장음표시 사용
11쪽
credidit Ladowigio Philol. XVII, p. 269 et Goelgio Aut societ.
Lips VI, p. 320 hos versus serri non posse cum insequentibus cl. Etiam me adeo 'δum eaeordire argutiaδ' quod argutiae in iis non inessent Anspachius rursus potissimum connexum sententiarum iis interrumpi sibi persuasit. Sed argutias re vera inesse in versibus 25. 26 facillimo intelligitur: Nam Pistoclerus respondet ad Lydi verba Non hic placet mi ornatu8, quibus ille significat sibi non placere quod Pistoclerus
habeat hunc ornatum, nemo ergo tibi Noo appara it mihi paratumδ quoi placet, quasi Lydus dixerit 'nihil moror hunc ornatum 4 Deinde quo consilio verba Non hic placet mi ornatu8 posita sint, Anspachius non perspexit Lydus enim, mittenSPistocleri nugas, redit his ad priorem suam sententiam Iamdudum, Pistoclere, tacitu te equor, Invectan8, qua tu re hoc ornatu sera e. q. s. l09 sqq.). Saepissime autem videmus apud Plautum jocantes vel rixantes inter se ad alia digressos reverti
ad priorem sententiam, ut Asin. 336-343 sqq. Epid. I l, 9-38, Curc. 1 - 12, Capt. 183-19 et 894-900 Men. 185-207. Quare Brachmannus v. 32. 133 tollat eorumque in locum vv. 163 - 165 substituat intelligi vix potest, quum v. 34. 35artissime cum antecedentibus conjuncti sint. Nam versui 132Jam perdidisti te atque me atque operam meam respondet V. 34Ibidem meam operam perdidi ego, ubi tu tuam, versui 33 Qui tibi nequiqua in aepe nio trari bene v. 135 Tua disciplina nec mihi prode8 ne tibi Positis autona versibus l63-165 pro 132. 33Sententiarum connexus perturbatur. Nam illis objurgat Lydus discipulum suum, versus autem 32. 13 3 exclamat ille dolore victus, quod optime consentit cum verbis O praeligatum pectui 136)et sita εδε nide: Non paedagogum Iam me, et Lydum vocat
l37 sqq. . Sed injuria ego videbor Anspachio OStremo verSus attulisse, qui persuasum habet non a Plauto compositos esse uv. 137 - 144 Pisto Tace atque equere Ibyde, me sed illuc is vide:
Non paedagogum jam me, et Lydum Cocat. Pist. Non par videtur neque it conδentaneum )
140 Quom cephebu/, intu8 it et cum amica accubet, Quomque δculetur et convivae alii accubent, Prae/entibu iliis paedagogu ut iet. d. An hoc ad ea re op8onatumδt, Ob8ecro 'Pist. Sperat quidem animu8 quo evenat dis in manuδt.
Primum enim illo non intelligit cur Lydus versu 137 domum
animadvertat e non jam paedagogum vocari, quum iStoclerus
eum jam bis antea 12 l. 29 Lydum appellaverit. Sed hi loci
Lydo occasionem hujus rei eloquendae non praebent, quoniam reliqua, quae Pistoclerus ibi profert, multo graviora sunt. Aptissime autem animadvertit illud Lydus, ubi primum discipulum imperiosum videt cfr. Tace atque equere, Lyde, me . Atque haec Lydi verba concinunt cum antecedentibus O praebigatum pectu8, quum his duabus sententiis Lydus significet et praecepta et praeceptorem a discipulo jam contemni. Similiter errasse mihi videntur ii qui v. 147 ' 15 R. Iam eice8sit mihi aeta ea magisterio tuo propter v. 5l Magistron quemquam discipitium minitarier transposuerunt Lydus enim attonitus Pistocleri verbis cane nato l47), non respicit quae ille versu 147 ut se excuset, dicit; sed ante omnia levat animum lamentationibus 148-151 . Versibus i 5 sq. demum se convertens ad istoclerum ei ita respondet ut ipse discipulum repudiet. Versus autem 13 - 142, qui arte cohaerent eum versibus 13 sq. molestos esse post V. 1l 5 sq. ubi PiStoclerus paedagogo, interroganti quis habitet ibi quo se conserat discipulus, respondet Amor, Volupta8 Venu8 Venuδιαδ, Gaudium, Iocu8, Ludu8 Sermo, Suavisaviatio
et post v. 130 sq. quibus idem dicit
Magis unum in menteδ mihi nunc, alia ut commode Pro dignitate op8oni haec concuret cocuδ,
quis umquam Anspachio credet Is debebat libero profiteri sovv. 139-142 eam ob rem ejicere quod ii ab antecedentibus sejungi non possunt. Neque alia de causa videtur Anspachius v. 143 144 diascevastae tribuisse. Nam post eos non bene legi verba uamicam habebis vix ipse credet. Eo enim qui aliquid admirantur nec credere posSunt iterum et accuratius interrogare
notissimum est Qua re ipse Plautus lusit Trin. 986 Syc. Eho,
12쪽
qua o, an tu is δ' Char. I enim vero m. Syc. Ain tu
permulta in Suspicionem vocaverunt. AuSpachius enim miratur
Brachmannum non haesisse in versu 302 Palam atque aperte, ut illi id factum δciscerent. qui propter verbum εο oerent et antecedenti et insequentibus versibus, quibus significetur praedones praesentes factum vidisse, repugnet Anspachius igitur putat verbum eiacere idem tantum valere ac verbum audiendi. Sed hoc neque Amphitruonis versut 069 adcurro, ut 8ciscam quid velit, quem Anspachius affert, neque simili sententia, quae apud Nonium invenitur p. 505, 25 Ibo ad eam, Osciscam quid velint, efficitur. In his sane id agitur ut aliquid audiendi sensu in mentem recipiatur, quoniam O Sententias nostras verbis significare solemus sed quum ex his appareat praesentes audire qui ita audiunt, nihil impedit, quominus statuamus verbum sciscendi etiam poni, si quid videndi sensu in animum recipitur. Atque hanc ipsam notionem invenimus in resciscendi verbo. Nam Chrysalus, qui Bacch. 26 Nicobulo dicit Quom illam re/oiace criminatorem meum Qua=ιto in periclo et quanta in pernicie iet, ducit eum postea ad filium, ut ipse eum videat cum Bacchide cubantem. Graviora sibi invenisse videtur Anspachius in versibus
