장음표시 사용
21쪽
Sed priusquam ad rem ipsam demonstrandam aggredior, primum quidem suffixum mo primarium exstare iamque in lingua primigenia exstitisse non negamus; nam hoc cum in ceteris linguis Indogermanicis invenimus tum in Latina idque in nominibus his:
fa-m gr. ρη μη) Quare etiam verba arma et culmus et almus illius mo ope sormata esse possunt Quamquam haec nomina tum demum recte clierspici mihi videntur, tum ea pristina participia praesentis medii Vel passivi esse suspicamur. Cuius modi participiis formandis suffixum meno inserviebat. Tales sormationes in Latina quoques lingua sunt servatae Velut le9-i-mini se gr. λε7-ό-μεvoi, λεI-o-μεvat Sc. estis Sive este in), fe-mina '-mena a radice hὴ- inauge , quae inest
Verbo calvor, alia, quae exempla Bechstein Curi stud. VIII, p. 378 sqq. de nominibus Latinis sus . ent et mino ope formatis Diss Lips. 875 collegit. Iam vero mirum est, quod lingua altosluvie pro suffixo-meno SuffiXo mo ad participia praesentis passivi derivanda utitur itemque Lituantea ad participia suturi passivi, cum lin-
, Id valet certe de sorma indicativa iiiiperativiim utein infinitivum priscum in mena exeuntem gr. 1εγ-ε-μεναι esse achemagelio Ver-handiungen de 39. hilologenversaminiungo Ziarich 887, p. 282 plerique SSentiunt cf. Brugmann l. m. II. p. 155 sqq. Lindsay-Nolii l. m. p. 6133 Quamquam quain vere id fiat, dubito. cs kutseli, Vollinollers Jahresbericli II. p. 50.
gua Borussica forma mana et Iranica forma mna utaturi).
Similis est varietas in linguis Italicis nam in Latina eodem loco suffixum meno exstat quo in lingua Umbrica mo- i). Quam discrepantiam ita interpretamur, ut in nonnullis linguissormam mo-, in quam suisXum meno illis condicionibus, quas Schmidii us p. 20 demonstravit, transibat, solum obtinuisse statuamus. am Vero persuasum habeo nos in ipsa quoque lingua Latina non modo illas reliquias participiorum in meno exeuntium, sed etiam reliquias habere participiorum, in quibus suffixum m vino in mo transgressum est. Velut adiectivum is mus Brugmannus Ind. Forsch. XVI p. 504 sq. illa lege Schmidtiana nisus ex 'πε-mnos ortum atque participium praesentis medii vel passivi pristini verbi 'opio 'opire esse putat. Quod etsi dubitationem quandam habere patet, tamen simili ratione equidem conicio verba, quae supra exhibui haec:
ex participiis huius generis originem ducere. Ac primum quidem nomen arma iam in hesauro linguae
Ortum 8 e 'ar-mni gr. αρ- μενα Tahel erk et significat ea, quae ad aliquid adiunguntur Ausrusiunge)η). Deinde non dubium esse mihi videtur, quin substantivum culmus cum vocabulis culmen et columen et cotiιmna comparandum Sit, quae omnia a radice cel- cs cel-sus, it heliis
ieci hebec Osthost , Transactions os the America Philological Associatio XXI p. 53 descendunt. Nam si ad illam radicem suffixum men addis, habes 'cel-men et vocali 3 idg. Schwae inserta cel-9-men', cum autem syllaba et ante consonantes consonantibus . et ἰ exceptis et ante illam in ol tι0 transieret, sormam 'cel-men in coimen culmen et formam 'cel-9-men in col-o-men col-u-men transformari neces8 erat, quemadmodum sorma volumua ex re el-9-mos orta est Osthossit. m. p. 52 sq. et 59 sq.) in sui fixi m ono ope participia
3 Schinidi l. m. p. 101 Brugniann l. m. II. P. 154. E isi haec vocabuli vis instrumenta cuiuslibet rei cum ante Vergiliuin non agnoscatur, probabile est poetam ad exemplum vocis Graecae quae est πλα Sum creasse ranslatum Thes. l. L. s. v. secundum hulschii Sententiam), tamet hac re de derivatione nostra nihil detrahitur.
