장음표시 사용
591쪽
ut ait predictiis Dii ardiis;&ante eum Gaietanus in sumtuni ra Verbo Extommunicario g.dinto nota,idem amrmat,dicens: υ Libertatem Ecclesiasticam comprehende omne id,in quo Ecclesia non subi jcitur, aut arctatur,siue illud spectet ad esse naturale, vel spirituale, siue ad operari, aut recipere, siue ad quodcunque aliud; &rursis, siue illud conueniat Ecclesiae. ex dono naturali, siue ex gratuito,siue ex iure communi,siue ex Privilegio, 'ndecunque illud habeat,sive a Deo,siue a P pa, siue ab Imperatore. Nec verum est tatutum princise assicere laiciam, & notiio assiceret cligiosum na primo hoc ipso,quod assicit laicum ii redientem Religionem,ad quam de iure communi bora dicti ingredietis pertinerunt, assicit cum eo simul etiam Re Iigionennquae tali Statuto priuatur bonis ad se in perstina ta lis Religiosi pertinenti S. Secudo, effcchus Statuti praedicti dirigitur iis tempusquo ille est Religionem ingrcssiis,& in ea professust, Nam Isq; ad illud instans, quo verε professiis est, non excluditur a miseΩ 8sione, nec illius incapax redditur; ab eo aute instanti, in quo est professiis, est omnino exemptus a iurisdictione saeculari ergo non potest coStatuto ligari; quod, ut dictu est, ad sim-pusipos professionis instans dirigitur; ita ut tunc sbium, de non prius cffectum habere intelligatur; Immo Δi inium Mactutum expreste situm effectunt rcfert ad ductum tempus cum ait. rLdeo sancimus, quod omnia bona ,-mra etiam in spe probabiti exictentia cuiuslibet volentis ingressi Religioπem, flisequatur ingressus, Religionii professo, intestigantur, ον sint Ese iure ante einJ ingresum crasm
olata, mel illius, quι de iure communi, c. incc deret .
In quibus etiam verbis ad excludedam, seu tolledam vim legum Imperialiuin, dc Privilegiorum Pinistrahunt effici d. Stain ilita
592쪽
d. statuti ingressum, & Professionem conseqllens retro trahitur ad tempus praecedens Religionis ingressam ; quod, an in causis mere laicalibus fieri possit, non disputo ted ex prς- dictis, & itura dicendis mihi certum est, id fieri nullo modo posse, in iis,quibus ima Ecclesiasticor ili a iunt admixta;quia haec ad altioris ordinis forum pertinent. Et cofirmantur predicta: .ialidum est aliquid fieri tempore inhabili, & estis effectum conferri tempore intrabili. ι.
nitiis ergo Statutum illud Mutinest retrotrahere nitatur effectum ad tempus, quod praecedit ingressum; quod est tempus habitet quia tamen eius e. ausi in confertur, nisi post Prolamnem;quod est tςn γε inhabitinnullius po
ri Denique, ut Sanct aduertit in alligato capi . Rum. 18. Ab omni veritate, de Cluistia0apicto te alienum cst ascrere, Priuilegia ab Imperatoribus concessa tam Ecclciijs, quam personis Ecclesiasticis; di a Summis Pontificibus,& Genera libus Conciliis sunt acceptata,& per eorum specialia Decreta roborata; posse ab ipsis Iniperateribus aboleri 3 cium.n: in Ecclesiasticas personas nobabeant iurisdictionem, quod se,
mel illis libere comulenuat, auferre pro sua. Voluntate non possunti: Nam, ut Bellarmantra ait, tomo I. par. 2. CDtrou. S. lib. I. de Clericis cap. 28. in fine, totus Orbis terrae consciasitra in exemptionem,& Privilegia personis Ecclesiasticis ab Im peratoribus collata. Qii Od etiam asti imat sart. in .Pνiuile. ra, num. 3. d. de sacros. Eccles. Ouariu uias quaest. pract. Cap.3 L. nu. 3. Ledcsma par. a. quaest. Io' art. . Molina tomo
1. de iustitia, disp. 3I. eol. 9. S alit quaplurimi ; quos allegat
Ex quibus patet primo, Ciuitatem Mutinat non posse suo Statuto legum Imperialium, & Ecclcsiasticarum effectum impedire. Nam, si potestatem hanc non habent.Imperat res, multo minus eam habebunt eorum Imperio subiectae Ciuitates.. Seminis,pateteor minitentiam notae admittendam, qui
