장음표시 사용
201쪽
adhibere remedium, & implorata Sedis Apostolicae auctoritate, diploma obtinere una simul cum Magistro Generali P
trum Praedicatorum, ut possent deinceps succedere in haer ditatibus Parentum ab intestato decedentium, illasque apin praehendere, ac vendere, & eorum pretium in usus nece si rios conuertere. Annuit Pontifex, cui plurimum displicebat Fratres Minores intentos esse circa testamenta decedentium saeculii tum,& eorum sepulturas; unde D. Bonaventurae imperauerat, ut commoneret Fratres de praecauendis huiusmodi piaculis: refert id S. Doctor in Epistola, quam scripsit Ministro la elis Prouinciae , quae inserta eit in eius opusculis. Sed, ct sepulturarum, ac te mentorum litigiosa, dr auida qua iam inuasio, cum exesu ne tuorum , ad quos animarum cura spectare dignoscitur, non modicum nos elero rati fecit Moses c cur experientia Arente perca mus, cti e Sinaiamus Pater Pontifex Surimus Dominus Clemens , Fratres omnes ad cauea dis huiuμοδ , pia pro uidentia μ' me voluit commonere, scribit ibi S. Generalis , concedendo enim laccessionem ab int stato, iusicauit faciliter obtundν posse auiditatem in lucrando testantium bona, ac in eorum sineribus senerationem , red cendo illos ad medium. Quod autem D. Bonaventura resistente Diabola non potuerit per mulios annos sui moderaminis extirpare abusus in sua Religione, constat ex hoc, quod eum electus fuerit Generalis anno a a 36. , anno a 2 6m adhuc vigebat inobseruantia , eoactus proinde hac de causa in Capitulo generali Narbonae celebrato inter alia decreta, hoc etiam statuere. Neminem ex Fratribus posse bonorum possessores hortari, vel inducere, τι aut res amento , vel donatione, annuas eleem navo usorum subseruatione relinquerem, neque μιusmodi Iegata libere postata posse apuae Iudices petere. Advertens tandem omnia extirpare, ae eradicare, non posse, latius iudicauit dispinis. tionem obtinere, ne animae sibi commissae, pusillorum vid licet , non valentium onus Religionis subire, ac iugiter serre, desperando perirent. Qua etiam methodo utuntur suo modo
202쪽
Physici eum infirmis, multa illis indulgendo, quae alias non
decerent,& ne sine medicamine sinant ad laethum properare; ita rectε iudicauit S. Doctor cum languentibus suis Fratr3hus operari, indulgendo eorum pusillitati, ne austeritate ter riti desperarent, & tandem perirent. Iuuat hoc assertum, quia ipso etiam ordinem regente,idem Clemens alias literas memoratas benigne concessit de Syndico satis amplas, magisque paupertatem lenientes, quam praedictum breue, ut bene refleetenti, ac non dis orth iudicanti, patere potest: & quidem si admittuntur hae posteriores literae a Patribus obieruantibus, & praecipue a Patre de Gubernatis ex Vuadingo, vi innuimus cap. 3. v bi de hoc diplomate, & a nullo auctore
negantur, caulam edisserant exposco, cur negent primas munus amplas, nam si de quo minus conceditur, igitur ,& do quo magis ;& quidem plura, & laxiora concedi in lacundo breui, quam in primo videbitur etiam inserius agendo do
Syndico. Ex altera parte Clemens Quartus callens errores
Fratrum circa paupertatem, nec durus , nec austerus esse vOluit circa d1spensationem, sed ne in Iaqueum desperationis properarent,ad Sancti viri petitionem benigne cessit, & votis
