장음표시 사용
21쪽
IIo age hi nune an h. ubi lubet recita aurium operam tibi dico. Cerae quidem haud par/it neque tuo. ed quicquid
Hos versiis Brachmannus sic disjungit, ut recensionis A sintvv. 1- omissis primi versus verbis nolo ut quod jubebo facim, recensionis B vv. l. 6-9. Sed quid do ejus sententia dicendum sit ortasse apparebit, si quos libri Palatini exhibent versus latius explicavero. Nam ne it schelii quidem emendationem probare possum. Ille enim effecit eo quod versian 6 continuavit versui 3, ut Chrysalus in eodem sententiarum connexu ter Nicobulum interroget verbis quid πυδ 8t Qua re mihi scurrilis quaedam altercatio provocari videtur, in qua etiam inepte posita sunt verba
nolo inquam. Nam his Chrysalum nisi ad Nicobuli orba mδcia quae hic cripta in respondere non posse facile intelligitur: sed quum alia intercedant, necesse est eum accuratius significare
quid nolit quod in simili loco, qui continetur versibus 1061 - 1066 prorsus perspicue sactum est. Ibi enim dicit Chrysalus vorsu 1062
nolo mihi credi v. 1064 nolo inquam aurum concredi mihi. Ρraeterea verba ed quicquid δt, pedegere certum8 recte ante verba animum advor ito igitur posita esse non credo, quum Nicobulus illis cortum epistolae legendae consilium cepisse videatur, postea
autem iterum haesitet. Harum difficultatum nihil invonitur in iis quae libri exhibent, in quibus, omissis primi versus verbis nolo ut quod jubebo faria/, mihi quidem omnia recte procedere videntur. Nicobulus enim fingit causam, cur Chrysalum adesse velit, is autem, veram eri sententiam perspiciens, infringit illam
causam verbis nihil moror neque Are volo. Itaque Nicobulus, hanc omittens verbis tamen ade - nam ad haec mente addendum est: si non vis scire' - servum solo imperio cogit, ut concedat
se adesse velle. His contentus inspicit Nicobulus abollas ot miratur minutas quibus conscriptae sunt litteras i). Sed quum Chrysalus huic rei se immisceat verbis qui uiden videat parum B e. q. s. admonet Nicobulus eum, ad illam causam v. )i Do magnitudine littorariam dicitur Poen. IV, 2, 5 Rud. I 294.
Similitor oeatur ranio Most. 832 sqq. erum interrogans, num pictum videat, ut ludificetur una cornix volturios duos. In quibus praesertim respicienda sunt verba aetate non quis optuerier eadem ambiguitate dicta.
rediens, ut animum advertat num satis oculis videat et epistolam legere possit Chrysalus autem, qui ero tantum concessit eadesse velle, negat iterum se scire velle quae in epistola scripta sint. Post quae irati Nicobuli imperio coactus idem versu TMuδωmδ e. q. s. acerbissimo ludibrio concedit Nicobulum sibi imperare poSSe, non solum ut adsit sed etiam ut scire velit quae in epistola scripta sint. Quae sequuntur per se patent. Verba autem volo ut quod jubebo facia in versu primo ea de cauSadelenda esse puto quod iis positis sequentia ut 8cia quae hic δcripta iant Supervacanea sunt. Ac facito intelligetur undo librarii error natus Sit ex hac quam subjiciam versuum descriptione: I. h. Quid me tibi ade/ e puce/t quae/o, M. ut οὐδ
G. Iu/tumue tuus tibi ervus ut tu iarbitratu er lat. IIoo ge his nunc jam h. bi lubet, recita, a serium operam tibi dico erae haud par8it neque tuo, ed quicquid δ pe
Sed priusquam hunc locum omittam, mihi dicendum est de Langeni Bettrage p. 20l et qui eum sequitur Anspachii sententia, qui mirum in modum contendunt verbis littera minutaδ v. 4 brevem epistolami significari. Quod si ita esset, non posset Chrysalus dicere qui quidem videat parum e. q. S., quibUS eum ambigue et de oculorum et de animi acie loqui apertum est. Nam ponendum esset his verbis Chrysalum de epistola cogitare brevissima, quam non videret nisi qui satis videret oculis,
22쪽
quod absurdum est. Praeterea pugnat cum illa interpretatione planissime ipsa epistola postea recitata, quum Praeter unam Pseud 41 sqq. omnes quae apud Plautum inveniuntur epistolae breviores sint, ex his autem brevissima fere prior illa, quam Chrysalus ad Nicobulum attulit. Itaque dubitari non potest quin nostro loco singulae litterae dictae sint, quibus conseriptae Sunt tabellae, o Plautus his similiter jocatus sit ac sevd. 23 sqq., ubi permulta proseruntur quae cum nostro OCO Optime Comparantur.
