장음표시 사용
152쪽
ANIMAE AMANTIS. 13rsu SPIRIUM III.
-- Oelices animae 7 populuς genialis Amantum,f os amor irrupta neci it utrimque fidei
Nam puto Coelicolum vos ego sorte si ui. Sed neque jam Siculi mirer nova vota Tyranni, Optantis Pythiae tertius esse comes. Tcquis enim sociis medius neget esse duobus, bos sibi tam sancto laedere uinxit Amor ZAurea condi bo, quotieS redamantur amantes, Reddit & alternas mutua flamma vices lHae ego me toties optav1 lege beatam, Adiua edin trepidam signa vocaret Amor o quoties dixi, si quando cogar amare, Non nisi qui partier me redamarit, amem l Audiit optanteiri vo ucrum i eus ale3 Amorum, Et quid, ait, dubitas ut redameri S, ama. Vicino extimui praesentis Numme Divi, Attonuitque meum vox inopina capur. Ecquid inexpertam puer, inquam, perfici castris, Auspiciisque jubes aera merere tuis :saeph quidem juveni mihi Larravere sodales Gaudia quanta suis polliceatur Amor. saepius at contra monuit me sedula nutrix, Com serrer gerulo sarcina parva sinu. Vera nimis reputata Peligni oracula vatis, Quae cecinit castis ingeminanda choris: lepores in Atho, quot apes Pascuntur in
Caerula quot baccas Palladis arbor habet: Littore quot conchae, tot sunt in amore dolores, Res est solliciti plena timoris Amor. Semper enim miseros timor ille flagellat amante3, Ne sors non redamet, quem tamen alter amat.
153쪽
Fida vel alterius si sint rata Dedera vinclis,
Tum graviῖ, ut constent foedera, cura subit.
Curre per historias , quotus, heu i securus amavit ZHunc brevis, hunc fictus ludificavit Amor. Paris Oenone sine vivere Posse negabat, Menonem potuit deseruisse Paris. Dilecti Hypsiphile non mansit Jasonis uXor,
Non mansit reducis, sicut euntis erat.
Thesea crudelem quotiea Ariadna vocavit, Navigio numerum questa deesse suum lQuin etiam levibus monstraῖ,Puer improbe,penni S, Zam cito succedat, quam cito cedat amor. Ite igitur, levibusque animas modb credite flammis Cilm sua non aliter sceptra Cupido gerat. Et levis es: multoque suis ventosior ali8, Gaudiaque ambigua datque negatque fide. Tum pudor audaces tinxit tibi,' Perfide, malas, Teque levem celeri falsus es esse fuga. Tuncque ego, Cyprigenae detecta fraude, triumphanS, Instabilem jussanseta valere Deum.
Et tibi, Dius Amor dixi) tibi foedere jungas,
Et tuus ignis ero ue tu meus ignis eris. Donec ab aeriis labentur monti S umbrae, Et reducem fugient umbraque, n que diem.
O liquidae ambrosiae t 6 Divi nectaris haustus: . O amori o quanti poeula mellis habes lQuid totis Te, Dius amor, sit amare medullis, Expertus nisi sit ue dicere nerio potest: Quid vero sit amare, iterumque ab8 re redamari, it licet eXpertus, dicere nemo potest. Omnibus hisque etiam supereminet illa voluptas, Fidus hic aeternum quod sibi constet amor. O Amori 6 mea dulcedo: mea vita, meum mellAut melli geminum si quid Hymettus habet :D Amor ' o quoties, 6 quae niihi gaudia misces lDum quod amans redamet: dum, quod amere, subiti Dumque iterum aeterno8 recolo fore scedere neXuS,
O Amor : 6 quantis gestio laetitiis lNon habi hic miseros Amor, ut levis ille, tim0res 3 Amuit hie laetis, ingemit ille malis. Pascitur in riguis, ubi candent, lilia campis, Et sita virgineos ducit in arva gregeΘ, Scilicet aethereum decet hic flos purus δε morem, Et bene tam castas pascit hic hortus mei. BER-
154쪽
T. ergo qui haec audis, vel legis, cura habere lilia penes te, Pishabere hunc habitatorem liliorum habitantem in te.
155쪽
SUSPIRIA Ego dilecto meo, R ad me coaversio eius.
156쪽
ANIMES AMANTIS. 13ssu SPIRIUM IV.uo dii fio meo, ad Me conversis
MOH cupressiferi nemoris spatiabar in
Trittitiam lacrymis com P0situra meis, Jamque sinum trepidis suomerserat imbribu8 unda, Concideramque meis paene subacta malis. Fors Chelys ex humeris pendebat eburnea nostris 3 Moestitiae quondam certa medela chelys.