303 - 341, ex quibus ille o. 307 312 - 314. 335. 336, quibus pecuniam Nicobuli publicitus in aede Dianae servari dicitur,
Plauto abjudicat. Nam huic rei eos putat Anspachita repugnare versus, quibus Nicobulus ostendit se metuere ut pecuniam a Theotimo, quem sacerdotem esse Dianae Chrysalus dixit, recuperet, quum illis temporibus pecuniam in Dianae aede depositam
esse securitati causa satis notum Sit, neque quisquam potuerit
dissidere sacerdoti Dianae. Sed quid hoc attinet ad poetae consilium, qui talem Nicobulum finxit, qui ne sacerdoti quidem Dianae satis crederet Ne Chrysalus quidem potest ejus suspicionem
remoVere, quamquam id ipsum quod Anspachius dicit, Nicobulo his verbis opponit 3l2 Quin in eap/e aede deae Dianae conditum/t Ibidem publieitu δernant. Neque enim AnSpachius, neque, ut videtur, alii satis perspexerunt vim comicam hujus loci, quae nimirum in eo posita est quod Nicobulus in mera Chrysalimendacia magna cum diligentia animum advertit et ipsa diffidentia quam misere credulus sit optime ostendit. Quare etiam
vv. 30 et 309 a Bothio et orgkio diurn antiq. stud. 18b0 p. 33l vix recte transpositi sunt neque jure deleti v. 335. 336 Brachmanno p. 33).
Probe erravit Brachmannus in extrema ac Scaena, qui versum 364 interpolatoris, versus autem 363 365, qui Super- Vacanei Sint propter v 361. 62, retractatoris esse contendit et has duas recensiones effecit: 36l Credo hercle adnenien nomen mutabit mihi Facietque Hemplo Crucisalum me ei Gry8alo.
363 Aufugero hercle, i magis 8u venerit. imi ero reprehen ιδ macto illum infortunio VS illi unt virgae ruri, at mihi tergum domist. De quibus postremis versibus Brachmannus haec dicit Impedit mutua yententiarum ratione c. I6 . Confinium enim utrimque ver8uum min hoo it argumentum ' Si domi me quaer tabit iratu eruδ, ru aufugero: i ruri, jam domum rediero': apparet alie=ιὼδiniam 88 ab his media ententiam: Si ero reprehen8u8, macto ego illum infortunio m Brachmannus igitur putat Chrysalum etiam versu 365 de fuga loqui quod si ita esset,
repugnarent nimirum huic versui verba i ero 'eprehen8u antecedentis versus. Sed illa versus 365 explicatio prava est. Chrysalus enim, vocabulis ruri et domi ludens, dicit hoc 'ut ero sunt virgae ruri, ubi crescunt, ita mihi tergum innatum est'. Nam diei solere domi habere aliquid pro ip/um habere notissimum est csse Bacch. 648 Cist. II, 1, 2). Itaque sensus versuum 363-365 est hic: Aufugero, sed si ero reprehensus, dabo ero malum. Nam tergum meum durius est eri virgis. Ex quibus apparet v. 364 hoc loco deesse nullo modo posse. Simillima inveniuntur Asin. 3I8
13쪽
m machastra, at nobis veruina8 domi. Illos versus autem non
supervacaneos esse post 361. 362 facile intelligitur. Nam versibus 36l sq. reputat Chrysalus secum, quantum Periculum ero decipiendo subierit, illis ipse se consolatur, qua re aptissime tota Chrysali contemplatio clauditur. Praeterea nullo modo offendemus cum Brachmanno in voce hercle initio versuum 36l et 363 posita, quum haec et Similes saepissime repetantur, ut Men. 255.
Anspachius, qui in versu 365 interpretando Brachmannum temere Secutus St, non v. 363-365, quibus solo transponendi artificio succurrit, sed v. 36l. 362 retractatori tribuit. Hos enim ferri posse negat una cum insequentibus, quod Nicobulus, si Crucisaltim faciat ex Chrysalo, non asserat virgas, sed cruci affigat servum. Sed versibus 36l. 362 suspicatur tantum Chrysalus susura cfr. Credo hercle. . insequentibus autem, in quibus
Se consolatur, dicit audacter se in nullo periculo verSari.
Postremo refellenda mihi est Ussingit sententia, qui v. 366 sq. Nun ibo: erili Jio hane fabricam dabo
Super auro amicaque bu inventa aeolide uncis inclusit, quod ei neque verbum dabo recte OSitum Sse, neque fabrica et ad aurum dolo comparatum et ad inventam Bacchidem reserri posse videtur. Quod mihi non comprobatum est. Nam dure in tali sententiarii in connexu fere idem valere atque δtendere Satis notum est. Deinde docemur Pseuduli versibus 925 sq. habe animum bonum: Puiore ego hanc e licia tam tibi rem dabo voce fabrica nostro loco nihil aliud significari nisi rem bene persectam, quod optime consentit cum reliquis. VV. 393' - 403'Hos versus Plautinos non esse contendit itschelius cum K. H. Weisio, eosque secutus est Brachmannus. Sed ante
omnia Singulorum versuum Sententiae explanandae Sunt, quum
et Brachmannus p. 9 sq. et Anspachius p. 22 sq. in eorum
bona parte offendant eamque aut interpolatori aut retractatori
tribuant. tque hoc quidem apserium est posteriorem V. 393Partem non recte traditam esse, quum libri exhibeant edisceum video incedere, quae verba extremo versia 403 rectius redeunt.
