C.S. SchurzfleischI Disputationes historicae civiles, collectae, et vno volumine coniunctae, antea publice habitae, nunc denuo editae, cum additamento, ac duplici indice De regno Austrasiae, instituta sententiarum collatione, in auditorio Academiae m

61쪽

ει IV DISPUTATIO,

m, Lotharin a impolitus, tituloque regis ornatus est , sed regu augusti titulum decreto eius, quod anno 898 emisit, errore ductus praescripsit Goldastus, non fide diplomatum, ted ex ingenio, et eo quidem consilio, ut Zventiboldum in

Caesarum, sive Regum Romanorum numerum referret. t. LConst. Imp. an. cit. ivnotis ad oram. Ibidem annumeravit regibus Franciae Orientalis Eventiboldum, qui cum Lotharii giae regnum patri, Franciae Orientalis regi, acceptum tulit, tum auspiciis Germanicis tenuit, neque ea contentuS, Burgundiam invasit, ut ex Regmones dem Dei Cli liis , ὸ- sentions ea te II in Neodorico I. ventiboldus annotoo.in praelio ad Mosam commisso cecidit , regnumque ad Ludovicum fratrem rediit, quem regni Optimates eius rei causa

accersiverant, annales Metenses an eodem Ab excessu Ludovici Carolingorum in Germania ultimi, Carolus simplex, Ludovici balbia Caroli Calvi, occupavit regnum Lotharii, non secus , ac si in regum, qui decesserant, patrimonio fuisset. Equidem Conradus I. Germanorum Rex, non iure, sed viribus et potentia destitutus, belloque Ungarico impeditus, invadentis perfidiam hostis ulcisci non potuit, temporum vitio, et calamitate belli, nullo tamen cessionis, aut derelictionis indicio, quandoquidem arma vindicandi iuris causa cepit, quod testimonio pervetusti Sangallentis Chronici firmo. Connudus ipso anno DCCCCXII. Francos, v mcuniis Lotharing siliter invasit. . at sequenti anno

DCCCCXIII Conradu cum exercitura num Lotharangorum

ingrepsemes. Non certe amittendi animo, sed vindicandi Isubi e vita migravit, longe alia rerum Germanicarum facies extitit, et Henricus, Saxonum ac Thuringoram Princeps, electus est Germanorum rex, qui suam Germaniaeque causatri animose et fortiter tutatus est, regnumque Lotharii non ut alie

62쪽

DE REGNO AUSTRAESIAE. alienum, occupavit, sed ut regni ad se delati insigne membrum repetiit, et iure suo usus est, quod inde a Ludovico Germanico, ad ipsium, et omnes in regno Germaniae succes res derivatum, atque adeo debitum, reposci oportuit et recuperari. Idcirco Henricus restitutionem stagitavit, et Lotharingiam iure pertinentis, et partis regni vindicavit m rito ac recepit, eamque cum ditione Germanica, cui subtracta fuerat, coniunxit. Auctor supplementi Reginonis, quae inter Reges acta sunt, non omisit, summatimque complexus est Caroltis implexo et Henricus transrhenanus Saxo γapud Bonnam Caste um conveniunt, et pacem inter se facientes, foedus ineunt et Carolus, nunq* .am si bi amplius Lothariens regnum Uurpaturum,promittet regreditur. n. p24. Duo

hic in controveri iam vocantur, quando foedus initum , et quid foedere comprehensum uerit, caputne tantum factae pacis, an restitutionis Lotharingiae, de qua certatum est in ter duos reges. De anno distentiunt scriptores, nec eodem

modo supputant in Capitular annus legitur DCCCCXXVI. in Sigeberto DCCCCXXIII in Reginonis supplemento DCCCCXXIV. Sed mihi potior est Frodoardi auctoritas, definientis annum DCCCCXXI. quo initum est Bonnens

pactium. Tricatur Blondellus, et in huius argumenti parte non est ingenuus, quando affirmare haud veretur, auctorem supplementi Reginonis, et cum eo Sigebertum, acottonzm Frii ingensent veri oblitos, haec talia de restituta per Carolum Henrico Lotharingi scripssisse, vel eo argiumento, quod Bonnensii pacti tabulae, prout integrae et incorruptae extant, nihil praeter pacem et amicitiam contineant, de cession autem, et restitutione Lotharingiae facta, ne verbum quidem complectant ur. Nemo tamen incerus antiquitatis aestimator Blondello concesserit, totum lio caput, quod de cessi

63쪽

IV. DISPUTATIO, ne et restitutione Lotharingiae veteres tradunt, prorsus esse confictum. Nam , quod nemo inficiari potest, veraces ingenuique scriptores, rodoardus et Dissimarus , etiam non dilii mulante Blondello, testantur, Lotharingiam ab Henrico recuperatam, in fidem ditionemque Germanicam rediisso.

