장음표시 사용
11쪽
omitti, Ungium vero odem quo alios iure comment randum fuisse. At nominavi nonnullos non tam propterea, quae iam attuleriint, quam quia ex illis, quae esse-cerunt, non sine causa brevi maiora exspectare possu-nnis. Ungium vero ideo excludendum putavi, quod, procul dubio gravibus scholasticis muniis detentus, pro sus hodie ommutuit operaque eius diu est, ex quo, sideratur ad adiuvandam Plauti emendationem cum praesertim, quae vix doctissimus olim in libro perutiliis de hiatu effecerat, ea iam sibi quisque didicerit inque
suum usum converterit. Neque Terenti editorem,
instavin ' illis adnumerandum putavi, illorum memor, piae ipse edidit in Dictatione: banc provinciam sim gula carmina ad artis metricae regulam accuratius ex gendi his curis nec potui suscipere nec volui, iube rexque relinquo iis, qui plus temporis operaeque in his rebus posuerunt Iam ex iis, quos supra laudavi viros,
imprimis audiendum esse Hermannum, non est mirem, cum omnium maxime a natina ad haec sit studia comparatus, inque ea tali diligentia et industria incubuerit, ut eius sententiae iure plurimi nunquam non Milendae sin Sed cum, quae ille senserit de prosodia, equi rimus, caveri debet, ne, quae Olim statuerit, hodie quoque statuere putetur. Etenim quae ante viginti et μι- res annos in elementis doctri min. et in epitome vir egregius disputavit, eorum eum non pauca iam inulto aliter explicaturum esse, testes sunt ipsius cum verba, ' tum sitio, pia postmodum hic illic versus no
Dico Reinh. Κloigium, professoren Lipsiensem. It tensura curarum eisianam Ialinii annalium tomo XIX.
12쪽
nullos emendavit. Et sitinma Hermannianae sententiae
haec sere est ut prosodia Plauti discatur deque ea recte iudicetur, nullam aliam viam patere quam per Tere
tium enueianum, ita tamen tractandum, ut, quos magnus ille Anglus admiserit errores, et perspiciantur et removeantur. Cum iam Terentiana prosodia su a mentum sit Plautinae, videndum tamen esse, quatenus Plautina prae altera sit rudior et inelegantior, et in hac re summam ponendam esse mutionem, utpote quae
sit multo dissicilior, quam plerumque credatur. Vulgo
enim aut cuiusque generis licentias Uauto ad ignari, in ruptis versibus ad demonstrandum adhibitis, aut eandem illi atque Terentio in prosodia puritatem placuisse contendi. Reliquos, qui de his res,us iudices exstitere, quamquam sententiam suam Ion explicuerunt Rilachelius enim promisit tantum in tomo quarto us RhenJ, aliam tamen viam insistere apparet ex ratione, qua corruptis locis succurrendum putavemini. Et Lindemannus quid
Vir, Cuius summa sunt merita in explicandis Plauti se tentiis, continentationem de Wosos a rure lis ae prae
misit editioni maiori trium sabulamin m. et Irin Lipsiae anno 1823 emissae, sed ita laxis et
ambiguis rationibus usus est, ut quidvis ex iis licitum suisse existimare possis. Praeterea Saepissime locis cor in is vel cine ambiguis abusus est ad regulam statuendam, miscuit, quae accurate erant disiungenda, ut quae p. I exhibet neglectae positionis vel correptae vocalis eXempla, quorum alia sunt certa et ubivis obvia, ut exemplum quintum, nonum et duodecimum, alia dubia, alia sine dubio sitia, ut quae duo erae la Terentiana memorat Hec. 4, 1, 6 ad μα- ---puit et horatia RQ ωγε - ο duo quos versus PeIPermiro
edit. Ritsch. ibid. inde a pag. Ire eosdem Baeehidum versus
13쪽
trochaicis cum Benueis habuit, cui iambici sint, ut nulla sit licentia statuenda. ' Nec certiora sunt Plautina exempla, quom primum statim Trin. IAE. Sed - et comitum esse docuit vii codicis palimpsesti Ambrosiani scriptina a Ruschelio V. Cl. nobiscum
Communicata: Sed si haε - -isu sis si mea.