Sed pro his aliquid scriptum fuisse, tuo Mnesilochus significaret Se gratum Sse debere, facile ex insequentibus colligitur. Haec autem apud Ritscholium sic leguntur 394 Nam pol meo quidem animo, ingrato homine nihil
Malefactorem amitti aliuε quam relinqui beneficum. Nimio inpendio8um prae8tat te quam ingratum dicier.
Illam laudabunt boni hunc etiam ψη culpabunt mali. In quibus ut intelligatur quae sit sententia vocis inpen8-δ 394 , respiciendi potissimum sunt v. 39, 397, quorum SenSum hunc esse puto: ' Malesaetorem amitti satius est quam relinqui beneficum, quod ille nocet, hic autem nobis prodest 395 . Itaque nos aliquid impendere, ut beneficum retineamus' quam ingratos esse praestat 396). Nam eum qui sibi retinuerit beneficum, quamquam impendiosus est, laudabunt boni, eum autem qui beneficum reliquerit non solum boni culpabunt, quod ingratus est, sed etiam ipsi in ali quod idem, quamquam videtur
Suo Commodo inservire, tamen re vera ei non consulit 397 .' Quae si recte explicata erunt, vocabuli inpenδiu Sententia non
latebit. Nam quum ex versibus 39, 397 appareat ingratum hominem dici stultum, in illo autem vocabulo notio largitatis et magnitudinis insit, versu 394 ironice dici ingrato homine nihil
esse elatiu michi aut oebia enere8 crediderim. Quae interpretatio et commendatur Captivorum versu 806 Vae misero illi quoi 8 cibo iste factu e Vt inpen8ior, in quo editore recentiores imperioδior SeripSerunt, et optime convenit cum versu 396, in quo verbis ingrato homine nihil inpen/-8 facete oppositum erit nimio inpendio-m prae/tat te dicier. Sententia autem verSuum 394 - 397 sic comparata est ut quae versu 394 dicta Sunt, Versibus 39, 397 stabiliantur. Reliqua, quae hos VerSu Sequuntur, plana et perspicua sunt. Nam Mnesilochus admonet his se ipse, ut talis sit qualem esses deberes hominem probum antea vidit.
t eis. Asin. ET A ge in L i id i Dpmmo, fer amanti ero lutem Redime Moc henescio te ab hoc es tibi ni hunc i to argento et Sin. 72, Rud. 939.
14쪽
Neqtie debebat Brachmannus versum 399 Nunc, ne8iloche, Upecimen pecitur, nunc certamen cernitur ideo ejicere quod similia leguntur Cas. III, 1, 1 Νι ne amicine an inimici H imago, ALc ime, Mihi clam nunc pecimen pecitur, nunc certamen cernitur et Most 13 Igitur tum v ecimen cernitur, quo eveniat aedi catio. Quibus ipsis demonstratur verba illa in stabilitatem quandam venisse, quae etiam in aliis sententiis invenitur. Sic legitur Capt. 529 Neque Salu δervare, i volt, me poteδt, ΜοSt. 351 Neo Salu nobis 8aluti jam δ/e, i cupiat, poteδt, Ter Adelph. 76l Φδa i cupiat Salu Serrare proamu non poteδ hanc familiam: deinde Capt. 523 eo oon dentiae υδquam hoFiliumδ most. 350nuδquam tabulumδ confitentiae. Solum vocabulum comincommodiis, quod libri in versia 40l exhibent, insolens et a sententia reliquorum alienum esse videtur. Pro quo tria i commoduδ, quod Ritschelius cum Hermanno scripsit, accipiendum erit, nisi sorte correpta prima vocabuli incommodu syllaba comi incommodu8, quod Buggius commendavit, probabilius sit. Ho3 autem versus Plautinos non esse persuadere mihi non POSSum. Nam eos cum antecedentibus non discrepare satis intelligitur, quum versibus 38, 393' dicatur verum amicum maximi pretii esse, quod nobis maxime prosit, hi autem prorsus recte concludatur cavendum esse ne tales amici amittantur. Deinde omissis his versibus habemus canticum quale saepissime apud Plautum invenitur, in quo is qui solus in scaenam prodit, a sententia generali proficiscens, aliquid memorat. Additis autem vorsibus 393' - 403 prorsus alia vis in hoo cantico ponitur. Nam iis eriguntur spectatorum animi et convertuntur ad futura, et quidem aptissime, quum paulo post de amicitia agatur et alter Chrysali dolus ea de causa requiratur, quod Mnesilochus, Pistoclerum falsum amicum esse suspicans, omne aurum patri reddit. Praeterea hos versus satis ridiculos esse propter insequentia, ubi Mnesilochus Lydi verbis docetur se praepropere amicitia gavisum eSSe, nem non Videt. Postremo ipsa quae initio cantici posita sunt verba Mul imodi meditatu egomet mecum um demonStrare videntur vv. 393' - 403' retinendos esse. Etenim iis commOVemur ut amplius canticum exspectemus, quum ea cantica in quorum initio similia inveniuntur omnia copiosiora sint, ut
Jam horum versuum sententias non solum morales sed aliquatenus cum fabulae argumento conjunctas esse ostendisse mihi
videor atque hoc multo magis quadrat in Uv. 40 - 551 quos Studemundus Festgrus d. philol. Geselisch. g. urgburg p. 40 sq. ideo a Plauto laudicat, quod ii neque in quibusdam
Charisii exemplaribus fuisse videntur neque in Ambrosiano inveniuntur, deinde quod ii non solum sine sententiarum damno desiderari possint, sed etiam concitat adolescentum Sermoni repugnent. Sed illo priore argumento fere nihil efficitur, quum Plauti fabulas nisi multo ante Ambrosiani aetatem retractari non potuisse satis constet, eamque ob rem in Ambrosiano genuinae recensioni vestigia servata esse credi vix possit. Veri similius est et hos et similes versus, quibus merae sententiae morales proferri videntur, ab eo ad cujus recensionem et Ambrosianus et Charisii libri reserendi sunt pro insiticiis habitos et deletos esse: idque nostro loco injuria: nam equidem contenderim v. 40 551 aptissime in hac scaenae parte positos esse. Primum enim vv. 40 - 544Multi more isto atque ea emplo vivont, quo quom cen8ea8 8 amico8, reperiuntur fatii aDimoniis, Lingua factio8i, inerte opera, ubieδta de. Nullu8 8t, quoi non invideant rem ecundam op ingere:
6ibi nee i invideatur, ψε ignavi recte cavent neque a Pistoclero, qui se disertissimi magistri praecepta optime memoria tenere jam in initio fabulae 62 - 64 65 - 73 satis ostendit, alieni sunt neque iacile sejunguntur ab antecedentibus 538 Pist. Num quam advenienti aegritudo objecta8t ney.
