Quaestiones Hesiodeae criticae et mythologicae

61쪽

Velatur prooemii sententia, ut nemo nisi ipse carminis auctor tale prooemium carmini praemittere potuisse videatur duo autem sunt carminis argumenta alterum quod ad ἔργα attinet poeta cum Versibus prooemium statim sequentibus indicat, tum altera carminis parte Ponit quae altera carminis pars versibus 268 sqq. incipitur, qui quomodo et cum totius carminis argumento et inter se sint coniuncti eo ita exposuit, ut dubitati mon relinquatur pg. 17sqq.) quibus Versibus explicatis tota quaestio, quae ad duas carminis partes bene inter e cohaerentes pertinet, expedita esse Videtur restat autem, ut quomodo priora Grohhomi carmina' intor se cohaereant et num omnino sint carmina pris quaeramus. Prooemii sententi ad leges maxime vel iudices spectat. v. a poeta ad orae fratrem se convertit, quem sequentibus Versibus admonet, ne malam Eridem aequatur; multo melioremeaso hominibus bonam Eridem quae etiam inertem ad labores suscipiendos incitet. quibus de rebus usque ad V 24 generaliter visaerit, easdem versibus usque ad V. 39 plane exponit is manifesta fiat duplo fratris adhortatio: noli, inquit, sequi malam Eridem, quae te laborare non sinit. bonam potius Eridem sequaris, qua adductus etiam litibus vacare desines atque id ages, ut res tibi labore crescat maiorem quam licuit partem hereditatis iniustorum iudicum ope arripuisti noli iterum sic agere, cum paupersis id quod dicunt vel significant v 30l31) nec solum iniusti sunt iudicos illi, sed etiam stolidi ignorant enim quanto plus sit

dimidium toto ne sciunt, quanti intersit etiam malvam asphodelumque habere'. prior sententia v. 40 ad ipsum fratrem poetae aperto spectat plus enim dimidia parte habere voluit nactus est sed cum iam dives esse ibi videretur, laborare desiit, ita ut nunc non solum dives non sit, sed etiam pauper M. V. 30l31) nec secundum Iovis voluntatem erasa sine laboribus a regibus dives factus est, id quod dicit v. 41 - magni enim momenti est malvam quidem laboro sibi comparatam habere, cum sine laboribus vitam humanam eas di noluerin oolaverunt enim in terra frumentum' - sic vox

o et v. 31 otis 42 si alicubi in peribus est interpretanda ,

celaverunt in terra, ne sua sponte nasceretur, sed ab hominibus

laborando coleretur versibus rigitur qui , 41 excipiunt rodit poeta ad sententiam quam iam v. 28 et 34 σοὶ δ' οἰαέτι δευτερου ἔσται - δειν protulit, explicationis causa. nec temere, inquit, ut agro colendo te dea, admoneo te ita enim ipsi di vitam hominum constitutam esse voluerunt, ut laborandum sit'. o. si autem etiam alteram victum parandi rationem significat navigationem, Milicet cui moreatores se dedunt ergo hic iam utrumque carminis

62쪽

extremi argumentum significat, tum tempora et agriculturae et navigationis postea sit expositurus. Mirchhomus hoc casu factum esse contendat necesse est; sed iure agit, qui certo poetae consilio

hunc sententiarum conexum attribuendum esse censet neque de

Hesiodo ipso auctore versuum 42 sqq. cum propter versuum indolem tum propter ipsum v. 45 dubitare licet. etiam alia res statim in hoc primo, quod dicit irchhosfius, carmine monenda est qui enim hoc et sequentia carmina' attento animo comparaverit, ei quae et quanta differentia inter primum et sequenti carmina' intercedat apparebit nimirum ceteri operum carminibus', quae Κirchhomo partes ex se aptae issae Videntur. Sive ersae sive regibus una tantum re varie exponitur, scilicet iustitia in rebus humanis opus esse . deinde postquam transitum fecit ad alteram carminis partem, de laboribus tantum loquitur. his autem versibus 11-48 utrumque carminis argumentum, quod ad ersen attinet, significatur, scilicet: et iustitia et laboribus opus esse. quae diueferentia ad totius carminis structuram pertinet. respondere enim videtur haec carminis pars uv. 11 sqq. prooemio. quod quidem

