De sectis et philosophia iurisconsultorum opuscula 1. Chr. Ott. a Boeckelen de divers. familiis ... 2. Io. Philippi Slevogtii progr. de philosophia papiniani ... collegit recognovit et præfatione De Elogiis Ictorum ... Gottlieb Slevogtius D. ..

131쪽

m De Orationibus Consulis aut Dictatoris η πιος αλλει uαλακώ τιρας -χῆς et φριυθήμεί τ δῆμον retenturus putabatur, reserente Plutarch. in Bruto p. m. Iit. C.

Ejusmodi igitur sibi titulum arrogabant, qui nec in libera adhuc Republ. infrequens

erat. Dicti enim non solum Senatus Principes , qui rerum gestarum magnitudine caeteris praeserebatur: quo sensiu 'AU. lib. a. east. H. n. I. Catulum omnium confessione Senatus Principem fuisse, dicit: sed illi

quoque, qui primi sententiam rogabantur, qui honos ipsis Cenisrum arbitrio deserebatur: Vid. Du. 5b. 27. cap. II. A. Gestium lib. . eap. lo. ibidemque animadvers. Philippi Caroli. Vopisc. in Aurel. s ibid. Casubon. Zamosi. de Senat. Rom. lib. r. Diraquest. ad Alex. ab Alex. IV. . e. rr. Placuit hoc nomine Imperatoribus potentiae suae lenocinari, a

que adeo, qui magis populares videri volebant, id praecipue adsectabant; De Augusto scribit Dio lib. s. pr. Προκροτο- ὰ -ουσιας

vomero. De Tiberio idem auctor est lib. 1 p. sis. & de Pertinace lib. 73.ρ. DF. Quo pertinet, quod de Caligula in contrarium refert Sueton. in u. cap. o. Edixit S revenis sed iis tangum, qui optarent, equesti ordini, crm ut

132쪽

Principum.

Populo, nam se neque coem neque PrInci

pem Senatui amplius fore. Auxit paullatim haec nominis dignitas, dum progressu temporis Princeps Optimi Maximi dicti fuerunt: Sic in L ao. f. M s . de hered. petit. Adrianus Imperat. dicitur Maximus Princeps. & alibi tapius, ut L Jurisper tos . de excusat. tuit. LVI. V. de vacat. I. M. ff. de poenis. l. 17. 1. de qoΠιhib. Tandem κατ' PRINCIPES MAGNI

NVM scriptas PRINCIPEM Romam perlaturum. Idem lib. eoae'. GI. De literis fausa votaprae tu; PRINCIPI MAGNO, Senatuique cae Equitibus, totique Populo Ro

mano.

Sed neque nomine solo populi aurae velificabantur, quin potius selliciti non minus erant, ne, summam potestatem palam ad nutum ac arbitrium suum redigendo, ad senesta sibi patriaeque consilia eum compellerent. Idcirco exstinctae jam libertatis veluti rhliquias conservando, omnia ita ordinabant, ut Reipubl.facies non tam mutasse,quam ad prianitate sormae silmilitudinem iterum accessisse,

imprudenti populo persuaderetur. Ejusmodi

133쪽

inae ,

σκεμματα πολιτικα, & libertatis simulacra, prolixe persequitur Excelgentisi . D. Praeses, Moeceno no ster omni cultu venerandus, in Comm. ad Tacit. annac lib. I. cap. a. Praecipua eo spectabant, ut adsectatae Tyrannidis, aut eversae saltem libertatis, invidiam amolirentur. Ne igitur ab unius arbiIrio Resipubi pendere videretur, majoris momenti pleraque,civitatis statum sipectantia, cum Senata communicabant, facta illi liberrime sententias serendi copia, ut ita secundum veterem morem SC. conderentur, Principe nihil aliud agente, quam, vel ut rem in Senatu referret, vel siuam pariter cum caeteris sententiam expromeret. Hanc in rem celebrantur ORATIONEs PRINCIPVM,ab ipsis in Senatu habitae, quae nunc exercitii hujusce nostri argumentum erunt, dum quae e media antiquitate &historia Romana eo pertinere visa fuerunt, quantum per ingenii mediocritatem ac temporis rationem licuit, congerere, ac uno velut florum corpusculo connectere, animus est.HEt cum ab hisce non adeo abludant Intiqua Germanicorum Comitiorum instituta, non incongruum arbitratus sum, de iis etiam paucula quaedam adspergere: Id

quod felix faustumque esse jubeat summum

Numen.