Pist. Unde Mne/ am homine, quem mi amicum Ἀδδe arbitratu δum antidhac, quum Verbis quo quom cenε ea δεδ omicos 540 Pistoclerus planissime respondeat ad Mnesilochi verba quem mi amicum 88e
arbitratus um antidhao 539 Ex his autem intelligit Mnesi
15쪽
- I lochiis, qui se a Pistoclero deceptum osse pro certo habet, eum flagitium suum ne profiteri quidem velle Ita tuo respondo 545. Edepol ne tu illorum more perquam meditate tene8. Set etiam unum hoc: ea ingenio malo malum
inveniunt reo: Nulli amisi inni, inimico ipia in omnia habent. Atque quom fruδtrant, fra tari alio 'istolidi ea Atumant. Si L eδ hie quem χδδ amicum ratu 8um atque ipδu88um mihi. 550. Ille, quod in e fuit, accuratum habuit, quod po88et mali Faceret νι me, inconciliaret copia omnis mea8. Quibus versibus ille magna cum acerbitate significat se omnem rem scire sibique odiosum esse Pistoclerum. Versibus cnim 545-548 dicit Mnesilochus: Falsorum amicorum mores
idcirco bene novisti quod ipse salsus amicus es 545 . Sed non vidisti me ipsum nunc tibi inimicissimum fore b46 sq. . Tu,
qui ipse maxime te frustratus es, tam frustra es ut perfidiam tuam etiam me celare audeas' 548 δ). Insequentibus 549 551)redit Mnesilochus aurius ad sententiam, cluam VerSi 539 protulit Ab homine, quem mi amicum arbitrat m antidhac. Jam hic Mnesilochum oculorum obtutu indicasse illum hominem esse istoclerum facile conjici potest. Verbis autem Sicut e/thio e. q. s. 549 intendit Mnesilochus ipsum digitum ad istoclerum. Ad quae is postea valde ridicule respondet Improbum titu=ic κκ oportet hominem 552 , his ostendens se amici verba omnino non PerSpeXiSSe, eumque Oleum et operam perdidisse. Quae intercedunt Ille quod in e fuit e. q. s. 550 551 loquitur Mnesilochus indignans, dum oculos a Pistoclero avertit. His quae Brachmannus is Anspachius de hoc loco protulerunt, quorum alter cum Studemundo omnes versus a Plauto
i Si distii ixit ibi rationsim Vahiemis in in l. loet Borol. a. 1880 P. 8.' Illinc versum a nosilocho indignatione exelaniari Brachniannus non perspeXit, qui eum cum iitecedente conjungens, Ostendit in subjecto iterumolato.' eis Capt. 670 sqq.
Ego verbum Onullum faciam. Nic. etiam, carnufeae, Minitare Chr. no/ee tu illum actutum qualia it.
Ladowigius Philol. XVII, p. 269 offendit in verbis Ego
verbum nullum, faciam 785), in quibus illo nullas minas inesse putat, nisi Nicobulus antea admonuerit Chrysalum ut facinus suum fateretur. Itaque continuat ille versiai 784 versum 787, v. 78 sq. autem dittographiam esse censet versus 84l, qua ex re intelligi possit duplicem huju Scaenae Xitum eXStare. Sed adewigium in hac re errasse puto. Nam non Solum ad verba Ego verbum nullum faciam respondet Nicobulus, quum dicit Diam, carnufeae, M litare', sed ad omnia quae Chrysalus dixit. Is enim in hac scaena id agit ut Mnesilochum patri Suspectum reddat. Itaque quum loquatur versibus 783 - 785, quasi iratus sit ob ea quae Mnesilochus patri dixit, significat illo
Verbi ego um malu8, Ego um 8acer , cele8tu Se innocentem, Mnesilochum autem noxium esse, verbis pecta rem modo: Ego
verbum nullum faciam Nicobulum stulte fecisse, quod filio crediderit. Nam horum ambiguorum verborum sensus alter eSt: Inquire accuratius in ea quae Mnesilochus de me dixit, num me scelestiorem invenire possis. Tibi non timendum est ne me defendam: alter: si accuratius in rem inquisiveris, invenies te filio deceptum esse. Ego autem nullum verbum faciam, quum
mihi credere nolis' csr. 699 sq. . Atque ad haec spectat Chrysalus versibus 85 - 856 id uno' celestus tibi fidetur Chry-δaωδ' Age nunc vincito me, au8cultato illo. D in tibi innenturum te, qualia let Ad acerba autem illa Chrysali orba optime potuit respondere Nicobulus tiam, earn e.r, Minitare fi
i cis Truc. II, 7, 59 Accede huc modo, adi huc modo. t iam, scelus viri, minitares
16쪽
vv. 842 904. Anspachius p. 36 miratur quod nemo hos versus valde perturbatos esse intellexerit Cleomachus enim dicit versibus 859 sq.
