Quaestiones Hesiodeae criticae et mythologicae

81쪽

oritur, robus situs est, cum octo artissime coniunctus frater est Nootia quae autem inter Erebum et Noctem ratio intercedat, ex ipsis nominibus facile cognoscitur idem est rebus atque Nox, nisi quod Nox ad terram, rebus ad mortuorum regiones spectat. inter liberos, quos Nox peperisse dicitur, Fatum est et ora, quibus arta inter Erebum et Noctem coniunctio elucet, neque igitur inconsulto octis liberorum aedes ultra Oceanum, . . in Erebo, exstare dicuntur sv 778). ibidem ipsam Nootem habitare iuro colligimus, etiamsi v. Mi propter antecedentes de Tartaro, non

de Erebo agere cognoverimus. - optime in hanc observationem

de Erebo estodi quadrat . 15, quo Iuppiter Menoetium εἰς Eouso demisisse dicitur. Quodsi unde digrediendum erat ad Atlantem redimus, dubium

non est, quin et ipse in Erebo esse dicatur verbis κείρασιν ἐν γαίης V. 18), quorum sensus ab interpolatore explicatur . 746. ante Titanea stat, caelum ferens, sicut Centimani quoque, Titanum custodes, ante Titanes stare cogitandi sunt hi etiam Hesperides sunt virgines Noctis filiae; et ipsarum et matris nomen, quae sint, indicat ad quas cum Hercules proficiscitur, eum in Erebum proficisci manifestum est transgreditur Oceanum, sicut Ulixes, navigio usus Solis calico, quo ipse Sol Oceanum transgredi solet, Orthum, Geryonis canem, et ipsum Eurytionem, boum lutonis pastorem, necat Orthus autem secundum esiodum v. 309-311 Cerbori frater est e parentibus Typhaone et altera Gorgone tota fabula

eius videtur simillima esse, ni olim plane eadem erat , qua Hercules in Tartarum ingressu Cerberum rapuisse, i. e. Cerbero superato ipsam Mortem superasse dicitur plerisque Vasorum picturi vetustioris aetatis Cerberus sicut Orthus duo tantum capita et serpentia caudam habens essingitur, ut dubium iam non sit, qui olim Orthus vix secretus fuerit a Cerbero, cuius simillimus erat qua ratione secundum hanc naturae et formae similitudinem

de Herculis, Geryonis, Hesperidum sabulis iudicandum sit, ips diiudices of Roberti l. i. g. 808. 19. Gerhardi vasculorum delectum, tab. 129-131). ipso Geryones certe olim in rebo versatus est es Roberti l. l. 819. inon. d. Inst. IX ab. 15). Num Atlas inde a vetustissimis temporibus caelum tulit 3

aiunt Wilamowitzius inur Hero II 94 sqq. 98 et Maximilianus Uverus gigante und itanen, g. 86 sqq.). at ipsi arte eum

coniungendum esse et natura sua coniunctum cum Tantalo dicunt,

qui in Tartaro lapidem magnum ferro compluribus locis dicitur, quoa orsonus ad ur Oroatis v. 5 congessit of Wilamowitgii homer uniers.', g. 201. veri p. 80 9 Roberti die mehyia

82쪽

de Polygnot', g. 52ὶ uterque τελαμῶν est haec potissimum

natura eorum esse videtur. Tantalo ingentis saxi moles impendet, atque eandem vel similem esse eius naturam vidimu atque Atlantis, Menoetii, romethei epithetis indicatam in vasculo autem Cyrenaico nigris figuris exornato Atlantem reperimus aperte lapidem gestantem non caelum et Gerhardi delect vas II 863. atque ita res est constituta, ut saepius Sisyphum vel Tantalum a pictoro descriptum esse viri docti contenderint, donec Welcherus Atlantem et rometheum composito esse cognoverit. . Schmidtiua l. l. p. 115 de hoc vascul agena contra hunc virum, inquit, ac. rometheum alter vir barbatus adstes, qui magnam molem, quae sami figuram habet, sed certe caesum repraesentat, summa omnium virium

contentione umeris portat sit. Treu Olympia 1897J III 174 molsinquam rometheus fert nube conglobata esse censet de caelo tamen sit de nubibus dubitare licet, si formam molis attente contemplaris praeterea speculum Etruscum afferre expedit, in quo Hercules et Atlas emcti sunt of Serhard etrushische spiegel tab. 137 st adnotationum vol. III 1 g. 130). Atlantem vides exstare qui molom aliquam in umeris positam utraque manu sustinet moles, quae ei imposita est, simili modo est effeta quo saxum vasculi Cyrenaici, nisi quod signa quaedam minuscula adiecta sunt quibus signis oertius quidem Atellas repraesentari dicit quod si