non solum prooemiandi causa compositum est ut eo iam significavit, sed ipso prooemio iam alterum carmini argumentum prosertur cum Iovis adlocutione optime coniuncta est obscurata iudicum

significatio, quom etiam cies ipso carmine loeta increpat v. 10 denique ad ersen fratrem praevertitur; cui quid dicturus sit, primum per Discordiam duplicem significat, tum inde a v. 27 apertis Verbis exponit sic etiam Versibus 11 8, qui ipsi in duas partes

secernuntur, argumento occupato quidem sed nondum incohato ad totius carminis argumentum alterum significandum utitur. - haec

ratio inter hos versus et sequentia irchhoffii carmina intercedit, qua cognita de compluribus carminibus ne cogitemus nescio an impediamur. Tota parte mythologica hoc quidem loco praetermissa iam ad secundum irchhoffii carmen accedimus, ac ad versus 202-212, qui ad reges pertinent fabula utitur Hesiodus, ut quo modo res gerant regibus dicat, et ipse ischhoimus hoc carmen ad easdem res pertinere quo primum quoque carmen concedit quam consulto autem nunc ad reges a vertat, noli quaeso neglegere optime

enim hic ordo respondet prooemio ipsi et versibus quos modo intem prefati sumuΗ. etiam illic reges primos adhortandos esse significat, tum demum fratrem si cum irchhomo hos versus secundum 'earmen esse dicas, versus 11-48 primum, vere mirum est, quod Hesiodus inverso ordine rem tractat neque ullo verbo sicut regum etiam ersae ante ipsam rem tractatam mentionem facit immo

63쪽

exirem ex eo, quod V 202 poeia reges compellar incipit, ante--dΘufium Versuum aeneralem esse sententiam clure molligerelio t. offendit autem Mirohhossius cim conexu serauum parum RPBrto. qua de re hoc dicendum videtur iam vorsibus 1 48am vicissim et tersem edi reges moniturum esse poeta significavit. quo consilio capto me potuit quidem, rudi mihi quidsm videtur, cita carmen componere, conexum aliquem montinuum prae se ferret, quem lachhomu flagitat. cum argumento carminis arte coniuncta esse debet ratio componendi atque disponendi, et Hesiodus primus tali in argumento versatus pro viribus auia rem instituit. et reges et fratrem admonere in animo habuit.

linque hanc formam, qua eum usum esse videmus, consilio suo maxime accommodatam eas arbitratus est: nempe vicissim reges o Persen adlocutus est qua re ita constituta consequens erat,

ut ripam carmen complures in partes facile dividi posset, quas

privas esse facile aliquis primo quidem aspectu, crederet. nempe priusquam ad alterum admonendum se verteret poeta, alterorum adhortationem aliquo modo terminare debuit secernendae igitur magis quam coniungendae carminis partes ei erant, id quod nominibus antepositis et vocula δὲ semper in novae partis initio collocata effecit hoc forme modo foris a m carminis, quam sane miram esse dicia, explicemus neceas est quod argumentum non hocaolum loco contra ircisossium valere arbitror, sed omnino contra viri docti opinionem. sane accipitria fabula privum carmen esse O-teat. neque enim reges solo docet, sed omnes, quicumque invalidis vim adhibent. sed cum Operum argumento aperte coniungitur

versu 202 neque id Mrohhossius addubitat. immo etiam ad eandem

rem, quae versibus 35' significatur, hos versus pertinere concedit. itaque si aequenti carmina' non carmina priva sed unius et continui carminis partes esse cognoverimus, me de hoc quidem carmine cum ceteris coniungendo dubitabimus quod quominus staciamus neque forma neque sententia fabulae nos prohiberi hoc quidem loco satis eat statuere. Sed antequam ad versus sequentes accedamus, de fabula interpretanda verba faciamus necesse est, cum etiam hac in re troh- hosfiu cum ceteris inde ab Aristarcho errasse videatur agitur

de v. 10 1, quos etiam Raachius interpolatos esse contendit. qui si vero id agerent ut fabulae sensum explicarent, id quod viri docti contendunt, certo interpolationis loco habendi essent quid autom dicunt stolidus ille, inquit poeta, qui contra eum certare conatur, qui viribus praestat praeter cladis ignominiam etiam doloribus afficitur' ipso lacthomus sum qui his versibus fabulam explicare

