장음표시 사용
11쪽
appelletur lieber Metrellet b) denique quod inde ab integro seculo Jurisdictionem
ejus, tam in realibuS, quam in personalibus bona illa concernentibus agnoverit, sive mctor esset, sive reus. o Florum subditorum caussam ventilari dissimus, quod actore vim, cente ejus sit emolumentum, damnum rei; illo autem succumbente, ejus sit jachira, hujus commodum, utrumque vero propris ummine ad utramque partem *ectet.
X RDa tamen Quod si tamen sint, qui causam Principis versari ideo sibi persuadeant, i non quod ipsius quodammodo interesse dicatur,r actorem vincere,. perpendere illOS Oportet, eas causita, quas principi per officii sui lacra n ligere non licet, mam publicas esse, quam Principis proprias. Quare, cum nihiI obstet, quominus Magistiatus metatus hi caussis reditus sistates concernentibus recte judicet, is multo
12쪽
multo magis idem dicendum est, sicaussa non lucrum aut commodum Principis privatini, inec etiam reditus fiscales, sed bonum publicum idque tantum per indirectum, subditos antem principaliter concernat
- g. XVI. Neque ex hoc capite causis Principis propriam in lite versari Dissentantes evin-μω iacent, quod alti r se fundet in passi, ni Ara 'om Principe inito, hoc vero non tam in in inprimctoris, quam in Principis commodumbratum esse dicatur. Non ambigui quippe juris est, posse quem stipu-do paclicendove alterius commoda promovere eidemque -- ligationem & amonem acquirere sim facto, quod altis, cujus in Nilitatem pamo inita est, presse, vel tacite probavit. a Quod si inter privatos obtinet, nemo cum ratione d bitabit, quin Principi in utilitatem sit it rum sitorum cum agis pacisci liceat, siabditi vero jus ipsis inde quaesitum persequentes, non Principis, sed propriam caussam agam,s 3 Prie
13쪽
praesertim, si non merum hicriun ex pacto cupient, sed jus a Ρrincipe in stipulationem titulo maxime oneroso deductum sibi vindicant ritet hinc quid sentiendum sit, de quaestione, mim jus ex pacto a Principe cum Principe inse
ra quaestum, indistincte sit causa ipsin pro
priap Et tam certum id esse arbitratur CL.WAGNERus b) ut contrarium sine manifesta absurditatis nota defendi posse neget. At Vir doctus confundere nobis. videtur jus ex pacto, cum jure ex cinione B incipis quaesiitum. Potest enim quis, uti ostensum est, citra caussam cessionis ex pacto alterius agere, nec omnis qui in pacto alieno fundamenturi, actionis suae collocat, cessionarius est.' Deinde, licet actor ex jure a Principe sibi cessis experiatur: non tamen satis firmiter exinde quis concluderet, caussam Principis propriam in lite versari, dc Dicasterium ejus propterea judicem esse incompetentem. Cum enim caussa propria sit, cujus emolumentum vel damnunt proprio nomine ad aliquem perii net: Certe a lio cessa post cessiqnem Princi pis propria videri nequit, cuni nec utilitas ulla, nec damnum ex eventu litis ad eundem
14쪽
ng sv NDATA IN FORO REI SITAE ETC.
redundet. Nemini quidem ignotum. est, nec iis, qui principiis juris saltem leviter timcti sum, ceptiones, quae cedenti Obstant, etiam cessionario opponi posse: de eo tamen inter omnes pariter convenit, exceptiones, quae cedentis intentionem elidere non potui sient, si ipse egisset, nec cessionario agenticum esseihi objici posse. Unde concludumus, eXceptionem stri incompetentis, licet dilatoria tantum sit, cessionario non obstare,s Dicasterii Jurisdictio fundata sit, quamvis
ipse Princeps proprio nomine agere maluisset, quandoquidem conditio rei per cessionem non est facta deterior. Est enim in his rebus ad observantiam potissimum respiciendum. Dicasterium autem . utroque Principe non ignorante aut invito, etiam cum actor caus. sam suam ex munificentia Principis sui haberet, inde per secutum judicis munere functum fuit: Nulla itaque apparet ratio, cur iussi' posita specie quis in dubium vocare velit ejuς dem competentiam. Nam quod HGNEllus I. c. f. 33. potissimum urget, judicem Principis mediatum inter elationem pacti in
catissa Principis sibi stimere non posse, ad pin
15쪽
cta chil ia pertinet. Quodsi vero mens puciscentium manifesta est, ut praeter implementum conventionis nil superesse videatur, tunc, vel ipso WAGNERO non dissentiente, rem aliter se habere nemo nega riti
C in m- Neque leviter haec dici nobis persuade- imst ra hunt, qui perinde esse existimant, ipse Primceps judicet, an alius qui jurisdictiqnem n d Τ mine ejus exercet: tum quod sussiciat, utilitatem Principis per indirectum in lite versari, rem est, tum quod facta aliena auctoritate & consensu praestito nostra fiant, tum denique, quod .jurisdictio, quam judex mediatus nomine lPrincipis sui exercet, intuitu concedentis aliena quis uti videri nequeat. M Verum non est hoc lo- sine observatione praetermittenda antiqui torsuosissima consuetudo , qua Duces & Principes Germaniae judicare posse dicuntur in propria