Verum esset, moles sane caelum esset; at etiam sub Herculis Atlantisque pedibus eadem signa muta sunt nullo igitur modo signa illa stellae esse possunt, cum in terra aliqua, non in caelo Herculem et Atlantem positos esse necesse sit sed ideo signa illa videntur muta esse, ut molem aliquam depictam esse manifestum sit in utraque igitur imagine Atlas saxum videtur portare, non caelum, quae res Tantalo comparato confirmatur. Praeter suntem et Tantalum non solum comparandi, aedetiam arte inter se esse coniungendi videnturirometheus et Tityus. et antalum et Tityum et Sisyphum conspicatus est Ulixea, cum Oceanum transgressus in mortuorum regnum pervenit Tityum

Pausania auctor etiam Polygnotus in Erebi imagine pinxit a duobus vulturibus iecur eius laceratur sicut Ρromethei a Iovis aquila. etiam Tityus id quod eum habere nefas erat arripere conatus est, sicut rometheus ignem, quem Iuppiter recusare constituit, tamen contra Iovis voluntatem sibi vel hominibus, quorum simillimus est, comparavit noli neglegere utriusque iecur, quod libidinis sedem esse putabant, a volucribus lacerari ad culparum similitudinem hoc spectat Promethei et Tityi exompla certam culpam certa poena puniri demonstrant itaque et quod ad indolem si quod ad supplicium attinet,

83쪽

fere idem videntur esse Tityus, qui in Tartaro est, atque rometheus, quem inde ab Aeschylo ad Caucasum alligatum idomus. mirum sane est quod Hesiodus locum, quo rometheus supplicio assicitur, non indicavit, sed ipsum supplicium exponere satis habuit. neque enim de Caucaso, neque de media Maecia, id quod facero solent, ex Hesiodo fabulari licet iam vero quin in ipsa fabula Promethei locus quoque supplicii traditus fuerit, nemo dubitabit.

ad Caucasum autem eum inde a vetustissimis temporibus alligatum fuisse non facile quisquam contendat, cum ipsius poenae natura aperte ad Tartarum spectet sed qui totius Hesiodeae narrationis aenaus ait quaerendum est, ut de hac re iudicium ferre liceat componuntur tria πέ,-ονστα, ut ita dicam, nimirum Epimetheus hoc loco non est commemorandus , quibus nimia superbia atque audacia repraesentantur similia naturae sunt, qua evenit, ut fratres dicantur atque eius Titanis filii, qui cum Saturno artissime coniunctus est Iapeti. Iapetus enim et Saturnus soli itanum prooemio commemorantur

V. 19), qua re eos praecipuo Titanum indole uti poeta videtur significare Titanomachiae breviter mentionem facit Hesiodus v. 390 403, itanes devicti atque in rebum inclusi ab infe polatore commemorantur v. 729-733 et v. 881-885, de quibus infra disseram in rebo etiam eos qui propter indolem Iapeti filii dicuntur versari concludimus, id quod do Menoetio ex ipsius Hesiodi verbis constat sv. 14l5). Atlas Hesiodi temporibus non iam saxum in Erebo, sed caelum in Erebi limine forro dicebatur,

quem tamen vetustissimis temporibus ipso in Erebo propter superbiam poena affectum esse veri nobis imillimum videbatur sae. cum Atlante rometheus non solum apud Hesiodum, sed etiam apud Aeschylum arte coniunctus est Ρrom. v. 351 sqq.). praeterea iterum hoc loco vasculum illud Cyrenaicum afferendum est, quo Atlas et rometheus inter se componuntur. nam dextra in parte picturae aperteirometheus emctus est: vir imberbis, flexis genibus stans, manibus et pedibus a tergo ad columnam alligatus est, cui avis aliqua imposita est altera volucris in genibus sedens romethei corpus lacerat ab altera parte Atlas, ingentis saxi molem vix sustinens effetus eat cum vasorum pictores Atlantis supplicium omnino raro pinxerint, quam arte Atlas etlrometheus inter se coniuncti fuerint, hac o pictura elucere arbitror, cum hoc uno asenigris figuris exornat Atlas et rometheus inter se componantur.