Nihil e/t, mori quod me hodie facere mavelim,
Qtιam illum cubantem cum illa opprimere, ambo ut necem,
Tum illam, quae corpu8 publicat volgo uum, Fato δ hau dicat nactam, queni derideat.
Quae verba Ans paullius sic interpretatur ut miles dicat se primum et Mnesilochum et Bacchidem interfecturum, deinde autem se prohibiturum esse ne a Bacchide derideatur. Quae quum inepta sint, tollendos esse v. 859 860 una cum versu 861. Sed illo vim adverbii tum non perspexit. Nam miles dicit versibus 859 sq. se optare ut possit Mnesilochum cum Bacchide
cubantem opprimere et ambo necare, ad hanc autem occasionem spectans verviibus 863 Sq. tum. i. e. eo tempore, Se prohibiturum
esse ne a Bacchide derideatur. Similia inveniuntur in versu 28 Tum libertatem Chry/alo largibere. Aptissime deinde continuati sunt v 859 sq. antecedentibus jube is me .rδolvi cito Nam ni ego eae8olvor, jam manuferato hominem opprimet, quum haec Chrysalivorba iis statim comprobentur, Nicobulias autem, adhuc dubitans, commoveatur ut Chrysaltim exsolvi jubeat. Alia invenit Anspachius in iis quae paulo post sequuntur. Chrysalus enim dicit militi 87 Vis tibi ducento numino jam promittier, Ut ne clamorem hic facia neu convicium' - Atque ut tibi mala multa ingeram Haec quae sibi depactus est secundo
loco ossicit quantum potest Chrysaliis versibus 884 sqq. in quibus militem ita deridet ut dicat non solum ejus minas, quibus ille in
initio hujus scaenae valde abundaverat, non metuenda eSSe, quod
ipsi Chrysalus et Mnesilochus, militi pares viribus sint 885-889 ,
sed ne juro quidem militem Mnesilocho minitatum esse, qui Omnino non sit cum muliere militis 890-897 899-90 l . Haec Chrysali verba meras nugas esse intelligit miles, qui versu 92 dicit Immo eε quoque, deinde versu 899 ironice Vbi nunc Mn uochu ergo/t versu autem 902 Abeo ad forum igitur Chrysalo omnino non respondet. Sed Nicobulo, cui persuasum est
filium non insontem esse, quoniam ipse eum cum muliere a Cubantem vidit, miles re vera Chrysali minis et periuriis commoveri videtur, ut contentus sit auro promisso et desistat in aedes pergere. Rocto igitur diuit ille vorsu 98 Ut jurat. 8er a me ille uis perjuriis. In his quae Plauto prorsus digna sunt nam hoc more solent apud eum gloriosi militos tractarii - Αnspachius ita offendit ut v 884 - 90l tollat oosque ei recensioni tribuat in qua miles a solo Chrysalo repulsus sit. Quae ille hujus rei argumenta attulit jam satis interpretatione mea refutata eSSe puto. Nam o maxime displico quod miles jam sedatus denuo repellatur et Senex pactione cum milite facta dicat eruat me uia per riis. Neque recte ille contendit non bene dicere Chrysalum numquid debetur tibi' 884), quum robora militi diaconti nummi debeantur. Nam his verbis usitatissimis interrogat Chrysalus, num quid aliud requirat miles ), hac re significans essecta SSe quae miles
vv. 1120 11 40. HOS Versus, quibus meretrices Nicobulum et Philoxenum derident, ante v. 25 sqq. quo cantico Chrysalus facinora sua laudibus extollit, eam ob rem tractabo, quod mihi horum interpretatione effici videtur, ut qua sit ratio illius cantici facilius intelligatur. Ac primum mihi de Brachmanni sententia dicendum est, qui p. b0 hos versus ita distribuit ut utriusque recensionis sint vv. 1120. 1l21, recensi otiis A vv. 1122 1132. 1140, recensionis B vv. 1133-Il36. 1138. 1l39. Ei enim inepte videtur soror versu 139 de senibus dicere e balant quidem, quum illi re vera locuti sint. Sed suo jure dicit hoc soror. Nam SeneS, ubi primum oves appellati sunt a meretricibus, iis omnino nihil respondent sed solum inter se loquuntur. Qua in
re vix addendum est saepissime scaenae condicione postulari ut, quae solis Spectatoribus dicuntur, etiam reliqui, qui in Scaena sunt, audiant. Porro errat Brachmannus, quum dicat verbis non
17쪽
vid , ut palantes Solae liberae Gra/δentur' lt 3 sqq. prorsus
idem sigilificari ne verbis pra/tor horum Dormit, quom eunt δὲ apecu positan te li 22 sq. . Nulli ilii Ox Solatentiarii in Connexu facile colligitur ovos mortui su illi tales nim Sola grassarisatis uota re sest versibus aut otii 122 q. re Spondet Oror
ad Baechidis verba cy/ι- ιμ o e i destit ita ut dicat: nemo eas adogit, sed eunt quo iro iis non ieerset. Dis pastor dormiret Nequo quisquam offendet cuna Braulini anno in similitudine, quae intercedat inter Il29Bae Vettilam n Dianae ambae. Sor. a bona fuis8e
quum his accuratius et uberi u i uia Sae finguntur, Cur ve ne dignite qui deni sint quae introniit tantur: qua re in hoc extronio Sermone senes a Cerbis Sinii dori lentui'. Plisti emo luod Brach manno gravis Si uia uia, quoi traitatio hi in loci CognoSCntur, videtur,