22쪽
praesentis medii sive passivi deducis, habes 'ceLmse'nos ii. e.
sursum tendens et rael o-m e)nos i. e. qui erigitur); cum autem syllaba el etiam ante o vocalem in ol fui sit transgressa Ostho o. m. p. 5 l), nascuntur col-mnos et ' col-o-mnos. Hoc servatum est serma seminina coliιmna i), illud, cum consonantes Imri continuas enuntiare difficile sit, in 'eol-mos cul-mus transiit. Eadem ratione enucleamus adiectivum almus Quod ex radice alendi venire inde a temporibus priscis plurimis erat perSuasum conseras . . aut Fest. p. 7 alma sancta sive prιlchra, vel alens, ab alendo scilicet; Serv. Aen. Ι 306 almatitae dicta, quod alat universa, unde et alma Ceres, quod nos alat; hes ling. Lat. s. v. Significationem autem huius adiectivi revera activam esse elucet ex laut. Curc. i. 358: invoco almam meam nutricem Herculem, Lucr. V 230 almae
nutricis loquella, ib. L 0, quo in carmine suae alma 673 celebratur, quae aluit vites 47 et arva colat 45), Verg. Aen. VII 644 ωνα alma, georg. II 330 ager almus Deinde ad
deorum nomina epitheton ornans adhibetur, primitus ut videtur Veneris, tum aliorum Hinc ceterae denotationes fluxerunt. Formam autem ut recte intellegas, necesse est te meminisse sermae fe-mina, quae proprie significatis die saugende r) Sic etiam almus natirende pristinum participium praesentis est
alumnus αἰ-o-menos genahrt erdend , quae participium praesentis passivi est, respondet ut culmus 'coim e)nos nomini coliιmna 'col-om e na Eadem a radice alendi praeterea troVenerunt ormae, quae rausfixo men derivatae sunt, hae: almen, quod legis Anthol. Lat. p. 255 sq. R in versibus in maconum festinantem ad prandium a Fonis Pulpita templorum, ne pulpita quaere tabernae, Almina quo caeli, non fiala refera' et alimentum passim)h αἰ-9-men- tum cs cul-men et col-u-men
' Nam eorum sententiam, qui putant columnam suffixo eo a columine deductam esse, ego quidem improbo.' oh. Schmidi l. m. p. 105.
Ex Salmasiano restituit huiset A. L. L. XIV p. 429.
Τotam denique rationem si subducimus, in lingua Latina
consonantes rmn et Imn continuae in rm et-lm- transierunt.