eandem rem herecydes docet sapientem quidem ille enim quid de Herculis ad Hesperidas itinero narraverit, scholiasta ad μου lonium Rhodium is 1396 memoriae tradit. Hercules, inquit,

Libyam transgressus, ad externum mare pervenit'. mare eXternum

84쪽

aperto id dicitur, quod extra terram est, quo quid citra, quid uterre

sit ascernitur. pervenit igitur ad terrae marisque fines et QT Oceanum Solis calice usu navigat'. itaque nusquam nisi in YE-bum progreditur, qui ultra Oceanum situs eat de hac re secundum ea quae exposui dubitatio exsistere non potest. ἐξελθών δὲ παραφομwέα καὶ ὀφθεὶς υ αυτο οωτείρει κετευοντα καὶ κτείνει τοναετύν δ αυτου ὁ παρ ησθιε, αε α προσπετύμενον verbum ἐυμῶν excipit verba καὶ δια του ' μανου πλέων, ita ut dubium non sit, qui Herculem Oceanum transgressum in terra aliqua consistere dicat itaque etiam herecydo do regionibus ultra Oceanum positis agit primum ibi Hercules Prometheum conspicit, cum casu Oceanus Herculis navigium eo tulerit, ubi Ρrometheus alat. Prometheus autem, ab Hercule liberatus, ad Atlantem eum progredi iubet, ut ab eo Hesperidum mala accipiat itaque et Prometheus Et Atlas et Hesporidos ipso in Erebo stare dicuntur, cuius rei ipsius Pherecydis narratione vestigium praebetur, quamquam herecydBSipse Atlantem sane caelum ferre narrat Atlas enim a caelum fert iuxta ipsum Erebum et fere ante Erebum stare debet. rebus enim post caeli fines est et esse debet, cum soli radiis numquam attingatur, id quod Theogoniae interpolator scite fabulatur terra autem quae altera Oceani ripa terminatur Erebus iam est, nequEtamen Atlantem caelum ferentem anteirometheum stare herecydes narrat apertum hoc esse indicium censeo de Atlante et rometheo in ipso Erebo punitis cuius rei etiam Aeschylus indicium

praebet Mercurius enim, cum Prometheus de matrimonio, quo filius patre potior nascatur, dicere recuset, Iovem eum in Tartarum demissurum esse praedicit, quem secundum Hesiodum Erebum saeintelleximus Prom. v. 1017I K.). per longum temporis spatium in Tartari tenebris manebit, priusquam iterum εἰς φάος redire ei licebit neque e vinculis neque ab aquila liberabitur, nisi alter deus sua sponte pro eo in Tartari tenebras ire velit ultimis tragoediae versibus terram Iovis fulmine discindi describitur: rometheus antequam in terram submergatur matrem et Solem testea invocat iniuriae, qua assiciatur. - etiam Aeschylus igitur pristinam quam deteximus fabulas formani novit nescio an ipse Aeschylus novam fabulae formam, qua Prometheus ad Caucasum alligatur, invenerit, ut Promethei fabulam et tragoedia docere et cum Ionia Herculisque fabulis commode coniungere posset aperte alteram trilogiae tragoediam versus 1019 20 significant, quibus Prometheum longo temporis spatio peracto in lucem rediturum esse dicit nimirum eum redisse necesse erat, ut quo modo ab Hercule et Chirono liberatus esset Aeschylus tragoedia docere posset.

85쪽

Ex his omnibus et de Atlante et de rometheo in robo nitis, sicut de Menoetio ceterisque Titanibus, antiquos primitus fabulatos esse iuro colligere mihi videor

Caput .