64쪽

studuerit, ne intellexisse quidem sabulae sensum Vidit ergo, inquit, cum certe explicationis causa sint inventi, removendi sunt at ne inserviunt quidem explicationi, qui si vere ἐπιμυθιον essent ἀγνωμολογία, post V 212 positi essent sic enim Lucianua Bacch. cp. 8): ἐπαγεται ἐπιμυθι- . i. e. subiungitur fabulae sententia, vel Apthonius: τὴν δὲ παραίνεσιν, δι ην ὁ μυθος λακται, προτάττων μέν, ὀνομάσεις προμυθιον, ἐπιμυθιον δὲ τελευταῖον ἐπενεγκων' pr gymn. I, rhet. gr. I 60, ). itaque quo loco positi sunt vera non id agunt, ut fabulam explicent, praeter ententiam a fabulae sententia alienam accipiter autem, inius in potentiam luscinia redacta est, bene hos quoque Versus pronuntiat postquam enim luscinias vim ac libidinem indixit, etiam se iure agere contendit: iure enim eum qui viribus praestet vi in minores uti sic irridet lusciniam optime autem hi versus adiecti tibi videbuntur, si ad totius fabulae sensum animum adverteris fabulam se non esse explicaturum Hesiodus primis verbis significat φρονέουσι, καὶ αυτoro, sed ipsos reges fabulam explicare et intellegere vult hic autem

aperte est fabulae sensus: eodem plane modo, quo accipite erga lusciniam se gerit, eodem modo vos, iudices, erga me os geritia'.

ipse enim Hesiodus est αοιδύς v. 208, ). quid autem de accipitre iudicabitis nonne foedissime se gerit idem autem iudicium de

vobis valet caveatis igitur, ne contra ius in me consulatiη, ne Vos ipsos aeque contemnant homines ac vos accipitrem etiam vos

viribus mihi praestatis sicut lusciniae accipiter videtis autem, quam male, si hac potentia utemini, iustitiam curabitis'. hunc fero in modum iudices intellegant fabulam cupit Hesiodus, quam in sententiam optime quadrant o. 10 211. dubium non eat quin consulto ipse Hesiodus eos fabulae adiscerit. Fabulam accipitris etiam e carmine solutam intellegi posse vidimus plane aliter autem de tertio lacthom carmine res se habet, id quod e primo statim versu cognoscitur Aouρση, συδ' ἄκουε δίκης μηδ' sβριν φελλε neque solum adloquitur emen fratrem Hesiodus, sed verbo δὲ addito versus sequentes cum aliis quibusdam componi significat itaque evenit, ut non modo arte cum antecedentibus cohaereant, id quod nemo non videt, sod etiam omnino non intellegerentur, si ea, quae antecedunt, desiderarentur. ad iustitiam revocavit iudices, cum iniuria quid sit fabula narrata significaverit. iam iniuriae iustitia opponitur atque accipitri, i. e.

1 Nescio an consulto Hesiodus ἀηδόνα καὶ ἀοιδδ Moes ab accipitre capidicat, ut ad nomen suum Ησίοδον alludat, quod cum vocibus ἀηδῶν et stoissi arte cohaeret cf. Solmsen, uniera. a. r. laut undisoraliso g. 23M.