Neque dubito materiam nostram noVo incremento augere. Iam Ebeli coniecit nomina incolumis et calamitas eiusdem originis esse demonstrare non conatus est. Sententiam vero Corsseni ), qui vocem calamitas a calamo Gr. καλανιoci deduxit, 'odie nemo probabit Neque verisimilius est. quod Lindsayli auctore Buechelero' proponit; qui calamitatem cum
rans radicem cadendi agnoscere et d litteram in i mutatam statuere vult, quod Mario Victorino auctor 8,l5 Κ Pompeius pristinam scribendi et enuntiandi rationem adamitas maluisset β) Sed ut hoc testimonium verum sit, tamen putamus formam calamitas esse primigeniam, cadamitas autem arbitrio loquentis ex illa ortam esse vel tymologiam quandam popularem subesse, qua hoc nomen ad radicem cadendi reserebatur es Isid. I 26, 14 et VI 6 5 a cadendo enim nomen sumpsit calamitas Corssen l. c.). Ego vero deduco illa nomina a verbo calvendi et in adiectivo in-colu-mis et in substantivo calamitas pristina participia praesentis suffixo m e)nosormata inesse suspicor Calamitatem autem hoc a verbo descendere iam in scholiis erentianis ' legis a verbo calvo id est decipio venit calamitas id est deceptio vel miseria. Quemadmodum enim verbum de-cipio inde ab origine sWegsangen , sic Verbum calvo r primitus significat partes alicui personae vel alicuius rei eminentes decidere, abscidere, demere vel detruncare, mutilare Quod ex acuvii stagmento hoc 396): Postquam calamitas complures annos arva calvitur
j . . VI p. 216 Havet, M. S. L. V p 27. Iamdudum, antequam
roniecturam, quam bel ferit, casu fortuitoque cognovi, ego ipse haec nomina ab eadem stirpe derivanda esse intellexeram cum apud Ciceronem
pro Plancio 12 verba haec incolumem a calamitate legissem. ritischemachirage u latein Formentelire Leipetig 1866 p. 274 sqq. Lini say-Nolit, die latein Sprache, p. 26. in Brunsi sontibus iuris Romani antiqui' p. 49 adn. Nil novi asser Walde latein etym. Orterbueh.
23쪽
et ex Plauti Cas. v. 7l sopor manus calvitur beemtraclitigilahmi et intellegitur igniscatio autem frustrandi secundaria est Nam cum verbo calvos r adiectivum is alvus rivo vivus consero. Quod similiter sormatum est atque salvus clam vero Solmsen ' constituit sermas calvit et salvus, quod apud Plautum et erentium tribus syllabis utuntur', ex sormis caluos et aluos esse ortas, quoniam v littera litterae I non adaequata sit; deinde ex osc. alii vi eis et ex sorma Umbrica saluuom
sequi, ut caluoSet Samos originem ceperint ex ' calauos et salouos
Itaque cum his in formis suffixum oris agnos camus, forma uiolιο plane cum gr. λοες convenit, quod Suidas habet et ex
quibus formae Indogermanicae hal-uos et sol-εω vident rsubesse uetrum vero ipsum adiectivum solius ' sc sullus omnes ex raro is evaserit, cum Solmsens denuo dubitet num litteras 'tu Romani in sell- transformaverint. an ex Sol-nos, quocum idem cymr MI ganget et breton hol falles eteonfert. hoc loco nihil nostra interest Satis labemus constituisse in nomine Latino salvus a vocalem, in gr. ὀλοός vel υλος O Vocalem exstare. Enimvero nunc adiectivum calvus
Herod. IV 29 est genus boum cornibus privatum vel carens et hκολο-κυ Ar. qu. 692hest κω*h κὐμα e. c. Ιl. E 16 i. e. unda crista obtusae; sic homo calvus estis homo capillo privatus e vinea vite calva Cat. de gr. XXXIII 3 est vinea a vite calvata
Studien ii latein Lauigeschichte p. 135 sqq. Vet, de Saturni p. 52 adn. 3, p. 82, M. S. L. VI p. 52, δὶ cf. Solvisen, Κ. . XXXVII p. 16.
V XXXVII p. I et XXXVIII p. 43 sqq.