Ρromethei fabulam in Theogonia itanomachia excipit v. 6in,

quae v. 18 terminatur de tota narratione Meyerus sagacissime egit, quocum in universum me consentire profiteor neque solum interpolata est, sed etiam compilata varia narrationis partes variis e fontibus interpolator hausit, ita ut paucos tantum versu ipse adiecisse videatur nec ultimos narrationis Versus 713--718 ipse invonit, cum sententia quae est κατα ἐσκίασαν βελέεσσι πιρροας, καὶ τους μὲν π χθόνος ευρυοδείης πέμψαν κτλ.ad finem perducta non sit Titanomachiam autem foede mutilavit interpolator, ut facilem ad Tartari descriptionem transitum sibi pararet hanc itanomachiam et cum Tartari descriptione ab ipso interpolatore coniunctam esse et olim v. 881 885 terminatam fuisse veru contendit, qui versus nunc narrations de Typhone pessim interposita a Titanomachia secernuntur atque hoc sane ea concedendum ipsis versibus 881l versus 820-880 interpolatos esse indicari. Titanomachiam aliquam eos olim conclusisse in aperto est quae autem fuerit illa Titanomachia, etiam post Meyerum non inutile erit quaerere num enim Vere Versibus Mil cum v. 18 coniunctis bonum narrationis conexum et On- clunionem Sciamus, dubito. - quam ad rem diiudicandam de Titanomachia esiodea quaestionem instituere necesse est ipseMeyerus versibus 44-8 et 13-19 coniunctis bonum versuum conexum essio statuit p. 52 neque eum fugit totum narrationis

aliunde sumptae argumentum eo consilio mutatum esse ab ipso interpolatore, ut Centimani essent ei, quorum causa cetera erent.

itaque, inquit, quae illie so in carmine deperdito itanomachia)summam argumenti emes an Ionii deorumque eontra Titanes bellum hic in parenthesi afferuntur leetorem aliquomodo edoceantur p. 52). itaque Centimanorum potius quam deorum cum Titanibus pugnam poeta narrare videtur ipsum igitur interpolatorem V. 881' invenisse censebis, quibus Centimani ne commemorantur quidem ne versibus 87-699 quidem dei, sed unus Iuppiter pugnare dicitur praeter versus 17-43, quos ipse interpolator invenit, ut carminis quod expilabat partes cum Theogonia aliquo modo coniungeret, ne versibus 44l63 quidem s

86쪽

deorum, sed de Centimanorum pugna agitur hoc enim Iuppiter: nos, inquit, Saturni liberi, itanes superare nequimus. itaquΘVos accersivimus, ut Vires vestra contra Titano ostenderetis'. verba

υμεῖς δὲ μεγάλην τε μην . . . φαίνετε ιτήνεσσιν solos Centimanon inde ab hoc tempore pugnaturos esse indicant ipsi dei, longo proelio defessi, ne commemorantur quidem neque Cotti verba alium senaum proserunt. ἐυσόμεθα, inquit, κρατος μιν ἐν αἰνηδηιοτητι μαρνάμενοι Tres ιν tota res igitur e notione verbi quod est ἐυεσθαι pendere videtur significat autem non adiuvare, Socium se adicui praebere, sed conservare, defendere quod ut confirmem, si quidem Omnino id opus esse videtur, hos locos afferre mihi liceat: P 223 ῖνα μοι Ἀῶων ἀλόχους ... προφρονέως ήυοισθε ...' O 2 αλλά τις αυτε θεων ἐρροσατο καὶ ἐσάωσεν Ἐκτορα', qui locus verbo σώγιν adposito, ita ut is δια δυοῖν quod dicimus essiciatur, rem plane aperit. f. etiam Τ 799. - Ηes Sc. 105 δς Θήβης κρήδεμνον ἔχει ρυεταί τε πόληα. - primo et quarto loco allatis Verbum ἐυεσθαι, si adiuvare vel socios esse in pugna diceret, adhiberi posse planctnego, cum neque αἱ ἄλοχοι neque ipsa urbs pugnent eundem verbi Sensum aperte profert Odysseae carminis ὰλ Ουδ ες ετάρους ἐρρυσατο ἱέμενός περ λ). quibus locis collatis non dubitabis, quin verbum ἐυεσθαι sit onservare, periclitanti siautem adferre. in eandem rem vox μεῖς V. 49 quadrare videtur, quae consulto certe in sententiae initio posita deos pugna destituros esse indicat. nunc, inquit, Vos pugnetis quaeso, nos ipsi non iam pugnaris possumus'. is videtur Verborum sensus esse hoc igitur fatuo: vv. 44-663 certe ab uno poeta ideo inventi sunt, ut itanomachiae alicuius pars fierenti a poeta huius Titanomachiae deos longo bello defessos se ex pugna recipere et pro eis Centimanos et certare et vincere et deicero itanea in artarum finxit nequis igitur in deorum cum Titanibus pugnam enarrandam quam Versibus 617 sqq. interpolator significat nec in Versus 687 sqq. quadrant. hi autem versibus genuinua versuum 64 663- 71 718 conexus atque totius narrationis progressus tam laede interrumpitur, ut eundem interpolatorem eos adiecisse, a quo Titanomachiam interpolatam esse Meyerus statuit, dissicile sit credere nempe ineptissime adiecti sunt, cum Titanomachiae pars ne possint quidem esse haec enim eat via Verbi χθόνιος, qua de re Meyerus satis disputavit. Titanes cum χθδνιοι dicantur, sub terra aperte sunt