Alia ejusdem retractationis documenta invenit Brachmannus p. 143 sq. in iis quae insequuntur 997 1035 . Ei enim videtur similitudo intercedere inter v. 1007-1009 t v. 1013 - 10l6, oinde Chrysalus inepte Nicobulum iterum atque iterum admonere ut filio nihil det, postremo versibus 1025 sq. non significatum ess Mnesilochum jam in initio epistolae aurum a patrepetiisse. Itaque lac duas uecensiones iontineri versibus I97
Brachmannus, quod similitudinem intercedere putat interVV. 1007 1009Pudet prodire me ad te in convectum, pater: Tantum lagitium te cire audivi meum, Quod cum peregrini cubui uiore militia et v. 1013 - 1016Stulte feci/δe fateor. et quaeδo, Pater, Ne me in iustitia i deliqui λδera8. Ego animo cupido atque oculis indomitia fui: Per8ua8umδ facere, quoitu me nunc facti pudet,
ostendit se sententiam horum versuum omnino non PerSpexiSSe.
Nam versibus l007 100 excusat se Mnesilochus, cur non ipse ad patrem veniat, versibus 10l3-l016 latetur idem se stulte secisse Lineamenta hujus loci ducta sunt Most. 115 sqq. Deinde Chrysalum ficta illa severitate id agere ut Nicobuli suspicionem a Se amoveat apertissimum est. Neque jure offendit Brachmannus in versibus 1025 sq. Nuno i me fa eδ obδecrare, ab te, pater, Da mihi ducento nummo Philippo8, te obδecro.
Nam rectissime orat nosilochus patrem, ut aurum sibi det, ubi ejus veniam impotrasse sibi videtur i). Offendere dehobat Brachmannus in versibus 997. 998. Patet, duc nto Plia lippo quaeso Chry*alo
qui, Prorsus sejuncti a reliquis epistolae verbis, nullo sententiarum damno omitti potuerunt. Sed a poetam positi sunt, ut Nicobulus illuderetur. Is senim jam versu 24 ostenderat se ChrySalo nondum satis credere quae Suspicio valde augebatur Chrysali iluum alteram opistolam ad Nicobuluin afferret si tometu. Itaque jam gaudens, quod Chrysaluti mendacii deprelioudere OSSit, prorsus contrarium exspectationis suae invenit Nicobulus, ubi primos epistola versus inspexit. Hoc autem Oetae conSilium a totius epistolae ratione non abhorret, quum X PSis abruptis verbis, initio pistola positis , Nicobulus conjicere possit filium in magno periculo SSe. Anspachius, qui hoc loco cum Brachmanno non consentit, tamen fauore non potuit quin duas recensiones indagaret, ex quibus alteram eam in qua brevis illa epistola - quam non legit nisi qui satis videt inveniretur Is enim v. 1002-I005 Chr. Non dabi8, Vi apieη verum i a maia'ume, Ne ille alium serulum quaerat, i apiet, ibi:
retractari putat in versibus 102 Chr. Ne unum quidem hercleia apis, 106l Chr. Non equidem accipiam proin tu quaera qui ferat, l063 Chr. Non equidem capiam, dico ut et 8 habet,eOSdemque magna cum negligentia composito esse propter verbari apte - 8 8apiet 8 da malum - i jubea malume Plauti
igitur esse v. 997 1000 100 l. l007 - 1035 sqq. posterioris aetatis: vv. 997 999. 1002-l006. 1028 - 1035 sqq. Sodvv. l002-l00 a Chrysalo, cujus e re est ut Mnesilocho ad- VerSetur, eodem On Silio proferri ac v. l000, quo ille Nicobulo dicit filium impudentem esse, quod salutem non Scripserit csr.i eis. Atil. IV, T, I iis tim mater jumta rem me um tenes Super Euel
23쪽
Psei id. 100 et 10l3 sq. apertum est. Tales autem Sententias non bis terve a Plauto afferri Anspachii opinio est Saepissime enim eaedem sententiae apud Plautum repetuntur, si hac re aliquid efficiatur. Sic dicit irata matrona, ut virum, qui prae metu ne surgere quidem audet, derideat verberibusque majorem vim addat, Asin. 921 - 25 quater urge, amator, i domum. Trachalio, Gripum deridens, interrogat Rud. 1052 ter erum, num Gripus ejus serVus sit, qua re oratio talis fit tuun hic erro8eδt . . . Ir Tutin hic δereo/t Dae meu e 8t r. hem istuc optume, quando tuuδt Tr. Nempe hic tuus δι' iae meu8eδt. I r. istuc optume, quando tuu 8t. Quam anxius iacti Sit,
intelligimus demum ex eo quod is Staphylae dicit Aul. I, 2, 1lAbi intro, occlude januam jam ego hic ero, I, 2, 2 Tace atque abi intro . . . occlude is ore ambobu pe88ulis jam ego hic ero, II, 3, 6 Tace atque abi curata fac δint, quom a foro redeam domum, Atque aede occlude jam ego hi adero. Cum quibus
comparanda sunt quae idem dicit Aul. IV, 2, 1-8. Neque equidem video illos versus negligentius compositos, quum Verba concitati hominis iis vocabulis abundare soleant in quibus is quaedam posita est. Qua de re ego jam Brachmanni sententiam, tui in heret voce repetita 363 offendit, supra refutavi' . Suspicatus est porro Brachmannus p. 145 retractationem in versibus 103b-1050, quum et v. 1045. 1046 Nicobulo tribuendos esse persuasissimum habeat et versibus l041 -'043 repeti sententia versuum 1036 1040 ei videatur. Has igitur recensiones constituit A. 1035. 1036-1040. 1047 1049. 1050 B. 103b. 1041 - 1046. 1050. Sed Brachmannus iterum non perspexit Chrysali calliditatem, quae a poeta tam perspicuis verbis descripta est ut munus interpretis hoc loco fere molestum sit. Respiciendum enim est maxime consilium Chrysali, qui et
erum ad aurum dandum commovere et ejus Suspicionem a SeamoVere conatur. Itaque, quum interrogetur a Nicobulo, quid
censeat de filii prece, respondet is Ndi ego tibi hodie eon/ili quisquam dabo,
Neque ego aut committam tit 8 quid peccatum is Feci e dica de mea ententia. Verum, ut ego opinor, ego i in istoc in loco,
se etiam Per. IT aeripe sis argentum, inpudens tene is taenium.
