장음표시 사용
761쪽
reprehensionem incurrebant. Nam & res omnes necessali' deerant, &ipse multum erat adolescens, es nulla suppetebat pecunia , & a ate prosectionem, mutuo sumpserunt Genuae,ad quinquaginta aureoru millia , maximis usuris, & tempus anni ad bellum gerendum deficiebat. Una tantum reserat iubsidio. quod plerique omnes , ex no- bilitate praesertim,magnis animis M alactitate prosectionem hanc suseipiebant, sic e
fiduciae pleni, ita etiam null* intinebantur metu aut imperio. Quare statuendu, est, Deum huius belli fuisse ducem .Reliqui enim omnes paru praesti terunt, quanquam. videri possunt, eius gloriae, quam ex eo bello rex sibi comparauit, authores magna ex parte filisse. Cum annorum rei esset circiter quindecim, venit in Galliam Lotharing,ae Dux,& Barrensem agrum, quem Ludonicus undecimus possederat, item Prouinciam Comitatum quem Carolus Andegavorum Dux, cum absque liberis moreretur, testamento reliquerat Ludovico, restitui sibi postulabat. Nam quod Renati,Siciliae re- iis Andiumque Ducis & Prouinciae Comitis. filia nepos esset, idcirco debere se
762쪽
DE BEL. ME A P. LIB. I. γ 'i Ludoaico regi, qui edet nepos e sorore, αν Pioiunctam ad se pertinere, iniuriamque sibi factaru ab auod .cebat. Retx vero maiorum testamentis cautum esse e ad fili as deferretur Prouinciae impetium.&ipiuna, . qui matri ccccederet. nullum ib rus habe-
re posse, contendebat. Re disceptata diu,
tiai ram ei restituit, & certum equitatus nus merum attribuit, & ad quindecim aureorum millia annua promisi .m annos qua .uor. intra quod tempus de iure Prouinciae cogno sci oportebat. His rebus omnibus interfui, propterea quod eius eram senatus, qui tunc communi consilio procerum Mordinum regni delectiis ac conit 'utus fuit. Stephanus autem Verius. qui posscssiones iam aliquot per Prouincia habebat, & profectionem Italicam valde optabat,autor re gi fuit, vi mihi & nonnullis aliis diceret ne Prouincia sibi eripi pateremur. priusquam anni quatuor exi3ssent, dia quibus co seuerar, iurisperiti quidam eius regionis venerunt in Galliam ac testamenta proferebant, partim Caroli Siciliae regis, partim alio sum, qui ex Galliae regum stirpe procreati. Siciliam possederant, & non modo Prouinciam, sed & Sicilia, & quascunq; alia eius familiae facultates, ad rege pertinere confirmabat t. A a 2
763쪽
7 o PHIL. COMINAEI Hoc illi quidem magna contentione : verum alii longe secus, atque hi, quos dixi, omnia sua communicabant cum Stephano. Verio, qui valde regem instigabat , notantam haereditalcm, testamento, delatam, &Galliae peculiarem,negligeret. Ioannes autem BorboniorumDux,& alii quidam regis familiares, sui rerum summae praeerant, eaduersus alteram factionem firmius consisterent, Lotharingiae Duce, qui magni animi erat accersiverunt in Galliam, ut eius niterentur praesidio, sed ratione tenebat, quo modo nacti idoneum tempus, eum a se remouerent: quod accidit, quando illi & co firmatas suas partes, ω Aureliani Ducis , eiusq; clie telae gratiam oc authoritatem mirunui viderunt. Quan quam certe, nisi de Pr uincia illi satisfacerent, & annuam pecuniam promissam dependerent,non erat, quomodo post annos quatuor ipsu diutius morarentur. Et cum venisset tempus, quo illi
satisfieri oportebat, atq; ille frustra se moliari videret,iratus discessit. Verum melibus aliquot ante id tempus, oblata fuit ei pulcherrima coestio , si modo adiecisset animum, eaque potuisset viti Neapolitani enim regni proceres omnes.