cogitandi, itaque versus quibus haec noti, inest de alia Iovis

1 Cf. etiam Aesch. Sept. v. si C, Eum 6 230, 303 l), Suppl. v. 492 Soph. Oed. R. I 2I Dind. 135I, ubi iterum cum verbo σωγιν arte est coniunetum.

87쪽

Pugna nec de Titanomachia agunt de hac re etiam infra verba

faciam hoc loco quam male v. 687 sqq. ad totam narrationem quadrent confirmasse satis est quibus Versibus remoti tota narratio id potissimum agere videtur, ut pugnam a Centimania, nona dis cum itanibus commissam describat minime autem hanc in rem 6 881-885 quadrare videntur qui sicut Typhonem non commemorant, unde Typhonomachiam postea insertam esse cognoscere licet, ne Centimanorum quidem rationem habent, quos tota in narratione prima omnino partes agere Vidimus, sed aperte ad veram itanomachiam spectant nullo antecedentis narrationis loco tam manifesto sensus Titanomachiae indicatur quam . 882. utrum Titanos an σοι Κρονου ἐξ γένοντο ab hominibus honoribus assicerentur i. e. mundi regnum et imperium obtinerent, hac pugna decernebatur atque decretum est Victoria a dis reportata Iuppitor acetoris diu rex factus est secundum errae vaticinium. Terra hic commemorata ipso Versus vetusti poetae esse, qui fabularum sensum bene noverit, apparet quanti enim momenti vetusta in fabula Terra, dea vaticina fuerit, Versus 463 et 470 docent neque male interpolator Titanomachiae Centimano Γαίης φραδμοσυνησιν ad lucem revocatos esse narrat, quem versus M rationem habuisse mecum dices, ubi vetustam versuum 881l indolem cognoveris. Μ erus quidem hos versus esiodo abiudicat, cum Hesiodum ipsum Titanomachiam large exposuisse Variis de causis neget, quam v. 38 403 plane contineri et absolvi contendit immo satis superque Hesiodum laudat, quod rem, qua sescentos Versus explere potuit, tam breviter nec quicquam neglegens narraVerit. atque hoc concedendum versus esse optimos et profecto usque ad finem res progredi videtur, cum V 403 dicat ...--δ δὲ μέγα κρατεῖ δὲ ἀνασσει sc. εος). aperte Hesiodus hic Iovem regnare dicit a totam rem, si eam vere hoc loco absolvere Voluit, loco minime apto narrat, nulla alia de causa quam quod Styx, filia

Tetyos liberos suos cum Iove coniunxerit illa die, qua deos et qui alii vollent in pugnam cum Titanibus Iuppiter arcessivit Styx igitur, non Iuppiter, deorum rex, id quod tamen in itanomachia

sane exspectamus, hoc loco summi momenti est. neque praeter Stygem liberosque quisquam qui Iovem adiuverit commemoratur no ceteri quidem di qui certe commemorandi erant neque quado causa bellum cum Titanibus ortum sit exponitur nec natus

quidem est Iuppiter eis temporibus, quibus Styx ipsa nascitur et deinde a allante in matrimonium ducitur accedit quod in nonarrationis de Iove e Rhea nato eum Cronum patrem superaturum atque ipsum inter deos regnaturum esse indicatur tantum: ..., 3 μιν