eius annuit utrasque literas concedendo. Ex his vrgeri potest in Aduersarium pro validitate, & certitudine praefatae constitutionis obtentur Patres Vuadingus, & de Gubernatis & cum hoc stare debet P. Lectonquia conterraneus, cons dalis, discipulus, sospitator eius doctrinae, & fidus Latero sunt propugnatores secundarum literarum Clementis Quarti de Syndicis Perusinis pro Prouincia S. P. Francisci, in quibus maxima continetur dispensatio paupertatis , imo latior, &lior, quam habeatur in primis literis: Obtentu, ut inserius ostendemus, agendo de Syndico, ergo oppugnare nequeunt primas literas minus longe dispensatruas paupertatis; non enim alia de causa illas negare valet P. Lector, saltem primaria , nisi quia est voti paupertatis dispensativa, ut inquit, plus quam reliquae attemperantes paupertatem I & quidem Vuad ingus admittit, ut vidimus, igitur ,& illas propugnare tenetur Di ili so by Corale
203쪽
netur aduersarius. S. Doctor igitur . & suit paupertatis dein sensor, & ne totaliter periret eius ardoris vim, studuit temperare , sic quoque illam propugnando, ut staret; sentim tamen
adhuc declinabat, ut non post multum clamores paupertatis asseclarum rigorosae, penetrauerint D. Clementis minii coninspectum in Concilio Uiennensi, ut legitur in eius constituti ne . Exivi de Paradiso ; qua etiam de causa concluditur non potuisse Religionem uniuersam ad pristinae sanctitatis decorem reuocare, & languentem paupertatis florem ab aestu incessus delicatorum, prisco donare colore, ac originario odori restituere, oppositum licet afferat Pater de Gubernatis alias Citatus cap. p. S. primo conficitur; nam, & Caesarenorum prbma Ordinis reformatio, quae de anno I 236. incoeperat, antequam Seraphicus Doestor ordinem moderaretur annis post eius obitum, qui anno ia74. euenit, vigintiquinque durauit: pallebat igitur paupertatis decor tunc temporis etiam. Ad secundum motivum, quod posteriores Pontifices verba non sereriat de illis Clementinis literis: Obtenta. Primo respondetur ab auctoritate negative nihil concludi. Secundo non teneri posteriores Pontifices praedecessorum literas commemorare , etenim in casu nostro, nec recensent literas Innocenti j Quarti, nec clementis eiusdem de Syndico, quas nemo Scriptorum unquam oppugnauit, verum propugnarunt, di praecipue P. de Gubernatis, ut superius ostentum est, adducendo ex ipsius scriptis easdem literas . Tertio talium est Communitatem in Concilio Viennensi coram Clemente V. non se defendisse priuilegijs; Siquidem, ut legitur in citata decretali, post medium, enumeratis omnibus, qua fieri dic bantur in Ordine, o videbantur praedicto voto, o puritati Ordinis repugnare , ibidem ut dicitur . Tamen Communitas Fratrum, se opecialiter Rectores ipsius ordinis asserebant, quod praedicta, heis plura ex usis in Ordine non flebant; dum dicitur: plura ex ibis io Ordine non fiebant: aliqua igitur fiebant, sed non nisi munimine priuilegiorum allatorum; de ijs vero, qM
sine huiusmodi substentaculo patrabantur; subditur ibi a Rectoribus et Diuitigod by Corale
204쪽
ctoribus i Euod dr si qui reperiuntών rei in talibus rigide puniuntur : nec non conιra talia, ne 'fant, fiunt faen pluries ab antiquo statuta in Ordine multu racta. Falsum eli autem Clementvm Quintum in eadem constitutione alseruit se usque ad illud tempus nullam extitisse Apostolicam dispensationem lu- per Regulae rigores, ut contendit aduersarius num. I 7.; ctenim verba , quae ab eodem Pontifice, post allata, lubi j ciuntur,vidulicet: Cumque annui re stus intra immobitia censeantur a ture, ac huiusmodi redditus obtinere paupertati, ac mendέ-
cItatι repugnet; nulla dubitatio ea, quod praerictis Fratribus redditus quosvnque, sicut,se possessiones, mel eorum etiam usum, cum eis non rei latur concessus, recipere, vel habere couditione considerata i orum2 non licet amplius : cum nonsolum
quod malum esse dignositur , sed, ct omne quod spectem habet