Ρore Trin. 2, 2, 45 in exprobria, bene quod fecisti, ex eodem libro vetemmo simu delendum est exprobras, b. q. Attamen vereor, ne inivinam facere velle videar viro multum laudato, si, quae multo abhinc tempore non recte omni ex parte disputaverit, hodie etiam ei imputem, praesertim cum in nonnullis rebus sente tiam suam in melius eum iam mutasse ex iis appareat, quae postea de Plauto emisit. Multo vero maiorem imi iam saceremus Ritschelio. ' si putaremus voluisse eum si minus maiorem at certe minorem Bacchidum
editionem exhibere tamquam specimen aliquod suae irsius Plauti recensionis, a qua opinione mirum quantum vir doctissimus absuit, qui ipse apertis verbis iii praesedit mai. p. I. significavit, se dedita opera id sollini spectasse, ut omnis recensionis materia diligenter conquireretur et ita in conspectu omnium poneretur, his ut ipsis libere de singidis quibusque iudicandi copia esset. Quapropter non putandus est Ritachelius Omnes versus, quos posuit in suis Bacchidum editionibus, ut vere Pla tinos probare et defendendos susespere velle, neque vero quae de prosodia et de metris dixit, integra repeteret,
De Hecyrae versu comparamee. 4, 3, 14-16. et IIemn elem. p. 77 de Phormionis Ierm elem. p. si qui iam dudum iambicum agnovit. Et fecit adeo indemannus, qui, calidius quam sincerius rem
geris, non pervidisse videtuit, quid sibi vellet utraque Baechidum editis. Recte inmmermannus in ensim Plaus esesiani de nusebeii consilio iudieariti Diuilia πιν Corale
14쪽
si veram et instam miluinarii sit inrui recensio in instituere in animo haberet. Omnes tamen viri illi docti in eo contra Herman-- consentiruit, lautinam prosodiam ex ipso Hauso petendam et cognoscendam esse quod principim, si
minus verbis professi sunt, re tamen ipsa confirmarunt.
Et prosecto fatendum est, si quis sana cum ratione rem
tam dissicilem expedire aggrediatur, ei ut haec ,-
tissima videatur, paene necesse esse nihilominus autem Hermannus egregia divinatione ductus veram rationem indagasse videtur. Etenim palimpsestus ille Ambrosi
nus, exquam negligenter ab Angelo aio Italo, o
serri coeptus, deinde ante hos quattuor annos accuratius excussus et plane pervestigatus a Rilachelio, olim Vraudaviensi, nunc Bonnensi professore, tam egregie Hemanni rationem cons avit, ut ipse collator della tina prosodia aliter continuo iudicandum sibi esse via deret. Eius enim codicis ope multi hiatus incommodi removebantur, e reptiones insolitae evitabantur, is saepe vocui singularum ordo restituebatur, qui solus cum communi pronunciatione concordat, versus denique se rimi ita elegantes et puri evadebant, ut Hermannus et antea Benueius a Plauto Profectos esse eos censuerant.
Id ego ipse expertus sum, cui ante triennium Rusin liui audirem Trinummum explicantem, in qua dio nequit quot versus emendati sint ex illo codice, qui, quanquam multis in sabulis mancus est et laceratus, tamen iis, quae servavit, iam monstrat, qua adhibitis sedulo duobus ins Pad reliqua etiam sint restituenda. Atque utinam viro insigni placeret, quam primum ea saltem publici iuris sacere, quae certo et indubitate ex eo libro refingi possunt; nam ut res in est nata, nunquam, praesertim in canticis, tuto pede pri redilicet, sed quoque versu haeremus, cum ali codicumscript ae quo loci sunt dissicili es, eo sint et obscuriores et depravas es.