88쪽

Si aperte hic Iovem rogem futurum esse poeta dicit, tamen haec verba eum fusius totam rem expositurum esse indicarctvidentur noli mihi obicere talea res in Theogonia, quae quomodo dei inter se sint cognati enarret, exstare neeesse non esse.

hoc iudicium valet, si de Tartari descriptione loqueris at velut quid rometheus et fratres eius perpessi sint bene in hoogonia explanatur, ita quo modo Iuppiter summu mundi rex factus sit, quibus sociis ait usus, quibus honoribus socios merito affecerit haec omnia exstent non solum licere in Theogonia, sed etiam necesse esse censeo. Verus laudat, quo modo Iuppiter eoaquasi ministros regis inimici ad se allicuerit in ea parte, qua de Styge potissimum, non de Iove agendum erat at hoc loco totam rem indicando iam conficere, ita ut postea ne verbum quidem dcte faceret, non licuit poetae meo iudicio accedit hoc si laudandum est, id quod eyerus dicit, quo modo Iuppiter alius restis ministros sociosque ad se allicere fingitur, non laudandum est, quod quo modo ipse regnum quod nactus est, instituerit omnino non dicitur hoc modo efficitur, ut de Iovis fratribus, de Neptuno et lutone nihil in Theogonia audiamus nonne haec valde mira res est id autem tota heogoniae narratio agit, ut quo ordinedsi nati sint et mundi imperium obtinuerint exponat quam in dispositionem itanomachiae locus optime quadrat, nec alio loeo

eam inserere licuit, nisi totam Theogoniae conexum Vehementer mutare vellet poeta vel interpolator nam post Terrae et Urani matrimonium v. 13 sqq. narratum eorumque liberos, qui sunt Τitanes, enumeratos, v. 336 demum progreditur res ad Titanum liberos qua arte haec omnia a poeta instituta sint, Verus

optime ostendit quid ultimi Titanis, Iapeti, filii passi sint, indo

versu 50 exponitur, inverso ordine ea de causa, quod anteirometheum a Iove punitum Iovem ipsum natum esse dici oportuit. hoc quoque Verus bene coniecit hanc de Prometheo potissimum partem sequitur itanomachia, quam interpolator, sicut Meyerus cum Gerhardio aliisque contendit, ipse terminavit v. 881-885. primus igitur Uranus habebat mundi imperium, quem Cronus filius e Terras matris consilio et rogatu castrat fratre Titanea liberat cum,

ut rellerus Robertusque l. l. p. 43 adn. . f. Meyeri g. 81

recte adnotare mihi videntur, qui Iovem in imperio mundi antecesserint, nusquam nec umquam vere primi deorum habiti sint, sed quae de iis narrentur ficta tantum sint, ut Iovis imperio opponerentur, non miramur, quod nullo Theogoniae loco apertis ver-

89쪽

bia neque Uranum neque Cronum neque mundi imperium obtinere neque primum deorum hominumque factum esse audiamus etiam quae de Crono audimus, indicant tantum eum patre castrato rerum potitum esse contra aliter res de Iovis imperio sohabet primum hoc quidem in aperto est totam Titanomachiam a vera pugna deorum cum Titanibus est id quod compluribus locis indicatum videmus eo tendere, ut quo modo Iuppiter rerum potitus sit ostendatur praecipue quaeso conferas V. 383-403. quamquam Titanomachiae interpolator Centimanos potissimum cum Titanibus pugnare faciat, tamen compluribus e locis hoc quod dixi apparet maxime autem in locis Titanomachiam antecedentibus saepius Iuppiter rex deorum futurus indicatur idem 6.881-885 optime prae se ferunt, neque eo bene cum Titanomachia illa quae antecedit coire supra ostendi optime autem quadrant in o. 383-403, quibus de Titanomachia praemonetur.