Obruta tristitia ue frondenae sub arbore sedi, Associans querulis talia verba modis Ergo mei vidui, sine lusibus, ibitis anni ΘNullus S in nostro carmine vivet amor Ahi precor eveniant haec hostibus omina nostris. Et procul his coeli tam bona flamma cadat :Vivere se iuret, non hunc ego vivere credam,
Qui trahit hoc vacuos frigidus igne dies. Unicus est homini, vivendi fructus amare sSolus amans, viXi ue dicere jure potest. Qualis, in ima, suo desidit pondere tellus,
Et subit aerias, ardua flamma, vias ;Ncs ita sax animi violento cogit amore, Abripimurque omnes impete quisque suo. Me quoque nativa stimulari sentio fiamma; Vilqite adhibet tacitas, nescio, quanta face3. Quo meus ergo suos Amor ejaculabitur ignesa Primitiae nostri namque caloris erunt )An ferar humanae furiata Cupidine taedae, Cognata Angelici3, stirpsque, sororque choris P Aut mea mortale; venient in colla lacerti, styae sum immortali sponsa creata Deo 3M l super hasce hiemes, nostri rapiuntur amores, Terra parem thalamis non habet illa meis. Nympha puellarum pulcherrima Romulearum Agnes, Ausonio sponsa Betita proco ;Absit, ait juvenis mea ne tibi foedera speres,
Iam mea caelestis Redera sponsus habet.
157쪽
Sic nostra aetherios ambit quoque saX Hymenaeos, Inde petendus erit qui niihi sponsus erit. Hunc ogo, non alium, solum hunc ego diligo sponsum Nemo potest uno tempore amare duos :1llius ante oculos mihi semper oberrat imaeo, Ante oculos, quamvis longi iis absit, adest. Et loquor absenti momentis omnibus, absens, Abielitisque sonos illius aure bibo. Sic ubi magnetis vim ferrea linea sensit, Semper ad agnati vertitur alta poli. Et sua Sydoniis patet hinc Cynosura carinis, Servat & hinc Helicen cymba Pelasga suam.
Sic laesi semper studio a pedissequa Phoebi
Dilectam Clytice flos modo facta facem. Bisque, dies quoties, verso jubar ore salutans, Mane precaris Ave, serb precare Vale. Obvia fraternos ita spectas Cynthia vultus, Et reparat vultus ignibus ille tuos, Sponse, ego sum Clytie, tu sol, ego Cynthia, Phoebum Q libet obverso persequN Ore meum. Es mihi sponse, Hesyce, Cynosuraque duplicis AGQuo trahis, huc oculis sa tua signa volo. mirum, alterno si respondemus amori uemaenetem sequitur linea tacta suum.
158쪽
Vr meum per multa dispergitur, huc incque quaerit, ubi quiescere pos)st 3 nihil invenit quoa et sussciat, donec ad ipsum redeat.
159쪽
160쪽
Anima Mea liqdefacta at dilictis
Esemel ut cursim tantum, mea vita, vide
ot iuga, quot sylvae, quot loca viis mihi
Ut semel audirem tantum mea vita, loquentem, Alii quot inaccesiis rura petita viisl Aerii montes, metuendaque eulmina rupes, Saxaque Solivagis viX adeunda seris. Nςc tamen, ecce tui data spes fuit ulla videndi, Vixque vel alloquii spes fuit ulla tui. O quoties dixi l quae te, mea vita latebrae, hae cava, quae terrae, quae nigra lustra tegunt 2 sed seque lustra meum, neque rus solata dolorem, Respondit lacrymis sylva nec ulla meis. Fors semel ignoto8 me dinerat error in agros, solus ubi ante oculos campu8, & error exant. Metior hic oculis Coelos, clameribus agros ;Sed neque vox Coelis, nec data VOX ab agris. lade deerranti vallis se monstrat opaca, Vociferor, nullus sit mihi valle sonus. Lece cava densum, procul haud a valle, virettim Adjacet ue aestivo textilis umbra gregi. Hic erit, hic forsan, dixi, mea vita latebit Heu dolor : ut vidi, nulla latebra fui lErgo amens tandem lacrymansque ad littora curto, Littora, quae refluis Neree tundis aquis. Hic Pharos 1 genti se tollit in ardua clivo, Unde suum ratibus navita captat iter. Scando Pharon, totoque oculos circumsero Ponto, Et quanta possum littora voce Voco. . Littora, tittora vos cautes, vosque aequoris undae, An latet aequoreis lux mea mersa vadis ViX prior attigerat resonantia littora clamor, Cilin cito littoribus vox geminata redit.
Ambigo, num scopulis fallax responderit Echo, Et nimiem prona luserit aure fidem, O a Misi