mali M a viris perfecDs specialiter vitandum e uniuersaliter non cxclud utar priuilegia, sed dumtaxat circa redditus , POL sessiones, & carum usus: si enim omne, & quodcumque nega rem Privilegium, quomodo starent literae Innocenti j Quarti,& Clementis Quarti superius allatae, & a Patre de Gubernatis , ab aduersario propugnato, ac in omnibus defenso, ut reales, ac legitime rescriptae in suo Orbe Seraphico ξ nec verit iis odorem halarent aliae Nicolai Quarti inferius rescribendaeeκ de Gubernatis tom. p. cit. lib. I. cap. 34. solio stet . num. I 3., ab eodem a Vuadingo re assumptae tomo a. solio I98. bulla Io. attenta item animaduersione veniunt consideranda verba illa, quae initio eiusdem Clementinae proponuntur: integer periodus hic est. Horum autem pise , ac iustis sipplicationibus, plures praedecessores nostri Romam Pontisices succe sue ,
sicut dignum erat 2 applicantes aures , ct animum: declaraueis runt ea , qua dubia videbantur, ediderunt nonulla, ct aliqua concesserunt , sicut expedire videbant Fratrum conscient dis, ac purae obseruantiastatus: non sunt lineae hae paucae perfunctorie , ac volantibus oculis inspiciendae, sed serio, & ex animo, conceptus, non earum cortex, ponderandi, ac mandendi, ut
enutriant efficacius, ac salubrius. Tria patrata a praedecessQ-ribus
205쪽
ribus suis Clemens assirmat pro Minoribus, videlicet. Pri
mum . Deciarauerunt ea, qua dubia vIdebantur. 2. Essiderant
nonulla. 3. Et aliqua concesserunt sicut expedire videbant Fratrum conscienti s , ac pura obseruantiastatas, dum dicitur: δε- clarauerunt ea, qua dubia videbantur, hoc spectat ad intelligentiam perfectam Regulae, quae dum abest . haud dissicile , est errare, dum adest, securitati consulitur in operando, & per hoc dicitur post scut expedire videbant pura obseruamia fla- tui, dum dicitur etiam ediderunt nonulia, hoc attinet ad prohibitionem eorum, quae non choerent purae ObIeruantiae Regulae ; dum tandem additur, se aliqua concesserunt, sicut experire videbant Fratrum conscientys, hoc appellat priuilegia edita pro illis, quibus non erat animus rigorem Regulae ilia
omnibus ferre. S ex his patet Pontificem hic locutum de Minoribus tam sequentibus priuilegia, quam puritati, ac rigori Regulae incumbentibus; de quibus quia di sereti erant a Communitate Fratrum, quae sequebatur priuilegia unde post medium ibi legitur . ut diximus paulo superius: Tamen Commuis nitas Frat um. O Jecialis' Rectores Vsius ordinis asserebant, quodHadina eis plura ex ipsis in Ordine non M. dicitur plura quia aliqua iuxta priuilegia a Communitate Fratrum fi hant dicitur S. Cumaue annui redditus : Nusta dubiratio est, quod praedictis Fratribus redditus quoscumque: sicut, or pisse
Pones, vel earum etiam Uum, cum eis non refleriatur concessus,
recipere. mes habere cauditiose eo derata tuorum non licet a bus. dum dicitur: amplius , excluditur ab ipsis facultas priuilegijs utendi, quod licebat eis, quando non se discreuerant a Communitate, & quare ξsundit Pontifex: Cum non
solum, quod malum esse dignoscitur ineae, ct omne auod speciem abet mali sie a viris perfectis speciatiter uisanaeum: quibus Pontifex manifeste ostendit se loqui de illis, qui coram ipso profitebantur se velle ad plenum Regulam obseruare; suntq; illi, qui stiterant se contra Rectores ordinis, & Communitatem , opponentes illis, quae illis displicebant fieri in Religione . Ex quibus couficitur, quod prohibitiones in eadem Cicimentina
206쪽