15쪽
- Dux adeo deveni- Hur, ut pinnuptam vulgares Plauti libri M. cuicunque licentiariam generi Plautum indulsiisse atque adhaesisse persuadere nobis student, tamen partim ex Terenti prosodia, partim ex nuper omnium vetustissilii Ambrosiani codicis cognitione Hermalini ratio ut altera verisinsilii, e tenenda sit exque hac iudicanda et disponenda singula, quae ab epicorum usu et prosodia recedunti Et si hac rationeres diligentis et accurate dis Uritur, vereor, omnia,
quae Plautiis sibi prae vicis et lyricis poetis inviserit,
hiatus, correptiones longariam, productiones brevium syllabarum et quae alia perhibeant , in vulgi singulo--- borum pronunciatione sint posita, adeo ut iubili se novasse putandus sit, cum, qua rati me verba a populo pronuticiarentur, ea in versus inserret et dige rexet. Atque cum populus Romanus non extis aereulis in efferendis vocabulis constringi se pateretur, et quamvis saepissim v. gr. primam in aes corriperet, tamen ab eadem in illa complenda sine diss)i abstineret, apparere videtur, non tam de generibus licentiarum prosodiacarum c tandum ' quam usum uniuscuiusque vocabuli, de quo dubitatio est, prosodiacum examina dum esse, collectis singulis versibus, comparatis nume-xatisque et iis, ubi vox sine licentia legitur, et iis, ubi
licentia adhibita est,' quo secto statim opinor U-
quod Beckerus nuper reei in libella: De comicis Romanoriim ulis maximo Plautinis quaestione. Lipsiae 183 edito, laudabili sane instituto, sed tamen laturiore, qui, cum tradit, geminas onsonantes syllabam praecedentena neipitem reddere, quod nonnullorum vocabulorum proprium est, iniuria ad omnia transtulisse videtur. Neque praetermittendum est, indieare, quo in genere versuum licentiarum plurima pars egatur. Quo enim impeditiores, meri sunt, eo frequentiore licentias habetus. Minimae in senariis obviae, plurimae in trochaisti et anapaesticis verribus, paveae admodum et multo paucisse, si Mun ----, in muris et haeciliaris nummis. Diuitigo b Corale
16쪽
pa est, quae sint coerigenda, quae intacta relinquenda,
et sane possunt nomitilla etiam genera licentiaram aperiri et omnino veterum Romanorum pronunciandi ratio illustrari et enucleari. Quampiam is tantum prospero
cum successu hanc pro laesam administratui, qui ampla librorum optimorem scripturarum supellectile instructus certo indicare potuerit, quid sit oreuptum, quid int grum. Quo magis dolendum est, illum, quem virum omnes cum hac ope optime adiutiam, tum studio Uautiet erenti assiduo probe praeparatum ad hoc negotium novimus Rilachelium me dicere quis ignoratῖ nondiunetiam promissis stare voluisse, quae lustro et quod e currit abhinc edidi Spes tamen est, visum egreginarunon abierisse consilium, cum, si quis alius, et ipse penitus intestinerit, quam gravis haec sit materia lauti studiosis. Interim, quae quisque in promptu habet, ut in medium proferat, optandum est. Equidem in iudicio de Plauti prosodia iaciendo hancriam inii, ut primo scenam aliquam senariis conscriptam eamque, quae aliquanto integrior ad nos devenisset,
legerem, licentias Observatas notarem, O Onerem
cum regulis hucusque statutis, dein regulas vel restri gerem is dilatarem, prout observatio mea postulasset. Eodem modo et dissiciliora metra persecutus sum. Sic
si primam Asinariae scenam mecum perlustrabis, e
pauca quidem, quae ad licentiarum genus referri possunt, animadvertere poteris, imprimis vexo notabile vi detur, in integra scena CXII versuum ne unum quidem vocabulum pravo accentu praeditum esse ' ut inde non' misi quis hoc aetum dicat in oe patris v. 53, quod patris efferendum postulet vitiose, quanquam nuper etiam Bechema l. e. p. I in Ter Heaut 5, 2, 45 patria trochaeum efficere putavit, nilo nihil salsius est. I. Ter Adel. 3, 3 37. Patris,potrem, Poιrum, patruu3, putrimeti nunquam primam pro-
duenni ne apud invium ne apud Terenti un, apud quem si
17쪽
inium coniicias, qui tales verius siderit, eum nullo
modo potuisse X. gr. hunc emittere, qualem habet vitia
meet in pati animo amissi. Si id facietis, levi6r l, si eru
abi nata, sodes, aequώ, quod i iis, sinis is, quod im