593쪽
qur dicunt: Si statutini eonditum sit his rias. Religionem, vel Monachi non succedant, irritum autem dieat: InFrediens Religionem non succedat , validum esse; co quoa in priori casii Statutum ' assicit eos iam effecti sunt Religiosi; supra quos nullam habet potius tem: sed in posteriori casu assicit ante ingressum , quotensipore saeculares sunt, di Principum legibus sunt subiecti. . Sed haec distinctio vana est: quoniam , t supra dictu erieffectus Statuti dirigitur in tempus,quo personae iameffectς sunt Religiosae, ac proinde a saeculari potastate subtractas legibus Imperatorum, Summorumq;Pontificum decreti ac Priuilagiis. His adde Statutum Mutinense expam dis radi ressos, dc professos,licet effectuna reuoua essitan
Unde Duardus praediitiis lib. a. in Bullam Pauli Q ti: Canone I s. quaest. ἔς: num. 38. dicit, non valere Matum, specificὶ Moniales taericos, ct alias persen Ecclesiasti excitidens;ut si diceret: Ingrcdiens Monasteri uisi iit se Clearicum faciens promoueri, Don succedat,dc hoc etiam si matutum praecedat ingretam, aut Gemeatum,& utaturvertas praesentisaeinporis, 2 ita inquit tenet Iason, dc alii m eum alleg. in 1: dc nu. 13. C. de pacto dc haec opimoest Ore cepta'; Nam, licet Statutum loquatur per verbum praesen IV/edιena; tamen lii sit, Nonistaedet;quod est verbum futuri temporis, & sio refert se ad repus latae successionis, quo :tempore est in Monasterio,vel Clericatu,& propteream riptus a iurisdictione statuentium. Vndeinquit paria sintali qua fieri tempore prohibito, vel fieri tempore licito, a codi ferre essestum in tempus prohibitum, L qn--C. de
Postrem conitio per Statutum Dominorum Mutinen
sium apposita per ea verba. i r tuu i ri l
aute Re ianir ingressum, 'se int diens abire de bonis, re iuribu uis legitime
, Satis aperte videtur aduersari deeratorieri Milii Tim
594쪽
. denti de Regulari ius cap. I 6. ubi de renunciat.Osri' ingredielmum Reli item sic decernit: sta quoque renunciatiotaut obligatio. aut Oafacta, etiam Gras inrame uo,vel in auorem cael hunque causaepia etralear,nis cum licentia Episcopi,sue eius V
Quae verba secundum planiorem sensum exicndunt:rr, etiam ad.tempus, quo ingrediens Rcligionem crat in scio Ovi bene aduertit lina de iustitia,tomo t. tract. 2. disp. 1 30. Primo , quia Concilium uniuersim loquitur de renunciatione facta ante Professionem, non restringendo ad renun .ciationem factam tempore Nouitiatus, id ver o, quod lex non restringit, neque nos restringere debcinus. . Secundo,quia finis legis, neu militius ante Professionem libertatem non habeat recedendi,eo quod non potietur omnibus suis bonis, quibus intuitu ingressus se spoliauit , aequExim habet in renunciarione, aut obligatione, facta ante ingressum,&post ingressum Religionis. . Sed dicent, Concilium loqui doremviciatione, di obliga tume, non autem de donatione, per quana poterit volens ingredi Religioncm dc bonis suis sitisponere. iSed contra hoc replicat Molina. Primo: Quia donatio species quaedam est renunciationis. Secundo: Quia finis lcgis non minus, sed magis habet locum in donatione, quam in nuda promissimne, seu obligatione; ac proinde cum maiori ratione censem da est reddita nulla, quam obligatio inducta per promissionem a Haec tamen non sunt nostra praecipua fundamenta,sed ad uberiorem cause defensionem placuit verba Concilii, & ravitiones pro sensu satis plano,& nobis fauorabili prςmissis de. . monstrative concludentibus argumentis adiungere. Sed dicunt partis aduersae defensbres, Summum Pontis
tem in ciuitate Dominio Muti non habere iurisdi.