Plin. XVII 96). Ut autem adiectivum calvus denotationem, halit accepit, si verbum calvo r significationem praecipuam
haudandi assumpsit. Verum tamen forma ὀλο cum et in Homeri carminibus et in Herodoti scriptis inveniatur neque vero κοὐ λoc fieri non potest, ut X κελ-Foe quomodo ait. λος ex λ-Fo orta sit, sed suffixo o uti debet ut sol-os, quod vocibus Sol-eo, Sol-idus, sol-o subest ). Sin quaerimus, cur in stirpe sormarum cal-vus et sal-vus a vocalis, in forma ero Solius Vocalis , quam formae Graecae unam habent, appareat, eius rei meliorem interpretationem ea, quam Solmsen Κ. Z XXXVI p. lydedit, proferre non po88um, quoniam sententia hurneyseni'), qui u litteram ad O vocalem consonae praecedentem mutandam aliquid valuisse statuit, mihi quoque probabilis non est. Solmsen autem illa lege, qua in lingua Latina sonantes ante vocalem syllabis a et a redditae sunt δ), retus vocabula salvus ex
nioni Verba volva volvo, Solvo, quippe quae e 'velua cf. 6ελφυς, -υξλ ρες), velub c ελυ- ἐλυσθη, ε υμαι 'εFελυιμα t), selub cs sed evaserint j nullo modo repugnant. Quoniam hac ratione demonstravisse mihi videor verbum calvo r et adiectivum calvus ab eadem radice descendere
mis culmus columna et almus alumnus derivandis iam supra exposui, facile intelleges, qua via nomina incolumi sunver- stlimmellet, unversetiri et calamitas die Verstummeiunget, , die Versehrtheit nata sint. Nam si suffixi m e)no ope a radice calv participia praesentis sormas, habes calv-m e)nos et calv-om e)nos. Cum autem v littera et inter consonantes et ante vocalem evanescat. deinde fiunt 'cal-mnos et
Solmsen . Z. XXXVII 16.η Κ. Z. XXVIII p. 155 sq. y v. Osthost Tiansactions os the America Philological Association XXIV p. 52, A. Meillet, M. S. L. VIII p. 279, Bruginania, Vergleich.
24쪽
calo-mnos. Joc non modo in calumnia i), sed etiam in adprimum a Vocalis post accentum ante i consonam, quae propter Vocalem o sequentem gutturalis est, in o abeat necesse est deinde consonantes mn longius a prima syllaba, quae olimaecentum habebat, distant, quam ut integrae an re possin nam conare sermam in-colomnos sine labore enuntiareri iam ex illis consonantibus te invito n consonans sugiet j. Quod denique pro mo terminationem mi habemus, admoneo te v. o. marum m-ermi praeter in-ermus, quibus Cicero aequo modo utitur, --sirmis Amm. 20, 6, in-sirmus, - formis,
agre-8tus Illud 'calmnos autem calamitati subest Etenim conSoms imn in im quemadmodum in nominibus, imus
forma calmius deducta est; deinde post liquidam vocalis ae Via, quam varabbaktim Indi vocant, inserta est, quam etiam in Vocabulo cala-mentum 3 sverdorbenesmol am Kein-stock4 Col. V 27, I ab eadem radice calf suffixi men-ω-
ope me iudice derivato cognoscimus.
id In uel catamitus ac ratione interpretatus
ammatici nostris repugnare videar, qui eam vocalem per assimilationem ortam esse docent', pus est me meam sententiam argumentis diligentius quantum potero stabilire Ac primum quidem nimirum etiam ei, qui nomen calamitas
* B id eεε dicunt, i vocalem inter consonantes
Ingeniose interpretati sunt Hen muli de la soc de lineu VII tire III
Deest apud alde, at etymol. Wortet buch, 1906