LP in Chronico an. pas. Henrico tinctis Lotbarienses commitarunt. Et an passi Ebriar σὴ voque transrhenensis in regnum

Loibarii mittitur ab murico iustitiam faciendi causa , et Lotharienses inter se pace consociat. Me Bbro I. Chron tradit, Carolum simplicem Henrico omne regnum Lothariorum, si ab eo liberaretur , traditurum cacramentis promisisse. Otto I. cognomine magnus, Lotharingos ad obsequium redegit. Fro-doardus Chron. an O. Otto rex in regnum Lotbarie e regr diens, pene cunctos a se redire coegit Lotharienses E annos o Otto rex Henrico fratri suo regnum Lothartensi commitistit. Post hunc otio Fris ingensis Chron. lib. VI. cap. . Sige rotus an p s. Nec mitcendu est damus Bremensis Hist. ει- co . Lb. II cap. a. Vbi regna, quae Otto M. suo imperio subiugavit Lothari icum inprim et Burgundicum intestiguntur. Qua de causa tabulis, speciatim ad regnum Lotharin-giae pertinentibus, titulum praescripsit regis Lotbariensis et

Francigenum, cuiusmodi extant apud A. Miraeum, quae admoneant, Ottonem, confirmato in Lotharingiam iure, recte

sumpsisse regis Lotharientis titulum , cum regni eius admi

nistrationem auspicaretur. Rectius profecto, quam Car lus Calvus, qui ex occupatione Otharingiae argumentum succellionis ducebat, regnique eius annos perinde ac Franciae Neustricae, ex diversa tamen causa acquisitae, in tabulis notabat. Exemplum virio reis petit in imoino, lib. V ea . . Sed vis ista Caroli atque impetus, nullum invadenti ius

dare potuit, qui sciret descripta iura finium , neque ignoraret

64쪽

DE REGNO AUSTRAS IARret pacta sanctilIime conventa, quae ab ipso violata sunt, cum ab alienis non abstineret manus. Agnovit hoc post proavum Lolliarius, et rcgnum Lothariense non modo non retin uit,sed quoque redditurum se recepit , ac non repetendi animum simul declaravit aperte, et Lolliaritagiam eieravit. Quam in rem scriptis Sigebertus octo Imperator, et Lotharim Rex convenientes super Carum Num sta fantur, datis invicem sa

cramentis, et Rex Lotharatu Lotbarin iam abiurat ana Io. Otto

III haud nunorem in tuendo imperio constantiam probavit,et servatae Lolliaringiae laudem tulit, sum agante etiam Bion dello, qui unoer amiotharivgic regniRossessionem,penes Otto-κὸm III iEilatam mansisse, ingenue confitetur, in genea lae

Franciaeplenior assertione, P. CAP. III. et ultimum

Constat dictis fides, et longior esse mihi non vacat, quando

satis pro dignitate argumenta, et sematis per duo capita hiastoriae legibus, exposui, Austras iam, sive recentiori nomine Lotharingiam, vero et antiqvo iure Germaniae teneri. De qua nihil delibavit aut detraxita Iugo Capetus, Hugonis magni filius, et novae in Francogallia stirpis conditor, neglectis Ludoxiaci ultimi, qui iuvenis decessit, agnatis, non iure Carolini Lai guinis, sed Procerum suifragio A. DCCCCXXCVII. Rex et

ciuus este odoranno, et auctore meminanae Floriacens is h. an Isautem servata pactorum fide, non movit regni terminos, nec posteri eius lites de finibus excitarunt. Quod praeter moni menta et tabulas,quas Imperatores,qua Reg Germania promulgarunt et impertiti sunt, line suspicione falli testantur, nec diuiteri potest, ille alioqui in res Germanicas iniquissimus; c

I tera

65쪽

66 IV DISPUTATIO, tera autem doctissimus Blondellus. Idoneus et gravis ex tertio decimo seculo testis est Alberitis abbas Studensis, et ex veteri itineris Romani libro confirmat, iura finium lapide in utriusque regni limite posito,designata suisse. Neque haec labe iactata sunt a Capetingis illorum temporum , reputantibus, quid ex pacto suum, quidve alienum esset. Praeterquam enim quod primi divisionis auctores fidem,sua et successorum causa, conceptis verbis obligarunt, signum quoque publicum statuerunt et collocarunt, quod fines utriusque regni pertissime separaret Laphspossitus est in media in Rulle iuxta viam, vae distermin.: Imperium et regnum Franciae Chronici a Reineceio

editi pag. VII. Nullus ergo Regum nostratium ad haec usque tempora extitit, qui tuendorum patriae finium curam sic abiiceret, ut Lotharingiam a Germaniae corpore, cui arctissime iuncta et agnata est, avelli cuperer, aut avellendi voluntatem ullo evia dente indicio ostenderet ignificaret. Saxones ipli contrariis factis se tuebantur. Salici haud segnius faciebant. Holien- stati fit dignitatis aeque ac iuris tenaces erant. Sed post horum fatalem casum, et sigillatim post riderici II. Imp. decessum, turbatis interregno Germaniae rebus, Francogalli, fixas pactorum tabulas revellere sensim, et aliquas regni Lothariani partes usurpare coeperunt. Qua in re nihil admissiun, certe nihil abalienatum aut cessum est ab Austriis,non apudolpho Habsbu gio, cui instauratae e ruinis Germaniae gloria debetur. Nihil iurisAustrasici inFrancogalliam transtulit,et vicinis etiam iuris nondum extincti vestigia videntibus,cum apud Alsatiae urbes, in vero et veteri Austrasiae tando, vicinoque Burgundiae comitatu summam potestatem exemplis confirmaret. Albertus