595쪽
ctionem temporalcm, atque ideo priuilegia ingratiam Ecclesiasticorum ab eo concessa in eo Dominio, & aliis si milibus nullam habere subsistentiam; cum tangant temporalia, superqliae Summus Pontifex non habet dispositoineria. od dictum non1blum esse falsum, sed etiam acri cen-1iira,& castigatione dignum multis argumentis ostenditur. Nam si concedamus Pontificem nullam habere pote- statem mere temporalem, non potcst tamen, salua fide, ne- gari, Pontificem in ordine ad bonum spirituale summam habere potestatem disponendi ex iusta causa de temporalib. rebus omnium Christianorum; Huic cnim veritati nullus Catholicorum, shd Haeretici soli contradicunt; ut est videre apud Nicolaum Sanderu lib. a. cap. . de visibili Monarchia,& apud Bellarminum tomo I. lib. de Roua. Pontifice cap. I.& g. & alios inferius allegandos. Sed probatur haec veritas: Primo, quando potestas ciuilis sunt partes unius Christiana: Reipub. potestas ciuilis est subiecta potestati spirituali; ergo tunc potest imperare potestati ciuili, seu temporali,& de rebus temporalib. dispoia re in ordine ad bonum spirituale: Consequentia est euidensnquia omnis Superior imperare potest inferiori suae potestati 1 ubiecto. Allii mpta vero propositio , probatur prinao ex finibus vitius potuitatis: Q hia linis potestatis ciuilis, seu tem- potalis, qui est faelicitas temporalis, subordinatur fini potestatis spiritualis, qui est perfecta Delicitas, i cu beatitudo: erigo potestas aemporalis ivbordinatur potestati spirituali; si
quela constat ex Arist. l. Ethic. cap. I. dicente iuxta finium subordiriationem facultates ad inuicem subordinari. Secundo probaturi dem propolitio: quoniam in unbReipublicae corpore comprehenditiatur Rcges, Pontifices, Clerici,& Laici,& cx his constituitur unu natantum Ecclesiae corpus; ut ait Apost ad Rom. I 2.& primae Corinth. Ia. In quolibet autem corpore necesse est membra ita esse conexa
ut unum ab altero dependeat. At dici non potest, spiritualia a temporalibus dependere;igitur asserendtim est apiritualibus temporalia dependetc. spiritualia namq; ad temporalia
596쪽
comparantur, ut anima,seu spirittis ad carnem;& sicut,cum affectiones, aut actiones camisosficiunt fini animae, seu spiritus, impediendo citis operationes, spiritus imperat carni, dc si opus fuerit,ieiuniis,& alijs afflictionib'eius lapsus endat, etiam cum aliquo corporis detrimento; ita si potestas ciuilis ossiciat fini potestatis spiritualis, micrit, ac debebit' potestas spiritualis, secundum prudentiae regulas eana omni
Hoc serth discussi utuntur Magist victoria in relect. prima 'de potestate Ecclcsiae sect. 6. proposit. 8. Solus in . scnten. dist.2 3. quaest. a.art. I. conclus. s. & Bellatininus lib. 3. de Ro.
Ex quo deducit posse Romanum Pontificem, si necesse
fuerit ad animarum salutona, dc ad comune Ecclesie bonum Principatus, Regna, dc Imperia mutare,& aliis Principibus Ecclesiam ad eius finem spiritualem adiuuantibus ea costr-re, & multo magis ad cundem finem,si necesse fuerit, rumdem Principum leges animarum saluti contrarias abrogare. postquam illi admoniti hoc facere recusauerint ; dc cadem ratione legem etiam ciuilem codere poterit ad salutem animarum necessariam ; si eam Principes admoniti ferrc, seu promulgare neglexerinti P IIVnde vera, ct optima est ea regula, quam tradit glossa ad cap. Possesto, de reg. iur. m 6. dicens: Gando de eadem recontrariae inueniuntur leges Impcratoriae, dc Pontificiae, si I . materia legis est res animarum periculum concernens adde, Vel spiritualib.annexain abrogatur lex Imperialis per Pontificiam; dc hoc modo icx Pontificia, quae habetur cap. iin ii, depraescriptioni b.abrogauit legem Imperatoriam de prς- scriptionibus triginta,vel quadraginta annorum,etiam cum mala fide; quia non poterat sine mortali culpa seruari.Si vero legis materia sit res temporalis, non implicans periculum
animarum, nec spiritualibus annexa; hon potest lex Potificia abrogare legem Imperatoriam, sed utraque seruanda est, illa i in λro Ecclesiastico; ista in Qro ovili. Secundo probatur cadcin veritas: Quia ad spiritustum
597쪽
consectarionem, di in osterim necessaria
atquc ideo haec ad eorum finem sunt ordinata; ut antedi.