quia ni illo intor v. H. Sqq. ut v l l 4 ii ii 53, quilius Bacchidos de senibus intro illiciendi Constitiunt tam mirari intercedere discrepantiam putet ut dubitari prorsus ne pient, ilia in ab alio poeta aliud consiliu in Secuto hi tili alio illi oni positi sint, omnino nihil sest. Nam si veru St ra lini inni Sentsentia, etiam vv. 1l 20 ll3l retractatori trili uendi sunt, iliai prorsu oodem modo repugnant blanditiis ilia it u postea senses ii merset riuilius pelliciuntur. Sed hae agunt in lino scaenuo parto nihil liud, nisi ut Senes derideant, postea alite in ubi vident inluni sibi ab iratis senibus datum iri, lanilitiis eos initigare conantur. Qua in re quantum meretrice impudentiae concrediderint quis in ira
Anspachius, qui Brachmannum fere ubique sequitur, ipse ultra progreSSus est p. 53 sq. . Versus enim 1127-1129 sic apud Ritschelium leguntur
Lac. inerin ter tu in anno has ei fon/ιtari' Sor. Pol hodie altera haec jam bis deton8a certo8t. Bae. Vetulae 8unt minae ambae. Sor. a bona fuis8e
In quibus Anspauhius intellexit sensum hiar inter v li 28 et 1l29: nam, inquit, quo jure one8, quae ter in anno detondentur, dici potest e/se vetulas minas Illi igitur persuasum esse videtur Nicobulum et Philoxenum a meretricibus certis ovibus per totam hane Scaenae partem substitui. Sed hanc interpretationem si Sequemur, etiam alia, quae inter se discrepant, hoc loco inveniemus i neque multa relinquentur, quae Bacchides et de senibus et de illis ovibus, quibus eos substituerunt, justo jure dicant. Atquere vera Anspauhius ex tribus quas hoc loco invenit recensionibus Plauto v. 1120. 121. 133 - 1140 tribuit, perpauca igitur reliquit. Sed prorsus aliter hic locus interpretandus est Bacchides enim id agunt potissimum ut senibus vitia opprobrent, qua in re gravi Ssima ea quae dicunt sorores Omnino non inter se diSCrepant. Ludibrium autem in eo positum est quod meretrices senes nobiles cum humilibus animalibus comparare conantur, deinde in eo quod illa re vera nonnulla eruunt, quae et de illis senibus et de his animalibus dici possunt, iisque ostendunt Se jure hanc comparationem instituisse. Sed quum de singulis hujus generis animalibus tantum dici non possit, quantum meretrices de senibus proferre cupiunt, depromunt eae quae apta sunt ex totius generis moribus. Quae licentia rei natura efficitur neque umquam in ampliore comparatione evitari poterit. Itaque Bacchidis verbis Rerinter tu in mi ha ove ton8itari non repugnant ejusdem Vetulae 8unt minae ambae, quum ii qui ovibus substituuntur ipsi et decepti et veteres sint. Neque in abruptiore hujus loci sermone offendemus. Nam quae Bacchides loquuntur, similia sunt convicii, in quo singula tantum proferri Solent, ut Pseud. 360 sqq.
' Noque poterit Nicobulus dicere 140 hae oves volunt vos, 1 14 autem
Arietes truces no erimu8, quum ex ovibus arietem truces fieri numquam quisquam audiverit. 2.
18쪽
Jam pervenio advV. 92, 978 qui ratiotio simillimi versuum l20 11 40 sunt. In his praeter Guyetum nemo gravius ostendit, dum Iciossiingius in Analoctis Plautinis a. I 87M Gryphis v. oditis eos accuratium tractavit etvv. 931 945-952 96l ut additam lata ii sterioris aetatis ejecit,
hunc autem SS Ordinem versuum statuites 2, 930. 932-934.
auctoritate concitatus Brachmannus ii. 99 qil. multa alia cin- vestigavidi et vero Plautinum canticum restituisse sibi visus est
Brachmanni udicium satis facit multo simplicius v. 93l. 945-972 una cum versia 98 ejecit. Podotemptim igitur viri docti ad corbissimam hujus cantici
damnationem progreSSi sunt Omnes autem conspirare videntur in oo quod suspicantu es Chrysalim facinora rava hoc cantico spectatoribus cita enarrare ut ir rebus Suis certas Troicae fabulae res et pro liujus fabulae personis certas Troicae fabulae personas substituat. Itaque si pro Mnesilocho in Substituatur, non posse pro reodem Alexandrum Substitui, non pro Clirysalo et Ulixem et Agamona nollem Sed si hoc verum St, tessiingius o Brachmannus inconstanter contenderunt Nicobulum et Priami et Ilii partes agere posse, ne lueranspachius, qui uterquam caute Omnes versus, in quibus Nicobulus cum Ilio con laratur, omisit, recte uetinuit o. 932 sit i. uim cis qui Trojam expugnaturus est non possit exclamaro Troja, patri Pergamum. Omittenda auteni est perversa illa ratio et eodem modo hoe canticum interpretandum quo v. 1120-1l40. Nam ut ibi Bacetii dum ludibrium maxime in io positum est quod Senes nobile Cum humillimis animalibus jure quodam comparantur, ita nostro loco vis comica in eo luod Chrysalus Sua suoruni lue facinora vilissima cum maximis et antiquissimis aceto et callide comparat ut ibi Seuum vitia non una imagine describuntur, ita hic Chrysalus, ut res suas describat, phiribus ex universa fabula Troica sumptis imaginibus utitur Nequo sarraginem sententiarum versibus 925-978 nobis praeberi sed canticum e more et ingenio Plauti compositum eoque dignissimum singulis explicandis breviter ostendere conabor.
Vorsibus 925-930 dicit Chrysalus spectatoribus se Atridas 25-930 factis suis superare esse. Ost. 775 sqq. , quum erum Suum, quem jam versu 11 cum oppido antiquo et vetere comparavit, nullis auxiliis expugnaturus sit. Ex quibus v. 930 δει cla88e
neque eaeercisu et tanto numero militum Anspachius temere sic mutavit Sine armis neque exercitu et tanto numero navium i).
