Quaestiones Hesiodeae criticae et mythologicae

91쪽

que hausti esse videntur v. 687-700 e carmine illo quod pugnam contra Typhonem commissam narravit. Qua re concessa aliter de ratione quae inter Titanomachiam atque pugnam contra Typhonem commissam intercedat iudicare licet quam Meyerus iudicavit certe similitudinem vel cognationem inter has duas partes omnino exstare non nego. sed qui o. 687-700 quasi ante oculos habuerit, ut ita dicam, et cetero Versus in altera parte 820-880 exstantes acribere non licuit, si modo poetae animus ei inerat. Versibus prioribus bonus vel optimus sensus essicitur totum mundum ardere dicunt atque progreditur poeta de γαία incensa 693), cuius partes, o ipsam terram μῶHot mari s αεανοῖο δεθo 695 - affert, ad ea quae sub terram posita sunt ita enim verba quae sunt ιτηνας μονίους interpretanda esse, ut non ipso Titanes, sed regionem aliquam mundi dicant, apparet nihil aliud nisi Tartarum afferre vult poeta. deinde optime ignem, unius et ingentis flammae instar praebentem, ab ima parte ad summam, ad aethera ascendere indicat qui ve sua me quidem iudice egregii atque vetustissimi poetae sunt. contra v. 839 sqq. postquam γαιαν et Ουοανιν et ταρταρα γαίης strepere et tremere audivimus, iterum commemoratur Olympus, qui certe terrae pars est, iterum terra ipsa et mare 843H).

tum v. 850 nam de v. 846-849 quid iudicom supra dixi itorum

Ῥίδην tremere affirmat, tum hic quoquo Titane tremere audimus. v. 851 ab Homero pendere videtur: θεοψ δ' ὀνύμηνεν ἄπαντας τοὐς υποταοταριους, οἱ Πτηνες καλέονται a 278). verus compluros alios versus huius partis Theogonias ex Homero haustos esse ostendit: v. 836 verba ηματι κείνφ quae etiam versu 66 invenimus Homeriis 131 deberi videntur, cum verba ψι in εἴς τε . .' Theog. 390 bona atque genuina Hesiodi esse rideantur praeterea omnino is v. 131l cum Theog. v. 836m conferendi sunt. Quibus omnibus efficitur, ut nostro iure totam partem ero et fictam et Theogoniae insertam iudicemus qui eos compilavit, novit certe Titanomachiam', novit etiam vetustum illud carmen de Iove, Iunone Typhone agens, cuius recordatus tantum totam

rem minus commode comprensam compoauit ae non novit, ita ut

plane eo in memoria haberet, versus quibua incendium mundi de acribebatur quos Versu in carmine de Typhone exstitisse verisimile est etiam hac de causa prima verba οὐδ' ἄρ' ἔτι, κεὐ ἴσχενέον μένος κτλ. indicare videntur unum Iovem pugnam suscepisse.

verba ουδ εο ubi do Iove nihil antea dictum invenimus, offensioni sunt, quae tamen in pugna contra Typhonem bene locum obtinerent. Terra enim quae Typhonem, ut adversarius terribilis esset Iovis,

92쪽

genuit exspectare debebat, eum qui maximis viribus utebatur o leriter superaturum esse Iovem. καί κύ κεν ἔπλετο γον ο Φανον,

ut versu 836 legimus, nisi Iuppiter quid sibi esset faciendum statim

intelloxisset. δ' ἄρρ ἔτι Ζευς ἴσχεν is μενος - ita sere rem comparatam fuisse in eo carmine, unde Versus hausti sunt, prima verba indicant quibus e verbis iam elucere contendo interpolatorom illum Titanomachiae carmine illo usum esse, quo pugna contra Typhonem narrata fuit. Atqui si probabilis esse videtur haec mea coniectura, non iam mira videbitur cognatio illa horum Versuum cum V. 20 sqq. si versus 687 sqq. e tali carmine hausti erant atque si poeta aliquis vel interpolator eodem vel simili carmine sua sandem rem do- scribere sibi proposuerat, hanc cognationem effici necesse erat.

Addendum.

Absoluto iam opusculo meo atque typis expresso C. M. Franckenum de Ρromethei et andorae fabulis quales apud Hesiodum narrantur egisse comperi Frometheus en andora, ijdrago tot dohritie van Hesiodus' Groningae 1864ὶ cuius commentationem ut inspicerem liberalitate academiae bibliothecas Groningensis mihi contigit atque valde gaudeo quod virum doctum compluribus dorebus atque de satis gravibus idem iudicium ferre video quod ego

comprobare studui contra quibus in rebus dissentio a Francheno, argumentatione sua non ita mihi persuasit, ut me in errore versari credam cum libellus, quamvis docte et argute conscriptus sit, nimis obscuratus esse videatur, quae de gravissimis rebus quas fractavi iudicia proserat brevibus commemorare mihi liceat: 1 Fabulam qua frans Medonae a Prometheo commissa exponitur aetiologicam esse cognovit Franchenus atque Iovem secundum genuinam quidem sabulam vere deceptum esse, versus 551 2 igitur postea narrationi insertos esse recte exponit, in eo tamen errans me quidem iudice, quod ipsum Hesiodum sui ipsius narrationis retractatorem exstitias censet pg. 9 13). etiam sensum atque consilium interpolationis recte explicat: nempe ideo Versus inuem dis esse dicit, ne Iuppiter, ummus deus, Vere deceptus esse Videretur ae quamquam sensum fabulae sane perspexit, Versus