Rudolphi filius,non discessit ab onicio retinendi bona Imperii, et modestiae inprimis suae specimen dedit,cum Bonifacius rix. ylulippo pulatu o interdixisset sacru,regnumqvcFrancogalliae in

66쪽

in lectum Imperatorem transferre constititisset.Luzelburgici nihil dederunt donaruntque externis regibus, sed tota eorum liberalitas intra Imperii vines constitit, nec prodigalitas encestat latia iis evagata est Sigismundus denique illorum ultimus,quod pro temporii in statu potuit, rationibus Germaniae consulere voluit, et repetere Franciam, certe Lotharingicam,et multis ante seculis, Germanici iuris factam. vi Sigismundum secuti sunt Imperatores et Reges, haud alio erant animo, et inter eos Maximilianus I. indignissime tulit ablatas Germaniae provincias, earumque i

dice consecto, qui apud Clitia letium extat, repetendi significati nem dedit, et malae fidei posses res usurpatoresque admonuit OG ficii sui, et obligationis de restituenda re aliena Carolus V perinde ac alii, qui praecesserunt, nihil de iure suo remisit, aut deminuit, atque in hoc conceptis verbis obligavit fidem. Cuius augustissimi successores sanctissimo iurisiurandi vinculo se astringi patiuntur, et, nisi sortim temporum impediat, repetere partes per vim iniuriamque ablatas, et colligere adeo reliquias, atque in

corpus Germaniae, a quo avulsae et abstractae sunt, conflare iterum,ac redigere inditionem pristinam,et promissi implere fidem, pactique praestare capita tenentur, si quidem facultas praestandi sit, in regno praesertim per suffragium delato, in quo haec talia communibus auspiciis geruntur cquid ergo non dubii et

explorati iuris habet Germania, sive trans, sive cis Alpes, sive in Imperio Ro et regno Langobardiae, sive Burgundiae, sive Loth ringiae, sive in Ducaribule ea reliquis, tam superiori et Mosellano, quam inseriori, et Brabantiae, sive in aliis ex Francia media residuis tractibus regionibusque, id totum, quantumcunque est, iuris Germanici esse intelligitur, et multis rerum documentis, at- crve indiciis non inanibus liquet. Ipse ducatus Lotharingiae, qui ex veteri illius nominis regno superest, nondum ita arationti Germanicis seiunctus est, ut prorsus extra Imperium censeatur.

Qi salvo Imperii, et heredum, ad quos pertinet, iure etiam

da num

67쪽

c IV DISPUT DE REGNO AUSTRASIAE. num a tristianillimo rege detinetur, de cuius salute et liberinici Foederati, quos liae tangis cura, laborant, et interpolita patroci tui ac praestandae restitutionis fide, consilia et vires coniungunt, sua Imperii causa non passuri, ut perantiqui Europae Duces, Imperioque arcte coniuncti, et maximorum Principum, Imperatorum Regumque propinqui necessarii, Cartat V. Ducis Lotha tingiae, de re Clutiliana Vptime meriti fortissimique, et quod c put rei est, veri ac legitimi oti ringiae Mosellanae heredes, sede

et solo patrio extorres, quaesito per maiores, et continuato peraeorum deicendente post Os iure intactentur, et post tot ob-.testationes frustra factas, sperestitutionis suae excidant, atque in amisera hac et natalibus stus indigna conditione relinquantur. Imperatores Ro qua Rege G ermaniae, tu. in regnum Lolsariense, ueret num Germa viae coniunctum, et arcte innexum, retinent, atque uti uisummum, veminique obnoxium dominium, inparies eius maxime Cum ano competens uentur. Neque sicius Antisites

Belgica rimae id titulo munereque Archi cancellariatus per Galliain des, Belgicam vesterregnum Lotharitatae Germanicae,declarant, et admonent, in praescriptione, vae duplici nomine interrumpitur, nihil momenti inesse, neque facilepatientiam aut δε- relictionem posse obtendi, quando rertim interceptarum tituti siervantur, et ixae ciumn levi bracyV o sicura si petunt, quae tempore usurpationis pituή, etiam diuturnae, etinentem in mala de constituunt, et nuzum adeo tu transferunt in inurpantem. Nar

fariisne Guil Nangit de Lotbaritata Ottoni in beneficium data, implicitae hunt, et cum sal a sinione, quam exsugone Horiacens

fausit,permixtae,omniumrve veteris aeviscriptorum sententiis amet sae. Adextremum Ducatus Lollia ingiae nondum cessi abalienaimque est, et rationei remi iuris etiamnum agnoscit Ger maniam, et concessioue ac privilegia eius sic in favorem Duc interpretanda sum, ut favor Imperii potior ha -