65쪽

iudicibus, Perses verba igitur ἐγ δ'Ἀκουε δαης aperto ad id BPectant. quod modo exposuit quo pacto enim poetam novum o-mon verbis supra allatis incipere potuisse dices' quibus ipsisSΘntentiarum et conexus et progressus indicantur, vocula δὲ aperten antecedentia spectat. cum autem hi versibus quid iure curvato non solum singuli aed etiam toti populo usu veniat exponat, ut PQrae quoque ad iustitiam revocet, nihil aliud facit, quam quodam osse facturum vv. 35 36 indicaverat itaque hi versus non solum cum ei quos excipiunt bene cohaerent, sed etiam cum totius oreminis argumento. supra fratrem ab iniuria revocavit propterea quod nomini nisi diviti tempus in causis terere liceret alteram iam lausam hic affert non solum sibi ipse qui iniuria alterum est via assio sinit detrimento est 'anc enim sententiam proserunt . 214 6 , sed etiam tot civitati. hic est sontentiae pro- grossus v. 217m autem iterum ad accipitris fabulam spectare videntur. oum antea ipso iudices intellecturos esse speraverit, quem ad modum erret accipiter qui vim iuri praestare contendat, hoc loco Ρersae iustitia, inquit, valde antecellit superbiam. sola enim iustitia ἐς τέλος perveniet. id quod stolidus ipse experietur'. qua aententia Versus sequentes cum his coniuncti sint, ipse Κiroh-homus pg. 54 5 optimo exponit, ut Lehraium refutare iure supersedeamus, qui Versus inde a V 219 ad reges magis quam ad Persem apectares falso contendit qu. p. g. 23M Versibus 225 37, quibus iustitiae non neglectae exponit Ventum, apertainos ratio alterius carminis argumenti ubi ius non curiatur, inquit, maximo cum fructu coluntur agri itaque iustitia quoquo homines ad labores libenter suscipiendos impelluntur, cum iustis hominibu opulentiam praemium iraetendatur neque vero inio alteram victum comparandi rationem meglegit, quam et supra significavit et in posteriore carminis parte quamvis breviter tractaturus est navigationem V 235l6) sed etiam hic a navigationemo mercatum agricultura minoris aestimare aperte dicit. quam consulte etiam in pusillis totam rem agat. hinc intellegere licet. ubique totius carminis argumonti rationem habot. Neque igitur conexus cum antecedentibus deest neque alia in

re versatur poeta atque quam priore carminis parte ignificavit. immo optime cum carminis argumento ho quoque Versus congruere dicemus, ut de carmine privo cogitare non liceat.

Ido iudicium in irohhoae quartum quod dicit carmen valet,

i. e. in Versus 24 269. neque enim irohhomus hoc carmen' eadem aetate inventum esse atque antecedentia neque ad easdem res spectare negat p. 56) progrediuntur autem sententiae hoc

66쪽

ordine iam ultimis versibus, qui ad erae spectant, singulorum iniuriam etiam toti populo obesse exposuit quod ita esse iure his versibus, quibus reges adloquitur, commemorat, quos cum primum adlocutus esset eo tantum consilio ab iniuria revocavit, ne inidetrimento atque dedecore uterentur multo maioris autem est momenti reges iustos populo prodesse, reges iniustos populo obesse. totius populi igitur servandi causa reges iustitia tantur necesse est quidquid delirant reges, plectuntur Activi hoc Horati reo oassori gachius, ut totius loci sensum explicet hac sententia inter se coniunguntur hoc et antecedens lachhom carmen', quaε

sicut antecedentes aperte inter se opponuntur opponere autem magis quam expressis Verbis coniungere singulas partes debuit Hesiodus, cum erga et regibus vicissim admonitia carmen producendum sibi proposuisset Persen antea se adlocutum esse hoc quoquo loco aperte significat verbis ὐμεῖς δὲ καταφράζεσθε καὶ αυτοὶ τψνδε δίκην v. 248 9), quae verba nisi ad erae modo admonitum spectarent intellegi nequirent verbis N νδε iam, adiectis se in eadem re versari insuper significat de qua dixerit de versibus 261l quos Lehrsius removendos esse censuit Metilingiua, Schoe-

mannus, ire ossius quomodo sit iudicandum significarunt nequosnim, ut Lehraius iudicavit, inepti sunt, cum hi restes neantur et deterreantur, sed ne possunt quidem omitti id nimagunt, ut reges, ne iustitia neglecta toti populo male consulant, deterreant hac praecipue sententia, ut expoaui, haec carminia particula cum antecedente coniungitur, ut ipsum acumen versibus 261 2 romotis toti loco adimi videatur. 6. 263 4 hanc regum admonitionem aperte concludunt tamen irohhomus carmini suo addit etiam V 265-269, quorum priores, ac H. 265I6, iure remOVendos esse censet proverbium est quod similibus verbis expreasum etiam a Plutarcho de sera num vind. ), unde in

thologiam alatinam pervenit in 183s), et a Callimacho lag.