caussa. Non quasi iniquissimus apud nos
16쪽
receptus sit mos, ut Princeps & partiS, & ju- et rem D. dicis Sc execuliaris munere simul fungi possit, sed quod summis imperantibus liceat subditos suos in propriis judiciis convenire. Quae consuetudo, cum nec naturali nec civili jurirepugnet, ut etiam privati jurisdictione patis moniali haudentes hoc jure utantur, tanto certe aequior videri debet mos ille Principum Germaniae antiquus, conveniendi subditos suos in propriis judiciis, quanto sublimior &saninor est persona Principis, quae caussam suam Magistratiis decisioni committit, db ut, nunquam nisi justum & verum ei placere pri sumatur, ejusque mem talis reputetur, qualis est mens legis & rationis naturalis. O
17쪽
f. XVIII. :Justitiam hujus consuetusnis, quam ipsi
dissentientes haud negant, eximiis argumemtis demonstravit Illustris HGNECora, Q ut Mctum omnino agere Videremur, si in ea probanda ulteriorem Operam collocare vellemus Interim sententiam nostram hac consuetud, ne non juvari existimant Im GI ESSE N SES,
b) quod HEINEccius intelligendus sit de veris subditis, variis praestationibus obnoxiis, &jus hoc repetat ex antiqua dominorum in servos suos potestate. Verum, ut taceamus, adhuc sub judice litem esse, quo ex fonte juri dictio patrimonialis, & cum ea connexum jus conveniendi subditos in proprio judicio profluxerit, c) MINECQVS certe non de nobilibus tantum loquitur, sed etiam de Principibus Imperii, in quos ratio a potestate Domin rum in servos desumta non quadrati
Deinde rationes illae, quae permittunt, ut
18쪽
summus imperans salvis juris naturalis prin- alibus
cipiis obstrictas sibi homagi personas in Ducestenis suis conveniat, Obstare Profecto I in territorio queunt, quominus idem cum subditis suis re ejus
alibus in proprio judicio experiri possit. Qui
enim praedia in alieno territorio possidet, intuitu illorum non minus verus subditus de certis praestationibus obnoxiuS est, quam alius civis, qui sub eodem Principe domicilium habet. Agnovit hoc Illustris BoEΗMEavs Q cum Principi cuidam Imperii auctor esset, ut subditum hujusmodi realem conveniret in foro rei sitae. Quae sententia, cum analogiae iuris omnino conformis sit, minus certe dubii eadem habere potest,, si reus, de quo comveniendo quaeritur, jurisdictionem Dicasterii, tanquam judicis rei sitae ordinarii intuitu bonorum illorum inde ab integro seCulo agnoverit. Cui consequens est, judiCein rei sitae incompetentem videri non posse, licet forte Dominus tertitorii non privati commodi, sed
boni publici caussa actorem in justa causis vincere malit. Nam si Ρrinceps subditos smos in proprio judicio convenire potest, quam do caussa principaliter ipsum tangit: multo C a ma-
19쪽
magis certe sententia a Dicasterio ejus ferri poterit, .. cum publica utilitas saltem per indirectum in lite versatur. .
f. XX. o. Misi Neque diVersum jus obtinet, licet forte alterius cujusdam Principis per . indirectum
intersit reum non succumbere. Quamvis diiunmnim Magistratus aliquis mediatus, in Statum Imperii ubi jurisdictionem non magis arrogare possit, quam Principi in 'incipem ordin, rat, suum rie quid statuere licet: non ambigui tamenta o juris est, Statum Imperii Immediatum rationebonpriun in alieno territorio sitorum instar subditi considerari posse. Q Quemadmodum vero subditi reales a domino in propriis
judiciis recte conveniuntur, ita nulla apparet ratio, quominus Status Imperii, . qui ratione bonorum quorundam non immediatus, sed alterius Laiadfinius est, jurisdictionem domi ni territorialis agnoscere teneatur, si intuitu bonorum illoriim lis oriatur. Non ignoramus quidem,Status Imperii, praesenta Primcipes, juxta doctrinam Z1EGLERI b) ab. terius Status Lai fassios dici non posse, licet
20쪽
ng rvNDATA IN FORO REI SITAE ETc. at
et in territorio ejus bona possideant. M.que nos fligit I. SCHILTERI o observatio, Serenissimos Saxoniae Duces utriusque lineae,& Albertinae & Emestinae, alterum in alterius territorio terras Landilassicas possidere, quamvis nec homagium praestent, nec forum exinde sortiantur, quantumvis jus suffragii in diaetis alterius acquirant. Verum licet forte negandum non ut, subditum realem Principali dignitate eminentem, a Domino territorii in proprio judicio indistincte conventii non poste: illud tamen dissentientes concedant necesse est,observantiam in hoc argumento omne punctum ferre. Unde supposita lite duos subditos inter se principaliter concernente, judex rei sitae mediatus incompetens videri nequit, immetsi Principis minus principaliter intersit, reum non succumbere; modo a longissimo inde tempore consuetudine receptum sit, ut Dica- sterium in caussis utriusque Principis commoda sive principaliter sive per indirectum com cernentibus & cognoverit, & sententiam tulerit. v oc enim, ut recte fiat, consuetudine