Quod

134쪽

Principum. Quod igitur ORATIONEs Principum Romanorum attinet, diverse earum reperiuntur genera. Siquidem cum Principatum suscipiebant, moris erat, ut Senatum inaugurali velut oratione compellarent, qua decollato sibi honore gratias agebant, seque Imperium ad Patrum populique sententiam administraturos spondebant. Cujusmodi illa suit Caligulae oratio, quam quotannis legi, SCc cautum fuit: Dio lib. s. p. 64ι. De Severo scribit Herodian. lib. a. cap. r . cum imperium suscepis set, Curiam intrasse, ibique Orationes recitasse, επιεικῶς -- νω Σηη ν ελ-mδ- μεςους. Ineptissimam de se Bisque laudibus Juliani orationem viae apud Dion. lib. n. p. δ 3. Cui non absimilis multum Commodi illa, apud Umilis. in Commod. nec non ejusdem notae credo fuisse aliam Vitellii, de qua Tacit. hist. lib. a. p. sto. Magnificans Orationem habuit de semetipso, industriam omperantiamque suam laudibus alio ens. Erant quaedam objurgatoriae, quando Senatum increpabant: Qualis est Severi apud

Herodian. lib.I. cap. I. Tacit. ann. Issi cap. a

Aliae, quibus se excusabant Senatui de facinore perpetrato, ut Antonini apud eund. Imrodot. lib. M. cap. s. Laudati aliquando oratione Principes, qui se ipχs Senatu propter

135쪽

De Orationibus II 6 rem domi angustam moveram: Tacit. annal. Ia. cap. 1a. De fastigio & eminentia Imperii Romani orationem aliquando Claudium habuisse, scribit Tacit. annal. Ia. cap. II. Et sint earum exempla praeterea non minori

numero obvia, etiam in Historiae Augustiescriptoribus, quae huc cumulare, si disquisitionis modus pateretur, in proclivi foret. Caeterum quae praecipui ponderis Orationes erant, Rempublicam, ac civitatis statum, spe- stabant potissimum, nihilque aliud continobant , quam varia rationum momenta, quibus Princeps Senatum ad hoc vel illud publici boni causa instituendum vel abolendum,

persuadere nitebatur, ut ita secuto Patrum consensu Principis voluntas Senatusconsulto confirmaretur, Egregie hanc in rem scribit Scipio Gentil. in orat. s. de L. Reg. p. m. Fa.

Hoc ego primum juris condendi simulacrum ac genus usurpasse I p. Nideo, quod valde

mihi populare videtur, ex veteris Reip. imagine relatum: quasi enim rogatio quaedam eras hoc orationum institutum. Haec autem consuetudo in universum inde principio manasse videtur, cum primis Monarchiae initiis, inter caetera libertatis simulacra, Principes etiam antiquarum dignitatum ac ossiciorum honorem tueri, inter

prae

136쪽

Principum.

II Zpraecipua haberent, ipsimet quoque ea in se recipiebant, Consules serenunciari patiebantur, Tribunitia potestate praeditos, ut hac ratione citra invidiam, aut affectati dominatus suspicionem, ea tamen sescipere possent, quae firmandae paullatim, quam moliebanis tur , potentiae conducere videbantur. Detegit nobis arcanum hoc Dio lib. D. pag. Fo7. Ne videantur, inquit, I p. ex potentia ρο-xius, quam Legibus habere omnia, qua in populari Reipubl. forma multum valuerant, Sonatu stopuloque volentibus, ea cum ipsis nominibus in se recipiunt: Consules enim fiunt sepe numero, ac ita hoc nomine omnia, quae Consulibus, aliisque cum pleno imperio Magisratibus, cere licet,agendi jus habent. Paucis interjectis: At tribunitia potesas, quam clari mus quisque Imp. olim habuit, erit, ut intercedere iis, quae ab aliis contra ipsorum sententiam moventur, stosnt, ac crosanctis t. De hoc Tribunitiae potestatis jure ita Tacit. ann. s. cap. 16. n. Id summi fastigii vocabulum augustu reperit, ne

Regis aut Dictatoris nomen assumeret, ac tamen appellatione aliqua catera imperia Irae ineret.

Atque ex hoc jure fluxit, ut Senatum, quo tempore vellent, convocare possent.

137쪽

oc enim in libera Republica praeter alios blagistratus etiam Tribuno plebis concessum fuisse, constat ex Valer. Max. lib. 2. cap. I. A. Gest. N. A. lib. I . cap. 7. Cum vero Tribunatus hic perpetuus ipsis esset, ut perpetuo quoque ii oc jure gauderent, tam sub illius di ,

gnitatis auctoritate, quam alterius, quae certo tempore terminabatur, Senatum convocare maluisse,sit verisimile. Ita enim de Tiberio Suet. in vit. aa. Jure autem Tribunitu pote- fatis coacto Senatu nchoataque alia tione, repense vetur impar dolori congemuit. De que eodem etiam Tacit. ann. 1 cap. 7. N. ANe eductum quidem quo Patres in Curiam vocabat ,. nisi Tribunitia potesatis praescristio ηe, posuit, sub Augusto accema.