is editione Benileiana noninui, primae productae exempla superant, Benileio debentua , non Terenuo, ut Mn. 5, 8, 9 ubi Faenii odinum seriptura reducenda est Thais preses se et Hom. 5, 1 52 m, eum antimiissimis eius in alas luminum: Fae, putrem esse ut sotiis Phorm. I. Benueius
letus male disposuit; ais duarum est syllabarum patris ero, ut debet pyrrhichium efficit. Mirum est ipsum enueium Phorm. 3, 1, 10 iustam huius vocis mensuram, quam alibi ignorare Videbatur, probe perspectam habuisse. Etiam in Plauto editores aliquoties huius rei immemores suere. Si codicum fere omnium scriptura patri Poen prol. 120 sententia quoque postulante iam a veteribus criticis in patria mutata est, quam emendationem nunc cod. Lips confirmati eisius tamen tenuit patri. Item Argum Acrost. Amphitr. V. 3. patriam primam
producere indem ait, sed faIlitur, aut enim ex vestigiis V. c. eum Bothio decernι legendum, aut, si cernit tenetur, hi ius statuendus post patriani, excusandus nomine proprio Patet etiam, invium troesi septi esse non posse, quod voluit Iae bus Epid. 4 4, 24 Putrem, voe e traii pone vi p. v. Difficilis est emendatu versus Menaeli. , , 8 p4stquam ad M remineiatumst, terat patrem me Miuum, qui versus ab arte metrio nullam, ab argumento sabulae summam habet dissicultatem. am ex prologi versura et nonnullis ipsius nisbulae locis cognoscitur, non mortem, sed raptionem sili domum esse renuntiatam, qua de causa iam pridem veteres eritiei de te scripserunt, quo, dum alteri incommodo subVertitur, novum oritur, cum Versus parum elegans exsistat de te et patremesso mόrtuum. Inelegantiam Bothius hac correctione removisse sibi visus est de te et piatrem ιOrt. prodens ignorantiam prosodiae Vocis patrem. isto vulgatam repetenti nihil harum difficultatum oboluisse videtur. Quod ego propono, sane Vi leutius est, sed eris non vitiosum, et frustra leniorem medicinam ireumspexi scribo de te et Miniim patrem. - cf. etiamd prosodia putris rit Hennanniim apud Lindem Ampli. 3, 2, 2.
18쪽
-ίν, serior, quod ι-- efferetidum fuit hinc ne d
bita, qui hic versus aliter sit dispolieridus, quod se tiens elatus ita eum constituit, emendasse, si dis se cet, sibi visus, cum ma sus eum conuperit: mee s pati itala, in o. si is minis, uuior δ,us eritit imittam hiatum, quem post pi mam dipodiam troch. intulit, quis a lauti editore ignoratum esse putaverit, necessario emere iambiam nouuir Messium P ritiorem paullo se praestitit ouum, qui primo rex is ante id collocaris, ulter erit labos transponem, utrumque tetri troch. at esse voluit, in eo tantum peccans,
quod aut viti vii proceleusinaticum essecit: -- erit, aut ultimam in Ma corripuit, quae positionis vi producenda era Ego si quid video, prior versus sauissimus est, secundi autem pars prior sine dubi ita refingenda: Deest puti immo id ire in Si id fumus ut inendum in reliquis verbis sit quaerendum, quae Plautum aut ita dedisse crediderim levior lassior erit salom cod. Lips.; labos areus in edi U. ex suismss. ut videtur aut: - - - , aut denique ieris erit inos. Unde mannus, qui in priore editione vulgatam expresserat, in
altera ex Od Lips aequo animo et labor dedit arimo aeq. tamen V. C. satis tuetur. Quod vero hiatum sustuli, relictum ab Lindemanno et misio, quamvis in t inus rideri possit post dipodiam 1 inicam, ideo seci,
quia duo vocabula, inter quae hiatus cadit, ita sunt sententia et grammatica constructione coniuncta, ut d velli plane nequeant, quod tamen sit, si per numeros pausam seri statuas. Omnino autem, quemadmodum Lingius leges scripsit, ex quibus hiatus admittetuliis sit, aeque videtur necessarium esse leges aliquando dari, quando non sit serendus. Et maxime inter ei vocabula, quae in recitando separari nequeunt, i. e. nullamia sum admittunt, in apric est, pausam numeris effectam ad hiatum excusandum tullo modo sacere posse, itaque inter substantivum et adiectivum, inter praepositionem
19쪽
et nomen et quae alia verba itidem cohaerent, inrui locum non esse mihi persuasissimum est, nisi peculiaris aliqua causa vel excusau accedati in hiatum non concoquo in Captivorum supra laudat versu, neque
sero liui L 2, 3, 35 libro u scripturiun Dicita patri,
quo paci mihi cum-hoc convenerit, ubi recte Bothius cum Me mihi ex vetti edit transposui Amph. prol.