1040. Dem potius aurum, quam illum corrumpi inam.
Duae condicioni Aunt: utram accipia8. vide: I, ut aurum perda. ιwl ut amator pejeret. si is neque te jubeo neque reto neque ades.
Primunt igitur diuit Chrysaliis su nullini consilium daturuinesse addit alit seni, ut Nicobullini ui suam sententiam Ilerducat et a Contraria deterreat, uti uiti eorum quae fieri poSSint ipse
faciat, si in Nicobuli loco sit nam duas tantum condi ioneSeSSe Deinde postquam ex Nicobuli orbis Miseret me illiu intellexit, euin ad Suam selitentiana proeli viani QSSO, LSSentitur eIjam apertius et deterro eunt oti uni augis alia causa probita
l044-1046 . Post quae Nicobi his, quamquam gemen S 104 sq) consilium auri os orondi Capit. Quae 'illum ProrSUS apte inter se connexa sint ne UsSingi quidum Sent uitia mihi satis liquet, qui v. l04 sq. liost 048 ponit. I o Ornan autum orationis qua in si in v fi sibus 1039-l042 in tiliora nitelatius a ritui Simillimi orum inv0niuntur Cas. II, 4 l sqq. Neque v. 06l--l06i Brachin annus, cui Λnspuchius n8Sentitur, perspexit, quos ita disjungit ut recensionis A sintvv. 063 - 1065, reo sensionis B: 06l. 062. Nam vis e milua hii jus otii posita est in o suod Nicobulus Chrysalo auru in noti solum dat sed uin etiam orat ut uia sortit, his igitur perficitur quod Chrysii lus jam ei sibus 824 l. unedixit. Quod ituum
poeta nulla ulla ration siluere poss0t, nisi ita ut Chrysalum quam pertinacissi inum ingeret, nece SSe erat ei Sdem Sententias saepius repeti i). Cetorum sejungi ni illo modo poli'. ab ante- eodentibus v. 106l Chr. Non equidem accipium proin tu quiaeria , qu Jerret,
utpote qui respondeat planissi ino versui 1059 o. Cape hoe sibi aurum, Ch my8 de i fer illo. Non iniselisex cur rachmanniis p. 148 o versibus l067 1075 aut uv. 0i,8 1069 aut 070. 07l ejiciendos esse putet, neque curranspachius p. 49 vv. 068 1069 1075 tollat.
i Vide praetor ea ita in& v. l00 sqq. allata sunt Most. 364 sqq. et
24쪽
Qua de re videat qui volet praesertim Anspachii librum Versus enim apud Ritschelium sic leguntur:
Hoc eδ incepta e sicere pulcre vel nihi
enit, ut ovan praeda onu8tu cederem. 1070. Salute no/tra atque urbe capta per dolum Domum rei co jam integrum omnem Xercitum. Set, pectatore8, O nunc ne ureniani Quod non triumpho pervolgatum8t nil moror. Verum tameν accipientur muti militeδ.l075. Nunc hanc praedam omnem jam ad quaeδtorem deferam. Qui versus mihi quidem ita comparati esse videntur ut Chrysalus factum, quod significavit versu 1067 versibus 1068 sq. gradatim extollat, causam asserens versibus 1070 sq. ), versibus autem 107 sq. se ipse paulillum deridens, dicat se non solum ovare sed etiam triumphare posse, Si vellet. vv. 1185 1201.