mentina Actae eontra priuilegia, totae, & totaliter latae suerunt pro Patribus de Obseruantia, qui, paucis annis elapiis, initium dederant ressirmationi duce B. Paulucio, & tertio . vel quarto post anno, non contenti decretalis huius intra Os-dinem,& Communitatem , esse obseruatores sub Ministris Religionis, petierunt a Concilio Constantiensi, ut saepius dictum est supra, praecipue cap. p., propriss Rectores, ac ULearios , & petitioni eorum inclinatum est; unde euidenter etiam constat Eminentissimum de Laurea, ac Rodericum, ata nobis initio huius capitis citatos, recte fuisse locutos, dum aD seruerunt, declarationem Regulae in Constitutionibus Nico'
lai Tertij Exse, & Clementis V. Exivi, M., cum prohibitionibus priuilegiorum,editam fiuisse pro sequentibus rigorem Regulae, non pro Conventualibus& re vera Clemens V. Iisauit Obseruantes, qui tunc existebant, & ad ipsum coniugerant contra ordinis Communitatem , fallum item esse, ex praehabito discursu, accipimus: Communitatem Ordinis non
se defendisse priuilegio Clementino, sed hoc, & alijs restitit aduersari js nec ablata sunr a Clemente Quinto pro ipsa Co
munitate , sed extinctamo obseruantibus. Anno item a 3o quando'consultatio facta est de unione Conventualium,& Obseruantium, praecipa tractatum est de destructione pria uilegiorum, quia horum de causa facta suerat inter ipsos separatio, non enim Communitas munita priuilegijs subdere so
volebat rigoribus paupertatis, quibus tenebantur obserua tes , iuxta lancita in decretis Exjι, & Ex tui; ut igitur tollo retur separatio, de unio constitueretur , actum est primo, &principaliter de priuilegiorum eliminatione, & recto Ordine, quia sicut affirmatio est causa affirmationis,ita negatio est causa negationis in causis praecisis teste Aristotele p. de interp. c. f., & causa praecisa separationis erat existentia priuilegiorum, negatio igitur priuilegiorum erat causa unionis, seu negationis separationis. Praes meus erit P. de Gubernatis tomo prumo sui orbis lib. 3. solio 1 8. num. a. g. 32. , ubi haec de cu-
Iielino Casalensi Ministro Generali ordinis recenset.
207쪽
annis ferme tredecim ordinemsumma cum laude guberna-tiit, Obseruamia Regulara magnis canoribus semper propitius, ct ab obseruantibus vicis impense dilectus, donec aliquantum mutatus, suorum In Ordisis Communitate priuilegia iam abdi-eata , noluit recuperare, imo, se augere, & num. 3. sequenti. Ut enim ,σ Fratrum de ordinis Communitate, o Obseruantium
per Constitut/ones Marti manas, abdicatis priuilegi s maxime in facto pauperauis , ct in caeteris relaxationis inita umo mius construaretur, Fratres viri sque partis prauis iuramento constι tutionum illarum promiserant Obseruantiam; extabant igitur
in ordine ante Martinum Quintum, eiusque constitutiones, piluilegia eorumque constantia suerat voluntaria causa Obteruantibus segregandi se ab Ordinis Communitate, & eorum cxtinctio fuit causa nouae unionis ; ut quae bene succederet. prius actum est de illorum abdicatione, qua secuta, ut robustius staret, ac in Religione perennaret, iuramento utriusque partis promissa est inuiolabilis cini,seruantia Martinianis Cor
hitutionibus . Anno igitur i43 o. sub Martino V. in Assisiensi Capitulo habitus est sermo de priuilegijs prςcipuus, Comm nitas ordinis illa proposuit, nec recusauit illis cedere pro bono pacis loquor secundum mentem de Gubernatis utquGconcordia. & vnio cum filijs suis stabiliretur sempiterna, quae
tamen vix orta expirauit. Aduersarius etiam noster dum nu. x69. concedit Franchinosect. Io. nu. p. resormationem Obseruantium insurrexisse propter etiam introducta priuilegia . vltra inconstantiam dictorum, cum modo neget pi tui legiorum existentiam ante Martiniim inintum, modo fiteatur, affir- male tenetur, & in Concilio Viennensi,&m Aisiliensibus Comit ijs potuisseCommunitatem se munire priuilegijs concessis. illitque se defendisse.