556 7, quibus fabula explicatur, interpolatori vel διασκευαστ alicui

attribuit, cum narrationis progressum interrumpere videantur.

hac de re quid iudicem exposui g. 17-19. totam fabulam m- oonensem tum Metilingio in Peloponneso ortam esses iudieati

93쪽

hano quaestionem, quae cum difficillimis ot gravissimis de Telchin, bus quaestionibus mythologicis arte coniuncta est, attingere ausus

non sum.

2 Versus 526-53 quamvis aliis de causis atque ego interpolatori alioui attribuendos et removendos esse censet. 3 Qua de causa Iuppiter a romothe deceptus hominibus ignem recuset, ac ne carne per dolum omparata frui possint, recte exponit pg. 13 sq.).4 Fabulas do prima mulieris origine, de hominum astatibus, accipitris sabulam ab ipso Hesiodo poribus insertas esse iudicat,

quamquam primam sabulam mire atque satis artificiose carmini iniunctam esse sane perspexit versibus 40-49 transitum tantum comparari ad aequentem fabulam censet versus 90-105, quibus altera fabula narretur quam de primae mulieris origine, remοVet,

eidemque intorpolatori attribuit versus 1 2 quibus andorae nomen et commemoratur et satis inepte explicatur pg. 2 37). Verbis ἐν ἀρρήκτοισι δόμοισιν dolium andorae, non Epimethei domum significari exponit pg 27).5 Ρs totum Franchen librum rectissima quae mihi quidem

videntur esse iudicia et de universa Graecorum mythologia et de Promethei persona dispersa sunt atque id quod ita esse maxime gaudeo, Franchenus quoque Prometheum superbiae humanae potissimum exemplum esse iudicat, qua de re pagina 63 4 egi unde Prometheum adeo ad humanam naturam accedere iure sibi videtur colligere, ut eum sere primum omnium virum cogitatum esse iudicet. hac de re praesertim conferas velim Francheni pagina 22-25. Quaestionem de ratione, quas inter Th6οgoniae et operum locos de rometheo intercedat, omnino non instituit neque dubitationem movet de Hesiodo Theogoniae versuum 570-589 auctore neque versus 590-61 cum antecedentibus minus congruere perspexit.

94쪽

Auctor de Vita SUR.

Natus sum suatavus Hermannus duardua Lisco in oppidulo Brandenburgensi, quod est Lisben alde a praef. s. LXXIX. Non. Iun. patre ermanno, matre Helena e gente silborn. fidei addictus sum Christianorum, confessioni euangelicae. scholis privatis elementis imbutus inde ab anno X gymnasium frequentavi e liuenae, quod de Henrico principe nomen trahit. neque hoc loco gratias quam maxima agere omittam viris doctis P. Corsaon, D. Coste, O Richtor, quorum institutions factum est, ut litteris me darem autumno anni XCVII maturitatis testimonio instructus in civium almae matris Bomlinensi numerum receptu sum vero anni XCVIII eidelbergam migravi, unde autumno eiusdem anni Berotinum redii per haec tria semestria nimis multis atque diversis rebus deditus nondum recta via otendebam, quo nunc me perventurum esse spero ut Vir erophilologus fierem scholis me interfuisse cum aliorum . d. tum Longi atqus Wilamowit gii semper me meminisse iuvabit, quibus imprimis gratias ago. Gottingae autem, quo vere a. XCIX me contuli, alboli , Leonis, Oethii scholis effectum est, ut philologias totum me darem praeterea cholis me docuerunt

viri doctissimi hi Busoli, M. Heyne, eis sner, Rehnis ch', W. Soh ud, e, si se ni et o l. ad exercitationes philologicas Kalbo Iet Leo, ad historicas Busoli ad palaeographicas . Meyer, ad archaeologica C. Dilthey, ad germanicas Heyn et Roethe, ad grammaticas Schulge et acherna gel aditum benigno mihi concesserunt seminarii regii germanici per duo semestria sodalis fui ordinarius, per quinque seminarii philologies, quorum

per tria senior.

Omnibus quos enumeravi viris doctissimis quantum deboam grato animo profiteor. L enige quam amico et benevolo opera et consilio me adiuverit nunquam obliviscar. aiboli autem, cuius memoriam semper in me vivam foro spondeo, Manea accipiant velim gratia quas vivo referre per lugubre satum non

95쪽

licet in omne tempus obligatum me profiteor Leoni, qui qua est liberalitate non solum philologum, sed etiam hominem erudiendum summis beneficiis auxit cui pia grataque memoria tantum gratiam habere satia non erit sed per totam vitam studiis atque moribus ad eos, quos ille, vir et doctissimus et humanissimus, fines mihi proposuit, propius accedere studebo sic quod ei debeo aliquantum

soluturum me esse Pero.

Denique me societatis philologicae Gottingensia sodalem fuisse grato animo mihi liceat commemorare.