Ex his exhibon libri v. 1188 at 91 120l sic sere: 1. l 188 Ph. Etiam tu homo nihili, quod di dant boni, cave
2. l189y Dimidium auri datur iecipia pote8que et cortum
3. 1 I90 Egon ubi ilium corrumpatur meu8, ibi potem '
b. I 19l Egon, quom daem eum illo accumbet, in8pectem Ba immo equidem pol tecum accumbam. Ex quibus Ritscholius versum 4 posuit post 1200. Sed nescio an injuria. Nam post v 3, cui continuavit itschelius V. 5, aliquid mente addendum esse facile intelligitur, quum Nicobulus versu b alteram causam asserat, cur obsequi non posSit Philoxeno, eoque concedat illam priorem causam v. 3 nullius
aut non magni momenti suisse. Quod aptissime ipsis verbis poterat significari. Sin ponamus hoc re vera versu 4 factum esse Nicobuliis versura non spetit se noli filium cum Bacchide accumbontem videro, sed dicit se ipsum non posse Scortum accumbere, quod filius Bacchidem habeat. Quod optime consentit cum antecedentibus. Nam hac ratione respondet Nicobulias, cui hiloxenus versu 2 proponit ut potet et ut Scortum
accumbat, ad altoram condicionem versura Se potare non POSSe, ad alteram versu b se accumbere non posse. Neque haec
sententia, qua Nicobulus multo impudentius quam hiloxenus Verbi at cin quo pacto me ad te intro abducas ' 11 78 ad eandem rem associat viam, aliena est a Nicobuli animo, qui jam 1173 ad Bacchidis orba Non metuo ne quid mihi doleat, quod feria respondit ut blandiloqua/t. IIei mihi metuo. Itaque versum 4 hoc loco retinendum et cum Rit scholio sic fere describendum esse puto: Age' id titui ει t/i8 dedecori, pallar, facere inducam inimum. δ Brachmannus, qui v. - retractatori tribuit, offendit etiam in similitudine quae intercedat inter vorsum 118 Etiam tu homo fhui, quod di dant boni, care culpa tua amori etvv. 1192 - 1194 a Ritschelio sic restitutos: =ιon jam tibi venit in mentem, Si, dum vicas, tibi bene facia/ pol id δε ha)ι perlonginquom, Neque, i hoc hodie amis8is, id post mortem eventurum 88e umquam 'Sed - 1l92-1194, quibus plenius explicatur quae sit Nicobuli culpa, si amittat occasionem, tam accommodati sunt ad consilium eorum riui Nicobulo persuadent it introeat, ut qui
nini. x eis Pers. 754 Bello aestincto, re bene gesta, integro Mercitu et prae-auim e. q. S.
i cis Per. 536 Toae Alii emel mihi videtur Dor scio istuc sed metuo' cis Tor Andr. 598 a Quissicas ini me igitur: ubi nunc est ψε ' cis Aul. I, 2, 10 Inuper sum, fateor, patior quod di dant fero.
25쪽
tate tollit Auspachius verba me meum, amabo, istaec sunt Versus 1l96 o vorsum 1l9 Tuuhit unde illum mere cen8e8, nisi quod
tute illi dederi/' quod ei sensus hiare videtur inter illa verba et antecedenti Ne obnoxius filio im et erro, deinde quod neque 1197 loquo verba istae sunt intelligantur Sed verbis Neobnoxius sitio im et her o dicit Nicobulus se noli sacer quae filius o servus velint, i. o. se nolle filium, a Chrysalo adjutum, aurum impune abstulisse of r. 1187 malo illos Diaei ambo et 19 satino Frmatum Quod mihi erat ...3). Ad qua Bacchis rospondo filium
nullam poenam commeruisse, quod pecuniam a patre sum pSerit,
nam necosses psso ut filius, si sumptum aciat, patrem adeat B:
nihil igitur impodiro quin Nicobuli is illo servo ignoscat
Qua sententia citisest in verbis mel meum, amabo, 8tae sunt et Bano veniam iliis in te eaeorem I 198 . II.
Homines non satis eruditos verba sua saepissime repetere non negabit qui umquam eorum sermonem audiverit. Haec reso potissimum os fiet mihi vi dotii quod ineruditi, non satis amplo tentos animo quae verbis expressuri sunt, singulas tantum et abruptas sententias proserunt et, si orationis perspicuitati operam dant, ad eam sententiam unde prosecti sunt redire coguntur quo orationis circuitu singulae sententiae arte inter se connectuntur, idemque efficitur quod ruditi in oratione minus vorbosa positis particulis et pronominibus relativis assequuntur. Saopo prastere inpruditi ad repetendas sententias etiam eo commovori mihi videntur quod ii, non celeriter aliorum mentsem comprehendentes, ipsi copiosae orationis quam maxime studiosi sunt Hanes verborum copiam non solium apud ineruditos sedi Trin. 32 De meo nam quod tum L m mst, omne meum autem tuoma.' Si puto eum Ussinio seribendum esse.' se Amph. 924 opse ero Te ola mi hanc reniam, ignosce, irata ne Meso uost. 1l77.
apii omnes qui negligotitius loquuntur inveniri satis notum est.
Quodammodo autem coguntur ad hanc negligentiam Omnes quorum animi aliqua re acrius permoventur. Qui quum nitantur ut in verbis suis quam maximani vim ponant, Pro Pter an uni autem statum consulte loqui nou posSint ad tua pliciorem orationis sormam sedeunt verborumque repetitione apti SSi me utuntur. Atquo simili de causa qui rerum imagiue animo Criu repraesentare eamque obissem concitatius loquiis alent, quod idem vulgi maXime proprium est, a ret etendi Sententiis non abhorrent.