764쪽
DE BEL. NEAP. LIB. I. 7 Imam eius ac liberorum ipsus crudelitatems defecerant,& tu ecclesiae Romanae cliente- tam atq; fidem sese permiserant eumq; Fe dinandus adiutus a Floretinis acerrime resisteret,P5tisex Romanus & reliqui omnes, Lotharingiae Dueem euocabant, eiq; summam imperii deserebant,& interim dum in Galliis occupatur, naues aliquot instructio, iacum his Iulianus, Cardinalis Ostiensis, Genuae ipsum expectabant,& discedentem a Galliis,multi legati atque nuncii, qui eius
rei causaNeapoli venerant, magnopere ad profectionem hortabantur. Rex etiam,qui tunc annorum erat unde viginti, videbatur eonsilium hoc non improbare, ac velle ipsius uti opera , ideoque & pecunia, & equitatu, & comendationibus eum adiuuare constituit. Et quanquam duo illi .de quibus ante dixi, non desistebant regem admonere sui iuris: ille tamen dimissis literis Roma, Flo,rentiam, Genuam ,& alio, beneuolentiam ei conciliare studebat, quod ea legatis qui mittebantur,& ex ipso Duce, dum per Molinum, Borboniae oppidum iter faceret, cognoui. Haec aute eo recito, ut demonstreim, humilis conditionis homines excitare non- nuciquam grauissimas turbas. Commora
765쪽
7 LPHIL. COMINAEI in Italiam inde profecturus. Sed propter nimiam ipsius delibet arionem atque moram, coeperant relanguescere eius amici per Italiam,& re dc sperata pacem iam cum Ferdinando feceran r. Ea re nunciata, tristis & a lectus dornum rediit, & authoritatem dein ceps apud nos omnem ac existimationem amisit. Ex nobilitate complures, facta pace, Neapolim reuerterunt sod perfideria circu- uenti, in vincula fuerunt coiecti. Salernitanus autem Princeps, qui Ferdinandi mores ac ingenium nouerat, pacem repudiauit, &Venetias profectus, cu suis nepotibus, Bisi gniani Principis filiis, quoniam amicos in ea ciuitate habebat, senatum consuluit, ariad Lotharingiae Ducem, an in Galliam, aut itu Hispaniam potius eundum sibi censerent ' illi, in altero nihil esse praesidii : regem Hispanorum, si praeter Siciliam & alia
quaedam loca mediterranei malis, Neapolim quoque teneat, nimis fore potentem: Galliae aut e reges, quandiu Neapolim possedi sient olim .firmam cum ipsis pacem co- fluisse dicebant,&uteo se reciperer, suadebant quod cx ipso postea cognoui. Mea sertopinio, non putasse tum illos, fore ut rex liquando in Italiam accederet. Postquam in
Gallias illi xenissent, biennio fere commo-
766쪽
D E B E L. NE A P. LIB. I. 743s,per Stephanum Verium diligeter sollicitabant regem, ne res italicas negligeret: deinde per Italiam quoq; multos interpellabant, in primis autem Ioannem Gale acium, Mediolani Duce. Is erat Fiancisci S r-tiae nepos e filio Galeacio, qui uxorem ha buit Bonam e Sabaud et Ducu fari lia. Erat ea Remina suorum liberor ut uix:x, verum ingenio parum valebat,& a Cicone scriba pendebat tota, qui liberorum salutis causa, Galeacii fratres omnes atque cognatos cie cerat. In his eram Ludovicus Ssortia, Fi an-eisci filius. Ec Robertus Sanseuerinus, vir magnae virtutis, verum illa reuocauit vituque postea Moco restituit, deprecatore Antonio Tesino Ferrariensi. Promiserant illi, nihil se contra Ciconem grauius adrnasIu- Tos: triduo autem postquam erant restituti. coprehenderunt.& inclusum dolio vectu na-que per rbem Mediola um, custodiae ma
darunt in arce Papiensi. in eoque carcere Vi
xam ille finiit. Erat assinitate colunctus cuidam ex familia. Vicecomitum, quo absente magis illi audebant Eo facto. ieru procuratione tibr sumpserunt. ipsam vero liberaliter habebant. & per Antoni u Tesiau, quic quid vellet, subministrabant, caeteraru auturarum ommunihil fere eum ea communis
767쪽