et m per svarabhaktim quam vocant irrepsisse arbitrari videntur; nam quo alio modo illam vocalem interpretari possunt 3 Quod eidem deinde assimilationem accessisse contendunt, cur dicitur verbi causa alimentum, non alumentum Igitur cum subesse non possit assimilatio, non possumus, qui in nomine alimentum vocalem i antiquiore tempore ex alia vocali per debilitationem, in nomine calamitas autem a vocalem recentiore tempore per anaptyxin quam dicimus ortam esse statuamus. Etenim cum accentus vocis calamitas primitus in a vocali primae syllabae esset positus, quem etiam fragmentum illud Pacuvianum 396 videtur servare, illa a autem brevis esset, vi accentus inter liquidam et nasalem vocalis eiusdem coloris atque praecedens in enuntiando illata est Sio puto etiam adiectivum lucer alacris'. dummodo id ex stirpe alc- gr. αλκ- Hom. Ν 47l, Σ 58 130h Ἀλκ-t- μυς, αλκ-t- ρρω deri-Vemus, enucleandum esse, quod apud Plautum, qui eo semel utitur Amph. 245 equites cum clamore involant impetu alacri, idem videtur significare atque gr. αλκtμος cs ur meracl. 678 11αχη αλκiμος); de sumXo conseras sormas ac-er c-riS, oc-ris Liv. Andr.3lh κρις sdc-res Plaut. Rud. 1208 sac-ri. Haec autem anaptyxis quae dicitur in nominibus calamitas, calamentum, alacer tum demum exstitit, postquam illa lex qua vocalis syllabae secundae debilitanda erat, valere desiit Quoniam me tibi persuasisse spero et nomina incolumis et calamitas a participio pristino praesentis medii te passivi Ierbi calvo r descendere, a quo calumniam venire iamdudum
inter omnes constat, et consonantes nin post liquidas r et a Romanis in m transformatas esse, nunc redeo ad propositum. Fieri igitur potuisse, ut sorma ulmeus ec uim i)-neos oreretur, non negabis; sed utrum revera hoc adiectivum primitus suffixum neo contineat ut popul-neus et cul-neu et fasti-neus,
an simplex eo- id diiudicari iam non potest. Quae cum ita sint, hoc illo mihi verisimilius videtur. Adiectivum ut meus, quod apud Plautum novies, decies apud Catonem invenis, significat aliquid ex ulmo ortum; nam frons ulmea Cat. de gr. V 8, XXX, LIV 4 ter est frons,
25쪽
quae X ulmo orta est, itemque materia ulmea ibid. XX 5, XXXV 23, scopae tumeae CLII) vectes ulmei XXXL q), virgae ulmeae XXX l, Plaut. Asin. 341, 575, Pseud. 333);tιlmei fasces virgarum Epid. 28 sunt fasces ulmearum virgarum, quibus servi verberari solebant. Varii sunt sermones iocosi, quos lautus adiectivi ulmeus ope sormat, et digni, qui exhibeantur. Veluti Daemones senex Trachalioni servo ulmeam uberem virgidemiam ore minatur Rud. 636hi. e. uberem messem Virgarum ulmearum, quae Trachalionis tergo quasi vindemia uber obtinget. Item quasi in libro quom cribuntur ea-lum litterae, stilis Pseudolum toturn usque ulmeis conscribito i)Simo Pseud. 44-545), i. e. stilis ex ulmo ortis sive virgis ulmeis. Quin etiam imagini pulcrae Epidicus 625-626 eomparat corium suum, quem Apella et Zeuaeis duo pingent pigmentis ulmeis i. e. pigmentis, qua' virgae ulmeae in corio relinquent et Toxilus servus videat modo, ulmeae catapultae suum ne transtigant latus Pers. 28 Quod denique Libanus SerVus cum Leonida servo communicat Asin. 363-364): Mihi tibique, inquit, interminatus senex Demaenetus nos futuros ulmeos, ni hodie Argyrippo essent viginti argenti minae, inde cognoscimus Plautum adiectivo ulmeus hic similiter usum esse atque Mil. I 57 adiectivo loreus, ubi senex eriplectomenus minatur: esto vostra faciam latera lorea os . ).
Susfixum eo praebent deinde adiectiva laur-eus, pin-
laur-eu seclauro ortus Cat. de agr. XXX I veetes laureos, XX l et LXXV 3 folia laurea, laut Cist. 20l: parite laudem et lauream se coronam), at de agr. ΙΙΙ 2:loream sc arborem delphicam et cyprium et silvaticam; pin-eu se pino ortus eat de agr. XVII 8 stipites pineas, XXX 2: pineam materiam, XXXXVIII 3 nuces pineas; corn-eu ex corno ortus ibid. XVIIII corneis clavis; buae-eus se ex buxo ortus et I LII98,5i annici 2l a Chr.): sorticulum uaeeam;
murt-eus ex murto ortus et Cat. de agr. Ι vimus murteas CXXV vinum murteum se vinum murta nigra siccata conditum.