222 SAn. traditur hoc loco certe sententiarum conexum inte rumpit. o. 267-269 si carmen concludunt, versuum 263 4 aententia atque Vis certe imminuitur nihil aliud enim his versibus proferin atque o. 258-262, concludendi autem vis plane his versibus deest multo aptior ad partem carminis vel carmen' concludendum esse ridetur versus 273, quem lachhosfius tamen una cum antecedentibus aequenti carmini attribuit qua re irch-homus, ut 6 270-27 ab antecedentibus vel ab antecedente carmine secerneret, permotus sit, facile intellegere licet nemps his versibus reges nullo modo significantur, ad quos tamen quartum carmen spectat. Melius certe his versibus, qui ipsius poetae in-

67쪽

dignationem istendun= novum carmen cincipitur, quo frater ab iniustitia ad iustitiam revocatur at plane aliter hoc quoque Ioo rea comparata esse Videtur Versus 267l9 cum ad carmen concludendum minus apti sint, optimam sententiam proferunt, siario cum versibus 270-73 coniunguntur nam versibus coniunctishricto evadit sententia: omnia animadvertit Iuppiter. sic etiam haec noStra causa eum non fugit nec quomodo diiudicata sit ignorabit. utinam nec ego nec filius meus hac aetate viveremus, si vere iniustus iustum vinceret tamen Iovem ne hoc fiat impediturum essessoro sic optime inter se et arte coniunguntur hi versus, quibus actoretia atque inter varia carmina distributi neque antecedentia neque sequenti carminis ratio constat. qui Versus maxime do--nt nullo modo fieri posse, ut cum irchhomo opera in complura carmina discerpamus. etiam si quis de his versibus 269 73 in

unum carmen comprehendendis cogitet, errat. ad quemnam hoc

carmen spectaro dices ad iudices ad ersendi immo versus

267-73, quamvis bonam sententiam contineant, interrumpunt totius iarminia progressum verbia otio χε δικον ἐπὶ πάγχυ λαθεσθε quanta iniuria iudices se affecturi sint, meminit Hesiodus, tantaquo indignatione tenetur ut eam coercere non iam possit. profitetur igitur, quam aegre ferat iniustitiam eorum quo ius ervare oporteat, quos Iovem ulturum eas sperat. his maxime versibus de poetae indole atque arte edocemur. Quae autem argumenta irchhomus attulit, ut 6 270-285 ad aliam fratrum litem spectare comprobaret atque antecedentia carmina', nulla sunt cum enim hic uv. 280 sqq. Hesiodus exponat, quae poena ei, qui peieraverit, a Iove immineat, irohhomus hie

Ρersen non accusatorem, sed testem exsistere contendit, cum ac-eusatori iurandi facultas non detur pg. 58). at notum est apud Atticos quidem' non solum testes per iusiurandum astringi

solitos esse, sed ipsos etiam accusatorem et accusatum, priusquam argumenta proferrent, se Vera dicturo iurato affirmasse of Meier-

Schoemam, ast proc. p. 25 sq.i eadem igitur de patris hereditate lis est, quae inde a primis carminis versibus significatur. accedit etiam hoc inde a v. 276 poeta in universum exponit, quas leges Iuppiter hominibus dederit summa autem lex est iustitia qua homines differunt a bestiis cuiusvis generis neque igitur siquis τα δίκαι γιγνώσκων dicere velit Iovis favor ei deerit contra iniusti, qui Verum quamquam cognovit non dicit, sed mentitur apud

1 Do iure Gortynio f. itolmann das rech vo Gortyn s p mus. h. XL 1885 72 sqq. - ceterum Ziebarth, de iure iurando in iure gr. quaest. diss.