89 - Quid admirati id estis ' vulgo id abest, male
hiante versu. Sic quem veri in Iandemannus duplici cum hiatu exhibuit Trin. 3, 3, 30 ab amico-aliqu alicunde argentum rogem ad quod exemplum conruptus veratis ex Hec. 2, I, 4 integer adeo esset eum eo
raptum esse sunt qui tum demum concedant, cum em-datio certa adest. Aliquo a Camerario interpositum est; Ambrosianus liber tamen veluti uno ictu versum Rusti, inuruum ante aryentum addere iubens. Iam versus ex
pius molesto illo gemino hiatu ita se habebit:
ab amico alic inde mutuum argentata rogem.
Atque cum in una Trinummo ingentem hiatuum num rum Ambrosiani codicis ope Rilachelius sustulerit, per suasum habeo, et in ceteris sit,ulis eum valde immis tum iri, neque si quem Versum hiatus causa corruptum esse pronunciavero, a me simul emendatio postulari P texit quis enim emendax poterat illum raminiani vel sinu, aut quis, si in inurruum incidisset omissum, iidem habuisset Alii enim versus levi statim medicina o xigi possunt, in aliis sufficit, corruptelae sedem india casse emendatio vero amss. petenda est. Ut tamen aliquos versus asseram, ubi liber ille hiatum removit, primum in prol. Trin. v. 6. confirmat ostii emenda tionem igitur prit m exhibens v I eundem verborum ordinem praebet quem iamdudum Be eius et Herma nus comprobaverunt Porro I, 2 8 confirmatine manni elegantem emendationem vi mo te nolo ibid. v. 24 exhibet intui nescias, ubi vulgo cum hiatu hauriarim 3, 2, 3 verium interpretatione innuptum sic
20쪽
perianat Perium Apsidem Abonice ingenium tuum iligentiun admodum. - Scripsi haec ne quis me temeritatis coargueret, si viderit me non ubique indema nianos hiatus leptimos tolerare et mmmptam scripturam pati aliis corruptis versit in desidi. Ut igitur ad Asinariae scenam revertamur, sunt in ea nonnulla, quae nondum satis persanata videantur, sed quod ad prosodiam et inlimicam elegantiam attinet, neque purior neque elegantio usquam ulla a Terentio scena est exhibita, quod cum dico, recedo tamen a in libus maculis, quales misianae editioni adhaerent, ut 25 -- -u Hi in quidquam in ubi iam Pare in ed. II mendaci excussit inlatum vero his sex versi
bus deprehendi ' 3 48 84 86 89 et 35, ex quibila
versus G in scriptis libris ita exaratus sertur
cum hiatu post caesuram, nisi quis malit ultimam infasin produci, quod aegre patiar, quanquam haec res nondum dirempta est nec prorsus ratione caret Cum enim multa votia, quae postea solam deponentium se mam induerunt, primitus et activa et deponentia essent apud Plautum legimus: --n do, opino, venera L fieri sextasse potuit, ut qua rationes vocalis in prae sentibus activorum produces,atur, ita et syllaba in indeponentibus pro longa usurpare ' cum vocalis in utraque forma idem pondus habere videretur. Sed ad iudicium de hac re faciendum opus est, ut omnia exempla colligantur et examinentur. Interim hiatus in illo versu Ortasse se tuebitur, neque opus est, ut adeoque, quod mihi aliquando in mentem venit, pro atque reΡ natis, cum ante particuliis Mettis, aut non raro hiatum
admissum videamus es Ling. de hiatu p. 43. Simillia
D am qui vulgo versii 62 hiatus liabetur, non ali mensuram habet Et id in perinpi 4bsequi gnata meo; sed et id ego retinis in apiissime aeuia praepositioine. DiuitiZeo b c ora e