Vin-eus autem in prisca Latinitate non iam servatum est nisi substantivo vineat in Neque enim dubium est, quin nomen vinea principio sorma seminina numeri singularis adiectivi vinetia pristini sit. Et quod subest vocabulum, cuius vice Romani voce vitis utuntur, nescio quomodo atque quo tempore periisse videtur. Quod quale suerit, non difficile est intellectu nam in lingua Latina vocabula arborum pleraque
nomina in us exeuntia sem gen. Sunt elut populus, pinus, malu' pirus, cornus, lauru8, ua S, fassi S ulmuS, prunus, ceramS, alnus, frazinu' coruluS, aracutu' cupreSSuS, cedruS cf. p. 243, at vocabula fructuum plurima sunt nomina in umexeuntia neutr. gen. Velut pirum, malum, prunum, pomum, vinum. Atqui valet haec ratio pro portione piriιm malum prurit mapirus malus prunuS vinum: 'vinus. Quae forma Graeco iutich voinos servatur. Fineus igitur ex voce 'vinua descendit. Iam cum aetate litterarum Latinarum ineunte et substantivum vinus et adiectivum vinetis evanuissent, Catonis temporibus a vite vitisineum v. p. 21 sq.) formatum est riteus legitur primum apud Varrone. r. r. Irat, ). Ac primum nomen vinea se vinea arbor exstat Cat. dea gr. XXXII l vineas arboresque mature face incipias putare, XXXII 4 vineas novellas alligato crebro deinde vinea vineae a Weinstoche - Weingarten, Weinlaube legitur ibid. X l quo modo vineae iugera C instruere oporteat, XXXIII 3: in vinea vetere serito ocinum, itemque Ι7, VP bis, XXXIIII, 2, 3 bis, , XXXVII 5, XXXXII 2, Ι l, , Iter LVIXCV I, XI 2 CXXXVII, eadem denique denotatione ad
instrumentum illud militare translata laut Mil. 266 ad eum vineam pluteoSque assam. Forma autem populeus se populneus cf. p. 24 ab Ennio demum metri causa creata est ann. 577 populea frum) Ad ea exempla etiam adiectivum nuc-eus Cat. de gr.
3 ue non pertinet illud vin-eus, quod Plautus ex vino neutr. a. derivavit Cure. 1393, quod consera Supra P. 9. Eriis Bednara A L. L. I p. 93. 3.
26쪽
36 XXX 2 nuceam materiam XXX l: Dimae aridae ιceae)et substantivum mustac-eusi ibid. XXI a stirpibus littera terminatis deducta sunt.
Quibus omnibus denique adiectiva, quae suffixi eo opea graminum vocabulis sormata sunt, adiungimus haec: ador-eus Cat. de gr. XXIV 2 semen adoreum), triti e-eus ibid. IV 2 paleas triticeas LXXXV oraneam triticeamin,
gineae), blit-eus, quod non utitur nisi significatione translata inutilis, a blito herba nullius usus Non. p. 80 Plaut. rvc. 854 blite meretriae, Cas. 748 nil moror barbarico bliteo, quo loco forma neutr. gen . pro substantivo blitum usurpatum videtur ).
Reliquum est, ut de alia contaminatione sumxi eo materiem vel originem denotantis agam, dico Sussi Xum c eo-. Quod suffixo eo ad stirpes e littera terminatas addito natum est. Cuiusmodi adiectiva apud scriptores antiquissimos repperimus haec: Plauti faec-eu' νιmic-eus cs. p. id), ilιnc-eus cs. p. d), Catonis nuc-eus cf. p. ι5), tritic-eus cs supra), ru8c-eus cs p. 3), substantivum mustdc-eus cs supra). Talibus in sormis terminatio ceo suffixum liberum lacta est. Cuius ope adiectivum hederu-ceus se ex hedera ortus Cat.