est; crgo Christusnon prouidisset rebus spiritualibus. si non reliquisset in Ecclesia sua aliqua potestatem,ad quam
spectaret, quando opus esset ordinare, dc uti temporalium modo conuenienti ad finem spiritualem: HOCvcronori simctat ad officium Ptincipum iecularium, ad quoS non peribnet cognoscere proportionem rerum temporalium ad spirimalia, quarum administratio non est eis a Christo' ueniam data; itur hoc munus utendi temporalibus ad lyiritualia, dEcelesiasticam attinet potestatem; igitur, si necessariu quali doq; fuerit pro consciuatione, dc administratione rerum spiritualium uti gladio, & audioritate temporali , hoc pol xit Summus Antistes. Hoc argumento uti uir Uictoria in ablegata prima Relech. de potestate Ecclcsiae scet. o. propos i. Da vero prudentia, dc dexteritate id a Summo misi- tit agendum, docci idem author ibidem dubio subsequenti lusin allcgato art. I. post quintae conclusiOxus pr*bari in
Tertio probatur cactra veritas: Quia Pontifex Maxitinis constitutus fuitiari risto Domino Pallor maluersalis totius Christiani gregis: Pastoris aulcm ossicium cst es errat res, cuiuscunq; sntgxadus, dc ordinis , in viamrcuocarc, Δ quacunque reri ratione compellare,ergo sua potest auri, ritate pastorali, si necesse fuerit, viribus, ac 1labsidiis uti tenμporalibus. Qua rationc inquit sotus sus est Innoeentius Papa in cap. Sili , de obe: L ad fastum Inu eratq-,ris Constantino ut i coercendiunt, dicens. o. f
598쪽
malis ecbet esse perfecta, sicut, & tenippralis ; ac proinde sibi debet esse fit ficiens, ita,' amnem Ilium systitualem rebus omnibus uti possit, quae ad illum assequendum fuerint necessis cum itaque sine temporalibus nequeant in Ecclesia Christi spiritualia conseruari,& sussicienter administrari,necesse est Summum Pontificem Ecclestae Cirristianae
Principem a Christo inmi hanc ti buisse potestatem, x trebus,& adiumentis temporalibus ad bonum Ecclesiae regimen opportunis uti posset.Simili argumento utitur praedictus Victoria,& post eum Bellarminus in d. cap.7. Nec desunt exempla plurima ex historiis Ecclesiasticis, ScΛnnalibus ι quorum praecipua recensent Autores praediisti. praesertim aute Bellarininuscap. g. dicti libri quinti ex qui bus elucet Summi Pontifieis authoritas ad de nendos, di instituendos principes,Reges, ImperatoreS propter commune bonum Ecclesiae isti: sed viris Catholicis,cum quibus agitur, praedicta sufficiarit. Ex quibus clarissimὸ constat, primo irritum esse Decre. tum, Huc Statutum Dominorum Mutinensium in praeiudicium, Echlesiae formatum , & promulgatum contra leoes Imperiales , dc Decreta, ac Ρritillegia Summorum P tificum, & Conciliorum. Ex quo secundos equitu r, Conuentum Sancti Dominici in Ciuitate Mutinae ius habere ad ea omniabona mobilia, vel immobilia repetenda , quae illi tim-B haereditatis , andalio quocunq; austo titulo debentur, virtute legum Imperialium , aut Privilegium, vel incretorum Summorum Pontificum, non obstante Statuto Ciuitatis, cutis virtute hona praedicia ab initistis possctaribus occu
Bononiae die 7. Ianuarij Anno salutis I 6 3 2.
sentis, salvi, se. Fr. I s. Paulus Sacrae Theologia Magister,
599쪽
dullum sutumuleale, deviter alia aliud Mediolani Vola. r. . . cap. 28 . s. Illa persona afficerie pote Ecclesiasti- ' cas personas ι maxime eas, quae sitnt capaces b norum , tam de iure, quam ex priuileio,
. . quin non admittantur ad successionum.
600쪽
ra statutumillud in nretidem a mpersonas Ecclesias iras. 1 3 Sta tum illud Med. Illa persona, σα--R Q ον - ces bonorum ex priuilegis, quis non potessa erra vim prim
ctiam conari pro viribus tueri statutu Mod iol. Illa persona, &c.quod est itab capite 2 8 . Vol. I. decernens,ut illa persona ,quae de iure communi pro mortua ciuiliter reputatur, in successione non admittatur ad partem, nec faciat partem,& quo ad laccessionem tam eiusquam alterius in omnibus, di per omnia habeatur, & i retur pro mortua, ac si naturaliter, & verEinet mortua, comprehendere quoq; Monasteria, seu Religiois Religio, nis capacis bonorum: Statui hunc articulum ad partes distulere, verius decisio facilius habeatur, re veritas partis negatiuae, quam Sc ipse pro viribus tueri conabor, melius ap
Et quidcni quod mento rarum stamium, etiam praedictos Religiolis inprehendat, quia nimirum, dc Ioluerit,& p. tuerit comprehendere suadetur ex infrascriptis. . - . . Nam quodxoluerit Religiossis omnes comprehendere interminis tenet Orat. Carpan. in Apostilla ad si statunim sub num. a. dicens loqui necessario Duuiuia haς part oim T. I I. Ll 'a gressia