Hunc loquendi morsem, cui familiaris hominum sermo multimodis obnoxius est, a poetis et scriptoribus omnino negligi non potuisse facile intolligitur Qua in re quamquam cujuSque animo maximum tribuendum erit, tamen poetae Scaenici, qui in diverbiic scribendis facer non possunt quin aliquatenu Se ad Sermonem familiarem accommodent, imprimis mihi illi mori indulsisse videntur Itaque apud Sophoclem multa illius verbositatis vestigia inveniuntur, plurima autem apud lautum, qui et sabularum riuas scripsit argumentis et ingenii sui alacritate ad unet torspicuitatem cillam sermonis Tamiliaris omnium facillimo ducebatur attamen quibus finibus sermonis Plautitii verbositas contineatur viri Mocti mirum in modum inter discrepant,
eaque fere omnis negata est nuperrime Brachmann et Αnspachio. Itaque quum mihi nonnulli Bacchi dum loci, qui huc faciunt defendendi sint, paulo accurati iis de re disseram,
quamquam vereor ne cui in notioribus longior 8Se videar.
Ac primum de repetitione earum sententiarum quibus aliquid ponitur dicam. Quas sententias tribus praessertim condicionibus repeti solere puto. Notissimum autem est illud genus loquendi
quo aliquid primum generaliter deinde specialiter dicitur, quale invenimus Capt. 142 1452 tim denique homine no8tra intellegimu bona, Quom quae in pote8tate habuimu ea amisimu8. Ego poδtquam gnatu tuu potitu8 ho8tium, pertim quanti fuerit nunc Midero.
Eodem consilio saepius una res pluribus imaginibus describitur, ut Curc. 33
26쪽
nemo hinc a ohibet nee rotat Quin quod palamδ venale, i argentum8 emaδ. Nemo ire quemquam publica prohibet via, Dum ne per fundum 8aeptum faria 8emitam. Similia invenituntur Capt 78-87, Most. 427-430 Huc autem reserenda est etiam ea loquendi consuetudo ex qua id quod non satis aperte dictum esse videtur accuratius repetitur Sic legitur
quem ego qui it homo ne8cio, Neque novi neque natu nemie fuerit, id olide δcio.
et Curc. 20-22 Belliastimum hercle ridi et taciturnia/timum se ostium :Numquam ullum verbum muttit: quom aperitur, tacet, Quomque illa noctu cla=ιculum ad me erit, tacet. Cujus generis quamquam permulta in omnibus Plauti fabulis exstant, tamen Ritschelius, praesertim in altera Trinummi editione, et alii alibi nonnullos versus, quibus sententiae isto modo repetitae continentur, subditicios esse indicaverunt p). Sed etiamsi concedendum est tales versus sucillime potuisse ab interpolatoribus genuinis admisceri, tamen Valde cavendum est ne versus ea de causa quod desiderari possunt, Plauto laudicemus et temere deleamus quod ipsius poetae Proprium St. Altera non minus nota sententiarum repetitio efficitur orationis quae dicitur gradatione, atque exempli causa affero M. I, 3 H. Quia certum e/t mihi Quaδ umbra, quoquo ibi tu tepet equi. Quin edepol etiam, ui in crucem vis pergere Sequi
Quae loqtiendi ratio satis perspicua est neque facile cuiquam offensioni esse potest. Tamen mihi Ritschelius non recte videtur judicasse de Men. 719 721' Singulas sententias distinguo ascriptis litteris a iis . ' Vido quae de hac re in priore parte ad Bacch. 66 sq. dicta sunt.
istaeo lagitia tu pati, quae tu ab . Ex quibus ille v. 721 in suspicionem vocavit. Sed vix dubitandumos quin hic versus retinendus sit, quum simillima orationis sorma et copia inveniatur sin. 810 sq. a. egone haec ut patiar aut taceam 'a emori Me malim, quam haec non ju uaeor indicem. Partim ad hoc, partim ad tertium quod statuo repetitionis genus reserendi sunt Captivorum v. 13 sq.
Egone illum non fleam' ego non defleam Talem adule8centem' Ex his sontenti ai multo gravius profertur quam Sent a Prae- sortim ideo quod Ergasilus verbis talem aduleδcentem causam asser cur adulescentem deflere debeat. Atque haec sententia causalis saepissime per se ponitur, ut oratio tripartita efficiatur, qualem videmus Amph. 1041 10443 Numquam edepol me inultu istic ludi cabit, quisquis δt. Iam me ad regem recta ducam re8que ut facta8 eloquar. Ego pol illum ulciscar hodie Thessalum veneficum Qui '' perforbe perturbani familiae mentem me e vel Merc. 476 sq.