Legitur iusta Plin. XV 12T: Pompeius Lenaeus adiecit quam
mustacem appellavit, quoniam mustaceis ubiceretur. Quare ante Oni-peium Lenaeum musta videtur suisse ignota. Quodsi Cato praeter solia laurea ad mustaceos coquendos etiam mustum adhibitum esse tradidit, factum e se potest, ut Vox mu8taceus non sumxi eo ope a mustace, sed suffixi aceo ope a must deducta sit. Thes. l. L. S. V.
' Leo in editione confert ad hune loeum Diphilum εω , πλήστω l Κ).
de gr. LIV 2 frondem hederaceam, XI materia hederacea, vas hederaceum est sormatum Nam quamquam ex hedera
etiam suffixo eo 'hederetis quemadmodum herb-eus echerba, lan-eus ex lana, flamm-eus ecflamma, cer-eu e cera, caus-eus e cauda v. p. 5, 1 sqq. derivari poterat, tamen formae hoc suffixo a stirpibus, quae in a vocalem Xeunt, deductae, quoniam ab origine illius suffixi nimis abhorrent, ut rarae sunt, ita apud scriptores antiquissimos non ita saepe occurrunt. minc tu explica, quod Cato non vocabulo fab-eus, sed adiectivo abd-yinus utitur, hinc, quod non reder-eu'sed hederd-ceus dicitur λ). Ium ex eis nominibus, quae Xitum aceo praebent, suffixum diceo prodiit Verum sontes, ex quibus illud fluxit, videntur esse duo. quorum alter est ea sormatio, qua suffixum eo ad stirpes suffixo ac terminatas accessit, velut must-dc-eus, si modo hoc nomen a mustace descendit es p. 363, alter est ea, qua suffixum ceo ad Voces in a vocalem exeuntes est additum, velut hederu-ceus. Secundum illam fortasse nomen vin-dc- eum Cat. de agr. passim)natum est, secundum hanc horde-dceus ibid. LXXXIX: farina hordedoea, CLVII 5 farinam hordeuceam, CLIV 2 paleas hordeaceus) Quodsi quaerimus, cur ad adiectivum hordeo formandum suffixum liceo adhibitum sit, suffixum eo non facilius quam ad oleam addi potuit accedit, quod id ipsum hordeo iam continetur; nam hordeum nihil aliud est nisi sermaneutr. gen adiectivi pristini Niord-eus. ad quod semen vel stranum videtur supplendum esse. Quae autem vox primitiva pro recentiore nomine hordeum uerit, ex linguis Graeca et Germanica equitur; nam formis κρtθη Gerste vocem Latinam pristinam fuisse horda 'vorso elucet. Eodem denique suffixo uceo ex aere adiectivum aer-uceus derivatum est, quod in notis ironianis l0l 39 Selimitet)δὶ legitur, verum ne a prisca quidem aetate alienum videtur fuisse, cum in vasculo Campano Fridr Weege Vasculorum Campanorum inscriptiones Italicae Diss Bonnae l9064r. 37 sormam aeraciam se amphoram invenire sibi visus sit.