Sed antequam ulterius progrediar dignetur lector moneri , me comperiise auctorem opusculi titulo notati, Antiquioritaς, &c. re ipsa extitisse Patrem Fortunatum Lectorem Sacrae Theologiae a Sospitello strictioris Obseruantiae Alaetam, non autem Patrem Dominicum de Gubernatis a Sospitello
208쪽
eiusdem Religionis, Patrem, ac Chronologum , licet in eius tomo secundo Orb. Seraph..edito Lugduni i683. lib. F. cap. 16. per quatuor integros paragraphos a solio et o ad paginama 67. usque ad finem eiusdem libri sexti, usque ad apices, &comas sit insertum, ut a se conceptum , di partum , codex enim iste secundus licet publicam Iucem viderit anno I 683, Lugduni, conceptus tamen fuerat, & partus, & priualis in nibus , iam absolutus, commissus, anno I 68i., quo P. Franchinus opusculum secundum de antiquioritate Franciscam nondum meditaverat, anno enim sequenti compositum, brumali tempore, Roncilioru primam vidit auram. Rem sic euia dentius denoctabo. P. Dominicus pro secundo praemorat tomo reuisionem, & approbationem a duobus candidatis sue R eligionis accepit quarta Octobris 168 a. hi fuerunt P. Petrus Esporrin Procurator generat,s ordinis, Sc P. Laurentius a Paulo de Sueria, ambo Romae commorantes , de mandat Ministra Generalis tunc temporis Ioseph Ximenes Sarmantego, licentia praelo illum committendi donatus est a Reuerem
dissimo P. Ministro generali ordinis sui P. Marino Sormannia Mediolanci Romae ex Ara Coeli die quarta Octobris I 68 ., di quo ad Religionis censores, nulli alij comparent, ut vide re est mitio tomi, & cum in eadem facultate asserat Minister generalis Sormannus , tomum approbatum a Theologis eiusdem Religionis , in nominatis , hoc nequit referri ad alios Theologos, quam ad duos censores a Ximenes deputatos, qui anno I 68 i. approbationem tomi dederunt, nondum edi to Franchmi opusculo, nec forsan meditato, alias nullos Religionis censores habuisset, P. Franchinus ergo, ut dicebamuS , anno dumtaxat cadente i 68 a. publici iuris fecit opusculum de antiquioritate, oppugnatum, reiectum, condemnatum ipso indiuidualiter nominato, a P. de Gubernatis cap. II per totum eiusdem tomi; nunquid ergo de Gubernatis inter Prophetas, qui sutura meditanda, concipienda , parienda , edenda praeuiderit a Patre Franchino, antequam ediderit,
conceperit, meditatus sit Θ Si res Deo inspirante euenit, siti laus
209쪽
constitutione . Exultantes , m. non meminerit priuilegii Clementis IV. adducti. Respondetur ut supra, non concludi ab auctoritate negatiue , nec tamen Pontifice ς immemores este concessionum praedecessorum , hoc autem saepe agunt.