Omnia ego istaec au8cultavi ab o/tio:
Hic sententiarum circuitus a vulgo valde requentatus, Orationem magna vi et venustate exornat, quum Singulae SententIae, quamquam solute positae, tamen eo quod Sententia causalis ad utramque earum quibus inclusa est sententiarum reserenda est arte inter se coniungantur. Itaque eo etiam alii poetae, quibus talis oratio placebat, consulto usi sunt, ut Catullus, apud quem permulta himus modi inveniuntur, ex quibus assero carmen 2
i Littora b signo sententiam cauSalem.
27쪽
- 38 a. Qui Catum quid morari emor tyi Sella in urtili Struma Noniu/ edet, Per conrelatum pejerat Vatiniu8:a . Quid e/t, Catulle quid morari emori 'Etiam Goethius noster in praeclarissimo illo libello, cui inscriptum est Die Leiden de junge me, ther/, illa loquendi ratione usus St. In cujus libelli epistola aliqua legimus haec a man in indiat. Ma man nach o inem Alliae gelat. a man in inii δt: deinde postquam sententia media Ma man nachis Anem lichegelat accuratius explicata est, in extrema epistola haec: GuωNachi. wa io et Mnd in. In tertio autem hoc repetitionis genere sententias repetitas modo simpliciter poni, modo gravius aut accuratius proferri amex iis quae supra exempli causa allata sunt intelligi potuit. Atque idem confirmabitur iis locis quos, ut appareat quantum Valent apud Plautum illud genus loquendi, hic subjiciam. Asin. 461 D inquam: Vah, formido miser ne his me tibi arbitretur Suas δeribi ne credere8.a3. da, quaeδo, ne formida. Pseud 243 Hodie nate, heu8, hodie nate: tibi ego dico: heu hodie nate.
eave otito feceris. Dicant te mendacem nec verum Me, de nulla δε te: Dieant errorum praeter med Me fidelem neminem. Nam idon te cenδeam te facere po88e, madeam. Rerum non poteδt. a . eave fainis.
a. Di inmortal , quibus et quanti me donati gaudiis. b. Quadrilibrem aulam auro onuδtam habeo. qui me e/t diuitior sui me Atheni nunc magis quo-
. Quid peju/t muliere aut audaciuδ' Dum ego in tegulis sum, illa eae uo e hoFilio durit
a ut hanc rari lubenδ. b. Nimio minu altu puteu visu8 quam priuδ. AL Ut in labore hanc aetraai. Pseud. 984 a Perii, nunc homo in medio lutost. b. Nomen ne8cit., haeret haec reδ.
Euge, alva re eδt praeda haec perpetua8 mea. Ad meum erum arbitrum vocat me hic intra prae8epis mea8 Numquam hercle hodie abjudicabit bεuo triobulum. Ne iste hausei quam condicionem tetulit ibo ad arbitrum. - 437 At ego ba/ilious 8um quem nisi ora8, guttam non fereδ. 8tro illum puteum periclo et ferramenti fodimu8. Nisi multis blanditiis a me gutta non ferri pote8ti . Asin. 901a edepol ne tu istuc cum malo magno tuo Disisti in me. ne modo venia domum: a. faxo esas Quid perioli it dotatae urori vitium dicere.
a. Facsi t trecentae po88unt cau88ae conligi: b. Non domist ... 25 sq.
Quantumvis prolationum3Li v. 437 a Flecheiseno unci inclusus est.
28쪽
a. Magna hercle praeda/t largiter mercedis indipiscar. b. Dii homine remissemi: ai bene ergo hinc praedatu ibo i). In his quae attuli quum sententiae causale omne Per Sepositae sint, necessitate quadam ea sententiae ad quas referuntur repetitae sunt Vera autem loquendi abundantia etiam eae sententiae quibuscum sententiae causales artius conjunctae Sunt repeti Solent, ut ex hac re, quantum Plautus verborum copiae indulserit,
optime intelligatur Loci quos collegi sunt hi: Stich. 266
a Demiror quid illaec me adrae arce88 ju88erit, Quae numquam juδδit me ad e arceδδ ante hunc dienι, Poδtquam vir abiit eju8.a miror quid ist.
a Iam hisce anilo, et eri u et era, fruδtra uni duo, b Qui me Amphitruonem rentur Mera errant probe.
Amph. 654 Edepol me Maori inoptatum credo adventurum domum,
Quae me amat, quam contra amo:
prae8ertim re se8ta bene victis ho8tibuδ, quo nemo po88eb. uperam ratu/t: Eo auδpicio meo atque ductu primo coetu vicimu8., Certe enim me illi expectatum optato venturum cis.
Pseud. 868Qui δαrbitione faciam ego hodie te mea temPsevd. 642
ut Medea Peliam concoxit enem, Quem medicamento et
ini veneni dicitur Fecisδ rur u eae en adu-l centulum,
Item ego te faciam. Trin. 692a Haec famigeratio Te honeδtet, me conlutulentet, b δέ in dote duxero. xi Tibi it emolumentum honoris mihi quod objectentisiet.