68쪽

iudices, stirpem Iuppiter perdet dubito ac iuro istahomos pg. 59hais e versibus Persen patrem familia ciuisse colligrit.

sane ad tersem spectant versus 27 285 quem Mesiodum ab iniuria revocare studet. ne ille peieret, quo Iovis praemio iuriti, qua poena iniusti vel periuri usuri sint, mum admonet si quiA.

inquit peierabit apud iudices, sibi ipse et generi vehemen cnocebit'. si plane in universum et vir iustus et vir iniustus inter se opponuntur atque fata eorum delineantur quod utriusqαΘgenua sive bonam sive malam sortem nacturum commemorainr, non mirum est dira Teiorum . . afferam, quae omnes his Arctverbii terminantur: κεῖνον Ἀκύλλυσθαι καὶ Ἀμ- καὶ γένος τοκείνου cf. Bochiel. inschr. d. ion dial. 156 p. 96 sq.) eadem ratione Hesiodus satis universe locutus etiam familias et viri iustis viri iniusti commemorat ), id quod versu 285 manissatum fit.

quam bene hic locus etiam oum antecedente aliquo congruat, noli quaeso neglegere. neque enim hoc loco primum do iuro iurando loquitur, sed iam V 219 sq. v o ulturum esse iniustos homines exposuit, quem ad versum optime afferunt viri docti Theog. v. 231, quo vera allato uterque Operum locus v. 219. v. 280 bene explicatur. etiam altera sententia v. 27 285 cum antecedentibus coniuncti sunt nam sicut regum peccata toti populo orimini dari vorsibus 260 2 Hesiodus monuit. ita hi unius peccata familiam solvere dicit. Αrtissimo igitur stiam hi versus cum antecedentibus carminia partibus cohaerent ne ullo modo ab eis secerni possunt. Quo autem modo etiam V 286-292 cum sequentibus copulati sint, eo pg. 18 sqq. sagacissime exposuit, voce νὰρ quam l tarchus et Xenophon tradunt in v. 287 recepta arte igitur interae coniungendi sunt v 28 316, quos bene excipiunt . 320-326. id enim agunt v. 286-316, ut Persae ideo labores suscipere praecipiant, ut qui nunc pauper sit divitias nanciscatur cum qua sententia bene coniungitur . 320 χρήματα δ' οὐχ ἁρπακται θεόσδοτα πολλω μείνω sic transitum sibi efficit Hesiodus ad altorum carminis argumentum, quod inde a versu 383 tractat. v. 317 19 nullo modo cum totius loci sententia coniungi posse videntur, eo

ordo a Poppmuelleres philol. 39 sisy inversus Meliorem exhibet

1 Conseronda etiam sunt ea defixionum tabellae atticae collecta a Wuenschio, C. . . app. Berol. 18973, quibus praeter ipsum devotum, de quo agitur, etiam devoti cognati sociique devoventur ex quibus eas praecipue cum Hesiodi loco comparandas esse censeo, quibus in universum amici commemorantur 'elut οἱ ἄλλοι οἱ μετα κοννοδος οἱ ι τα τομων, οἱ μετ' ἐκείνων, οἴ, τα κτησίαπαντε etc. cf. uenscia praef. g. V.

69쪽

conexum, cum de pudore Hesiodus omnino non agat dubitare liceta 6 327-382 inter duas carminis partes intercedentibus ipse Hirehhomus ing. 62 sententiarum et conexum et progressum X-Plicarit, cum conexus neque cum antecedentibus neque cum sequentibus adeo planus atque dilucidua sit, ut Hesiodum ipsum versu interposuisse iure contendere Videamur primi Versus 327 sqq. eandem sententiam quam v. 325l proferunt, cum ira deorum eum affectum iri dicant, qui in variis rebus allatia eo--verit aequuntur varia de vita humana praecepta, quae ad hominum usum et consuetudinem pertinent ordo autem praeceptorum hic conatitutus eat, ut ultima ad easdem res spectent, quae inde a vera in secundum carminis argumentum exponuntur totiens tamen inciditur sententiarum conexus, ut Hesiodi esse versus haud

facito quisquam contendat. Hoc igitur primum statuamus licet inde a versu 201 apte et conectuntur et progrediuntur sententiae, atque unum illud argumentum praecipue exponitur, quod prooemio significatur cum ipsa igitur Κirohhossii carmina inter se arte cohaerent, tum omnia ita ad prooemium spectant, ut dissicile sit opera et Dios unum et