cabant, & sicerat eius ingenium alioquin, ut deliciis solum adiect res graues non cum raret. Ad Tesinum autem , qui gratia plurimum poterat, deferebantur illius voluntate,omnes literae, quae quaque de re mitteretur. Id moleste tulit Ludovicus liberorum patruus, qui summam Imperii iam antea cogitabat ad se transferre, ideoque filios eius duos, nepotes suos, primum ab ea remouet, in eamque partem arcis Mediolani traducit, quam sua lingua Roccetam ap pellant. Hoc eius factum probabat Robertus Sanseuerinus, & ex Palatiicinis quidam,& arcis praesectus, qui multo tempore non fuerat Tressiis ex ea statione, doneeinsidiis& fraude Ludovici, culpa vero sui domini Ioannis Galeacii Ducis, caperetur, qui matris ingenium reserebat. Liberis eo traductis , aerarium, quod id temporis habebatut omnium longε ditissimum, in suam potestatem redegerunt, ab eaque rationes postulabant,& tribus confectis clavibus, cum ex iis unam ei tradidissent, Ludovico fuit demandata suorum nepotum tutela. Postea missis hue illuc literis , in Gallia praesertim, insimulabavit eam stupri, cum Tesino commissi, qui Sanseuerint beneficio seruatus pe-aiculum effugit. Et licet eam potestate obti
768쪽
nerent, tamen non erat eis integrum , qu
ties vellent in arcem ingredi, quae centum α quinquaginta militum praesidio tenebatur. Orta fuit interea simultas,quod fieri solet, inter Ssortiam & Sanseuerinum, & hic quide cum alterius offensionem ae odium sustinere diutius non posset,Venetias luit:ipsius autem filii, Galeacius, & Comes Galaetius,adiunxerunt se Sfortiae, eoq; sunt usi valde familiariter, quod nonnulli dicebant volutate patris fieri. Nobis quidem egregiam opera illi praestiterui, in bello Italico, tu in gratiam Solernitani, quem supra nomi-Maui, qui Princeps erat eius familiae, tum aliis de causis, quae suo loco dicentur. Ludovicus in eo rerum statu coepit non obscure, quid sui esset propositi, declarare,& iam cu-debat aurum atque argentum, cuius ab una parte impressa erat Ducis , ab altera vero, ipsius efiigies: quae res magnam inuidiam ei conciliabat. Mediolani Ducis uxor, erat filia Calabriae Ducis Alphon si, egregia scemina, & valde studiosa dignitatis maritisti, verum ille erat imprudelitior, & quae
secreto ei communicauet uxor , enuncia
bat aliis. Magna etiam erat authoritas atq; fides praefecti arcis. Nec enim egrediebatur unquam,& ex fratribus alterum semper
769쪽
domi conti ac bat orta iam non nulla sispincione. Sed quodam die Ludovicus cum nepote suo Duce , quem animi reficiendi causa foras produxerat, domum rediens ad arcem usque deduxit . uti consueuerat cumque praefectus more suo com iratus prodis.set, & pastum unum atque alterum eItrapen si lena pontem esset progressus, ut Principem exciperet, captus fuit a San severinis, Roberti filiis. Qui intus erant milites , ε vestigio pontem ad se reducebant: Ludo uicus autem particulam aliquam cerea: candelaei, stat accendi, & msi prius, quam absumeretur,sibi patefacerent, iureiurando minabatur omnbus poenam capitis. Illi perterriti deditionem fecerunt arcis, quam rebus omnibus deinde muniuit. & quicquid
faceret, in gratiam atque iussu nepotis facere se profitebatur. Ipsum vero praesectum inius vocavit oblata criminatione, quod Maximiliano Caesari volui sset arcem prodere. Germanos etiam aliquot eius rei conscios.
ut quidem ipse iactabat,comprehendit, verum iis dimissis, scribam quendam suum,da quo sespicionem habebat, & alium praeter
ea, quem eius rei internuncium fuisse diceret,capite mulctauit. P raefectum etiam , ubi
de uisset, dimisit assirmatis sui nepotis
770쪽
DE BE L. NEAP. LIR. I. 7 rma rem .Bonam sitim nitille aliquando prae- s.cti narret , qui te interficerer, psum vero praefectum facinus illud prohibuisse, eo-oue vitam se nunc illi donare dicebat. Mea sane sert opimo, si quae reseda stet in eo culpa,non fuiste condonaturum , praesertim, cum Maximilianus, & propter Austra a m dc quod Caesar ester. non haberet ibi nullum ius & actionem. Ad ipsum enim si delatum fuisset eius loci imperium , maximi erant per Italiam futuri motus &insubria tota statim desecisse . io enim tempore Caesares eam olim administ rabant, magna erat populi libertas. &singulae domus aureum solum modo pedebant annuum .vicecomides autem ac deinde Sfortia ,maximum Imperabant tributum, in eoq; nulli parcebant ordini. Ludovicus. occupata arce, & qui in tus erant omnibus in sua fidem ac potestatε adactis, coepit spectare maiora. na qui Mediolanu tenet,is reliquum agrum omne ha bet prope ad suum nutu ac Voluntatem. Est autem Insubria. seu Ducatus Mediolanensis, pro sua magnitudine, omnium Regio Num,quas vidi,tonge & pulcherrima & fructuosissima, quiq; eam possidet, cogere pOtest ad quingenta aureorum millia quotan.