Reddere hoc, non perdere, eru me misit: nam certo cis Nunc febrim tibi δ/e, quia non licet huc inicere unctula8. Ego, nisi ipδ Daliloni, argentum credam nemini. An ille tam esset fultu , qui mi mille rummum crederet Philippum, quod me aurum deferre u88it ad gnatum uum Atque ad amicum Calliclem, quoi rem aibat manda88 hic uam, Mihi ni concrederet, ni me ili et ego illum novis/em adprobes Pseud. 114
Roga me viginti mina8, Ut me essecturum tibi, quod promisi, cὶδ. Roga, opsecro hercle seδtio promittere.
Apud Sophoclem inveniuntur hujus generis Oed Τyr. 164-166 337. 338, j. 626-631 li11 - 11 14 Elec. 573-576, 831--835, Antig. 423-427, 465-468, Trach. 431-433. Haec sufficient ad tuendos eos Bacchidum locos qui de eadem quam modo explicavi loquendi ratione addubitati sunt. Ac primum dicam do versibus 239-242
teram ego ilium pulcrebam, i di volunt. 240 mu dormitandumδt opu8 8 chryδ Chryδalo. Adibo hunc, quem quidem ego hodie faciam hic arietem Phrixi ita detondebo auro u8que ad vivam cutem, ex quibus v. 239. 240 a Brachmanno retractatori tributi, ab Anspachio transpositi sunt. Sed usque ad verba Adibo huno omnia recte procedunt i). Tum verSibus 24l sq. quorum SenSus est 'adibo eum, quem proinde auro detondebo quasi sit aries Phrixi', sententiam versus 239 copiosius repeti, versu autem 240 causam afferri cur Chrysalas Nicobulo aurum auferre velit eumqueo ad 23 et ad 241 sq. referendum esse lacile intelligitur. Itaque versuum sententiae Sic describendae sunt
x v. 1316 spurium habet Flecheisenus. 3 cis Most. 1071 sq. et quae in priore parto do his Bacchidum versibus dicta Sunt.
29쪽
a Laeteto ego illum Herebam, A di volunt.b Hau dormitandum/t: pu chryδ Chryδalo. Adibo hunci, quem quidem ego hodie faciam hic arietem Phrixi ita detondebo auro δque ad vi Uam cutem. 1087-110 Pluribus versibus continetur sententia causalis 1087-1103, ubi Nicobulus stultitiam suam lamentatur. Qui postquam VerSu1090 exclamavit Perii, pudet hocine me aetatis ludo bis factum e eindigne sibi ipse enarrat versibus 109l-1098, quibus modis ludificatus
sit. His autem commotus iterum indignationem suam et iram Sic exprimit 1099. Hoc hoc est quo pectu8M peraceδcit, hoc demum quod percrurior: Me ho aetati ludisti eari immo edepol se ludo factum: Cano capite atque alibi barba miserum auro Ἀδδe
Ex quibus Ritscholius versum 1100 ut ad v. 1090 similitudinem
confictum sejunxit. Sed quod hoc versu totius loci sententia gravissima plenius repetitur eademque versu insequente accuratius explicatur, equidem illum versum retinendum SSe puto.
1039-104 Ad eam loquendi consuetudinem ex qua aliquid et generaliter et specialiter dicitur referendi sunt ex parte V. 103 - 1042, quibus Nicobulus ut filio aurum det a callido Chrysalo impellitur. Is enim dicit primum in universum de se ipse, deinde quid Nicobulo iaciendum sit, sed ita ut verbis Duae condicione δunt causam gravissimam cur ita loquatur breviter inter utramque sententiam ponat. His igitur finibus continentur singulae sententia is rarum ut ego ininor, ego ri in isto rim loco, Dempotis aurum, quam ilium corrumpi sinam. b. Duae condirione δunt: utram aeripi , de Vel ut aurum perda vel ut amatorpeseret. Cum his Omparanda sunt quae in priore parte de iisdem versibus
- 43 Haec loquendi ratio, admodum singularis, ut puto, saepius apud Plautum invenitur, ut Cas. II, 4, i Sed utrum uno tu coelibem te mavis δε liberum, An' opitum Appeom aetatem degere et gnato tu0δ' b. Optio hae tua e8t.
D. utram harum via condirionum accipe.
Sed hoc non liquet nec alia cogitatumδt, Utram potiuδ harum mihi artem eapete88am, Utram Metati agundae arbitrer Armiorem: Amorin me an rei opδequi potis par it: Ut, L in parte plumisit voluptati iitae Ad aetatem agundam De hac re nihi alia hau liquet, iri hoc se faciam opinor e. q. S.