Nam simili verborum copia utitur Libanus, perfidiam laudibus
extollens, Asin. 5b Eae nunc legione copiae einercitu6que eorum Pugnando vi perjuriis noδtris, et/ge, potiti. Qui sequitur v. 931Ceph .rpugnam amanti erili Illi aurum ab uo patre non injuria Κlossiingio deletus esse videtur. Nam hic versus discrepat mirum in modum cum reliquis et sententia, quum Chrysalus eo dicat, se mirum jam expugnasse a Nicobulo, in reli luis autem se id
expugnaturum eSSe t), et numerorum condicione, quum vv. 925-934
omnes in dimotro jambicos dirimi posse tessiingius recte ostendorit Eum igitur additum esse ab eo qui insequentia non perspexit valde verisimile est. His autom 932-934 praedicit 32-93 Chrysalus, vatem rojanum imitans, Nicobulo quadringentorum
nummorum jacturam Nam Spectatores, qui Chrysalum in Bacchidum aedes ire viderunt, nondum certo Sciunt, quam rem illo agat. Itaque et illis et versibus 935-944 enarrat iis Chry-935-944 salus se alteras tabellas, quibus fallacia auri auferendi causa in Nicobulum intendatur, afferre, easque eodem modo ut priores Mnesilochum, adjutum a Pistoclero, Suo conSilio conscripSiSSe. In quibus versibus nemo praeter Brachmannum offendit, isque
argumentis valde ambiguis nisus cst ejus pag. 104 . Nam in eo quod Chrysalus non solum similitudinem, quae inter tabellas et equum ligneum intercedat, deprehendit, sed etiam ea quae
paulo recedunt apte et facete componit, praecipuam artem cerni
Eo majori offensioni fuerunt viris doctis qui sequunturvv. 94, 952, quos tessi ingius utiliter excogitatos esse putat 945-952 ab homine qui notissima nomina ex Troicarum fabellarum supellectili temere corraserit. Sed eos eodem modo versui 44 additos' Etiam tofflingitis scripsit navium pro militum.' Nam verbis Cepi spolia 969 significat Chrysalus se mendacio Nicobu
lum commovi SSe, ut aurum promitteret.
19쪽
esse ac v. 935 sqq. versui 34 sacile intelligitur, quum Chrysalus et 34
Qui misere male mulcabere quadrigenti Philippi aureis. Nam ego hamtabella ob80nata coire nata quaδfers e. q. S. Mitiurn Geidium, Glecebra se hic equo hodie auro enis. No8tro en huic δtolido, ei profecto nomen facio ego Ilio e. q. S. a praedicendo quod seni instat malo ad rem accuratius explanandam proficiscatur Atque ut versibus 935 sq. tabella sallaces imagine exornantur, ita versu 945 Nicobulus, contra quem eae conScriptae
sunt ut illa versibus 937-940 et 4 l. 942 plenius illustratur, ita haec versibus 946-952 et 53-961. Deinde v. 45-952 festivitate omnino carere equidem mihi persuadere non possum. Nam
versu 945 repetit Chrysalus aptissime sententiam, quam ille jam versibus 709 sqq. et 9 29 protulit i , quum Nicobulum Ilium,
i. e. oppidum antiquum et vetus, appellet. Satis etiam perspicua est sententia v. 946, in quo miles Menelaus vocatur, quod ei Bacchis a Mnesilocho abducta est, Chrysalus Agamemno, quod tacit obsidium Nicobulo. Recte autem hic militi et Chrysalo Atridarum partes assignantur, quippe quorum uterque per neSilochum Nicobuli adversarius factus sit. Neque tamen Omnia mihi hoc loco sana esse videntur, ac sortasse etiam tessiingius ad acerbum illud judicium versuum ordine, quem libri exhibent, commotus est. Multo enim apertior est sententia v. 946, si ei praecedit v. 948, multo aptius etiam continuatur . 949 versiai 946. Itaque hunc versuum Ordinem commendaverim, e quo qui potuerit librarius aberrare facile intelligetur 945. No/tro eni huic totido, ei profecto nomen facio ego Ilio. 947. Imme Dehust Aleaeander, qui erit initio rei patriae uae: L Helenam abduxit, quoia cau88a nunc facio obδidium Ilio. 946 Miles Menelaust, ego Agamemno idem um Uliae Lartiu8. 949 Nam illi itidem Uliaem audici, ut ego um fuis8 et audacem et malum'.
i Vido otiam sevd. 586 sqq. ' se uost. 1078 Nostrum ego mine vicin mi opinor eme hominem audacemmarum et Mon. 73T, Mil. 307.
Versibus 953-96 explicat Chrysalus amplius cur Nicobulo 953-κ1 versu 945 nomen secerit Ilio. Ex quibus v. 957 sq. Nam dudum primo ut diseram no8tro eni mendacium Et de ho/pite et de auro et de lembo, ibi ignum eae arce jam ab/tuli et v. 960 8 ubi tabelia ad enem tetuli. ibi ego oridi Troilum viris doctis magnum exhibuerunt laborem, qui similitudinem requirebant quae inter signum ex arce ablatum et Chrysali primum mendacium, deinde inter Troili mortem et Nicobulum fallacibus tabellis iterum deceptum intercederet. Sed omnino nullam in his inveniri posse concedendum est. Nam qua cum re igni raptus apte comparari possit docemur seuduli versibus 1063 sq. Viso quid rerum meu Uliae egerit, Iamne habeat ignum eae arce Ballionia. In quibus manifesta intercedit similitudo inter Ulixem, Signum, arcem et Pseudulum, meretricem, Ballionis domum Pseudulo obsaeptam. Neque aliter res se habebit, si cum iesstingio Vv. 962-965 continuaverimus versibus 957. 58 et v. 966 sqq. versu 960 ut hic sit versuum ordo 957 Nam dudum primo ut diseram no/tro eni mendacium Et de ho ite et de auro et de lembo, ibi ignum in arce jam ab8tuli. 962. Ibi vir me emolni atque id periclum ad mulo. Ulciem ut praedicant Cognitum ab Ielen e e proditum Hecubae. et ut olim ille e Blanditiis exemit et per8uaδit e ut amitteret, Item ego dolis me illo aetuli e periclo et decepi enem. 959. Iam duo re/tabant sata tunc, nec magis id ceperam oppidum. Po/t ubi tabelias ad enem tetuli, ibi ego occidi Proilum. 966. Ibi eum magnilio milite, urbis verbi qui inermu capit, Goliae atque hominem reppuli e. q. s.