quia, ut plurimum petitur confirmatio priuilegiorum, quae petitio, quando non interuenit, licet alias indultum concedant , non semper fit recordatio praedecessorum, qui auten attenth legerit Sixti Quarti constitutiones Dum fructus v res, & Licet dudum, a nobis in hoc capite allatas S. Sixtus Quartus, compraehendet falsum esse non fieri in illis mentionem priuilegij: Obtentu, & aliorum, dum enim Pontifex utitur illis Uerbis , rauorumcumque aliorum Romanorum rimis
cum etiam praedecessorum nostrorum; quid aliud indicare praetendit, quam Innocentij Quarti, Clementis Quarti . Nicolai Quarti, &c. concessiones priuilegiatas Θ qua etiam methodo usus fuerat Clemens Quintus in sua Exivi, initio, licet poste Nicolai Tertij dumtaxat memoriam fecerit inserius,quia tunc agebatur de articulo, quem alias ipse Nicolaus in sua Ex elatis dilucide, & lassicienter prae alijs declarauerat, an scilicet
Fratres tenerentur ex vi Regulae ad omnia consilia Euangelica, vel solum ad ea, quae in Regula exprimuntur. Ad id
quod subditur de NicolaoTertio,per idem respondetur,quod dictum est de alijs Pontificibus; Iino cum totus fuerit in illata. constitutione Ex t in explanandis nodosis quaestionibus circa dissicultatem quς emerserat in Regula inter illos Minores,qui eandem obseruare auebant in toto suo rigore, dimissa quacumque dispensatione, & ad prosternendos temerarios ausus aliquorum, qui insanis rictibus mordebant S. Patris Francisci sanctam, & immaculatam Regulam, sibi non erat locus meis morandi , vel priuilegia , vel auctores priuilegiorum, adducit tamen declarationem alias factam, a Gregorio Nono in .
Concilio Lugdunensi,&constitutionem Innocentij Quarti de dominio Ecclesiae Romanae super relicta Minoribus, quia de his isti Pontifices specialius tractauerunt, & ordinauerunt ἰnon eo quod non potuerit illos silentio prcterire, si sibi libuis- isti. N Tertium
210쪽
Is qTertium motivum eadem responsione atterritur,& si quid probaret, tollendar essent Innocentij Quarti, Clementis Quam ii , & Nicolai Quarti literae de Syndicis, quarum non fit me, moria ab illis Pontificibus, vel aliquo ex ipsis . , , Tandem cuius roboris sit ultimum motivum conuincitur per Scriptorcs initio capitis adductos, qui illius priuilegh ex. plicite meminerunt ab antiquo. Qua autem de causa Rode. ricus in suo Bullario priuilegium illud ad solos Patres Praedicatores directum secerit deletis Minoribus si id casu notia euenerit, de sine sui mandato Respondeat sibi idem Roderi cus vel pro eo Aduersari j haec scribenti tomo a. quaest. c
non . & Regul. q. 78. art. 6. ubi quaerit. An Fratres Ordinis Praedicatorum possintseccedere ab intesato: ego autem inuenIo, inquit, in monumentis Ordinum monumenta igitur Ordinis de hoc priuilegio loquuntur Clementem inuartum concessisse, quia Fratres Ordinis P .edicatorum, O Nisorum possint libere succedere in bonis temporalibus , in quibus succederent in saeculo exis entes, ac bonorum usorum possessionem apprahendere, semendere libere bona Usa, eorumque pretium in utilitatem suam co-ertere , prout tralatis dictorum ordinum melius visum eis rit expedire: Subdit ad haec Rodericus. αuae concessio quo ad
Fratres Minores regularis Obseruantia non habet locum,sed tam tum quo ad Fratres Minores Conventuales , cte. Cur igitur scri-hit Rodericus aliquando editum pro Praedicatoribus, & Minoribns illud priuilegium Clementinum, alias vero, nulla causa producta obliterationis, pro solis Praedicatoribus Θ sor. iasis indicare tunc voluit hoc priuilegio non valere potiri
obseruantes. TOmO autem 3. quaest. reg. q. 3 . art. q. adducendo formulam professionis Minorum Conventualium priucam, loco Clementis Quarti , posuit transcriptor, vel Typ laphusClementis Secundi, ut diximus initio huius capitis S. istoriam seraphicam; recedat ergo omnis dubitatio de Roderico, cum totus pro priuilegio Clementino probetur. Post Clementem Quartum,& quinque Successorum eius,
sedit in Trono Pontificio Martinus Quartus ab amo i 2 8 I ad