Εὐ his itscholium spurio. habuit v. 231. 2323). Etiam in 191-194Bacchidum versibus 191 - 194, ex quibus Ritschelius cum Her- manno , 192, Ribbeckius autem praef. Stich. Ritsch. s. 18 6 192 19 ejecit, eadem orationis sorma inest mae enim sunt
eorum sententiae Quia, ut illes inventa8t quam amat, vini et valeti Sinon inventaδt, minu valet moribundu8que e8t.b Anim t amica amanti: H abest, nullu t: Si ad e, re nullaδt, ψωδ δι,
Copiosior etiam fit oratio, si sententiae repetitae etiam Sententia causalis adjungitur, quae, ut per Se patet, priori Sententiae causalis non multum dissimilis esse potest. Atque haec oratio quadripartita saepissime conformatur, ubi de aliqua re et generaliter et specialiter dicitur, ut Stich. 641 - 645, quorum VerSuum sententiae sic describendae sunt More hoc atque stulte mea ententia i quem hominem empectant, eum olent provisere: Qui hercle illa causa ocis niailo venit. α' Idem ego nunc facio, qui proviso Sagarinum: bi Qui nihilo estius eniat tamen hac gratia.
i Do ejusdom tabulae v. 1050-I053, quamquam eorum oratio apertissime huc facit, nondum recto judicare OSSum.
30쪽
Αccidere autem posse, ut ad hoc exemplum etiam sententiae eorum qui animi motum quam gravissime verbis exprimere cupiunt, repetantur, facile intelligitur Tamen Bacchidum aliquot loci, quorum oratio hoc modo consormata est, in Suspicionem 148-151 vocati sunt atque mirari licet quod ex versibus 148 151 barathrum, ubi e nunc ut ego te 8urpem luben8. Video nimio jam multo tu quam volueram. Viri e nimio aliuδ jam quam vivere. Magistron quemquam discipulum minitaraer' qui perspicuitate et simplicitate excellunt, Ritscholio v. 149, Brachmanno autem v 150. 51 offensioni fuerunt. Aptissima enim est magistri, discipuli impudentia valde perciti, copiosa oratio et optime excipiunt se sententiae. Nam versibus 48. 149 dicit Lydus in universum se mortem quaerere, quod videat quae non exspectaverit, versibus 150. 151 repetit ille eandem sententiam, sed multo gravius et accuratius, quum dicat ea de causa se sibi mortem quaerere quod videat magistro discipulum minitari. Itaque quum v. 150 versu 148, v. 5 versui 49 respondeat, singulae sententiae sic determinandae sunt barathrum, ubi e nunc ut ego te 8urpem luben8. Video jam nimio i multo tu quam volueram. Viria/e nimio aliu8 jam quam vivere. Magistron quemquam discipulum minitarier' 161-1set Similis oratio invenitur in ejusdem scaenae versibus 161.
a. Compendium edepol haut aetati optabile Fecisti, di quom istanc nactu inpudent iam. , . Edepol fecisti furtum in aetatem malum, bi suom istaeo flagitii me celavisti et patrem. Hos versus Seyssertus Stud Plaut. p. 10 tractavit et tam aequales inter se esse vidit, ut v. 166. 67 ad aliam fabulae recensionem referret. Sed versu 166 redit Lydus vehemontius ad versuum 161 162 sententiam, aegerrime serens, quod istoclerus mon prius malum ingenium ostenderit eoque effecerit uti cum Rigetallo pro librorum uti nimio jam
a magistro et patre corrigi non posset ad ingenium bonum. Quae sententia Diihi optime consentire videtur cum magistri qui officii sui non immemor est animo Versibus igitur 166 sq. dicit Lydus Pistoclerum maxime peccasse e quod impudentiam magistrum et patrem celaverit. Deinde etiam vis quaedam posita est et in his et in antecedentibus eque ad patrem e88 mortuo'urenuntiem 157 - eoqui in mentem/t tibi Patrem tibi e/se' i58 sq. , quae a Pistoclero satis gravate audiri ea quae is respondet docent. Nam his significat Lydus se ipsum discipuli flagitia patrem non celaturum esse. Similiter autem consormata est oratio Trin. 128 sqq. ubi Megaronides Calliclis quam suspicatur perfidiam castigans dicit Edepol de adule/centem mandatum malae. Dedistin hoo facto ei gladium, qui e occideret 'deinde Calliclis verbis magis irritatus in extrema oratione l38 sq.
Edepol mandatum pulcre et curatum probe. Crede huic tutelam: uam rem melis se88erit. Priore loco positas invenimus sententias causales in Chry 640-667
sali cantico, quod continetur versibus 40 - 667. Ex quibusvv. by 662 has sontentias exhibent
Nulla frugi δὰ poteδ homo, Nisi qui et bene et malefacere tenet.
Improbi cum improbu 8it, harpaget furibu i, furetur
quod queat. Uoi ipellem frugi convenit δε hominem, Pectu quoi 8apit. bonuδ it bonis, malu 8a malo. Ut quaecumque rae8t, ita animum habeat. Quo Versus omnes Anspachius p. 34 retractatori tribuit, quod neque Sententiarum repetitio, quae in iis invenitur, toleranda Sit, neque ii cum antecedentibus consentiant. Ex his
enim idem versum 41 Nam duplum hodie facinu feci, dupliciabu Foliis um adfectu ejecit, quod in hac fabulae parte duplicisi harpaget furibus cum libris scribendunt ost nam Chrysalus dicit frugi hominem bonis bene, malis malo lacoro debere, ut 643 sq. Callidum senem eallidis dolis Compuli . . .