Nam si re vera Ulixes in raptu palladii agnitus esset ab Helena, quod tessiingius ponit, tamen haec res fortuita esset et aliena ab ipso roja fato, quod fatalis solum fuit palladii raptus neque Chrysalus potest e signum ex arce abstulisse dicere, quod mendacii deprehensus sit, quamquam v. 962-965 ad
20쪽
primum illud periculum spectare minime mihi persuasum St. Deinde cur Chrysalus milito, quem Iciossiingius cum Troilo componit, victo Secundia in satum peractum esse dicat intelligi vix potest, quoniam Nicobulo non detrimento fuit, quod miles repulsus est, sed quod ille, postquam epistolam a Chrysalo accepit, ilium
cum uxore militis esse censuit. Nam versum s 6 duom cen8uit Mnerilochunt cum tia ore eδε dudum nilitis, ciuem tessiingius
ejecit, cum antecedente Po/t ubi tabella ad Aenem tetuli, ibi ego occidi Troilum conjungendum esse etiam Langenus Bettrage uricriti u. Erklarunid. Plautus, p. 35 vidit i), quo VerSi quam rem dicat, Chrysaliis accuratius explicui. Statuendum igitur est
Chrysalim facinora sua cum satis Troicis am ob rem comparare quod, ut Troja nisi tribus condicionibus expugnari non poterat, ita etiam Chrysalus fortuna coactus erat, ut ter Nicobuliun deciperet, PriuSquam omne aurum auferret Verba igitur ibi icynti mea are jam ab/tuli et ibi ego occidi Troilum eodem sensu dicta sunt ac ibi primum fatum peractum est cibi alterum'. Atque hunc quem Chrysaliis indagavit rerum consensum satis ridiculum
esse latissime patet. Neque injuria describuntur a Chrysalo singula copiosius, quum is potissimum id agat ut sua facinora cum majoribus componat eoque extollat. Similiter dicit Tranio Most. 775 Aleaeandrum ιagnum atque Agathoclem sunt maxumaδDuo re ge88 8e quid mihi et tertio Vehit hi elitella/, ehit his
autem alter 8eneae quamquam nullam intercedere similitudinem
inter Tranionis et Alexandri vol Agathoclis facinora satis apparet. Sine causa autem desiderat Brachmannus post v 961 tertii saticommemorationem. Nam de equo ligneo per portam Phrygiam in urbem inserendo vel de epistola ad Nicobulitam ferenda agitur quum in toto cantico tum maximo in versibus 935-944, quibus ipsis Chrysalus ad illa sata commemoranda commovetur. AptiSSime
autem revocat Chrysalus hanc rem spectatoribus in memoriam versibus 987 sq. Nunc uperum limen cinditur, nunc Oprope
ade/t exitium Ilio Turbat equo lepide ligneu8, ubi Nicobulus
962-97 Jam in illis quae modo explicavi Chrysalus magis magisque eo pervenit ut solum praedicet quid magni socerit. Optime igitur his continuati sunt vv. 962 - 970, quibus ille singulas res ne
' Idem recto mihi adverbium dudum contra tessi ingium defendisse videtur.
ordine quidem profert. Nam adverbio dein 967 Chrysalus
nihil aliud dicere potos nisi se ad aliam rem enarrandam ranSire, pariter atque adverbio tum 94l , quum mendacium de Bacchide, quod ille significat vorbis dein pugnam con8erui eni Eum ego
adeo uno mendacio demici, uno ictu ea tempulo Cepi polia, seni dixerit, antequam militem repulit. Atque tuum his omnibus Chrysalus singula tantum quae secerit extollat, non offendemus in eo quod ille vorsibus 962-965 Ibi t. me .rmisi atque id pera- clam a mimulo Utirem ut praedicant Cognitum ab Ilelena e. q. . eandem rem tractat quam tetigit jam versu 95 Vinctu quin, et dolis me ea emi. item ille se Mersa it dolis. Nam quae ibi, ut confirmaret se Ulixem osse, attulit, ea repetit is vorsibus 962-965 multo copiosius et accuratius, ut ostendat eadem etiam per Se admiranda esse. Neque aliam ob rem profert ille verbis dein pugnam comerui en e. q. s. 967 sq. eandem rem qua versu 96l, ut secundum icobuli fatum significaret, SuS St.
Nullam difficultatem inesso puto in versibus 971-978, quibus 97I-978 Chrysalus, ad sententiam versuum 32 - 934 revertens, se ipse extollit et Nicobulum iterum vario exornans deridet. vv. 979 - 1075. Etiam in hac scaena multa turbasse dias euastam Brachmanno p. 39 et Anspachio p. 44 persuasum est. Ac primum vidit Brachmannus, quem Anspachius equitur, manifeStam retractationem in versibus 989-996 inesse, pro quibus haec leguntur in Vetere codice Camerarii
bebo facia8. Ut oia quae hic cripta 8ient. m. Nihil moror neque cire volo. Ni tamen ad . G. quid opu8t Ni tacea8. Quod jubeo id facias h. adero. euge littera minuta8. . qui quidem ideat parum, 5. Verum qui alia videat grande δatis uni animum adfortito igitur. G. Nolo inquam at volo inqua- h. quid opti/t' . at enim quod te jubeo facia8. m. Iu/tum/t tuti tibi ercu tuo arbitratu erviat.