Iure autem Consillatus, quo tempore hoc munere fungebantur, in Senatu referre poteranti' quae tamen facultas postea quoque ipsis propria ac perpetua facta suit, ut jus re serendi in Senatu integrumipsis esset, quam' vis non Consulibus. Idque jam tum Augusto tributum fuisse, testatur Dio lib. FG. ρ. F . . propter Senatus Augusto hos decrevit ho- Nores, ut Tribun. 'L perpetuus esset, quo dies Senatus haberetur, etiam sis Consulatum non gereret , de Ima re, quin vellet, referre

posset. Qusm locum in te intellexisse, qRj

138쪽

Principum. II 'verterunt, de quibuscunque rebus vestet, no- Apparet autem, hanc primam serme consuetudinis hujus suisse originem j Siquidem

quoties in Senatu referebant, non his solum verbis id factum, ut in libera Rep. conse

tum erat: Referimus ad vos P. Cfuper ea re,

qui fleri placet ; Brisson. form. Rom. lib. αρ ι M. Sed ipsi rationes simul expromebant, quibus Senatum permoveri posse rebantur. Colligere id licet ex Dione lib. 17. P. συ. ubi de Tiberio, Suo, inquit, arbitrio perpauca agebat, de rebus etiam ministi mis ad S, natum referebat, posito in foro tribunali, in quo sedens jus diceret. paucis interpositis: Proposita sua in medium sententia omnibus

contradicere, liberum relinquebat. Facit & itarem hanc Tacit. lib. - . annalc cap. 36. n. y.

Sub idom tempus de mine Diali in locuis Servii Maluginensis defincti legendo, simus roganda nova lege, disseruit Caesar. Ipsam deinde Orationem stibjungit, eadem de Lege habitam. Similis locus est & annal. lib. aa. n. M. Retulit deinde ad Senatum sever stegio aruspicum, ne 'Pelusissima Italia disciplina per desidiam exolesceret , FG ubi ipsa porro habitat orationis verba subjungit: auctor. Imp. Phanus de se ipso ep. ες. αε-tat Casub. in Suet. Caes. cap. 29.

139쪽

Iro De Orationibus

religione disserui, cs laudarunt quidem

omnes orationem meam, pauci vero con

sensere. Caeterum in libera Republica ductores sententia dicebantur illi, qui de re aliqua consilium suum, rationum argumentis subminxum, in medium adferebant, atque ita Sen tum in sitias partes inclinabant , Quemadmodum Cicero in Pison. cap. IS. De nis Senatus ita decreriit, auctore N ejus siententiae principe Pompedio. Idem pro Balbo cap. 16. Harmego sententiarum princeps s auctor i. Pari ratione tum quoque Senatus, cum decreta sua populo proponebat, auctor fieri dicebatur, & decreta auctoritates. Prolixe eam antiquitatem annotavit Dio C s. lib. I .pag. F se. D. ubi inter alia haec: Dicta etiam fuit auctoritas cum Trib. pl. interce Uent, nam hic quoque cum SQ fieri nequiret, tamensententiam suam Senaos nolebat occultam esse, quae de in more Romano ratas eret, ac Sta nomen acciperet, idque ab antiquis multo tempore observatum, nosra fere aetate exolevit.

Wrtinet huc locus Cic. adfam. lib. I. epist. 7. uoniam SQ nullum extat, quo reductio Regu

140쪽

Principum. I 2 Igis Alexandrini tibi adempta sit, eaque, qua de ea scripta eni Auctoritas, cui scis intercessum esse, ut ne quis omnino Regem reduceret, saniam iuim habet, ut magis iratorum homianum,quam consantis Senatus, consiliu uis se Nideatur. Nimirum ita solent Romani scriptores, cum accurate loquuntur, Senatus auctoritatem a SC. discernere, quam diversitatem negligentius praetervellus Brissonius, quo nomine vapulat Janu Langiao, δε- mesb. lib. 7. cap. ra. Alia erat, quae dicebatur Senatus auctoritas, quando populi placita, ut auctoritatem obtinerent, confirmanda es.sent ejus ordinis auctoritate, qui & nobilitate & prudentia in Republ. emineret, consiliique publici dominus esset constitutus. Pe elegantia eam in rem sunt loca bina Salusia

Orat. a. Ee re'. ordin. N Ciceron. lib. I. de LL. /a. quae observavit Excedentis. D. Praeses

comm. in Tac. ann. I. in not. polit. add. Guilia

em. Resiendis. des Iu lib. s. qui inscribitur:

Ciceronis Consul, Senator, Senatusque R manus cap. 6. Graeci utramque significationem pariter eodem vocabulo exprimunt:A ctoritatem enim hanc vocant illi συζουλευμα. Quod priorem significationem attinet, plana ea est ex Suida Hευρ η, inquit, -ο ἡ βουλῆς ψηφιβεν Κών-τον nμορ