monam sonus . . t Thou rei p. 17 contendunt Appianum x Vetustior auctore quam Livium, Plutarchum, ali 0 hausisse. Quae Sententia a vero abhorrere mihi videtur. Dionysium su0p eadem protulisse, quae Diodorum, iam Supra demon Stravimus, cuius rei haec exempla afferro satis est Uterque scriptor tradit legatos Roman0rum a Brenno 140 esse auditos; 0minium in Capitolium missum esse, ut obsessos de Subsidio certi0res faceret; duos, non tres legatos Clusium esse pro laetos. Qua ni ob rem Si Appianum eum Diodoro e0nSentire videmus hae ipsa re ad eam sententiam addit ei mur, ut hos locos ex Dionysio X- Seript0s esse credamus. Et prolaeto ori simillimum est Appianum Omnes Oe0s, qui hue pertinent, apud Diodorum legisse. Appianus consentiens cum Diod0ro narrat senatum legatis Gall0rum pecuniam obtulisse quem locum se DionySi eXSeriptum SSe, non St, Cur negemuS, propterea quod Dionysius ipse quoque reni a Senatu in longius tractam esse tradit. Tum Appianu populum legatis postremo resp0nSuni dedisse narrat; nec multum dissert, quod Di0nySiu legato a senatu certana s0ntentiam non accepisse refert. Tum Appianus Plutarcho
repugnanS Xp0nit Cominio littora datas ess0. Quod scriptum eum vidisse apud Dionysium mihi veri simillimum si, cum tiam Plutarchus, quem in describendis incursionibus Gallorum perpaucis tantum locis tertium aliquem auctorem praeter Livium et Dionysium adhibuisse supra demonstravimus, idem apud Dionysium legisse videatur. Plutarchus nini, haud dubi Livii eXemplum Secutus, litteras non datas esse liquid affirmat. Etiam ab aliis seriptoribus de litteris C0mini datis traditum sessu X Dionis fragmentis, 25, - intellegere p0SSumuS. Qu0 quid0m fragmentum 25, a Dind01 fio falso Dioni adscriptum, Vero ex J0hann Antiocheno θXcerptum esse Omm Senus Herm. VI, p. 83 Xposuit. Quod postrem Appianus commemorat cum Senonibus a Clusi Romam pr0fectis ali0s
Gallos Se coniunXisse, id n0n est, cur e Dionysi desumptum eSSe negemUS. Quae a Dionysi et Appian in medium pr0seruntur, hae omnia e posterioribus annalium Seriptoribus Sumpta esse ex eo apparet, qu0 et Di0nysius it Appianus frag. I, 1 iam
32쪽
0mnes incursiones, qua apud Livium invenimus, proferunt. Di Appiani 00 D. 1, 1 incursio anni 360 quidem non c0mmem0ratur, quam ab eo, qui Appianum XeerpSit OmiSSam SSe X ali fragmento 9 intellegimus, ubi narratur p0pulum in muri Sedentem pugnam SpeetasSi. Id qu0 certe de pugna ante portam Collinam commissa - . 360 dictum est. Quae cum ita sint, tamen apud Appianum multa leguntur, quae cum Diodoro plane consentiant, ut supra dem0n Stratum est. Ex hac quoque re intellegitur iesium pr0rsus erravisse, cum iudicaret: Die littere und linger Annalisti istisi dureli ine lust voti in-ander etrenni Appianus, ut hoc brevi complectamur, ex Plutarch et Dionysio hausisse pu
De Dione cassio et Zonara, qui illum exscripsit. Qua in Dionis fragmontis leguntur, XXV, Din dorsius - ex eodem auctoro,
quo Livius usus est, hausta esse iam supra demonstratum est itemque illud Dionem pugnant Alliens0m simili quo Diodorum modo narravisse Livius autem hane narrationem cum iis, quae apud alium a uetorem scripta vidit coniunxit. Quapropter dilucidum est Di0nem non, ut Momnisenus Herm. IV, 1. V 228 iudicat, X Livio lausisse quis nim est, tui putet Dionem e narration Livii, in qua duo illi auctore coniuncti sunt, ea elegisse, quae X uno eodemque cognitionis fonte sumpta erant γCertamen singulare Manlii Dio anno 367, non anno 360, ut oditor ius B0kherus putat, assignat id qu0 ex libro Z inara perspici potest. Iam veniamus ad hunc. D Z0nara. Z0naram inter nines constat epitonien ita composuisse, ut aut Plutarchum aut Dionem eXeorperet, de qua re conferendus elimidi Leitseliris f. d. ΛWq839 No. 30-36. Zonariis VII, 23 sqq. plerumque Plutarchum ad verbum exseripsit, id quod Xempli demonstrare Supervacaneum Videtur. Interdum operam dedit, ut illos duos Scriptore in unum coniungeret. Cuius rei hoc exemplum asseram. Anno 367 agros Albanos vastatos esse consentiens cum Plutarcho refert, tum Sic pergit Certatum est primum certamine Singulari, non pugna. Cum Plutarchus pugna certatum esse tradiderit, dubitari non potest, quin hune de certamine singulari locum ex Dione Sum pSerit, quem Onaras ad verbum Xseripsit Dio 31. o IUU ιo: τιλ ασH.εῖ , Oxo
H0 l0e Z0nara perspici p0test Dionem eundem ordinem ineurSi0num Servasse, quem Claudium Quadrigarium. Quem ordinem quia apud plurimos auctores non inveniri Livius aperi dicit, veri simillimum est Dionem ex Claudio ipso hausisse et hunc annalium scriptorem illum cogniti0nis fontem esse, quo tam Livius quam Dio usi sint. Qua sunt0ntia eo magis comprobatur, quod Claudius a Livio, ut supra demonstravimus, sine dubio adhibitus est.
ZOnaram, quae apud utrumque auctorem legerat, in unum saepe coniunXisse X 0equ0que loco apparet. Cum apud Plutarchum legisset Tertio die post pugnam Alliensemimam a Gallis captam esse, et apud Dionem: 0dem die, quo ad Alliam pugnatum Sset,
alios Romam pervenisse et postero die urbent intravisse hae ita in unum coniunxit, ut consentiens cum Dione Gallos unum diem ante portas moratos esse, cum Plutarcho tertio die urbem introisse scriberet. Pr0pterea apud eum sic scriptum videmus Secundo a pugna die ad urbem Galli pervenerunt, tertio die urb0m introierunt, et ea, quae Dio et Plutarchus tradiderunt, eleganter eoniunxisse sibi visus est. Qua in re erraSSe eum manifestum est. Nam Plutarchus et Zonoras, cum tertium diem dicunt, non idem dicunt, ille diem pugnae non numeravit, hic numeraVit. Quae quoniam Xp0Sui, restat, ut pauci c0mplectar, quae de Zonara et Dione statuendaeSSe XiStimem ZOnaras Semper aut Dionem aut Plutarchum exscripsit Dio n0nnullis locis e0dem, quo LiviuS, auctore Su est, quem Claudium Quadrigarium fuisse veri simile est. Fini S.