continuum carmen esse negare restat autem, ut quomodo versus

inde a v. 20 cum primi carminis Versibus cohaereant atque coniuncti sint quaeramus inter a partes duae fabulae interpositas Mint, quarum priorem ab Hesiodi arte nullo modo alienam esse cognovimus ae consentiunt viri docti posteriore aliqua aetate carmini has partes intextas esse quod a verum esset, Videas quaeso, quam in aetatem operum interpolatio reiceretur ipsam enim

interpolationem imitatus est Theogonia interpolator atqui alter operum interpolator, eum dico qui uv. 69-82- 90 104 - 105

in carmen inseruit Oheogoniae rursum interpolationem certe imitatua est. Dilucida autem rea mihi videtur esse contempleris enim quaeso V. 202, quo fabula ad reges pertinens incipitur: νοννῶν- βασιλευσιν ἐιγέω, φρονέουσιν καὶ αυτοῖς. mira sunt Verba νυν δὲ,

o mirum in modum hi locus differt a ceteris, quibus Hesiodus nominibus eo significare quos adloquitur satis habebat dicit:

fabulam orbis A βασιληες incipere facile erat tamen non fecit, ne temere, ut opinor faciamus enim ita rem se habere ut viri docti contendunt, i. e. versum G excipi versibus 201 sqq. duabus in rebus sane quidem offenderem primum enim transitus quov. 201 utitur poeta, quem ab usu abhorrere vidimus, offensioni est. verba νον δε ine ullo sententiae acumine hic exstarent, si usque

70쪽

ad hunc versum ipsum carminis argumentum tractatum esses. immo ipse poeta se per maiorem carminis partem alia tractasa atque ipsa carminis argumenta verbis νυν δὲ significare videtur. ad ea igitur his verbis a revocat tam manifesta re mihi Movidetur, ut, si ea tantum traderentur quae viri docti Hesiodi esse contendunt, ex his Verbi lacunam satis magnam statuere equidem non dubitarem, qua alias res Hesiodus tractasset Hesiodus igitur fabula accipitris aliis rebus interea tractatis tenorem carminis ad ipsum prooemii argumentum revocare significat deinde, si versus 4 versu 201 excipitur, in versuum 40 9 sententia minus loco accommodata offendimus immo vel ex ipsis hisce versiabus Hesiodum a carminis argumento evagari sibi proposuisse colligore licet quidnam agunt versus 40- versus si aperte adiersen spectat, qui totum dimidio non praestare expertus est similis sane sententia versu 1 praebetur, attamen non eo consilio, ut iterum erae compelletur quid enim consili huic versu insit, statim versu 2 manifestum fit malvam asphodelumque habere qua de causa multum valeat exponitur, atque ita exponitur, ut dubium non sit, quin ad ipsam hanc disputationem de laboribus ab hominibus suscipiendis versu 1 transitus comparetur. Sic iam Schoemannus in commentatione critica editioni Hesiodi praemissa pg. 18 de hoc versu iudicavit neque igitur quae explicatur, sed quae explicationis causa affertur res summi momenti est, id quod ita esse iam ex ipso ambitu explicationis elucet si Versus 41 propter Versus sequentes inventus est, num versus 42-49 eius tantum sententias causa, quae ipsis inest, inventi sint, dubium mihi quidem videtur esse. laborare hominibus necesse est, cum di victum terra conderint de voce βιος interpretanda L p. 49). quod ni fecissent, terra frumentum hominibus ultro daret neque eis pus esset agricultura, ut victum compararent' haec ea aententia versuum 42-49, quae hoc loco non primum in peribus exstat continetur enim etiam versibus 20-24, quibus erses,

ut a bona Contentions impulsus laboribus se de atque divitias sibi

comparet, admonetur veraibus 27 3 autem poeta a mala Contentione egressus ab iniuria fratrem revocavit ad iustitiam iam igitur ad alterum carminis argumentum transiit, unde hoc loco contra exspectationem ad prius reflectere videtur disputationem. quod Soerilingius sane cognovit, in eo tamen errana, quod Hesiodum illuc redire dicit, unde lum abruperat . ad immo de bona Conte one satis locutus esse videtur Hesiodus usque ad V 24 neque eum iterum de laboribus necessario ab hominibus

suscipiendis expositurum eaam exspectam tamen ῬV. 42--49,