27쪽
abiegineus 214qq. abiegneus 20 abiegnus madoreus 36
sagineus 2sq. 21 ferreus 6 8 serrugineus 15 22 ficulneus 20 flammeus 12, 14 floreus 12 granea 13 hederaceus 36
hordeum 3Tigneus Hiligneus 19 sqq. ilignus 3 19
iunceus 2 13 lacteus 11 Sq. laneus illapideus 14 laureus 2 34 ligneolus 10 ligneus 6 8 19 linea 13 loreus 6, litteus 14 luteus 15
9οpuleus 24, 35 populneus 19, 24 Sq. Populnus 3 19
Pugneus 13 pulmoneus Hyumiceus 14 Puniceus 16 Purpureus 15
28쪽
stimuleus 13 sulphureus 1ltestudineus 1 S l. triticeus . . . . . . Isi ulmeus .... 24 sq. 33 8 1 Verbereus ...... I3Vineus 9, 35 Vinea 35Vinaceus 37 Virgeus 12 vitigineus 2I
Praelatio A. de nominibus indiectivis Materiem significantibus Indo- germanicis Q B de nominibus adiectivis materiem significantibus in prisca Latinitate suffixorum no et eo ope ormatis φῆ -16 4-37I de adiectivis suffixo eo a materiae vocabuli derivatis gi 2-l0 --181. de origine suffixi eo φ - 2 de adiectivis a stirpibus, quae in o Ocalem exeunt, deductis gra-5 'I-11 a significatione propria φ 3-4 7-l0b significatione translata gra 10 11 3 de adiectivis ex aliis stirpibus derivatis 6-Ι '1-I8a significatione propriari 6 11-13b significatione translata *7-10 14-18 II de contaminatione suffixorum lio et eo g 11-1 '8-23 I de adiectivis ahenus, aheneuc 11 18-192 de adiectivis, quae-neo syllabis terminantur, ab arborum vocabulis deductis 12 19-23 III de adiectivis suffixi eo ope ab arborum vocabulis derivatis Og 13 - 16 Δ4--3 II de adiectivo ulmeus gra3 24-34
inest quaestio de consonantibus mai et Imn continuis in 3 m et Im transsormatis) 25 332 de ceteris adiectivis gra4-15 34-36 quae descendunta ab arborum vocabulis 14 34-36b a graminum Vocabulis lG5 363 de adiectivis suffixi a)ceo ope formatis o 6 36 37
29쪽
Natus sum Carolus Julius Schwede a. d. V. Non. Jan. anni MDCCCLXXX Bargdorsi in vico Silesiae ustriacae
patre Carolo matre Augusta e gente Simon Patrem carissimum pridie Idus Febr. huius anni de vita decessisse vehementer doleo, matrem superstitem grato pioque anim Veneror. Fidei addictus sum evangelicae.
Primis litterarum elementis Algenaviae in vico Silesiae Borussicae per sex annos imbutus inde ab anno DCCCXCII usque ad annum MCM gymnasium frequentavi regense. Maturitatis testimonium adeptus universitatem GryphisWaldensem petivi, ut litteris imprimis Graecis et Latinis studerem. Docuerunt me viri illustrissimi Gerche, Heller, oerte, Kroli, Seeck, lebs, immer, proseminario philologico benigne admiserunt Koerte et roll. Deinde vere anni MCMΙΙargentoratum abii ibique per unum annum scholis intersui virorum illustrissimorum eii, ubsch- mann Michaelis, Neumann, lasberg, Religenstein, hraemer,
Ziegle et proseminario philologico moderantibus Ieth et
Religenstein. Tum ratistaviam ad studia mea absolvenda Veni, cuius
academiae Viadrinae civis usque ad hoc tempus sui. Audivi viros doctissimos Caro, Cichorius, Ebbinghaus, Foerster, reu-denthat, Omann Jacoby, ampers, ausmann Muther, Norden, hutsch, Stern Wendland Ziehursch. Sodalis sui proseminarii philologici rectore Skutschio, archaeologici rectore Foerstero deinde hospes seminarii archaelogici eodem rectore, sodalis verus seminarii philologici auspiciis Foersteri Nordent, Shutschii historici moderante ichorio, philosophici moderante
Frendenthal. Quos omnes praeceptores, praeter ceteros autem Franciscum Shutseh, qui studia mea cum alia tum grammatica Summa benevolentia adiuvit, pia grataque memoria me Semper persecuturum esse polliceor.