Titanomachiam tam arto cum ipso Theogoniae argumento cohaerere iam exposui, ut eam omittere poetae non licuerit ea autem itanomachia, quam V 881-885 olim concluserunt, omnia ea narrata fuisse necesse est, quae Hesiodum narraturum fuisseo. 38 403 indicant: o. 881l a deis Titanea superatos esse, a deis Iovem regem factum esse, a Iove honores quos promisit distributos esse dicunt nec causam pugnae neglegunt compositorem, qui res ab Hesiodo alienissima Theogoniae inseruit, o versus invenisse nego. immo ipsum Hesiodum et hos versus invenisse et id quod ex ipsis versibus colligere debemus, Titanomachiam largiore narratione exposuisse, etiam hac cogitatione essicimus. Verauum naturam et consilium bene dispiciens verus interpolatorem ad sequentes Hesiodi versus de Iovis reliquorumque deorum recentium generibus bonum transitum vorsibus 881l essedisssatatuit neque est dubium, quin ipse Hesiodua Iovis ceterorumque deorum recentium genera post ultimi Titania progeniem protulerit Meyerua p. 82). cuius narrationi initium retractatum esse post Hesiodum ipse Meyerus comprobavit Besiodi autem certe sunto. 901-921. num Hesiodum talem narrationem protulisse omnino est veri similo Titanomachia praetermissa nonne antea quo modo Titanes a dis superati essent, quo modo Iuppiter deorum rex factus

esset exponere debuit id enim totius Theogonias dispositio et

progressus indicat atque e tota carminia narratio aperte tendit.

Versus 881 85 igitur ipsius Hesiodi sunt, quibus Titanomachiam suam conclusit.

Ha re absoluta redeamus ad versus 68 699, qui, quamvis bene ipsi decurrant, tamen foede narrationis conexum et progressum

90쪽

interrumpunt quibus de causia removendi sint, Meyerum secutus exposui, quem uni atque egregio poetae eos attribuendos esse minime fugit unde autem interpolator eos sumpserit, se ignorare profitetur neque vero dissicile est dictu, qualem Iovis pugnam carmen illud narraverit ipse Meyerus vidit, quam arte inter se sint cognati hi versus et v. 820 68, quibus Iovis pugna contra Typhonem describitur atque omnes versus meram esse repetiti nem totius Titanomachiae iudicavit vere rem ita esse constitutam equidem non confirmem postquam enim Useneras mus rhen. 1901 sagacissime de novo aliquo carmine Hesiodo disputavit, quo Typhonem et natum esse Iunonis et a δρακαινα educatum et a Iove superatum poeta narraverit, exsistit quaestio, nonne in hac parte Theogoniae uv. 20 sqq. memoriam huius carmini inveniamus. sane hic non Iunonis, sed errae filius est yphon, sane de longo temporis spatio, quo educatus sit, nihil dicitur sed tota narratio in unum diem inepte compressa est tamen id quod in vetusto illo carmine, cuius lineamenta Usenerua nobis ostendit, summa res esse debebat, hic quoque maximam narrationis partem obtinet:

pugnam dico Iovis contra Typhonem haec pugna in Theogoniae Versibus 20 sqq. similiter describitur atque in particula Titanomachiae', qua Iuppiter ita pugnas se immiscere dicitur, ut totus

mundus inflammetur nonne hi versus e vetusto illo carmine hausti esse possunt quae coniectura confirmatur v. 695-697 et 839-851 comparatis utroque loco totus mundus fulminibus Iovis incensus et concussus describitur praeter v 846 iam a Wolfio recte deletnm etiam versus 847 849 e priore parte falso hic inserti atque secludendi mihi videntur conferas quaeso v. 6954 681. mirum in modum hos locos inter se conspirare non est qui neget pugnam Iovis cum Typhone Theogoniae ab interpolatore aliquo - non a Veri compositore Titanomachiae insertam esse iam ante Meyerum SruP- Pius recte auspicatus est et ni aliae causae ipsi descriptioni propriae exstarent, sussicerent nobis unus v. 881 et qui sequuntur, quibus de pugna adversum Typhonem commissa nihil dicitur novit Oeta deorum pugnam cum Titanibus tantum, qua commissa Iuppiter Terrae consilio rex deorum factus est. v. 820-880 igitur neque Hesiodi sunt neque compositoris esse videntur qui Titanomachiam' illam Theogonias insoruit eodem iuro Hesiodi esse V 687-710 qui etiam ipsi inter se non cohaerent negavimus at si hos Versus Titanomachia removemus neque obliviscimur interpolatorem, qui eos aliunde sumptos inserere voluisset, etiam sequentes aliquomodo tangere, mutare, ad interpolationem suam adaptare necesse fuisse, versibus qui restant sensus non intolerabili essicitur. -υ